Кіріспе
Фредерик II (немісше: Friedrich; итальянша: Federico; латынша: Fridericus; 26 желтоқсан 1194 – 13 желтоқсан 1250) – 1198 жылдан Сицилия королі, 1212 жылдан Германия королі, 1220 жылдан Италия королі және 1225 жылдан Иерусалим королі. Ол Хогенштауфен әулетінің императоры Генрих VI-ның (император Фредерик Барбароссаның екінші ұлы) және Сицилия королевасы Констанция Хаутевиль әулетінің ұлы. Ол Сицилиядан бастап Италия арқылы солтүстік Германияға дейін созылған кең аумақты биледі. Крест жорықтары барысында ол Иерусалимді басып алып, өзін оның королі деп жариялады. Бірақ Папалық оның жауына айналып, соңында жеңіске жетті. Өзін ежелгі Рим императорларының тікелей мұрагері санайтын ол 1220 жылы Папалықпен қабаттасқаннан бастап өліміне дейін Рим императоры болды; сонымен қатар 1212 жылдан бері Рим патшасы атағын талап етіп, 1215 жылдан бастап осы монархияның даусыз иесі болды. Осылайша ол Германия, Италия және Бургундияның королі болды. Үш жасында ол анасы, Сицилияның Рожер II-нің қызы Констанция Хаутвильмен бірге Сицилия королі болып тағайындалды. Оның тағы бір патшалық атағы – Алтыншы крест жорығымен байланысты Иерусалим королі. Италияның солтүстігіндегі жерлері мен оңтүстігіндегі Сицилия Корольдігі (Регно) арасында қысылып қалған Папалықпен жиі соғысқан Фредерик үш рет анттан айырылды және сол кездегі және кейінгі Папалық жылнамаларында жиі жамандалды. Рим Папасы Григорий IX оны тіпті Антихристке жол ашар (Antichristi преамбулусы) деп жариялады. Латын, сицилия, орта неміс, көне француз, грек және араб тілдерін білген Фредерик өзінен бұрынғы Ренессанс адамы, ғалым, архитектор, ақын және композитор ретінде танымал. Ол ғылым мен өнерді ынталы түрде қолдап, Сицилия поэзия мектебі арқылы әдебиетті дамытуға үлкен үлес қосты. Оның 1220 жылдары Палермодағы Сицилия патша сарайында итальян-роман тілінің әдеби түрі – сицилия тілі алғаш рет қолданылды. Бұл мектептен шыққан поэзия әдебиетке және болашақ итальян тіліне елеулі әсер етті. Сонымен қатар, ол ырым-жырымға негізделген сотты ресми түрде тыйым салған алғашқы патша болды. Ол қайтыс болғаннан кейін оның әулеті жойылды, Хогенштауфен әулетінің тарихы аяқталды. Сонымен қатар, Ұлы Аралық кезеңде Киелі Рим империясы ұзақ құлдырау кезеңіне енді. Оның күрделі саяси және мәдени мұрасы бүгінгі күнге дейін қызу пікірталастар тудырып келеді.
Frederick II (German: Friedrich; Italian: Federico; Latin: Fridericus; 26 December 1194 – 13 December 1250) was King of Sicily from 1198, King of Germany from 1212, King of Italy and Holy Roman Emperor from 1220 and King of Jerusalem from 1225. He was the son of emperor Henry VI of the Hohenstaufen dynasty (the second son of Emperor Frederick Barbarossa) and Queen Constance of Sicily of the Hauteville dynasty. He ruled a vast area, beginning with Sicily and stretching through Italy all the way north to Germany. As the Crusades progressed, he acquired control of Jerusalem and styled himself its king. However, the Papacy became his enemy, and it eventually prevailed. Viewing himself as a direct successor to the Roman emperors of antiquity, he was Emperor of the Romans from his papal coronation in 1220 until his death; he was also a claimant to the title of King of the Romans from 1212 and unopposed holder of that monarchy from 1215. As such, he was King of Germany, of Italy, and of Burgundy. At the age of three, he was crowned King of Sicily as a co ruler with his mother, Constance of Hauteville, the daughter of Roger II of Sicily. His other royal title was King of Jerusalem by virtue of marriage and his connection with the Sixth Crusade. Frequently at war with the papacy, which was hemmed in between Frederick's lands in northern Italy and his Kingdom of Sicily (the Regno) to the south, he was excommunicated three times and often vilified in pro papal chronicles of the time and after. Pope Gregory IX went so far as to declare him preambulus Antichristi (predecessor of the Antichrist.) Speaking six languages (Latin, Sicilian, Middle High German, Old French, Greek, and Arabic), Frederick has a reputation as a Renaissance man avant la lettre, as scientist, scholar, architect, poet and composer. As an avid patron of science and the arts, he played a major role in promoting literature through the Sicilian School of poetry. His Sicilian royal court in Palermo, beginning around 1220, saw the first use of a literary form of an Italo Romance language, Sicilian. The poetry that emanated from the school had a significant influence on literature and on what was to become the modern Italian language. He was also the first king to formally outlaw trial by ordeal, which had come to be viewed as superstitious. After his death, his line did not survive, and the House of Hohenstaufen came to an end. Furthermore, the Holy Roman Empire entered a long period of decline during the Great Interregnum. His complex political and cultural legacy has attracted fierce debates until this day.
Туу және есім қою
1194 жылғы 26 желтоқсанда Италияның Анкона қаласына жақын жердегі Джесси қаласында туған Фредерик – Генрих VI-ның ұлы. Ол Апулияның ұлы (puer Apuliae) деп аталды. Оның анасы Сицилиялық Констанция болған. Фредерик Ассизидегі Сан-Руфино шіркеуінде крещениеден өтті. Туғаннан кейін анасы оған Константин деген ат қойды. Бұл есім, анасының атының еркек түрі, оны норман және императорлық мұрасымен (бірінші христиан императоры Константин Ұлы арқылы) тығыз байланыстырды. Ол Рим патшасы болып сайланған кезде де осы есімді сақтап қалды. Екі жасқа келгенде, крещение рәсімінде оған әкесінің аты – Фредерик Роджер (немесе Роджер Фредерик) қойылды. 1198 жылы Констанция (әлі де императрица атағын қолданып жүрген) Швабиялық Филипптің Германиядағы Штауфер жақтастары тарапынан мойындалғанын естіген соң, ұлына Рим патшасы атағынан бас тартуды бұйырды. Ол Филипппен келісіп, Фредериктің Германиядағы болашағының жоқ екенін түсінген болса керек. Бұл шешім Фредериктің Сицилиядағы беделін нығайтты, себебі бұл Швабиялық Филиппті де, Папаны да қанағаттандырды, олар Сицилия мен Солтүстік Альпі аймағында билік ететін билеуші болған жағдайдан ұнамайтын еді. Сицилияның Констанция Сицилияның патшайымы болды және ол өзін регент ретінде орнатып алды. Констанция Папаның жағына шықты, ол Сицилия мен немістердің екі бөлек үкімет басқаруын қалаған. 1198 жылы Констанция қайтыс болғаннан кейін, Фредериктің қамқоршысы болып Рим папасы Иннокентий III тағайындалды. Генрихтің інісі Швабиялық Филипптің қолдауымен Аннуайлер Маркварды регенттікке қайта ие болды және көп ұзамай Сицилия патшалығына шабуыл жасады. 