Кіріспе
Жаңа Брансуиктегі тас жол. Транс-Канада тас жолының бағыты шамамен 1950 жылы белгіленген кезде, Фредериктон мен Сассекс арасындағы Сент-Джон арқылы 2-бағытты емес, тікелей 9-бағытты ұстанған. 1950-1960 жылдар аралығында 2-бағытты жақсарту үшін, федералдық Транс-Канада тас жолы қаражатымен бірнеше айналма жолдар мен қайта құрылымдамалар салынды, олардың көпшілігі екі жолақты болды. Біріншісі, 1950-ші жылдары Салисбери мен Саквиллдің арасында, Монктонның маңында салынды. Монктон арқылы өткен ескі жол 1965 жылы 2А-бағытқа, кейін 6-бағытқа айналды, ал қазір 106-бағыт. 1960 жылы Хью Джон Флеминг көпірінің құрылысы аяқталды, ол Хартленд жабық көпірінен жоғары орналасқан, сондай-ақ 2B-бағыты Джексонвиллден 2-бағытқа (қазіргі 165-бағыт) оңтүстікке қарай ұзартылды. Осының нәтижесінде 2B-бағыты 2-бағыттың қайта құрылымдалған бөлігіне айналды, ал Вудсток арқылы өткен бұрынғы 2-бағыт 2А-бағыты болды (1965 жылы 103-бағытқа ие болды). Жаңа Брансуиктегі жолдардың көп бөлігі автомобиль көлігінің пайда болуына дейінгі қоныстану үлгілерін қаперге алады, сондықтан көптеген елді мекендер кеме жүретін су жолдарының бойында немесе теміржолдармен байланысты дамыды. Бақыланатын кіруі бар жылдамдықтың жолдарының дамуы 1960 жылдары ғана басталды және тек ірі елді мекендердің маңында жүзеге асты. Алғашқы провинциялық тас жолдарды жақсартудың көп бөлігі жергілікті жолдарды жаңартудан тұрды. 2-бағыт бастапқыда қазіргі 144-бағытпен Квебек провинцияаралық шекарасынан Эдмундстонға және Сент-Джон өзенінің аңғары арқылы Гранд-Фолсқа дейін жүрді. Онда ол Сент-Джон өзенінің батыс жағалауына өтіп, Флоренсвиллге дейін оңтүстікке қарай жалғасты. Ол жерден шығыс жағалауға өтіп, қазіргі 130-бағыт бойынша Хартлендке дейін жалғасты, содан кейін өзенді батыс жағалауға қайтадан кесіп өтіп, қазіргі 590, 165 және 102-бағыттар арқылы Фредериктонға оңтүстік-шығыс бағытында жетті. Фредериктонда қаланың айналасында 4 жолақты бақыланатын кіруі бар учаске салынды, ал тас жол Принцесса Маргарет көпірі арқылы Сент-Джон өзенін кесіп, орталық бизнес ауданының оңтүстігіндегі шығыс жағалауға жетті. Өзеннің шығыс жағалауын, су деңгейінен бірнеше метр биіктікте (көктемгі су тасқыны кезінде жиі суға батып) оңтүстікке қарай Джемсегке дейін жалғастыра отырып, автомобиль жолы Grand Lake-тің оңтүстік-шығыс жағалауымен шығысқа қарай Youngs Cove Road-қа дейін бұрылды, содан кейін оңтүстікке қарай Коулс аралына және Сассекске қарай бұрылды. Сассекс қаласында тас жол тағы да шығысқа бұрылып, Үш өзен мен Солсбериден өтті. Солсбериден шығысқа қарай 2-бағыт Монктонның солтүстігіндегі төменгі төбелер қатарынан жергілікті жолдармен жүрді, Лутс тауынан төмен түсіп, қала мен Диппеден өтіп, Мемрамкук өзенінің аңғарының шетімен Саквиллге, содан кейін Аулакқа және ақырында Н.Б. және Н.С. провинциялары арасындағы шекараға дейін жетті.
