Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1974-1977 жылдар аралығында Үндістан Президенті
President of India from 1974 to 1977
Фахруддин Әли Ахмед (13 мамыр 1905 – 11 ақпан 1977) – 1974-1977 жылдар аралығында Үндістанның бесінші президенті болған үнді заңгері және саясаткер. Делиде туған Ахмед Дели мен Кембриджде оқыды және 1928 жылы Лондонның Ішкі ғибадатханасынан адвокаттыққа қабылданды. Үндістанға оралған соң Лахорда, содан кейін Гувахатиде заңгерлік тәжірибе жинады. 1930 жылдары Үндістан Ұлттық Конгресімен байланысын нығайтқан Ахмед 1939 жылы Гопинат Бордолои үкіметінде Ассамның қаржы министрі болды. 1946 жылы Ассамның бас адвокаты болып тағайындалды, ал 1957 жылдан 1966 жылға дейін Бимала Прасад Чалиха басқаруы кезінде қайтадан қаржы министрі қызметін атқарды. 1966 жылы премьер-министр Индира Ганди оны ұлттық кабинет министрі етіп тағайындады және ол Энергетика, Су шаруашылығы, Өнеркәсіп және Ауыл шаруашылығы сияқты түрлі министрліктерді басқарды. 1974 жылы Тридиб Чаудхуриден басымдық алып, Үндістан президенті болып сайланды. Президент ретінде Ахмед 1975 жылдың тамызында Төтенше жағдай режимін енгізді және азаматтық құқықтарды шектеген, сондай-ақ Индира Гандиге жарлық арқылы билік жүргізуге мүмкіндік берген көптеген жарлықтар мен конституциялық түзетулерге қол қойды. Ол Төтенше жағдайды қолдауын көптеген мәлімдемелерінде білдірді. Абу Абрахам салған әйгілі карикатурада беделі түскен Ахмед, Төтенше жағдайды қолдағандығы үшін сынға ұшырады. Ол «қағазға басылған мөр» сияқты президент деп сипатталды. 1977 жылдың ақпанында Ахмед жүрек талмасынан қайтыс болды. Оған мемлекеттік деңгейде қоштасу рәсімі жасалып, Нью-Делидегі Парламент үйіне жақын жердегі мешітке жерленді. Үндістан президенті болған екінші мұсылман азамат Ахмед, сондай-ақ, өкілі болып тұрып қайтыс болған екінші президент болды. 1977 жылы Ахмедтің орнына Б. Д. Джати атқарушы президент, ал Нилам Санжива Редди Үндістанның алтыншы президенті болды.
Fakhruddin Ali Ahmed (13 May 1905 – 11 February 1977) was an Indian lawyer and politician who served as the fifth president of India from 1974 to 1977. Born in Delhi, Ahmed studied in Delhi and Cambridge and was called to the bar from the Inner Temple, London in 1928. Returning to India, he practiced law in Lahore and then in Guwahati. Beginning a long association with the Indian National Congress in the 1930s, Ahmed was finance minister of Assam in the Gopinath Bordoloi ministry in 1939. He became the Advocate General of Assam in 1946, and was finance minister again from 1957 to 1966 under Bimala Prasad Chaliha. He was made a national cabinet minister by Prime Minister Indira Gandhi in 1966 and was in charge of various ministries including Power, Irrigation, Industries and Agriculture. He was elected president of India over Tridib Chaudhuri in 1974. As president, Ahmed imposed The Emergency in August 1975 and gave his assent to numerous ordinances and constitutional amendments that severely restricted civil liberties and allowed Indira Gandhi to rule by decree. He supported the Emergency in public speeches. Lampooned in an iconic cartoon by Abu Abraham, Ahmed's reputation was tarnished by his support for the Emergency. He has been described as a rubber stamp president. Ahmed died in February 1977 of a heart attack. He was accorded a state funeral and is buried in a masjid near Parliament House in New Delhi. Ahmed, who was the second Muslim to become the president of India, was also the second president to die in office. Ahmed was succeeded by B. D. Jatti as acting president and by Neelam Sanjiva Reddy as the sixth president of India in 1977.
Жас шағы мен отбасы
Ахмед 1905 жылдың 13 мамырында Делиде дүниеге келген. Ахмедтің анасы, Сәхибзади Руқайя Сұлтан, Лохару навабының қызы болған. Ахмед полковник Әлидің он баласының бірі еді, оның ішінде бес ұлы болды. 2018 жылы Ахмедтің бірнеше туысы Ассамның Ұлттық азаматтар тізіліміне енгізілмегені белгілі болды, себебі олар өз тегін растайтын құжаттарды ұсына алмады.
Ahmed was born in Delhi on 13 May 1905. Ahmed's mother, Sahibzadi Ruqaiyya Sultan, was a daughter of the Nawab of Loharu. Ahmed was one of ten children, including five sons, of Colonel Ali. In 2018 it emerged that several of Ahmed's relatives were left out of the National Register of Citizens for Assam as they could not produce documents to prove their antecedents.
Білім және заңгерлік мансап
Ахмед Гонда, Біріккен провинциялар және Делидегі мемлекеттік жоғары мектептерде оқыды. 1921–22 жылдары Англияға аттанғанға дейін Делидегі Сент-Стефан колледжінде білім алды. 1927 жылы Кембридждегі Сент-Катарина колледжінде тарих пәнінен емтиханды сәтті тапсырды. 1928 жылы Лондонның Inner Temple заңгерлік алқасынан шақырылды. Осы жылы Үндістанға оралып, Лахор жоғары сотында заңгерлік тәжірибе жинады, ал 1930 жылы Гувахатиге көшіп, Набин Чандра Бардолойдың жанында кіші заңгер болып жұмыс істеді. Гувахатиде Ахмед, кейін штаттың бас прокуроры болған, 1948 жылы құрылған Ассам жоғары сотының адвокаттар қауымдастығының алғашқы президенті атанды.
Ahmed attended government high schools in Gonda, United Provinces and in Delhi. He attended St. Stephen's College, Delhi during 1921–22, before leaving for England. He passed his history tripos from St Catharine's College, Cambridge in 1927. He was called to the bar from the Inner Temple, London in 1928. He returned to India the same year and practiced law at the Lahore High Court before moving to Guwahati in 1930 where he worked initially as a junior lawyer under Nabin Chandra Bardoloi. At Guwahati, Ahmed, who later became the Advocate General for the state, was the founding president of the Bar Association of the Assam High Court after its formation in 1948.
Үндістан ұлттық конгрессіндегі рөлі
Ахмед 1931 жылы Үндістан Ұлттық Конгресіне қарапайым мүше болып қосылды және 1936 жылдан бастап, қысқа үзілістерді есептемегенде, Ассам Прадеш Конгресі комитетінің, Ассам Прадеш Конгресі комитетінің Жұмыс комитетінің және Бүкіл Үндістан Конгресі комитетінің мүшесі болды. 1946-1947 жылдары және 1964-1974 жылдары Бүкіл Үндістан Конгресі комитетінің Жұмыс комитетіне мүше болды, осы кезеңде ол партияның Парламенттік кеңесінің де мүшесі болды.