1200 жылы генуялық кемелердің көмегімен ол Сицилияға қонды және бір жылдан кейін жас Фредерикті тұтқынға алды. Осылайша ол 1202 жылға дейін Сицилияны басқарды, содан кейін оның орнына басқа неміс капитаны Вильгельм Каппаронский келді, ол Фредерикті Палермодағы патша сарайында 1206 жылға дейін бақылауда ұстады. Содан кейін Фредерик 1208 жылы кәмелетке толғанға дейін Вальтер Палеарияның қамқорлығында болды. Ол кезде ол бес тілде сөйлей білді: грек, араб, латын, провансаль және сицилия тілдерінде. Оның алғашқы міндеті – Сицилия мен Оңтүстік Италиядағы билігін қайта орнату болды, онда жергілікті барондар мен авантюристтер биліктің көп бөлігін өздеріне қаратып алған. Папа Иннокентий өзінің протежесі Фредерик үшін дипломатиялық одақ іздеп, оған болашақтағы одақтарды құруға мүмкіндік беруді көздеді. Оңтүстік Италияда Оттон Фредериктің билігін шектеуге бағытталған қатаң шараларынан қорқып, ақсүйектер мен барондардың қорғаушысы болды. Жаңа император Италияға басып кірді және Калабрияға көп қарсылықсыз жетті. Жауап ретінде Иннокентий Оттонға қарсы шығып, 1211 жылдың қыркүйегінде Нюрнбергте өткен мәжілісте Фредерик Папаның қолдауымен бүлікшілер тобы тарапынан Германия патшасы болып сайланды. Иннокентий Оттонды да құлшылықтан шығарды, ол Германияға қайтуға мәжбүр болды. Фредерик аз ғана адаммен Гаетаға аттанды. Ол Папамен Сицилиялық және Императорлық атақтарды болашақта бөлу туралы келісімге келді және әйелін Констанцияны регент етіп тағайындады. Ломбардия мен Энгадин арқылы өтіп, ол 1212 жылдың қыркүйегінде Оттоннан бірнеше сағат бұрын Констанцке жетті. Фредерик 1212 жылдың 9 желтоқсанында Майнц қаласында патша тағына отырды. Фредериктің Германиядағы билігі әлсіз болып қалды және ол тек Оңтүстік Германияда ғана мойындалды. Гвельфтер билігінің орталығы болған Солтүстік Германия аймағында Оттон, құлшылықтан шығарылғанға қарамастан, патшалық және императорлық биліктің тізгінін ұстап отырды. Оттонның Бувиндердегі шешуші әскери жеңілісі оны Гюльфтердің мұралық жерлеріне қайтаруға мәжбүр етті, онда ол 1218 жылы қолдаушылары жоқ күйде қайтыс болды. Сол кезде Фредериктің үлкен ұлы Генрих Рим патшасы атағын алды. Фредериктің осы апатты жеңіліске кінәлі екендігін Папа Онорий III және жалпы христиан халқы айыптады. 1225 жылы Папа Онориймен 1228 жылға дейін крест жорығын бастауға келіскеннен кейін Фредерик Ломбардиядағы басты императорлық қала Кремонада императорлық мәжіліс шақырды: мәжіліс өткізудің негізгі себептері ереске қарсы күресті жалғастыру, крест жорығын ұйымдастыру және ең бастысы, Солтүстік Италиядағы императорлық билікті қалпына келтіру болды, ол көптен бері сол жердегі көптеген коммуналар тарапынан басып алынған. Жиналғандар 12 ғасырда оның бабасы Фредерик Барбароссаны жеңіп алған Ломбардтар лигасының қайта құруымен жауап берді және тағы да Милан лиганың басшысы болып сайланды. Алайда, мәжіліс тоқтатылды, ал жағдай тек Фридрих пен лига арасында Хонариус қол жеткізген келісім арқылы ғана тұрақтандырылды. Солтүстік Италияда болған кезінде Фредерик Тевтон орденіне болашақта Шығыс Пруссия болып кететін аумақтарды берді, содан кейін Солтүстік крест жорығы деп аталатын оқиға басталды. Фредерик Лигамен айналысып жатқанда, 1226 жылдың маусымында Луи VIII Франциядан Авиньон қаласына шабуыл жасады, ол императорлық қала еді. Франция армиясының барондары Фредерикке олардың әрекетінің әскери қажеттілік екенін қорғайтын хат жіберді, ал қамалға шабуыл басталғаннан кейін бірнеше күн өткен соң Генрих (VII) 1223 жылы қол қойылған Франциямен одақ туралы келісімді растады.
Алтыншы крест жорығы
Империяның тұрақтылығы Фредериктің крест жорығына шығуын кешіктірді. 1225 жылы Фридрих Иерусалим патшалығының мұрагері, Иерусалимнің патшасы Изабелла II-ге үйленгеннен кейін ғана оның кететініне сенімді болды. Фридрих жаңа қайын атасы, Бриеннің Иоанны, Иерусалимнің қазіргі патшасы, иеліктен шығарылып, оның құқықтары императорға берілуіне дереу қам жасады. 1227 жылдың тамызында Фридрих Бриндизиден Киелі жерге жолға шықты, бірақ оны індет жұқтырғандықтан қайтуға мәжбүр болды. Тіпті Тевтон рыцарьларының шебері, Салзалық Герман, оның сауығып кету үшін материкке оралуын ұсынды. 1227 жылдың 29 қыркүйегінде Фридрихті Папа Григорий IX крест жорығына берген уәдесін орындамағаны үшін қауымнан шығарып салды. Көптеген замандас хроникашылар Фридрихтің ауруының шынайылығына күмән келтірді, олардың көзқарасын паптық бейімділіктерімен түсіндіруге болады. Роджер Вендовер, сол кездегі хроникашы, былай деп жазды: ол Жерорта теңізіне барып, шағын саппен кемеге отырды; бірақ үш күн бойы киелі жерге бара жатырмыз деп жүріп, ол кенеттен аурумен ауырғанын айтты. Императордың бұл әрекеті оның ұятқа қалуы мен бүкіл крест жорығының зардабына әкелді. 1228 жылдың маусым айында Фридрих Бриндизиден қайтадан кемеге мініп кетті. Папа, әлі де Григорий IX, бұл әрекетті провокация деп қарастырды, өйткені Фридрихтің крест жорығын жүргізу мүмкіндігі жоқ еді, сондықтан ол императорды екінші рет құлдыраған. Фридрих қыркүйек айында Аккаға жетті. Жергілікті ақсүйектердің, тамплиерлер мен госпитальерлердің көбісі ашық қолдау көрсетуге батылы жетпеді. Крест әскері кішкентай болғандықтан, Фридрих Аюбид сұлтаны Әл-Камильмен келіссөздер жүргізді. 1229 жылы ақпанда қол қойылған келісімнің нәтижесінде Иерусалим, Назарет, Бейт-Лехем және жағалаудағы шағын белдеу Иерусалим патшалығына қайтарылды, бірақ қайтарылған аумақтың көлемі туралы келіспеушіліктер бар. Келісімге сәйкес, Қабырға күмбезі мен әл-Акса мешіті мұсылмандардың бақылауында қалады және Иерусалим қаласы бекініссіз қалады. Барлық басқа крестшілер, соның ішінде Темплерлер мен Госпитальерлер, бұл келісімді Фридрихтің крестшілер ісіне сатқындық жасай отырып, өз патшалығын қайтарып алу үшін саяси айла деп айыптады. Әл-Камил Сирия мен Месопотамияны билеген туыстарымен соғысу мүмкіндігінен қорқып, ең болмағанда, ішкі қарсыластары жеңілгенше, христиандардан басқа қиындықтардан аулақ болғысы келді. Крест жорығы бітімге келіп, 1229 жылы 18 наурызда Фридрих Иерусалимнің патшасы болып таққа отырды, бірақ бұл техникалық тұрғыдан дұрыс емес еді. Фридриктің әйелі Изабелла мұрагер әйел қайтыс болып, олардың жас ұлы Конрадты заңды патша етіп қалдырды. Сондай-ақ, "тақтайтын" деген сөздің таққа отырғызу екендігі туралы да пікірлер бар, өйткені Фридрихтің Генрих III Англияға жазған хатында ол өз басына қойған тәж шын мәнінде римдіктердің императорлық тәжі болған деп айтады. Таққа отырғанда ол Роджер II билік құрған кезде жасалған қызыл жібек шапанды киген болуы мүмкін. Оның үстінде арабша жазу бар, бұл киім мұсылман күнтізбесі бойынша 528 жылы шыққан және жалпы батаны қамтиды, оны киген адамға "көптеген өркендеу, үлкен жомарттық және жоғары сән-салтанат, атақ-даңқ және керемет сыйлықтар, сондай-ақ оның тілектері мен үміттері орындалады. Күндері мен түндері қуанышқа толы болсын, ешбір өзгеріске ұшырамасын". Бұл таққа отырғызу шапанын бүгін Венадағы Кунстхисторикалық мұражайдың Schatzkammer-інен табуға болады. Қалай болғанда да, Иерусалимнің латын патриархы Лозанналық Джеральд рәсімге қатыспады; шын мәнінде, келесі күні Кесария епискобы патриархтың бұйрығына сай қаланы тыйым салу үшін келді. Фридриктің Иерусалим патшалығын басқаруға тырысқанда, Бейрут мырзасы Ибелиннің Иоанн бастаған барондардың қарсылығына ұшырады. 