When the route of the Trans Canada Highway was defined in about 1950, it did not follow Route 2 via Saint John between Fredericton and Sussex, but took the more direct Route 9. Through the late 1950s and 1960s, a number of bypasses and realignments, mostly two lane, were built to improve Route 2 with federal Trans Canada Highway funds. The first, built in the 1950s, was around Moncton, between southwest of Salisbury and Sackville. The old road through Moncton became Route 2A, then Route 6 in 1965, and is now Route 106. with the 1960 completion of the Hugh John Flemming Bridge, just upstream from the Hartland Covered Bridge, and the extension of Route 2B south from Jacksonville to Route 2 (now Route 165) south of Woodstock, Route 2B became a realignment of Route 2, with old Route 2 through Woodstock becoming Route 2A (renumbered Route 103 in 1965). The majority of road development in New Brunswick follows settlement patterns which pre dated motor transport, thus most communities developed along navigable waterways or were served by railways. The development of controlled access expressways only began in the 1960s and only around the largest communities. The majority of early provincial highway improvements merely consisted of upgrading local roads. Route 2 initially followed present day Route 144 from the N. B. Quebec interprovincial boundary to Edmundston and down the Saint John River Valley to Grand Falls. There, it crossed to the west bank of the Saint John River, and continued south to Florenceville where it crossed to the east bank to continue along present day Route 130 to Hartland, then recrossed the river to the west bank which it followed present day Routes 590, 165, and 102 to Fredericton in a southeast direction. At Fredericton a controlled access 4 lane section was built around the city, and the highway crossed the Saint John River on the Princess Margaret Bridge to the east bank just south of the central business district. Following the river's east bank just metres above its water level (frequently flooded in spring freshets), the route continued south to Jemseg where the highway turned east along the southeast shore of Grand Lake to Youngs Cove Road where the highway turned south to Coles Island and on to Sussex. At Sussex the highway turned east again and passed by Three Rivers and then by Salisbury. East of Salisbury, Route 2 followed local roads over a series of low hills north of Moncton, cresting at Lutes Mountain, before descending and following a controlled access section bypassing the city and Dieppe, skirting the edge of the Memramcook River valley and on to Sackville, then Aulac, and finally the N. B. N. S. inter provincial boundary.
Төрт жолақты құрылыс
1960-шы жылдардағы Транс-Канада тас жолының (кейін 2-бағыт деп аталды) қаржыландыруымен осы жергілікті жолдардың алғашқы жаңартуларынан бастап, 1980-ші жылдардың ортасына дейін Нью-Брансуик тас жолдарын жақсартуға көбінесе ешқандай жұмыс істелмеді (1968 жылы Мактаквак тоғанының құрылысынан туындаған су тасқынынан кейін Фредериктон батысындағы 2-бағыттың кейбір бөліктері қайта жайылды), бұл Нью-Брансуиктегі Транс-Канада тас жолының күрт нашарлауына әкелді. 1980-ші жылдардың ортасына қарай 2-бағыт қауіпті жол қозғалысына айналып, провинция үшін үлкен ұятқа себеп болды. 1987 жылы провинцияның бизнес-климатын жақсартуға бағытталған Фрэнк МакКенна премьер-министр болып сайланды, соның нәтижесінде провинциялық үкімет өзгерді. Үкіметтің басты міндеттерінің бірі – провинциялық көлік инфрақұрылымын жаңарту болды, ал МакКенна премьер-министр Брайан Малрунидің федералды үкіметімен жаңа тас жол жобаларын қаржыландыру үшін белсенді келіссөздер жүргізді. МакКенна 2-бағытты (Транс-Канада тас жолы) және Нью-Брансуиктегі 1-бағытты жартылай федералдық жауапкершілік деп есептеді, себебі олар Атлантикалық Канаданың тас жол көлігінің басым бөлігін АҚШ және Канаданың орталық аймақтарына бағыттайтын. 1989 жылы Канада мен АҚШ арасындағы еркін сауда келісіміне қол қойылды, сонымен қатар 1980-ші жылдары Маритми провинцияларында көптеген теміржол желілерін жабуға федералдық рұқсат берілді, бұл 1990-шы жылдары Нью-Брансуик тас жолдарындағы тас жол көлігінің одан әрі өсуіне алып келді. МакКенна әкімшілігінің қалған жылдарында (1997 жылға дейін) 2-бағыттың көп бөлігі 4 қатарлы жылдам тас жолға айналды, әсіресе Н.Б. және Н.С. провинциялары арасындағы шекарадан Пенобскиске (Сассекс шығысында) дейінгі учаскеде. Grand Lake-тен оңтүстікке қарай, Эдмундстон мен Сент-Леонард арасында, сондай-ақ Вудстокта 95-ші мемлекетаралық тас жолымен байланысқан жекелеген учаскелер де жаңартылды.