Ahmed joined the Indian National Congress as a primary member in 1931 and was a member of the Assam Pradesh Congress Committee, the Working Committee of the Assam Pradesh Congress Committee and the All India Congress Committee from 1936 onwards, except for short breaks. He was a member of the Working Committee of the All India Congress Committee in 1946–47 and again from 1964 to 1974 during which period he was also a member of the Parliamentary Board of the party.
Тәуелсіздікке дейінгі Үндістандағы сайлаушылық мансап
Ахмед 1937 жылы өткен Ассамның облыстық сайлауында Ассамның заң шығарушы құрамына сайланды. Ол 1938 жылдың 20 қыркүйегінен 1939 жылдың 16 қарашасына дейін Қаржы, кіріс және еңбек министрі болып қызмет еткен Гопинатх Бордолои басқаратын Конгресс үкіметіндегі үш мұсылман министрінің бірі болды. 1939–40 жылдарға арналған бюджетінде Ахмед бірнеше жаңа салықтарды енгізді, оның ішінде ауыл шаруашылығынан алынатын табыс салығы, ойын-сауықтар мен тікелей ставкаларға салынатын салық, сондай-ақ мемлекеттің кіріс тапшылығын жою мақсатында тауарлар сатуға салынатын салық. Ауыл шаруашылығынан алынатын табыс салығы шай өнеркәсібінен алынатын пайдаға салынды, оның бір бөлігі шай плантацияларындағы жұмысшылардың әл-ауқатын жақсартуға бағытталды. Бұл, сондай-ақ Ассам мұнай компаниясындағы ереуіл кезінде ол жұмысшыларды қолдаған позициясы Ассамдағы британдық коммерциялық мүдделерге қарсы деп есептелді, бірақ Бордолои үкіметіне көпшілік қолдау көрсетті. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Үндістандағы Конгресс үкіметтері вице-король лорд Линлитгоудың Үндістанды кеңеспей соғыс жариялауына наразылық білдіріп, отставкаға шықты. 1940 жылы Ахмед Гандидің өтінішімен сатьяграха өткізгені үшін тұтқындалып, бір жылға қамауға алынды. «Үндістанды босату» қозғалысы басталғаннан кейін, 1942 жылдың 9 тамызында Ахмед Ассам провинциялық Конгресс комитетінің бірнеше басшыларымен бірге тұтқындалды. Ол тағы үш жылға Жорат түрмесінде қамауда болды. Ахмед Мұсылман лигасының Пакистан құру туралы талабына және Үндістанды діни принцип бойынша бөлуге қарсы болды. Дегенмен, 1946 жылғы сайлауда Конгресс Гопинат Бордолои басшылығымен Ассамда үкімет құру үшін көпшілік мандат алды, бірақ Ахмед Солтүстік Камруп сайлау округінде Мұсылман лигасының Моулви Абдул Хайеден жеңіліске ұшырады. Гопинат Бордолои басшылығымен Конгресс партиясы Ахмедтің жеңісін қамтамасыз ету үшін көп күш пен қаржы жұмсады, бірақ ол тек 844 дауыс жинады, ал Хайе 7265 дауыс алды.
Ahmed was elected to the legislative assembly of Assam in the provincial elections of 1937 which were held in accordance with the Government of India Act, 1935. He was one of three Muslim ministers in the Congress government headed by Gopinath Bordoloi, serving as Minister for Finance, Revenue and Labour from 20 September 1938 to 16 November 1939. In his budget for 1939–40, Ahmed introduced several new taxes, including an agricultural income tax, taxes on amusements and betting and a tax on sale of goods in an effort to eliminate the state's revenue deficit. The tax on agricultural income imposed a levy on the profits of the tea industry, a part of which was to be used for the welfare of workers in the tea plantations. This, and the pro labour stance he took during the strike in the Assam Oil Company, was deemed inimical to British commercial interests in Assam but won much public support for the Bordoloi Ministry. At the outbreak of the Second World War, Congress governments across India resigned in protest against Viceroy Lord Linlithgow's action of declaring India a belligerent without consulting them. In 1940, Ahmed was arrested and imprisoned for a year when he performed a satyagraha on Gandhi's behest. After the launch of the Quit India Movement, Ahmed was arrested on 9 August 1942, along with several other leaders of the Assam Provincial Congress Committee. He was detained as a prisoner for a further three years at the jail in Jorhat. Ahmed was opposed to the Muslim League's demand for the creation of Pakistan and to the Partition of India along communal lines. However, in the elections of 1946, while the Congress won the majority of seats to form a government in Assam under Gopinath Bordoloi, Ahmed was defeated in the North Kamrup constituency by the Muslim League's Moulvi Abdul Hye. Although the Congress Party under Gopinath Bordoloi spent much money and effort in order to try and secure victory for Ahmed, he won only 844 votes against the 7,265 votes polled by Hye.
Тәуелсіз Үндістандағы мансап
1952 жылғы заң шығарушы жиналыс сайлауында оған орын ұсынылғанымен, Ахмед Конгресс партиясы басшылығымен және бас министр Бишнурам Медхимен туындаған келіспеушіліктерге байланысты сайлауға қатысудан бас тартты. Ол 1957 жылы Жания округінен Ассам заң шығарушы жиналысына сайланды, дауыстардың 66,13 пайызын алып, 1962 жылғы Ассам заң шығарушы жиналысы сайлауында сол орынға қайта сайланды, үлкен артықшылыққа ие болды және дауыстардың 84,56 пайызын жеңіп алды. Бас министр Бимала Прасад Чалиха басқарған үкіметтерде Ахмед 1957-1962 жылдары Қаржы, Заң, Қоғамдық даму, Панчаяаттар және Жергілікті өздік басқару министрі, ал 1962-1966 жылдары Қаржы, Заң, Қоғамдық даму және Панчаяаттар министрі қызметін атқарды. Ахмед 1951 жылы Ассамның премьер-министрі Гопинат Бордолойдан бұрынғы Мұсылман лигасының жетекшісі Мұхаммед Саадуланың Конгресс партиясына қосылуына көмектесті. Ахмед 1951 жылғы Ұлттық азаматтар тізіліміне негізделген, Ассамға заңсыз көшіп келгендерді анықтап депортациялауды көздеген, «Көшіп келушілерді тоқтату жоспарына» қарсы бас министр Чалиханың әрекеттерін қиындатуда маңызды рөл атқарды. Ол Конгресс партиясы осы жоспарды жалғастырса, Ассамда және бүкіл Үндістанда мұсылмандардың қолдауынан айырылуы мүмкін екенін айтты. Ол Шығыс Пәкістаннан мұсылмандардың үздіксіз келуіне жол берді деп айыпталады, олар Конгресс партиясы үшін дауыс жинаушыға айналды. Салман Хуршид бұл стратегияны, ол Ахметке жатқызылады, Неллидегі қырғынға әкелген факторлардың бірі деп атады.