1230-жылдардың ортасында Фридриктің вице-королі Акроны тастап кетуге мәжбүр болды, ал 1244 жылы қоршаудан кейін Иерусалимнің өзі мұсылмандардың жаңа шабуылдарына қайтадан жоғалды. Фридрихтің айқышқа арналған Иерусалимді қансыз қайтарып алғаны кейбір Еуропалық орталарда үлкен беделге ие болғанымен, оның крест жолын құлшылықтан шығарылған кезде аяқтау шешімі шіркеудің жаушылығын тудырды. 1230 жылы папа Фридрихтің қауымнан шығарылуын жойғанмен, бұл шешім Еуропадағы саяси ахуалға байланысты әртүрлі себептермен қабылданды. Фридрихтің крест жорығы туралы сол кездегі елші Филип Новара: "Император Акроны [өмірден кейін] тастап кетті; жек көрінішті, қарғысқа ұшыраған және қаралаған". Жалпы, бұл крест жорығы, мүмкін, Бірінші крест жорығынан бері алғашқы сәтті жорық, Фридрихтің шіркеутің қолдауысыз келіссөздер жүргізу тәсілімен кері әсер етті. Ол өз агенттері мен жергілікті ақсүйектер арасында жарылған патшалықты қалдырды, бұл Ломбард соғысы деп аталатын азаматтық соғысқа әкелді. Саяхатшы Иоахимит уағыздаушылары және көптеген радикалды францискандықтар, Руханилар, Фридрихті қолдады. Оның жерлеріне жарияланған тыйымға қарсы, уағыздаушылар Папаны айыптады және қасиеттіліктерді орындауды және кешірім беруді жалғастырды. Швабиядағы Арнольд бауыр 1260 жылы Екінші Келуді жариялады, сол кезде Фридрих Римнің байлықтарын тартып алып, оларды "нағыз христиандар" деп аталатын кедейлерге бөліп береді.
text= he went to the Mediterranean sea, and embarked with a small retinue; but after pretending to make for the holy land for three days, he said that he was seized with a sudden illness this conduct of the emperor redounded much to his disgrace, and to the injury of the whole business of the crusade. Frederick eventually sailed again from Brindisi in June 1228. The pope, still Gregory IX, regarded that action as a provocation, since, as an excommunicate, Frederick was technically not capable of conducting a crusade, and he excommunicated the emperor a second time. Frederick reached Acre in September. Many of the local nobility, the Templars, and Hospitallers were therefore reluctant to offer overt support. Since the crusading army was already a small force, Frederick negotiated along the lines of a previous agreement he had intended to broker with the Ayyubid sultan, Al Kamil. The treaty, signed in February 1229, resulted in the restitution of Jerusalem, Nazareth, Bethlehem, and a small coastal strip to the Kingdom of Jerusalem, though there are disagreements as to the extent of the territory returned. The treaty also stipulated that the Dome of the Rock and al Aqsa Mosque were to remain under Muslim control and that the city of Jerusalem would remain without fortifications. Virtually all other crusaders, including the Templars and Hospitallers, condemned this deal as a political ploy on the part of Frederick to regain his kingdom while betraying the cause of the Crusaders. Al Kamil, who was nervous about possible war with his relatives who ruled Syria and Mesopotamia, wished to avoid further trouble from the Christians, at least until his domestic rivals were subdued. The crusade ended in a truce and in Frederick's coronation as King of Jerusalem on 18 March 1229, although this was technically improper. Frederick's wife Isabella, the heiress, had died, leaving their infant son Conrad as rightful king. There is also disagreement as to whether the "coronation" was a coronation at all, as a letter written by Frederick to Henry III of England suggests that the crown he placed on his own head was in fact the imperial crown of the Romans. At his coronation, he may have worn the red silk mantle that had been crafted during the reign of Roger II. It bore an Arabic inscription indicating that the robe dated from the year 528 in the Muslim calendar, and incorporated a generic benediction, wishing its wearer "vast prosperity, great generosity and high splendor, fame and magnificent endowments, and the fulfillment of his wishes and hopes. May his days and nights go in pleasure without end or change." This coronation robe can be found today in the Schatzkammer of the Kunsthistorisches Museum in Vienna. In any case, Gerald of Lausanne, the Latin Patriarch of Jerusalem, did not attend the ceremony; indeed, the next day the Bishop of Caesarea arrived to place the city under interdict on the patriarch's orders. Frederick's further attempts to rule over the Kingdom of Jerusalem were met by resistance on the part of the barons, led by John of Ibelin, Lord of Beirut. In the mid 1230s, Frederick's viceroy was forced to leave Acre, and in 1244, following a siege, Jerusalem itself was lost again to a new Muslim offensive. Whilst Frederick's seeming bloodless recovery of Jerusalem for the cross brought him great prestige in some European circles, his decision to complete the crusade while excommunicated provoked Church hostility. Although in 1230 the Pope lifted Frederick's excommunication, this decision was taken for a variety of reasons related to the political situation in Europe. Of Frederick's crusade, Philip of Novara, a chronicler of the period, said, "The emperor left Acre [after the conclusion of the truce]; hated, cursed, and vilified." Overall this crusade, arguably the first successful one since the First Crusade, was adversely affected by the manner in which Frederick carried out negotiations without the support of the church. He left behind a kingdom in the Levant torn between his agents and the local nobility, a civil war known as the War of the Lombards. The itinerant Joachimite preachers and many radical Franciscans, the Spirituals, supported Frederick. Against the interdict pronounced on his lands, the preachers condemned the Pope and continued to minister the sacraments and grant absolutions. Brother Arnold in Swabia proclaimed the Second Coming for 1260, at which time Frederick would then confiscate the riches of Rome and distribute them among the poor, the "only true Christians".