Негізгі қайта сәйкестендірулер
Жаңартуларға қарамастан, 2-бағдардың бақылаусыз кіру бөлімдері жол қозғалысы үшін елеулі қауіп болып қала берді. Атлантикалық провинциялардағы басқа провинциялық үкіметтер, сондай-ақ түрлі жүк тасымалдау компаниялары мен бизнес және көлік саласының өкілдері 2-бағдарды одан әрі жаңартуға күшті талаптар қойды. Алайда, провинциялық қаржы сол кездегі федералдық қаржыландыруға қарамастан, қажетті салыстырмалы түрде жоғары құнға шыдара алмады.
Фредериктондағы Монктон тас жолы
Нәтижесінде, Маккенна әкімшілігінің соңғы жылдары 2-жолдың маңызды қайта құрылуы жүзеге асты, ол Лонгс-Крик (Фредериктон батысынан) басталып, Фредериктон мен Оромоктоны айналып өте, одан батысқа қарай, оңтүстік-шығысқа қарай Джемсегке дейін жалғасады, онда Сент-Джон өзенін кесіп, Гранд-Лейк оңтүстігіндегі төрт жолақты бөліммен қосылады. Содан кейін тас жол бастапқы бағытынан (Сассекске оңтүстікке қарай) ауысып, тікелей шығысқа қарай Ривер-Глейдтегі 2-жолдың қазіргі бөлігімен қосылады (Үш өзеннен шығысқа қарай). Жаңа, төрт жолақты, бақыланатын кіруі бар экспресс-жол жеке қаржыландырылып, салынады, ал құрылыс компаниясы 25 жыл бойы жол ақысын жинап, содан кейін провинциялық үкімет тас жолдың бақылауын алады. 1990 жылдардың соңында Maritime Road Development Corporation (бұрынғы провинциялық либералдық партияның жетекшісі және бұрынғы федералдық көлік министрі Дуглас Янг басқарған) атты жеке консорциуммен жаңа 2-жолды салу туралы келісімге қол қойылды, оның құны шамамен 1 миллиард (канад доллары) деп бағаланды. Жол ақысы мәселесі даулы болды, себебі ол және басқа да бірнеше мәселе 1999 жылы Маккеннаның ізбасары Камиль Териолдың қызметтен шеттелуіне әкелді, оның орнына ПК партиясының жетекшісі Бернард Лорд келді. Тас жол салынды, бірақ көп бөлігінде жол ақысы алынып тасталды. Трансканада тас жолының жеке құрылысының бұл бөлігінде төсеніштегі сенсорлар арқылы есептелетін жасырын жол ақысы бар. Бірақ жол ақысы провинциялық үкіметке төленеді, сондықтан жүргізушілер жол пайдалануы үшін тікелей төлемейді. Алғашқы келісімшарттан шығу үшін миллиондаған доллар төленгеннен кейін, провинциялық үкімет енді барлық провинциялық салық төлеушілерге тас жолдың құнын төлетіп отыр, ал бастапқы жоспарда жол ақысы арқылы пайдаланушы төлейтін жүйе болған. Трансканада тас жолының жаңа бағыты 2001 жылдың күзінде ашылды, осы кезде Сюссекс пен Ривер-Глейд арасындағы ескі 2-жолдың бөлігі 1-жолдың бөлігі ретінде қайта тағайындалды, бұл тас жолдың шығыс соңғы нүктесін шамамен ұзартты. Қайта құру 2-жолдың провинциядағы жалпы ұзындығын шамамен қысқартты. Басқа қайта тағайындауларға Йонгс-Ков пен Сюссекс арасындағы 10-жолдың бөлігі, Йонгс-Ков пен Фредериктон арасындағы 105-жолдың бөлігі және Принцесса Маргарет көпірі мен Фредериктон айналма жолының 8-жолдың бөлігі кірді. Лонгс-Крик пен Ривер-Глейд арасындағы 2-жолдың қайта құрылуы мен салынысы Нью-Брансуик тас жолдарын бірнеше онжылдыққа бірден алға жылжытты. Жол 152 метрлік бөлігіш жолақтармен, кең ауқымды жабайы жануарларға арналған қоршаулармен және жер асты жолдарымен, авариялық тоқтау жолақтарындағы дөңгелектермен, ашық авариялық U бұрылыс аймақтарымен, жүк машиналарының салмағын, жергілікті ауа райын және жол жағдайын бақылау үшін асфальт астындағы сенсорлармен, кең ауқымды қоршаулармен және шамдармен, сондай-ақ екі ірі көпірлермен: Сент-Джон өзенінің жоғары деңгейлі өткелі және жақын маңдағы Джемсег өзенінің көпірімен жабдықталған. Жаңа бағыт аяқталғаннан кейін, Фредериктоннан Нова-Шотландияға (содан кейін Галифаксқа немесе Нью-Глазгоға) төрт жолақты бақыланатын тас жолмен толықтай саяхаттау мүмкін болды. Фредериктон-Монктон учаскесі ресми түрде 2001 жылдың 24 қазанында сағат 10:00-де, жоспардан бес апта бұрын қозғалысқа ашылды.