Although he was offered a seat in the legislative assembly elections of 1952, Ahmed refused to contest the elections due to disagreements with the leadership of the Congress party and the Chief Minister Bishnuram Medhi. He contested and won the 1957 Assam Legislative Assembly election from Jania winning 66.13% of the votes cast, and was re elected to the seat in the 1962 Assam Legislative Assembly election; he improved his majority, winning 84.56% of the votes. Under the governments headed by Chief Minister Bimala Prasad Chaliha, Ahmed served as Minister of Finance, Law, Community Development, Panchayats and Local Self Government during 1957 1962 and was the Minister of Finance, Law, Community Development and Panchayats during 1962–66. Ahmed facilitated the entry of Muhammed Saadulah, the Muslim League leader who preceded Gopinath Bordoloi as Assam's Prime Minister, into the Congress Party in 1951. Ahmed played a role in frustrating Chief Minister Chaliha's attempts at enforcing the Prevention of Infiltrators Plan which, based on the National Register of Citizens, 1951, sought to identify and deport illegal migrants to Assam. He argued that if the Congress Party were to continue with this plan, it would lead to its loss of support among Muslims in Assam and across the rest of India. He has been accused of thus allowing the steady influx of Muslims from East Pakistan who became a votebank for the Congress Party. Salman Khurshid has identified this strategy, which he attributes to Ahmed, as one of the factors that led to the Nellie Massacre.
Суландыру және электр энергиясы министрі
1966 жылғы қаңтарда Ассам штатының қаржы министрі қызметін атқарып жүрген Ахмет Индира Гандидің алғашқы кабинетінде су шаруашылығы және энергетика министрі болып тағайындалды. Ол Шастри кабинетіне тағайындалған аз ғана министрлердің қатарында болды, ол бастапқыда оның басшылығымен көп өзгеріске ұшырамады. Сол жылдың сәуір айында ол екінші рет Раджья Сабхаға сайланды.
In January 1966, while serving as Assam's Finance Minister, Ahmed was appointed the Union Minister for Irrigation and Power in Indira Gandhi's first cabinet. He was one of a handful of ministers she brought to Shastri's cabinet, which initially remained largely unchanged under her leadership. In April of that year, he was elected to the Rajya Sabha for a second time.
Білім министрі
Ахмед М. С. Шагланың орнына тағайындалып, Білім министрлігіне ауыстырылды және 1966 жылдың 13 қарашасынан 1967 жылдың 12 наурызына дейін Білім министрі қызметін атқарды. Министрлікте өткен қысқа мерзімі ішінде Ахмед министрлікке бөлген қаражаттың азайғанына және бұл білім беруді қайта құру бағдарламаларына тигізетін ықтимал әсерлеріне алаңдаушылық білдірді, сондай-ақ Банарас индуистік университеті заңына қатысты 1966 жылғы түзету туралы заң жобасын бақылады.
Ahmed was shifted to the Ministry of Education, succeeding M. C. Chagla, and served as the Union Minister for Education between 13 November 1966 and 12 March 1967. In his brief period in that Ministry, Ahmed voiced concerns over the reduced allocations made to the Ministry and its likely impacts on educational reconstruction programs and oversaw the Amending Bill of 1966 to the Banaras Hindu University Act.
Өнеркәсіптік даму және компаниялар ісі министрі
1967 жылдың 13 наурызында Ахмед өнеркәсіптік даму және компаниялар ісі жөніндегі министр болып тағайындалды. 1967 жылғы парламент сайлауында Ахмед Ассам штатындағы Барпета сайлау округінен Лок Сабхаға сайланды, ол дауыстардың 60% астам бөлігін жеңіп алды. Ахмед өнеркәсіптік даму министрі қызметін атқарган кезеңде оның министрлігі Техникалық даму бас басқармасы арқылы Санжай Гандиге жыл сайын 50 000 «Марути» автокөлігін өндіруге ниет білдірді, тіпті Гандидің мұндай кәсіпорынды құру үшін қажетті техникалық білімі мен капиталы болмаса да. 1969 жылы Ахмед парламентке саяси партияларға корпоративтік қаржыландыруға тыйым салу туралы заң жобасын енгізді. Бұл заң жобасы 1956 жылғы Компаниялар заңына өзгеріс енгізуді көздеді, мақсаты саяси билікке ірі бизнес өкілдерінің ықпалын шектеу болды. Сондай-ақ, ол оңшыл «Сватантра» партиясының қаржыландыруға қол жеткізуіне кедергі келтіруді мақсат етті. Баламалы қаржыландыру механизмін құрмай енгізілген бұл тыйым партиялар үшін сайлау қорының маңызды заңды көзін жойды және сайлау кампанияларын қаржыландырудағы заңсыз тәжірибелердің көбеюіне әкелді. 1969 жылдың қыркүйегінде Ахмед Марокконың Рабат қаласына сол жерде өткен Ислам саммитіне үнді делегациясын басқарып жіберілді. Алайда, Мароккоға келгеннен кейін генерал Әйүп Хан басқарған Пәкістан делегациясының наразылығына байланысты үнді делегациясына саммитке қатысуға тыйым салынды. Бұл оқиға Үндістан үшін дипломатиялық сәтсіздікке айналды және парламентте сенімсіздік дауысына әкелді. Коммунистік және аймақтық партиялардың қолдауымен үкімет бұл сенімсіздік дауысын жеңді, себебі партия ішінде тамыздағы бөліністен кейін Конгресс партиясының парламенттегі күші әлсіреді.
Ahmed was made the Minister of Industrial Development and Company Affairs on 13 March 1967. In the parliamentary elections of 1967, Ahmed was elected to the Lok Sabha from the Barpeta constituency in Assam, winning over 60% of the votes. During Ahmed's tenure as Minister of Industrial Development, his ministry, through the Directorate General of Technical Development, issued a letter of intent to Sanjay Gandhi to manufacture 50,000 Maruti cars annually, even though Gandhi lacked the technical expertise and the capital required for establishing such a venture. In 1969, Ahmed introduced a bill in Parliament seeking to ban corporate funding to political parties. The bill, which sought to amend the Companies Act, 1956, aimed to curb the influence of large businesses on the political establishment. It also aimed to hamstring the centre right Swatantra Party by preventing its access to funding. The ban, introduced without establishing an alternative financing mechanism, resulted in the abolishment of a key legal source of election funds for parties and a subsequent proliferation of illegal practices in campaign funding. In September 1969, Ahmed was sent to Rabat, Morocco as head of the Indian delegation at the Islamic Summit held there. However, upon his arrival in Morocco the Indian delegation was barred from attending the summit on the objections of the Pakistani delegation led by General Ayub Khan. The incident proved to be a diplomatic fiasco for India and led to a vote of censure in Parliament. The censure was defeated by the Government with the help of the communist and regional parties, as the Congress Party's own strength in Parliament had reduced following an August split in the party.