Кілдер соғысы
Фридрих Киелі жерде болған кезде оның регенті Ренальд Сполетский Анкона маркасына және Сполетский герцогтығына шабуыл жасады. Григорий IX Иоанн Бриенн басқаруымен әскер жинап, 1229 жылы Оңтүстік Италияға жорық жасады. Оның әскерлері Монтекассинодағы бастапқы қарсылықты жеңіп, Кампанияға, Volturno–Irpino аймағына дейін жетті. Фридрих 1229 жылдың маусым айында Бриндизиге келді. Ол жоғалған аумақтарды жылдам қайта алды, бүлікші барондарды соттап жазалады, бірақ Папалық штаттардың шекарасын кесіп өтпеді. Соғыс 1230 жылдың шілдесінде Сан-Жермано шартымен аяқталды. 28 тамызда Кепранода өткен ресми салтанатта папаның өкілдері Томас Капуалық және Джованни Колонна Фридрихті кешіріп, оның айыпталуын (экскоммуникациясын) жойды. Император Грегорий IX-пен Ананьиде жеке кездесіп, Сицилиядағы шіркеуге бірнеше жеңілдіктер берді. Сондай-ақ, ол елдің саяси және әкімшілік проблемаларын шешу мақсатында, жақында болған соғыспен айқын болған, 1231 жылдың тамызында Мелфи конституцияларын қабылдады.
Генридің көтерілісі
Фридрих Рим папасымен уақытша келісімге келгенімен, неміс князьдері үшін жағдай өзгеше болды. Фредериктің ұлы Генрих VII (1211 жылы Сицилияда туған, Фредериктің бірінші әйелі Констанция Арагонның ұлы) өзінің жеңілдіктерге қарсы агрессивті саясатымен олардың наразылығын тудырды. Бұл Генрихті толықтай мойынсұнуға мәжбүр етті, ал Вормста жарияланған «Княздарға арналған заңдар» (Statutum in favorem principum) императорды Германиядағы билігінің көп бөлігінен айырды. Фредерик Генрихті 1232 жылы Аквилеяда өткен кездесуге шақырды. Генрих өзінің бағынуын растады, бірақ Фредерик көп ұзамай Чивидаледе осы заңдарды растауға мәжбүр болды. Фредериктің Ломбардиядағы жағдайы да қиын болды, өйткені императордың Грегорий IX көмегімен (сол кезде Римнен көтеріліспен қуылған) Ломбардиядағы императорлық билікті қайта орнатуға жасаған барлық әрекеттері 1233 жылы сәтсіз аяқталды. Осы уақыт аралығында Генрих Германияда әкесі Фридриктің қалауына қарсы князьдерге қарсы саясатын қайта бастады: осының салдарынан Фридрих Григорий IX-тан (1234 жылдың шілдесінде) өкім шығарды. Генрих Германияда қарсылық қозғалысын ұйымдастыруға тырысты және Ломбардия қалаларынан Альпі тауларының жолдарын жабуды сұрады. 1235 жылдың мамырында Фридрих Германияға әскерсіз келді: алайда шілде айында ол ұлын Вормста тәжді және барлық жерлерін бас тартуға мәжбүр етті, содан кейін оны түрмеге қамады. Германияда Гогенштауфендер мен Гвельфтер 1235 жылы келісімге келді. Генрих Арыстанның немересі, Кіші Отто 1180 жылы Бавария және Саксония герцогы лауазымынан алынғанда, Гвельфтердің барлық иеліктерін Фредерикке өткізді, ол өз кезегінде Оттоға жаңадан құрылған Брансвик-Люнебург герцогтығының жерлерін және қосымша императорлық иеліктерін берді, соның арқасында 1180 жылдан бері титулсыз және мәртебесіз қалған неміс Гвельфтерінің беймәлім жағдайы аяқталды.
Ломбардия мен Италия үшін соғыс
Альп тауларының солтүстігінде бейбітшілік орнаған соң Фридрих Ломбардиядағы көтерілісші қалаларды басып тастау үшін неміс князьдерінен әскер жинады. Грегорий дипломатиялық амалдармен басып кіруді тоқтатуға тырысты, бірақ нәтижесіз болды. Италияға бет алғанда Фридрих Австрия герцогы Фридрих II-нің бүлік көтергеніне тоқтау беру үшін әскерін басқа бағытқа бұруға мәжбүр болды. 1237 жылғы ақпанда Венада ол 9 жасар ұлы Конрадқа Рим патшасы титулын берді. Ломбардия қалалары, папа және императорлық дипломаттар арасындағы келіссөздер сәтсіз аяқталғаннан кейін Фридрих Веронадан Ломбардияға шабуыл жасады. 1237 жылғы қарашада ол Кортенуова шайқасында Ломбард Лигасын жеңіп, шешуші жеңіске жетті. Фридрих оны Кремонада ежелгі Рим императорының салтанатымен, тұтқынға алынған карокчомен (кейін Рим коммунасына жіберілді) және пілмен тойлады. Ол тіпті Миланнан келген, үлкен сомада ақша жіберген бейбітшілік туралы ұсынысты да қабылдамады. Бұл талап Милан, Брешия, Болонья және Пьяченца қалаларынан қарсылық тудырды, ал 1238 жылғы қазан айында ол Брешия қоршауын көтеруге мәжбүр болды, оның барысында оның жауы оны тұтқындауға сәттілікке жете алмады. Фридрих 1239 жылдың басында Григорий IX-тың өзінен экскоммуникацияланғаны туралы хабарды алды, оның сарайы Падуада орналасқан болатын. Император Ломбардиядан францискандықтар мен доминикандықтарды қуды және ұлы Энцоны Солтүстік Италиядағы императорлық викарий етіп тағайындады. Энцо жақын арада Рим империясының бір бөлігі саналған Романья, Марке және Сполето герцогтіктерін өзіне қосты. Әкесі Сицилияға қарсы кемелер жіберген Венеция Республикасын жоюға уәде берді. Сол жылдың желтоқсан айында Фридрих Тосканаға кіріп, Рождествоны Пизада тойлады. 1240 жылғы қаңтарда Фридрих Фолиньоны, содан кейін Витербоны басып алып, Римді жаулап, Империяның ежелгі дәуірін қайта жаңғыртуға ниеттенді. Алайда Фридрих Римге шабуыл жасау жоспарын оңтүстік Италияға қарай сапармен алмастырды, онда Апулияда папаның ықпалымен бүлік көтерілді. Оңтүстік Италияда Фридрих Сент-Анджело мен Беневенто қалаларын шабуылдап, қиратты. Осы уақытта гибеллиндердің Феррара қаласы құлап, Фридрих солтүстікке қарай жылдамдап, Равеннаны және тағы бір ұзақ қоршаудан кейін Фаенцаны басып алды. Гогенштауфен билігі құлағаннан кейін де гибеллиндердің позициясын сақтап қалған Форли халқы, қарсылас қаланы басып алу кезінде адал қолдау көрсетті: оларға алғыс ретінде Гогенштауфен бұрқысымен қалалық гербты кеңейту және басқа да жеңілдіктер берілді. Бұл оқиға тәуелсіз қалалардың Империя мен Папа арасындағы бәсекелестікті өздері үшін барынша пайда алу құралы ретінде қалай пайдаланғанын көрсетеді. Осы кезде Григорий мойынсұнуды қарастырды. Бітімге келісімге келді және бейбіт келіссөздер басталды. Тікелей бейбіт келіссөздер ақыры сәтсіз аяқталды және Григорий Бас кеңес шақыруға шақырды. Алайда Фридрих және оның одақтастары 1241 жылғы Гильо шайқасында Генуя флотында Римге бара жатқан прелаттар делегациясын ұстап алған кезде Григорийдің Бас кеңес құру жоспарын құлатты. Содан кейін Фридрих әскерін Рим мен Папаға бағыттап, жолында Умбриа жерін өртеп, қиратты. Императордың әскері Римге шабуылға дайын тұрғанда, Григорий 1241 жылғы 22 тамызда қайтыс болды. Содан кейін Фридрих соғыстың Рим шіркеуіне емес, Рим папасына қарсы екенін көрсетуге тырысты, әскерін кері қайтарып, Гиглиода тұтқындалған екі кардиналды, Тоненголық Отто мен Пекораралық Джеймсті Капуадағы түрмеден босатты. Содан кейін Фридрих Сицилияға барып, жаңа папа сайлануын күтті.
