Кіріспе

Зумь – орыс футуристерінің дыбыс символикасы және тілдік жаратылыс эксперименттерінің концепциясы. Зумь (за́умь) – Велимир Хлебников және Алексей Крученок сияқты орыс кубофутурист ақындарының дыбыс символикасы мен тілдік жаратылыстағы лингвистикалық тәжірибелері. Зумь – өзінің жеке онтологиясы бар, ешқандай нәрсеге сілтеме жасай бермейтін фонетикалық құбылыс. Тіл мағынасы жоқ неологизмдерден тұрады. Зумь – фонетикалық аналогия және ырғақ арқылы ұйымдастырылған тіл. Зумь әдебиетінде дыбысқұбылыс немесе психопатологиялық жағдайлар болмауы тиіс.

Қолданылуы

Алексей Крученок Zaum-ды тілдің белгісіз және анықталмаған екенін көрсету үшін жасады. Рея Никонова заум өлеңдерін шамамен 1964 жылдары жасай бастады. Олардың заум поэзиясын, мысалы, танымал "Транспонанс" самиздат журналының нөмірлерінде кездестіруге болады. 1990 жылы қазіргі заманғы авангард ақын Сергей Бирюков Тамбов қаласында "Заум академиясы" деп аталатын ақындар қауымдастығын құрды. Zaum қолданысы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1916 жылдан 1920 жылға дейін ең жоғары шарына жетті. Осы кезде Заумизм бейнелеу өнері, әдебиет, поэзия, өнер манифесттері, өнер теориясы, театр және графикалық дизайн салаларындағы қозғалыс ретінде қалыптасты, сонымен қатар соғысқа қарсы саясатын өнердегі басым стандарттарды жоққа шығару арқылы антиөнер туындыларында шоғырландырды. Zaum қызметтеріне қоғамдық жиналыстар, демонстрациялар және жарияланымдар кірді. Бұл қозғалыс кейінгі стильдерге, авангард және қалалық музыкалық қозғалыстарға, сондай-ақ сюрреализм, нэо-реализм, поп-арт және Флюксус сияқты топтарға әсер етті.

Этимологиясы мен мағынасы

1913 жылы Кручених жасаған zaum сөзі орыс тіліндегі за префиксінен ("артынан, берінен") және ум сөзінен ("ақыл, сана") құралған. Ол "transreason", "transration" немесе "beyonsense" деп аударылады. Ғалым Джеральд Джейнчек заумды мағынасы нақты емес, эксперименталды поэтикалық тіл деп анықтайды. Кручених "Сөздің өзі туралы манифест" (1913) еңбегінде заумды "нақты мағынасы жоқ, трансрационалдық тіл" деп жариялап, оның "толыққанды өрнектелуге мүмкіндік беретінін" ал күнделікті тілдің "шектейтінін" айтады. "Трансрационалдық тіл туралы манифест" (1921) еңбегінде ол заумның "эсперанто сияқты жасалмаған, табиғи түрде туған, жалпыға ортақ поэтикалық тіл болуға қабілетті" екенін мәлімдейді.