Азық-түлік және ауыл шаруашылығы министрі
1970 жылы 27 маусымда Ахмед Азық-түлік және ауыл шаруашылығы министрі болып тағайындалды, ол осы лауазымда 1974 жылдың 3 шілдесіне дейін қызмет етті. 1971 жылғы жалпы сайлауда 72% дауыс алып, Барпета округінен қайта сайланды. 1971 жылдың мамыр айында ол 1954 жылғы Мұсылман уақфтары заңына сәйкес уақф мәселелеріне жауапты министр болып тағайындалды. 1971 жылы Орталық жер реформалары комитеті құрылды, оның төрағасы Ахмед болды. Комитеттің мақсаты – мемлекеттік органдарға жан-жақты жер реформаларын жүргізуге көмектесу. Комитет ұсынған шараларға жердің ең жоғары мөлшерін отбасы мүшелерінің санына байланысты белгілеу, отбасы ұғымын күйеу мен әйел және олардың кәмелетке толмаған балаларымен шектеу, ал әртүрлі жерлер үшін 10-нан 18 акрға дейін шектеулер қою кірді. Осы ұсыныстар мемлекеттік заңнамадағы ауыл шаруашылығы жерлеріне шектеулер енгізуге негіз болды. 2,7 миллион гектар артық жер анықталды, оның 53% кейіннен арнайы санаттағы азаматтар мен тайпа өкілдері арасында қайта бөлінді. Министр ретінде Ахмед азық-түлік пен тыңайтқыштардың қорын құруды қолдады, бұл өндіріс тапшылығын жоюға мүмкіндік берді. 1973 жылы Ахмедтің кезінде Үндістан үкіметі бидайдың көтерме саудасын мемлекеттік меншікке алды. Бұл шара нарықтың бұрмалануын болдырмау және бағаны тұрақтандыру мақсатымен жасалғанымен, ол теріс нәтиже берді. Сатып алынатын бидай мөлшері азайды, қоры таусылды, нәтижесінде 6 миллион тоннадан астам астық қымбат бағамен импорттауға мәжбүр болды. Осыған байланысты, күріш саудасын және 1974 жылғы сәуір айындағы бидай өнімін мемлекеттік реттеуге қатысты ұсыныстардан бас тартты.
Ahmed was appointed Minister for Food and Agriculture on 27 June 1970, serving in that office until 3 July 1974. He was re elected from Barpeta in the general election of 1971, winning over 72% of the votes polled. In May 1971, he was also made the minister in charge of wakf under the Muslim Wakfs Act, 1954. In 1971 the Central Land Reforms Committee was constituted, with Ahmed as its chairman, with the aim of helping the state governments undertake comprehensive land reform. The recommendations of the committee included fixing land ceilings at the level of the family, restrictively defining the family to include only a husband, wife and their minor children, and fixing ceilings between 10 and 18 acres of land for different types of land. Its recommendations paved the way for introduction of agricultural land ceilings in state legislations. 2.7 million hectares of excess land holdings were discovered, of which 53% was subsequently redistributed among people from the Scheduled Castes and Scheduled Tribes. As minister, Ahmed supported the creation of food and fertilizer buffer stocks to meet shortfalls in production. The nationalization of the wholesale trade in wheat by the government of India was implemented under Ahmed in 1973. Although it was aimed at preventing market distortions and ensuring stability of prices, the policy proved disastrous, leading to lower procurements and the running down of buffer stocks, and eventually forcing the import of over 60 lakh tonnes of grain at high prices. Consequently, proposals to extend nationalization to the trade in rice and for the wheat crop of April 1974 were abandoned.
Президент сайлауы
1974 жылы шілдеде Ахмет Индира Ганди мен Конгресс партиясы тарапынан Үндістанның келесі президенті болуға кандидат ретінде таңдалды. Осылайша, олар 1969 жылы Конгресс партиясының қолдауымен осы лауазымға сайланған сол кездегі вице-президент Гопал Сваруп Патакты ескермеді. 1974 жылғы Үндістан президенттік сайлауы 17 тамызда Конгресс партиясының үміткері Ахмет пен оппозициялық кандидат, Революциялық Социалистік партиясынан ЛОК Саба депутаты Тридиб Чадхури арасында тікелей сайыс ретінде өтті. Ахмет 765 587 дауысқа (немесе 954 783 дауыстың 80,18%) ие болып, Чадхуридің 189 196 дауысынан басым түсті және 20 тамызда сайланған деп жарияланды. Ахмет 1974 жылғы 24 тамызда Үндістанның бесінші президенті болып ант берді, бұл лауазымды атқарган екінші мұсылман және Одақтың Кабинетінен тікелей президенттікке көтерілген алғашқы адам болды. Сондай-ақ ол 1952 жылғы Президенттік және Вице-президенттік сайлаулар туралы заңға енгізілген өзгерістерден кейін сайланған алғашқы президент болды, бұл заң президенттік сайлаудағы әрбір үміткерге он ұсынушы және он қолдау білдіруші заң шығарушының қолдауы міндетті екенін бекітті. Ахметтің сайлануына адвокат Шару Лал Саху Үндістанның Жоғарғы сотында сәтті болмаған қарсылық білдірді.
In July 1974, Ahmed was chosen by Indira Gandhi and the Congress Party as their candidate to be the next President of India. In doing so, they overlooked the then Vice President, Gopal Swarup Pathak, who had been elected to that post in 1969 with the support of the Congress Party. Polling for the 1974 Indian presidential election was held on 17 August in a direct contest between the Congress Party's Ahmed and the opposition candidate Tridib Chaudhuri, a Lok Sabha MP from the Revolutionary Socialist Party. Ahmed won 765,587 votes (or 80.18% of the 954,783 votes cast) against Chaudhuri's 189,196 and he was declared elected on 20 August. Ahmed was sworn in as the fifth president of India on 24 August 1974, becoming the second Muslim to hold that office and the first person to be directly elevated to the presidency from the Union Cabinet. He was also the first president to be elected after the amendments to the Presidential and Vice Presidential Elections Act, 1952 that imposed a security deposit of and made it mandatory for every candidate in a presidential election to be supported by ten proposing and ten seconding legislators. Ahmed's election was challenged unsuccessfully before India's Supreme Court by Charu Lal Sahu, an advocate on record.