Моңғол шабуылдары
1241–1242 жылдары Моңғол империясының әскерлері Венгрия және Польша әскерлерін түбегейлі жеңіп, олардың ауылдарын және барлық бекініссіз елді мекендерін қиратты. Венгрия королі Бела IV Фредерикке көмек сұрады, бірақ Фредерик Венгрия королімен біраз уақыттан бері дауласқандықтан (Бела оған қарсы Папамен біріккендіктен) және үлкен әскери жорыққа оңай бастағысы келмегендіктен, бас тартты. Ол Венгрияға кіруге құштар болмады, және ол моңғол шапқыншылығына қарсы тұру үшін өздерінің магнаттары мен басқа монархтарын біріктіруге тырысқанмен, империяны «Алп тауларының осы жағында» қорғауға ант берді. Фридрих моңғолдардың қаупін сезіп, жағдайды мұңды түрде бағалады, бірақ сонымен қатар оны Папамен күресу үшін христиан әлемінің қорғаушысы ретінде көрсету үшін пайдалануға тырысты. Фридрих моңғолдарды опасыз бұзық діндер деп атағанмен, олардың істерін, әсіресе олардың шебер қолбасшыларын, қатал тәртібін және бағынуын естігеннен кейін, моңғолдардың әскери шеберлігіне таң қалды, соңғысын олардың табысының ең басты себебі деп бағалады. Ол моңғолдар Венгрияны тонап жатқанда Германияның барлық жерінен әскер жинады. 1241 жылдың ортасында Фридрих өз әскерін бекіністеріне қайтарды, өйткені моңғолдар Дунайдың шығысындағы жерлерді басып алып, венгрлердің барлық қарсылығын жоюға тырысты. Ол содан кейін өзінің вассалдарына қорғанысын күшейтуді, қорғанысқа дайындалуды және көптеген садақшыларды жинауды бұйырды. Бір жылнамашы Фридрихтің Бату ханнан бағыну талабын алғанын, бірақ оған жауап бермегенін айтады. Ол моңғолдардың іс-әрекеттерін қадағалап отырды, өйткені Фридрих II-нің 1241 жылдың маусым айындағы хатында моңғолдар енді тонап алған венгр қаруларын пайдаланып жатқаны туралы жазылған. Regesta Imperii-де табылған, 1241 жылдың 20 маусымында жазылған және Швабия, Австрия және Богемиядағы барлық вассалдарына жолданған император Фридрих II-нің хатында бірқатар нақты әскери нұсқаулар келтірілген. Оның әскері моңғолдармен ашық шайқаста күресуден аулақ болу керек, барлық бекіністерде және қамалдағы барлық азық-түлік қорын жинап, барлық қолдағы әскерлерді, сондай-ақ жалпы халықты қаруландыру керек еді. Сплиттік Томас Киелі Рим империясының барлық жерінде, соның ішінде Италияда қамалдар мен қалаларды нығайтудың үлкен қарқыны болғанын айтады. Императордың нұсқауларымен немесе өз бастамасымен Австрия герцогы Фридрих II шекарадағы қамалдарды өз қаражатымен нығайтуға төледі. Богемия королі Вацлав I барлық қамалдарды нығайтып, жабдықтады, сондай-ақ азаматтарды бағынуға арналған монастырларға сарбаздар мен қару-жарақ берді. Моңғолдардың тыңшылық шабуылдары Киелі Рим империясының шекаралық мемлекеттерінде болды: Клодско маңындағы шайқаста күш кері қайтарылды, Вена маңындағы шайқаста 300–700 моңғол әскері қаза тапты, 100 австриялық қаза болды (Австрия герцогының айтуынша), ал моңғол шабуылшылары Тебен ауданында австриялық рыцарлармен Марш өзенінің шекарасына дейін қуылып, жойылды. Киелі Рим империясы енді моңғолдардың нысаны болғандықтан, Фридрих II Англияның Генрих III және Францияның Людовик IX-қа моңғол империясына қарсы крест жорығын ұйымдастыру үшін хаттар жіберді. Моңғолдар келесі жылы Венгрияны тонап, кейін кері қайтқандықтан, толыққанды басып алу болған жоқ. Моңғолдар Венгриядан Ресейге қайтқаннан кейін Фридрих Италия мәселелеріне қайта назар аударды. Моңғолдардың Еуропада болуынан туындаған қауіп 1245 жылы Лион соборында қайта талқыланды, бірақ Фридрих II Папамен күресі аясында сол соборда қауымнан шығарылды және ақырында моңғол империясына қарсы крест жорығы мүмкіндігінен бас тартты.
Інокентий IV
1243 жылдың 25 маусымында жаңа папа Иннокентий IV сайланды. Ол абыройлы императорлық отбасының мүшесі болды және Фридрихтің лагерінде туыстары болды, сондықтан император бастапқыда оның сайлануына қуанышты болды. Алайда, ол Фридрихтің ең қатал жауына айналды. Келіссөздер 1243 жылдың жазында басталды, бірақ Витербоның көтерілісі жағдайды өзгертті, оны жергілікті кардинал Раниери Капоччи бастады. Фридрих Римге жақын маңызды бекінісін жоғалтқысы келмеді, сондықтан Витербоны қоршауға алды. Иннокентий көтерілісшілерді бейбітшілікке қол қоюға көндірді, бірақ Фридрих гарнизонын кері тартқаннан кейін Раниери оларды 13 қарашада өлтірді. Фридрих ашуға іш толды. Жаңа папа шебер дипломат болды, және Фридрих бейбіт келісімге қол қойды, бірақ ол көп ұзамай бұзылды. Иннокентий көптеген кардиналдармен бірге Генуялық галереялар арқылы Лигурияға қашып, 7 шілдеде жетті. Оның мақсаты – 1245 жылдың 24 маусымынан бері өткізіліп жатқан Лион қаласына жету еді. Кеңес келісіммен аяқталуы мүмкін сияқты болғанымен, Фридрихке қарсы қорлаушы жарияламалар сериясын шығарған Раниеридің араласуы (олардың ішінде императорды еретик және Антихрист деп атады) прелаттарды келісімге келмейтін шешімге итерді. Бір айдан кейін Иннокентий IV Фридрихті императорлық тақтан түсірді, оны "Бабыл сұлтанының досы", "сарацен дәстүрлерін ұстанатын", "Бизантия императоры сияқты евнухтар күзеткен гаремге ие", және жалпы алғанда "еретик" деп сипаттады. Папа Тюрингияның графы Генрих Распеге императорлық тәж үшін басты қарсыласы ретінде қолдау көрсетті және Фридрихтің тағы бір досы, папаның жекжаттысы Орландо де Россидің көмегімен Фридрих пен Энцоны өлтіру жоспарын жасады. Алайда, Казерта графы олардың жоспарын ашты, және олар паналаған Алтавилья қаласы қиратылды. Кінәлілер соқыр етіліп, мүшелері кесіліп, тірідей өртеліп не асылып өлтірілді. Раниери басшылығымен Сицилия Корольдігіне жасалған шабуыл Спелло қаласынан Сполетоның императорлық викарийі Эболидің Мариносы тоқтатып тастады. Иннокентий Фридрихтің билігін әлсірету үшін Германияға ақша жіберді. Кельн және Майнц архиепископтары да Фридрихті тақтан түсірді, және 1246 жылдың мамырында Генрих Распе жаңа патша болып сайланды. 1246 жылдың 5 тамызында Генрих, папаның ақшасына сүйене отырып, Франкфурт маңында Фридрихтің ұлы Конрадтың әскерін жеңді. Фридрих Оңтүстік Германиядағы өзінің беделін нығайтты, мұрагерсіз қайтыс болған Австрия герцогтігін иеленді. Бір жылдан кейін Генрих қайтыс болды, ал жаңа қарсы патша Голландияның Вильгельм II болды. 1247 жылдың ақпан және наурыз айларында Фридрих Терни диетасы арқылы Италиядағы жағдайды реттеді, өзінің туыстары мен достарын әртүрлі аймақтардың викарийлері етіп тағайындады. Ол өзінің ұлы Манфредті Амедео ди Савойяның қызына үйлендірді және Монферрато маркизінің бағынуын қамтамасыз етті. Иннокентий Франция патшасы Людовик IX-тан қорғаныш сұрады, бірақ патша императордың досы болды және оның бейбітшілікке деген ниетіне сенді. Оттавиано дельи Убальдини басқаратын папа әскері Ломбардияға жетпеді, ал император үлкен әскермен келесі диетаны Турин қаласында өткізді.