Төтенше жағдай жариялау
1975 жылғы 25 маусымда түнде Ахмет премьер-министр Индира Гандидің кеңесімен Үндістан Конституциясының 352-бабы бойынша ұлттық төтенше жағдай режимін енгізді. Оның заңдылығы күмәнді болды, себебі «Үндістанның қауіпсіздігіне ішкі алалакандықтар қауіп төндіріп отыр» деген негізде жарияланды. Ақпараттық бюродан, Ішкі істер министрлігінен немесе штат губернаторларынан осыған қатысты ешқандай хабарлама түспеген, сондай-ақ бұл ұсыныс Министрлер кабинетінде талқыланбаған еді. Конституциялық бұзушылыққа назар салғанмен, Ахмет ешқандай сұрақ қоймады және премьер-министрдің жеке хатшысы Р.К. Даван әкелген төтенше жағдай режимін енгізу туралы бұйрыққа қол қойды. Келесі күні таңертең Делидегі газет кеңселерiнен электр қуаты үзіліп, оппозициялық партиялардың жетекшілері тұтқындалды. 26 маусым күні сағат 7-де өткен Министрлер кабинетінің отырысында премьер-министр бұрынғы түнде төтенше жағдай режимі енгізілгенін хабарлады. Премьер-министр Ганди кейіннен «Барлық Үндістан радиосында» сөз сөйлеп, төтенше жағдай режимін жариялады, «Президент төтенше жағдай режимін жариялады. Бұл қорқынышқа орын берерлік емес» деген сөздермен бастады. 1977 жылғы 21 наурызға дейін жалғанған төтенше жағдай режимі кезінде азаматтық бостандықтар шектелді, оппозициялық саясаткерлер тұтқындалды, саяси партияларға тыйым салынды, Үндістан Конституциясымен кепілденген негізгі құқықтар тоқтатылды және баспасөз басылды. Бұл кезең Үндістан демократиясы үшін қараңғы дәуір ретінде танылды.
Ahmed imposed a national emergency under Article 352 of India's Constitution late in the night of 25 June 1975 on the advice of Prime Minister Indira Gandhi. The legality of its imposition – on the ground that "a grave emergency exists whereby the security of India is threatened by internal disturbances." – was dubious, as there were no reports to that effect from the Intelligence Bureau, the Home Ministry or from any or the governors of the states, nor had the proposal been considered by the Union Council of Ministers. Although the constitutional impropriety was pointed out to him, Ahmed raised no questions and chose to sign the order imposing the emergency, a draft of which was brought to him by the Prime Minister's personal secretary, R. K. Dhawan. In the early hours of the next day, electricity supply was cut off to newspaper offices in Delhi and the main leaders of opposition parties placed under arrest. The Cabinet met at 7AM on 26 June, where it was informed by the prime minister of the imposition of emergency the previous night. Prime Minister Gandhi subsequently addressed the nation on All India Radio announcing the Emergency, beginning with the words "The President has proclaimed an emergency. This is nothing to panic about." The Emergency, which lasted until 21 March 1977, saw the suppression of civil liberties, the arrest of opposition politicians and clampdown on political parties, the suspension of fundamental rights guaranteed by the Indian Constitution and the muzzling of the media. It has been described as a period of darkness for India's democracy.
Жарлықтар мен конституциялық түзетулер
Үндістан Парламентінде Конгресс партиясының үштен екі көпшілігі болғандықтан, бірнеше кең ауқымды конституциялық түзетулерді қабылдауға мүмкіндік алды. Премьер-министр Ахметке парламенттің айналып өту және жарлық арқылы билік жүргізуге мүмкіндік беретін жарлықтар шығаруды тапсырды. 1975 жылдың тамызында Парламент қабылдаған Конституцияға 38-ші және 39-шы түзетулер президенттің мақұлдауына ие болды. 38-ші түзету төтенше жағдай кезеңінде қабылданған жарлықтар мен қаулыларды сот қарауынан шығарды, ал 39-шы түзету соттарға президентке, вице-президентке, премьер-министрге және Лок Сабха спикеріне қарсы берілген сайлау петицияларын қараудан тыйым салды және соттағы барлық істерді күшсіз деп жариялады. 1975 жылы шығарылған жарлықтардың ішінде жекеменшік еңбекті жою, тең еңбекақы туралы жарлық (тең жұмыс үшін немесе ұқсас жұмыс үшін тең ақы төлеуді көздейтін), 1974 жылғы «Шет ел валютасын сақтау және контрабанданы болдырмау туралы» заңға түзету (қылмыскерлерді екі жылға дейін ұстауға мүмкіндік беру), сондай-ақ импорт және экспортты бақылау туралы заңға түзету (импорттық лицензиялардың және импортталған тауарлардың теріс пайдаланылуына қатысты қылмыстар үшін жазаларды ауырлату) және жыл ішінде шығарылған көптеген басқа жарлықтар кірді. 1975 жылдың желтоқсан айында президент Ахмет Мысыр мен Суданға мемлекеттік сапармен кеткен кезде үкімет үкімет тарапынан наразылық тудыруы мүмкін материалдарды жариялауға тыйым салатын, Үндістанның Баспасөз кеңесін тарату және парламенттің қызметін жабу туралы үш жарлықты жеткізетін арнайы курьер жіберді. Президент оларды Каирде қол қойды. Сондықтан 1976 жылғы Парламенттің бірінші сессиясы 1975 жылдың маусымында төтенше жағдай жарияланғаннан бері шығарылған көптеген жарлықтарды қарастырып, оларды заңдармен алмастыруға міндетті болды. 1976 жылдың қаңтарында Ахмет М. Карунанидхи басқаратын үкіметті таратып, штаттың заң шығарушы жиналысын таратып жібергеннен кейін Тамил Надуда президенттік үкімділік жарияланды. 1976 жылдың наурызында екі жарлық арқылы мемлекеттік есептерді жүргізу жауапкершілігі Үндістанның Бақылаушы және аудиторынан алынып, жеке мемлекеттік департаменттердің есеп кеңселеріне берілді, ал Бақылаушы және аудитор осы есептерді тексеруге жауапты болды. 1976 жылдың маусымында Ішкі қауіпсіздікті сақтау туралы заңға сәйкес, ұсталған адамға ұстау себебін жарияламай, бір жылға дейін кез келген адамды ұстауға рұқсат беретін ережелердің мерзімі бір жылға ұзартылды. 1976 жылдың желтоқсанында 42-ші Конституциялық түзету туралы заң жобасы президент Ахметтің мақұлдауына ие болды. Парламенттің екі палатасы қараша айында қабылдаған заң жобасы Конституцияның 59 бабына және преамбуласына өзгерістер енгізді, сонымен қатар азаматтардың негізгі міндеттерін қамтитын жаңа бөлімді қосты. Бұдан өзге, ол Жоғарғы соттың өкілеттіктерін күрт шектеуге тырысты, бұрын штат үкіметтеріне жүктелген бірқатар жауапкершілікті Орталық үкіметке берді және Лок Сабханың өкілеттік мерзімін алты жылға ұзартты.
The two thirds majority enjoyed by the Congress Party in India's Parliament allowed it to undertake several wide ranging constitutional amendments. The Prime Minister also instructed Ahmed to issue ordinances, sidestepping Parliament and allowing for rule by decree. In August 1975, the thirty eighth and thirty ninth Constitutional Amendment Bills passed by Parliament received presidential assent. The 38th Amendment precluded the Emergency and the ordinances passed during this period from judicial review, while the 39th Amendment barred the courts from adjudicating election petitions filed against the president, the vice president, the prime minister and the speaker of the Lok Sabha and rendered any pending proceedings before the courts null and void. Ordinances issued in 1975 included one abolishing bonded labour, the Equal Remuneration Ordinance which provided for equal pay for equal work or work of similar nature, the amendment to the Conservation of Foreign Exchange and Prevention of Smuggling Activities Act, 1974 allowing detention of offenders for a period of two years, and an amendment to the Import and Export (Controls) Act increasing the severity of penalties for offences relating to the misuse of import licences and imported goods among scores of other ordinances issued during the year. In December 1975, while President Ahmed was on a state visit to Egypt and Sudan, the government dispatched a special courier carrying three executive ordinances preventing the publication of material deemed objectionable by the government, abolishing the Press Council of India and lifting immunities on media's coverage of Parliament. These were promptly signed in Cairo by the President. The first session of Parliament in 1976 therefore had to consider and replace with acts the numerous ordinances issued since the proclamation of Emergency in June 1975. In January 1976, President's rule was declared in Tamil Nadu after Ahmed dismissed its government, headed by Chief Minister M. Karunanidhi, and dissolved the state's legislative assembly. By two ordinances issued in March 1976, the responsibility of maintaining government accounts were taken away from the Comptroller and Auditor General of India and vested with the accounts offices of individual government departments, while making the Comptroller and Auditor General responsible for the audit of these accounts. In June 1976, an ordinance extended by a year the validity of provisions allowing the government to detain any person for up to one year without disclosing the grounds for detention to the detainee under the Maintenance of Internal Security Act. In December 1976, the Forty second Constitutional Amendment Bill received President Ahmed's assent. The bill, passed by both houses of Parliament in November, amended as many as 59 articles of the Constitution and the Preamble, besides introducing a new section containing the Fundamental Duties of citizens. Furthermore, it sought to severely circumscribe the powers of the Supreme Court, transferred several responsibilities hitherto entrusted with the state governments to the Central government, and extended the tenure of the Lok Sabha to six years.
Төтенше жағдайға қолдау көрсету
Президент ретінде Ахмет осы кезеңде төтенше жағдайды енгізуді қолдап, ашық сөйледі. 1975 жылы Тәуелсіздік күніне арналған халыққа жолдаған сөзінде ол азаматтарды төтенше жағдайдың "өткінші кезең" екеніне және оны енгізудің Үндістанды хаос пен бұзылыстан құтқару үшін қажетті екеніне сендірді. Сондай-ақ, ол еркіндік "өз басын шашып кетуге" ұласқанша болмайтынын ескертіп, халықты өндірісті арттыруға күш салуға шақырды. Басқа жерде ол "Төтенше жағдай – өткінші кезең, бірақ еркін саясат пен ұлттық құлдырау дәуірі аяқталды, және біз осы кезеңнің қайта оралмауына ешқашан жол бермейміз" деп қайталады, сондай-ақ реакциялық күштердің тудырған тәртіпсіздігі мен шатағы Үндістанның дамуын тежеп тастағанын мәлімдеді. 1976 жылы Республика күніне арналған халыққа жолдаған сөзінде Ахмет төтенше жағдайдың Үндістан экономикасына көмектесіп, "барлық деңгейде ұлттық тәртіпті" орнатқанын айтты. 1976 жылы Тәуелсіздік күнінде ол төтенше жағдайдың парламенттік жүйеден президенттік жүйеге өту үшін немесе Конституцияда рұқсат етілгеннен артық билікті жинақтау үшін қолданылмағанын, керісінше, "Үндістан халқының мүддесі үшін қажетті экономикалық, әлеуметтік және саяси өзгерістерді жүзеге асыру үшін" жарияланғанын мәлімдеді. Жеке өмірінде Ахмет төтенше жағдайға қатысты алаңдаушылық білдірген. Бұл туралы 1976 жылдың тамызында АҚШ-тың Делидегі елшілігінен жіберілген депешада айтылған, онда Ахмет пен премьер-министр Индира Ганди арасындағы суыну байқалды. Депешада Ахметтің Индира мен Санжай Гандидің "Үндістанның саяси және конституциялық жүйесіне тым қатты қысым көрсетіп жатқаны" туралы өте алаңдап жүргені және ол вице-президент Б.Д. Джаттиді бұрынғы қорғаныс министрі Сваран Сингхпен алмастыру туралы ұсынысын қабылдамағаны туралы хабарланды. Ахмет Индира Гандидің бүкіл кабинетті жас министрлермен ауыстыру туралы ұсынысына да қарсы болды, ол мұның Конгресс партиясының бірлігіне қауіп төндіретінін ескертті. Депешада Ахметтің "Ганди ханымның және оның ұлының кейбір әрекеттеріне ыңғайсыздық сезінгені" және Индира Гандидің Санжай Ганди атынан, президенттің оның кіші Гандидің "Сурья" журналының тұсаукесеріне байланысты мәлімдеме жасаудан бас тартқан кезде айтқан өрескел сөздері үшін кешірім сұрағаны айтылды.
As president, Ahmed publicly spoke in favour of the imposition of Emergency throughout this period. In his address to the nation on Independence Day, 1975 he assured citizens that the Emergency was a "passing phase" and its imposition was necessary to save India from chaos and disruption. He also cautioned that liberty should not "degenerate into licence" and exhorted the nation to focus on increasing production. Elsewhere, he reiterated that the "Emergency is a passing phase but the era of permissive politics and national degeneration is over and we will never allow that phase to be repeated again" and that the indiscipline and disorder brought about by reactionary forces had slowed down India's development. Addressing the nation on Republic Day, 1976, Ahmed said that the Emergency had helped India's economy and brought about "national discipline at all levels". On the Independence Day in 1976, he stated that the Emergency would not be used to switch over from the parliamentary to a presidential system of government or to accumulate more power than was permitted under the Constitution and that it had been issued instead "to bring about such economic, social and political changes as have become relevant and necessary in the interests of the people of India". In private, Ahmed appeared to have misgivings about the Emergency. This was revealed in an embassy cable sent from the United States Embassy in Delhi in August 1976 which suggested an estrangement between Ahmed and Prime Minister Indira Gandhi. The cable noted Ahmed's growing concern that Indira and Sanjay Gandhi were "pushing too hard on the political and Constitutional system of India" and reported that he had rebuffed her suggestion to replace the vice president, B. D. Jatti with her former defence minister, Swaran Singh. Indira Gandhi's proposal to replace her entire cabinet with younger ministers was also cautioned against by Ahmed, who warned her that that this would jeopardize the unity of the Congress Party. The cable went on to note that Ahmed was "uncomfortable with some of Mrs. Gandhi's actions and certainly with those of her son" and that Indira Gandhi had apologized to Ahmed on behalf of Sanjay Gandhi for his rude remarks when the President declined to give a statement for the inaugural issue of the younger Gandhi's magazine, Surya.