Қайталаулар мен өлім
Күтпеген оқиға жағдайды түбірімен өзгертуге әкелді. 1247 жылдың маусым айында маңызды Ломбардия қаласы Парма императорлық шенеуніктерді қуды да, гвельфтер жағына қосылды. Энцо қалада болмады және әкесіне ғана көмек сұрай алды, ол дос Эзелино III да Романомен бірге көтерілісшілерді қоршауға келді. Император олардың аштықтан берілуін күтті, ал қоршаудағылар әлсіреп бара жатты. Ол қабырғалардың айналасында "Виктория" деп аталатын ағаш қала салдырды. 1248 жылдың 18 ақпанында, осыдан кейін болған шабуылда лагерь кенеттен басылып алынды, Парма шайқасында императорлық әскер жеңіліске ұшырады. Фридрих императорлық қазынаны жоғалтты, сонымен қатар бүлікші коммуналарға және Сицилияға қарсы жорықты жоспарлап бастаған папаға қарсы күресінің күшінен айырылды. Фридрих тез арада қалпына келді және әскерін қайта құрды, бірақ бұл жеңіліс оның салық жүйесіне шыдамайтын көптеген қалаларда қарсылықты күшейтті: Романья, Марке және Сполето жауапкершіліктен босады. 1249 жылдың ақпан айында Фридрих өзінің кеңесшісі және премьер-министрі, әйгілі заңгер және ақын Пьер дель Виньені ақша жымқыру және жемқорлық айыбымен жұмыстан босатты. Кейбір тарихшылар Пьер императорға сатқындық жасауды жоспарлап отырғанын айтады, ал Мэттью Париждің айтуынша, император оның құрылысын білгенде жылаған. Пьер соқыр етіліп, тізбекке байланысты, Пизада, мүмкін өз қолымен қайтыс болды. Фридриктің үшін одан да қорқыныштысы – 1249 жылдың мамырында Болоньялықтардың Фоссальта шайқасында оның табиғи ұлы Энцо Сардинияны тұтқынға алуы болды. Энцо Болоньядағы сарайда тұтқын болып, 1272 жылға дейін қайтыс болғанға дейін сонда қалды. Фридрих тағы бір ұлын, Хиетидің Рихардын жоғалтты. Күрес жалғасты: Империя Комо мен Моденадан айырылды, бірақ Равеннаны қайта басып алды. Кардинал Пьетро Капоччи басқаруымен Сицилия Корольдігіне шабуыл жасауға жіберілген әскер 1250 жылы Маркедегі Синголи шайқасында талқандалды. Сол жылдың бірінші айында қайратты Раниери де Витербо қайтыс болды, ал императорлық кондотьерлер Романьяны, Марке мен Сполеттоны қайта басып алды, ал Рим патшасы Конрад Германияда Голландияның Вильгельмына қарсы бірнеше жеңіске жетті. Фридрих бұл жорықтардың ешқайсысына қатыспады. Ол ауырып, шаршаған болса керек. Соңғы жылдары басынан өткен сатқындықтар мен кері соққыларға қарамастан, Фридрих 1250 жылдың 13 желтоқсанында Апулиядағы Кастель-Фиорентинода (Торремадьоре аумағында) цистерциандық монахтың киімін киіп, бейбіт қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде Еуропадағы оның жоғары орны күдік тудырды, бірақ жоғалған жоқ: оның өсиетімен оның заңды ұлы Конрад Императорлық және Сицилиялық тәждерді алды. Манфред Таранто княздығын және Сицилия Корольдігінің регенттігін алды, ал оның туған інісі Германияда қалды. Генрих Арль немесе Иерусалим Корольдігін алды, ал Генрих VII-нің ұлы Австрия Герцогтығы мен Штирия маркасын алды. Фридриктің өсиетінде ол шіркеуден тартып алған барлық жерлер оған қайтарылуы, барлық тұтқындар босатылуы және салықтар төмендетілуі керек екендігі айтылды, егер бұл Империяның беделін жоғалтпаса. Алайда, Конрадтың өлімінен кейін төрт жыл өткен соң, Гогенштауфен әулеті биліктен құлап, 1273 жылға дейін созылған Ұлы Интеррегнум басталды, соңғы Гогенштауфен Энцо түрмеде қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң. Осы уақытта Фридрих шын мәнінде қайтыс болған жоқ, Киффхаузер тауларында ұйықтап жатыр және бір күні оянып, өз империясын қайта құру үшін оянады деген аңыз пайда болды. Уақыт өте келе, бұл аңыз көбінесе оның атасы Фридрих I-ге, сондай-ақ Барбароссаға ("Қызыл сақал") көшті. Оның саркофагы (қызыл порфирден жасалған) Палермо соборында оның ата-анасының (Генрих VI және Констанция) және оның бабасы, Сицилияның норман королі Роджер II-нің қасында жатыр. Ол Тхулут стилінде жазылған манжеті бар жерлеу албы киіп отыр. Бавариялық Людвиг I салған Вальхалла ғибадатханасында Фридриктің бюсті орналасқан. Оның саркофагы он тоғызыншы ғасырда ашылды және Британ мұражайының коллекциясында әртүрлі заттар, соның ішінде кішкентай жерлеу тәжі бар.