Әбу Ибрахимнің карикатурасы және президенттік резеңке мөрі
1975 жылдың 10 желтоқсанында үкіметтік цензура назарынан тыс қалған Әбу Ибрахимнің суреті "Индиан экспресс" газетінде жарияланды. Суретте Ахмед жартылай жалаңаш күйде, ваннасы толған бойда, формальды костюм мен көйлек киген адамның созылған қолына қол қойған қағазды ұстап тұр. Сөз тіркесінде: "Егер тағы жарлықтар шығарса, оларды күте тұруға айтыңыз". Ахмедтің алдына қойылған жарлықтарға сөзсіз қол қоюға дайындығын сатиралық бейнелеген бұл сурет Төтенше жағдайдың символына айналды. Бұл сурет Ахмедтің беделі мен тарихи орнына қайта ортуға келмейтін нұқсан келтірді, ол үкіметті сұрақсыз, қайта қарауды талап етпей, алдына қойылған жарлықтар мен Төтенше жағдайды бекітуге дайын "резеңке мөр" президент ретінде танылды. Кейінгі Үндістан президенттері, сол кездегі үкіметке бағынып, икемді болғандары үшін Ахмедтің президенттік кезеңімен салыстырылды.
On 10 December 1975, a cartoon by Abu Abraham, which escaped the notice of the government censors, appeared in the Indian Express. The cartoon showed Ahmed, semi naked and in a bathtub filled to its brim, handing over a paper he has signed to an outstretched hand of a person clothed in a formal suit and shirt. The speech balloon reads: "If there are any more ordinances, just ask them to wait." The cartoon, which lampooned Ahmed's pliability in signing ordinances put before him, became an iconic image of the Emergency. The cartoon irreparably damaged Ahmed's image and legacy, and he is widely regarded as a rubber stamp President, who was willing to sign ordinances and the proclamation of Emergency put to him without questioning the government or asking it to be reconsidered. Subsequent Presidents of India who have been thought of as pliant and meekly submitting to the government of the day have been compared to Ahmed's rubber stamp presidency.
Мемлекеттік сапарлар
Президент Ахмет өкілеттік мерзімінде Индонезия, Венгрия, Югославия, Египет, Судан, Иран және Малайзияға мемлекеттік сапарлар жасады. 1975 жылғы наурыз айында Сауд Арабиясына патша Фейсалдың қосылу рәсіміне қатысу үшін жасаған сапары – бұл басқа мемлекет басшысының қосылу рәсіміне Үндістан Президентінің алғаш рет жеке қатысуы және 1956 жылы Джавахарлал Нерудың сапарынан кейін Сауд Арабиясына жоғары деңгейлі Үндістан көшбасшысының алғашқы сапары болды. Югославияға жасаған сапары барысында ол Косовоның Приштина университетінен құрметті заң докторы дәрежесін алды. 1975 жылғы желтоқсанда Суданға мемлекеттік сапар жасаған кезде Ахмет Оңтүстік Суданның Джуба қаласын аралады, онда ол Аймақтық халықтар ассамблеясына сөз сөйледі, бұл Оңтүстік Суданға Үндістанның жоғары лауазымды өкілінің жасаған алғашқы сапарларының бірі болды.
President Ahmed made state visits to Indonesia, Hungary, Yugoslavia, Egypt, Sudan, Iran and Malaysia during his term in office. His visit to Saudi Arabia in March 1975 to attend the funeral of King Faisal was the first time an Indian President was personally present at the funeral of another head of state and the first visit to Saudi Arabia by a senior Indian leader after Jawaharlal Nehru's visit in 1956. He was conferred with an honorary degree of Doctor of Law by the University of Pristina, Kosovo during his visit to Yugoslavia. During his state visit to Sudan in December 1975, Ahmed visited Juba in South Sudan, where he addressed the Regional Peoples' Assembly, in one of the earliest visits by an Indian dignitary to South Sudan.
Спортқа қызығушылық
Ахмед өмір бойы спортқа құштар болды және президенттік кезінде белсенді түрде гольф ойнады. Ол далалық хоккейде орталық жартылай қорғаушы болып ойнады және Кембридждегі Біріккен университеттер хоккей командасының құрамында өнер көрсетті. Ол көп жылдар бойы Ассам штатының футбол және крикет федерацияларының президенті болды. Ассам спорт кеңесінің вице-президенті қызметін атқарды, кейіннен Бүкілүнділік Үндістанның газон теннис федерациясының президенті болды. Ахмед 1975 жылы Үндістан Поло қауымдастығының бас меценаты болған кезде Президенттік Поло кубогын ашық турнир ретінде таныстырды. 2005 жылы уақытша тоқтатылған, ол 2013 жылдан бері Президенттік Поло кубогының көрсету матчы ретінде өткізілуде.
Ahmed was a keen sportsman throughout his life and was an active golfer during his presidency. He was a centre half in field hockey and played for the Combined Universities Hockey Team in Cambridge. For many years he was president of Assam's State Football and Cricket Associations. He served as the vice chairman of the Assam Council of Sports and was later President of the All India Lawn Tennis Federation. Ahmed introduced the President's Polo Cup as an open tournament in 1975, when he was the patron in chief of the Indian Polo Association. Temporarily discontinued in 2005, it has been held since 2013 as the President's Polo Cup Exhibition Match.
Өлім және жерлеу
1977 жылдың 10 ақпанында Малайзия, Филиппин және Бірмаға үш елдік сапармен барған Ахмет Куала-Лумпурдан Нью-Делиге ұшып келді. Денсаулығының нашарлауына байланысты Малайзиядағы ресми шараларын қысқартуға мәжбүр болды және Куала-Лумпур әуежайында оған ұйымдастырылған салтанатты қабылдауға қатысуға жеткіліксіз күшті болды. Оған дәрігерлер көмек көрсетті, бірақ сағат 8:52-де жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Үндістанның қызмет барысында қайтыс болған екінші президенті болды. Вице-президент Б. Д. Джатти бірнеше сағат ішінде президент міндетін атқарушы болып ант берді және он үш күндік ұлттық аза тұру жарияланды, ал тулар жартылай түсірілді. Ахметтің денесі Президенттік резиденцияның Дурбар залында жатты, онда қарапайым азаматтар, саясаткерлер, министрлер және түрлі партиялардан келген конституциялық лауазым иелері оған құрметтерін көрсетті. Оған мемлекеттік жерлеу рәсімі жасалды және 13 ақпанда Парламент үйінің жанындағы Джама мешітінің аумағына жерленді. Оның жерлеу рәсіміне қатысқан шетелдік қонақтардың арасында президент Джимми Картердің анасы Лилиан Картер, Кент ханзадасы Майкл және Кеңес Одағынан Михаил Порфирьевич Георгадзе болды. Ахметтің қазасы 1977 жылғы жалпы сайлау кампаниясы кезінде орын алды. Сайлаулар Ахметтің премьер-министр Индира Гандидің кеңесімен қаңтар айында Парламентті таратып жібергеннен кейін жарияланды. 1977 жылғы Республика күнінде елге жолдаған сөзінде Ахмет ашу-ызасыз және келіспеушіліксіз сайлау кампаниясын өткізуге шақырды. Оның қазасы кампанияға үзіліс әкелді, бірақ сайлаулар жоспарланғандай 1977 жылдың наурыз айында өткізіледі деп шешілді.
On 10 February 1977, Ahmed, who was on a three nation visit to Malaysia, Philippines and Burma, flew back to New Delhi from Kuala Lumpur. He had been forced to curtail his official engagements in Malaysia due to ill health and was reportedly too weak to attend a guard of honour arranged for him at the Kuala Lumpur airport. He was attended to by doctors but was declared dead at 8:52 a. m. having succumbed to a heart attack. He was India's second president to die in office. Vice President B. D. Jatti was sworn in as the acting president within a few hours and thirteen days of national mourning were declared, with flags flying at half mast. Ahmed's body lay in state in the Durbar Hall of the Rashtrapati Bhavan where common citizens, politicians, ministers and constitutional functionaries from various parties paid their respects to him. He was accorded a state funeral and buried in the grounds of the Jama Masjid near Parliament House on 13 February. Among the foreign dignitaries who attended his funeral were Lillian Carter, the mother of President Jimmy Carter, Prince Michael of Kent and Георгадзе, Михаил Порфирьевич, representing the Soviet Union. Ahmed's death came amidst the campaigning for the general elections of 1977. They had been announced after Ahmed, on the advice of Prime Minister Indira Gandhi, had dissolved Parliament in January. In his address to the nation on Republic Day, 1977 Ahmed had called for an election campaign free of bitterness and rancor. Although his death brought a lull to the campaign, it was decided that the polls would be held in March 1977 as planned.
Қабір
Ахмедтің қабірін сәулетші Хабиб Рахман жобалаған. Рахман сондай-ақ Закир Хусейннің қабірінің сәулетшісі болды, ол – бірінші мұсылман және қызмет барысында қайтыс болған тұңғыш президент. Қабір аспанға ашық, ал оның ішкі тірек элементтерімен болаттан жасалған конструкцияларға ішкі штифттер арқылы бекітілген жұқа жақтаулы мәрмәр торы бар. Бұл қабір дәстүрлі исламдық формалардың постмодернистік түсіндірілуі және Тадж-Махалдың силуэтінің абстракциясы болып табылады. Оның ашықтығы оны кейбір сыншылар пікірінше, «қарқынды» және «әдемі» ғимаратқа айналдырып, Делидің қазіргі заманғы сәулет мұрасының ең танымал туындыларының біріне жатқызады.
Ahmed's tomb was designed by the architect Habib Rahman. Rahman was also the architect of the tomb for Zakir Hussain, who was the first Muslim and the first President to die in office. The tomb is open to the sky and features thin framed marble jalis which are clamped with the help of internal pins onto structural elements made of steel. The tomb is a post modern interpretation of traditional Islamic forms, and an abstraction of the silhouette of the Taj Mahal. Its openness makes it an "austere" and "elegant" building and one of Delhi's most remarkable pieces of modern architectural heritage, in the view of some critics.
Отбасы
Ахмед Бегум Абида Ахмедке үйленген, және олардың екі ұлы мен бір қызы болған. Бегум президенттік асхананы жаңартқандығымен, оның мәзіріне аудхи тағамдарын қосып, сондай-ақ Президент резиденциясының бөлмелерін және жиһаздарын қайта безендіргенімен танымал. 1980 жылдары ол Уттар-Прадеш штатының Барелли округінен Үндістан Ұлттық Конгресінің екі мерзімдік депутаты болды. Олардың үлкен ұлы Парвез Ахмед – дәрігер, ол 2014 жылғы жалпы сайлауда Барпетадан «Тринамул Конгресі» партиясынан үміткер ретінде қатысқан. Олардың екінші ұлы Бадар Дүррез Ахмед Дели жоғары сотының судьясы қызметін атқарды және Джамму және Кашмир жоғары сотының төрағасы болып зейнетке шықты.
Ahmed was married to Begum Abida Ahmed and had two sons and a daughter with her. Begum is credited with having overhauled the presidential kitchen and ensuring Awadhi cuisine was included in its repertoire, as well as redecorating the rooms and upholstery of the Rashtrapati Bhavan. In the 1980s, she went on to become a two term MP of the Indian National Congress from Bareilly, Uttar Pradesh. The elder of their sons, Parvez Ahmed, is a doctor who contested the General Elections of 2014 from Barpeta as a candidate of the Trinamool Congress party. Their other son, Badar Durrez Ahmed, served as a judge of the Delhi High Court and retired as Chief Justice of the Jammu and Kashmir High Court.
Еске алу
Фахруддин Али Ахмет президентке салют – 1977 жылы Д.С. Бандекар режиссерлік еткен, Үндістанның «Фильмдер бөлімі» түсірген қысқаметражды деректі фильм. 1977 жылы «Үндістан поштасы» оның құрметіне ескерткіш пошта маркасын шығарды. Ассам штатының Барпета қаласындағы Фахруддин Али Ахмет атындағы медициналық колледж, сондай-ақ урду, араб және парсы тілдерін дамытумен айналысатын Фахруддин Али Ахмет комитеті оның есімімен аталады. Бихар штатының Дарбханга қаласындағы Фахруддин Али Ахмет атындағы мұғалімдер даярлау колледжі де бұрынғы президенттің құрметіне аталды. 1977 жылдан бері Үндістанның Ауыл шаруашылығы зерттеу кеңесі тайпалық және шалғай аймақтарда зерттеу жүргізетін ғалымдарға Фахруддин Али Ахмет сыйлығын табыстап келеді. Сыйлыққа мақтау қағазы және ақшалай сыйлық қоса беріледі. 2013 жылы Бангладеш үкіметі Ахметке Бангладештің тәуелсіздік күресіне қосқан үлесі үшін Бангладеш Азаттық соғысының құрметті белгісін қаза болғаннан кейін берді.
Salute To The President Fakhruddin Ali Ahmed is a 1977 short documentary film directed by J. S. Bandekar and produced by the Films Division of India on the life and career of Ahmed. A commemorative postage stamp was issued by India Post in 1977. The Fakhruddin Ali Ahmed Medical College in Barpeta, Assam has been named after him, as was the Fakhruddin Ali Ahmed Committee, which works to promote Urdu, Arabic and Persian languages. The Fakhruddin Ali Ahmed Teachers Training College in Darbhanga, Bihar was also named after the former president. The Indian Council of Agricultural Research has since 1977 given out the Fakhruddin Ali Ahmed Award for scientists doing research in tribal and remote areas. The award carries a citation and a purse of In 2013, Ahmed was posthumously conferred the Bangladesh Liberation War Honour by the Government of Bangladesh in recognition of his role in helping Bangladesh win its independence.