Тұлға және дін
Фредериктің замандастары оны әлемнің таңғажайыбы деп атады; оның замандастарының көпшілігі Хогенштауфен императорының ерекше бейресмилігіне және оның шаршағыс мінезіне шынымен таң қалды, кейде тіпті қайғырды. Мейл Фредерик неміс, нормандық және сицилиялық қанға ие болғанын, бірақ тәрбиесі, өмір салты және темпераменті бойынша ол «барлығынан да сицилиялық» болғанын айтады. «Өмірінің соңына дейін ол ең алдымен сицилиялық ұлы синьор болып қалды, және оның барлық императорлық саясаты неміс патшалығын оңтүстікке қарай емес, сицилиялық патшалықты Италияға қарай кеңейтуге бағытталған». Фредерик өз дәуірі үшін ерекше діни күмәнділікке бой алдырды. Оның пап жаулары оны әрқашан қарсы пайдаланды. Папа Иннокентий IV оны 17 шілдеде, 1245 жылы Антихристтің алғы құрлысы (preambulus Antichristi) деп жариялады. Фредерик шіркеудің privilegium potestatis құрметтемегендігі үшін айыпталды. Оның рационалдық санасы христиан догмасының қатаң логикалық сипатына ләззат алды. Алайда ол рационализмнің жақтаушысы емес, сол кездегі мистикалық еретикалық қозғалыстарға ешқандай симпатиясы болмады; шын мәнінде ол оларды басуға қатысты. Ол орта ғасырлардағы шіркеуді емес, оның өкілдерін қарсы алды. Фредерик II өзінің «эпикурейшілдігі» (язықшылдығы) үшін Дантедегі «Тозақ» алтыншы аймағының өкілі ретінде тізімделген, онда еретиктер өртеледі. 1212 жылы Сицилиядан кеткеннен кейін мұсылман халқының тәуелсіз билігінен алаңдаған ол 1220 жылы Сицилияның мұсылман халқын Италия материгіндегі Люцераға жер аударды. Луцерада оларды бақылаудың оңайырақ болатынын және мұсылмандар өздерінің діни бостандықтарын сақтап қалғанын мойындады. Ол сицилиялық поэзия мектебі арқылы әдебиетті дамытуда маңызды рөл атқарды. Палермодағы оның сицилиялық патша сарайында итальян-роман тілінің әдеби формасы – сицилия тілі алғаш рет қолданылды. Араб, еврей, латын, грек және сицилия тілдеріндегі өлеңдер мен сарайдағы өнердің үйлесімі арқылы арабтың «муашшахаты» немесе «белдік өлеңдері» сонеттің тууына ықпал етті. XIII ғасырдың бірінші жартысында Швабияның Фредерик II айналасында жиналған Сицилия поэзия мектебінде Джакомо да Лентини мен Пьер делле Винье дамытқан тіл Данте Алигьериге, содан кейін итальян тілінің дамуына шешуші әсер етті. Бұл мектеп пен оның поэзиясын Данте және оның әріптестері құттықтады және Тоскана диалектінің Италияның элиталық әдеби тілі ретінде қолданылуына кем дегенде бір ғасыр бұрын пайда болды. Фредерик II соколовшылық тақырыбындағы алғашқы трактаттың авторы, «De Arte Venandi cum Avibus» («Құстармен аң ауру өнері»). Тарихшы Чарльз Гомер Хаскинстің сөзімен: «Бұл ғылыми кітап, Аристотельден тақырыпқа жақындап, бірақ бүкіл Дивизивус пен Инквизитив сөздері бойынша бақылау мен тәжірибеге негізделген; бұл сонымен бірге мектептік кітап, оның бөлімдері мен тармақтары бойынша егжей-тегжейлі және механикалық. Бұл сонымен қатар тұтас практикалық кітап, соколовшылар үшін соколовшылармен жазылған және ұзақ тәжірибе жинақталған, басқаларға пайдалы болуы үшін жүйелі түрде жинақталған. Ол осы кітап үшін араб тіліндегі дереккөздерден мәлімет алған. Фредериктің өнерді меңгергендігіне мақтануы, Ұлы ханның (Бату) азаматы болуға және хан сарайында қызмет атқаруға бұйрық берілгенде, ол құстарды жақсы түсінетінін айтып, жақсы соколовшы болатынын айтқан оқиғада көрінеді. Ол сотында бір мезгілде елуден астам соколовшыны ұстап тұрды және хаттарында Любектен және тіпті Гренландиядан Арктикалық гирфалькондарды сұрады. Қазіргі екі нұсқаның бірін оның ұлы Манфред, сондай-ақ, құштар соколовшы, өзгерткен. Дэвид Аттенбороу «Табиғи қызығушылықтар» кітабында Фредерик кейбір құстардың көшіп-қонуын қазірдің өзінде мүмкін емес теориялардың барлық түрлері кең тараған кезде толық түсінгенін атап өтті. Фредерик жалпы экзотикалық жануарларды жақсы көретін: оның Солтүстік Италия мен Еуропаның суық қалаларын таңғалдырған менгажериясына иттер, жирафтар, гепардтар, сүлгілер, барс, экзотикалық құстар мен фил кірді. Тілден айыру эксперименті кезінде жас нәрестелер өздерінің дауыстары жетілгеннен кейін көрсететін табиғи тіл бар-жоғын анықтау үшін адаммен араласпай өсті. Ол Адам мен Хауаға Құдай қандай тіл бергенін анықтауға тырысқан. Салимбен өзінің «Хроникаларында» Фредерик «балаларды емшектеуге, жууға және жууға асыраушы аналар мен мейірбикелерге бұйырды, бірақ олармен ешқандай әңгімелесуге немесе сөйлесуге болмайды; өйткені ол еврей тілін (бұрынғы тіл) немесе грек, латын немесе араб тілінде сөйлеуді үйренетін, немесе ата-аналарының тілін үйренетін еді. Бірақ ол бекер еңбек етті, өйткені балалар қол соғусыз, қимыл-қозғалыссыз, шаттықсыз және жылылықсыз өмір сүре алмады». Фредерик сонымен қатар жұлдыздарға қызығушылық танытты, және оның сарайында Майкл Скот және Гвидо Бонатти сияқты көптеген жорамалшылар мен астрономдар болды. Ол жиі сол кездегі жетекші ғалымдарға (тек Еуропада ғана емес) ғылым, математика және физика мәселелері бойынша шешімдер сұрап хаттар жіберді. 1224 жылы ол Неаполь университетін құрды, бұл әлемдегі ең көне мемлекеттік университет: қазір Università Federico II деп аталады.
text=It is a scientific book, approaching the subject from Aristotle but based closely on observation and experiment throughout, Divisivus et Inquisitivus, in the words of the preface; it is at the same time a scholastic book, minute and almost mechanical in its divisions and subdivisions. It is also a rigidly practical book, written by a falconer for falconers and condensing a long experience into systematic form for the use of others. For this book he drew from sources in the Arabic language. Frederick's pride in his mastery of the art is illustrated by the story that, when he was ordered to become a subject of the Great Khan (Batu) and receive an office at the Khan's court, he remarked that he would make a good falconer, for he understood birds very well. He maintained up to fifty falconers at a time in his court, and in his letters he requested Arctic gyrfalcons from Lübeck and even from Greenland. One of the two existing versions was modified by his son Manfred, also a keen falconer. David Attenborough in "Natural Curiosities" notes that Frederick fully understood the migration of some birds at a time when all sorts of now improbable theories were common. Frederick loved exotic animals in general: his menagerie, with which he impressed the cold cities of Northern Italy and Europe, included hounds, giraffes, cheetahs, lynxes, leopards, exotic birds and an elephant. In the language deprivation experiment young infants were raised without human interaction in an attempt to determine if there was a natural language that they might demonstrate once their voices matured. It is claimed he was seeking to discover what language would have been imparted unto Adam and Eve by God. In his Chronicles Salimbene wrote that Frederick bade "foster mothers and nurses to suckle and bathe and wash the children, but in no ways to prattle or speak with them; for he would have learnt whether they would speak the Hebrew language (which had been the first), or Greek, or Latin, or Arabic, or perchance the tongue of their parents of whom they had been born. But he laboured in vain, for the children could not live without clappings of the hands, and gestures, and gladness of countenance, and blandishments". Frederick was also interested in the stars, and his court was host to many astrologers and astronomers, including Michael Scot and Guido Bonatti. He often sent letters to the leading scholars of the time (not only in Europe) asking for solutions to questions of science, mathematics and physics. In 1224 he founded the University of Naples, the world's oldest state university: now called Università Federico II.
Сыртқы келбеті
Дамаск тарихшысы Сибт ибн әл-Жаузи Иерусалимде императорды өз көзімен көргендердің айғақтарына сүйене отырып, Фридрихтің дене бітімін сипаттаған: "Императордың шашы қызыл, басы тоң және көзі нашар көреді. Егер ол құл болғанда, базарда 200 дирхамға да бағаланбас еді". Фридрихтің көзі көк немесе "жылан көзі сияқты жасыл" деп айтылған.
Заң реформалары
Оның 1241 жылғы Салерно жарлығы (кейде "Салерно конституциясы" деп аталады) дәрігер мен дәріханашы мамандықтарын заң жүзінде алғаш рет бөліп көрсетті. Дәрігерлерге дәріханашы болып жұмыс істеуге тыйым салынды және түрлі емдік заттардың бағасы бекітілді. Бұл Еуропа бойынша дәріхана ісін реттеудің үлгісіне айналды. Ол заңдық реформаларын Сицилиядан тысқары империяға таратуға қол жеткізе алмады. 1232 жылы неміс князьдерінің қысымымен Statutum in favorem principum ("князьдерге арналған жарғы") қабылдануға мәжбүр болды. Бұл жарғы – кіші ақсүйектер мен қара халықтың есебінен ірі неміс князьдеріне берілген бостандықтар туралы құжат. Князьдер толық сот билігін және өз монеталарын соғу құқығын алды. Император олардың аумақтарында жаңа қалалар, қамалдар мен монета ағарту орындарын салу құқығынан айырылды. Бұл жарғы Германиядағы орталық биліктің әлсіреуіне себеп болды. 1232 жылдан бастап императордың вассалдары императорлық заңдарға вето құқығын иеленді. Император қабылдаған әрбір жаңа заң князьдердің бекітуін қажет етті.
Маңыздылығы мен мұрасы
Тарихшылар Фредерик II-ні орта ғасырлардағы еуропалық монархтардың маңыздысы деп бағалайды. Бұл бедел Фридрихтің өмір сүрген кезеңінде де болған. Британдық тарихшылар Лансинг пен Инглиш ортағасырлық Палермоның Париж мен Лондонның артықшылығына ие болғандықтан назардан тыс қалғанын айтады: Бұл тәсілдің бір салдары тарихи жеңімпаздарды, [және] ортағасырлық Еуропаның кейінгі ғасырларда маңызды болған аспектілерін, ең бастысы ұлттық мемлекетті артықшылыққа ие ету болды. 13 ғасырдағы ең жарқын мәдени жаңалықтардың бірі – Фредерик II-нің Палермодағы көптілді сарайы мен басқаруына орталықтанған Жерорта теңізі аймағы болды. Сицилия мен Италияның оңтүстігі кейінгі ғасырларда салықтың көптігінен туған кедейлікке және шеттеуге ұшырады. Сондықтан оқулықтар ортағасырлық Палермоға, оның мұсылман және еврей бюрократиясына, араб тілінде сөйлейтін монархына емес, тарихи жеңімпаздар – Париж мен Лондонға назар аударады. Қазіргі ортағасырлық зерттеушілердің көпшілігі папалар қолдаған Фридрихтің христианға қарсы екендігі туралы пікірмен келіспейді. Олар Фридрихтің өзін византиялық император ретінде, яғни Құдайдың жер бетіндегі «өкілі» ретінде қарастырғанын айтады. Оның дінге деген жеке көзқарасы қандай болғанымен, папаға бағыну мәселесі мүлдем қатысқан жоқ. Бұл Хогенштауфендік императорлық идеясымен үйлеседі, бұл идеология Киелі Рим императорының Рим императорларының заңды мұрагері екенін жариялайды. Әкесі Генрих VI сияқты Фредерик те, мысалы, қара қазынаның сақтаушысы Йоханнес Морус сияқты космополиттік сарайды құрды, сондай-ақ олардың билігіндегі түрлі халықтардың бейнесін жасады, бұл орта ғасырдың басында сақталды. 21 ғасырдағы Фредерикке қатысты зерттеулер ақылға қонымды (Вольфганг Штюрнер) және драматикалық (Эрнст Канторович) сипатта болады. Дегенмен, барлығы Фредерик II-нің Киелі Рим императоры ретіндегі маңыздылығына келіседі. Британдық тарихшы Джеффри Барраклоудың пікірінше, Фредерик өзінің итальяндық жобалары үшін негізді сақтау ниетімен неміс князьдеріне жасаған кең жеңілдіктері алдыңғыларының саяси билігін жойды және неміс бірлігін ғасырлар бойы кейінге шегерді. Қазіргі заманғы Фредерик II-ге қатысты көзқарас Фредерик пен оның алдыңғылары – Сицилия патшалары мен Киелі Рим императорлары арасындағы байланысқа, сондай-ақ оның 13 ғасырдың басқа монархтарымен ұқсастығына бағытталған. Дэвид Абулафия «Ортағасырлық император» атты өмірбаянында Фредериктің өз заманынан озып кеткен ағартушы тұлға ретіндегі беделінің негізсіз екенін, ал Фредерик көбінесе дәстүрлі ортағасырлық тәсілмен билік етуге тырысқан дәстүрлі христиан монархы болғанын айтады.
One effect of this approach has been to privilege historical winners, [and] aspects of medieval Europe that became important in later centuries, above all the nation state Arguably the liveliest cultural innovation in the 13th century was Mediterranean, centered on Frederick II's polyglot court and administration in Palermo Sicily and the Italian South in later centuries suffered a long slide into overtaxed poverty and marginality. Textbook narratives therefore focus not on medieval Palermo, with its Muslim and Jewish bureaucracies and Arabic speaking monarch, but on the historical winners, Paris and London. Modern medievalists no longer accept the notion, sponsored by the popes, of Frederick as an anti Christian. They argue that Frederick understood himself as a Christian monarch in the sense of a Byzantine emperor, thus as God's "viceroy" on earth. Whatever his personal feelings toward religion, certainly submission to the pope did not enter into the matter in the slightest. This was in line with the Hohenstaufen Kaiser Idee, the ideology claiming the Holy Roman Emperor to be the legitimate successor to the Roman Emperors. As his father Henry VI, Frederick established a cosmopolitan court, such as with the black treasury custodian Johannes Morus, and depiction of the different peoples under their rule, which persisted throughout the starting Late Middle Ages. 21 century treatments of Frederick vary from the sober (Wolfgang Stürner) to the dramatic (Ernst Kantorowicz). However, all agree on Frederick II's significance as Holy Roman Emperor. In the judgment of British historian Geoffrey Barraclough, Frederick's extensive concessions to German princeswhich he made in the hopes of securing his base for his Italian projectsundid the political power of his predecessors and postponed German unity for centuries. The modern approach to Frederick II tends to be focused on the continuity between Frederick and his predecessors as Kings of Sicily and Holy Roman Emperors, and the similarities between him and other thirteenth century monarchs. David Abulafia, in a biography subtitled "A Medieval Emperor", argues that Frederick's reputation as an enlightened figure ahead of his time is undeserved, and that Frederick was mostly a conventionally Christian monarch who sought to rule in a conventional medieval manner.
Заңды түрде шығарылған
Бірінші әйелі: Арагондық Констанция (1179 – 23 маусым 1222). Неке: 1209 жылы 15 тамызда, Сицилияның Мессина қаласында. Генрих (VII) (1211 – 12 ақпан 1242). Бұл балаға Иордан өзенінен әкелінген сумен крещение берілгендіктен, оның крещениелік есімі Иордан болды. Агнес (туылған және қайтыс болған 1237). Генрих (18 ақпан 1238 – мамыр 1253), оның ағасы Англияның Генрих III есімімен аталды; Сицилияның губернаторы болып тағайындалды және әкесі қайтыс болғаннан кейін Иерусалим патшасы болады деп уәде берілді, бірақ ол да үш жыл ішінде қайтыс болды және таққа отырмады. Папа Иннокентий IV-нің көптеген немерелеріне күйеге берілді, бірақ ешқайсысына үйленбеді. Маргарет (1 желтоқсан 1241 – 8 тамыз 1270), Тюрингия ландграфы, кейін Мейссен маркграфы Альбертке үйленді.