Фредерикттон Гранд-Фоллс
Жаңа 2-жолдың жоғары сапалы құрылысы және провинциялық тас жолдар жүйесінің жақсаруы премьер-министр Бернард Лордтың жаңа үкіметінен назарсыз қалған жоқ. 2000–2003 жылдары Фредериктон мен Эдмундстон арасындағы 2-жолда бірнеше кішкентай төрт жолақты бақыланатын кіру учаскелері ашылды, олардың көпшілігіне жаңа трасса салу қажет болды. Осы кезеңде федералды үкіметпен соңғы және жаңа құрылыстың ең қымбат бөлігі – Вудсток пен Гранд-Фоллс арасындағы Аппалач таулары (қазіргі 165, 103 және 130 маршруттарын айналып өту) және Фредериктон батысынан Лонгс-Крик пен Покиок (қазіргі 102 маршрутын айналып өту) арасындағы бөлікті аяқтау үшін қаржыландыруды қамтамасыз ету жөнінде келіссөздер жүргізілді. 2003 жылдың тамызында премьер-министр Лорд пен премьер-министр Жан Кретьен 2-жолдың соңғы бақыланатын кіру учаскесін жаңартуды аяқтау үшін 400 миллион долларлық (канад доллары) келісімге келді. Покиок – Лонгс-Крик учаскесі провинциялық үкіметпен тәуелсіз келісімшарт бойынша салынды және 2006 жылдың қарашасында ашылды. Дегенмен, провинциялық үкімет қалған бөлікті толыққанды «жобалау, салу, қаржыландыру, пайдалану, күтіп ұстау, жаңарту» жоспары аясында салуға тырысты, бұл ірі жеке сектор консорциумдарына 2-жолдың 98 шақырымдық жаңа тас жолын жобалау және салу құқығын, сондай-ақ Лонгс-Криктегі 2-жолдың барлық бөлігін, Maritime Road Development Corporation компаниясы салған және басқаратын жасырын жол төлемі бар учаскесінен бастап Квебек – Нью-Брансуик шекарасына және барлық 95-жолды пайдалану құқығын беруді көздеді. Жеңімпаз консорциум – Brun Way Group, Atcon Construction және SNC Lavalin компанияларының бірлескен кәсіпорны. Brun Way Group екі еншілес компанияға ие: Brun Way Construction Inc., ол жаңа құрылыстың 98 шақырымын аяқтауға және Лонгс-Крик пен Квебек шекарасы арасындағы 2-жолдың таңдалған бөліктерін жаңартуға шамамен 540 миллион доллар алды, және Brun Way Highway Operations Inc., ол 2033 жылға дейін Нью-Брансуик үкіметінен осы тас жол учаскесін пайдалану және күтіп ұстау үшін жыл сайын төлем алады. Осы келісімге сәйкес 2-жолдың 85% және 95-жолдың 100% күтіп ұстау жұмыстары Brun Way және MRDC консорциумдарына жүктеледі. Brun Way компаниясы төрт жолақты 2-жолдың соңғы бөлігін салуды 2007 жылдың 1 қарашасында аяқтады. Бұл құрылыс Вудстоктан солтүстікке қарай жаңа трассаны жасады, ол Сент-Джон өзенінің батыс жағалауынан бірнеше шақырым ішке қарай және Канада – АҚШ шекарасына параллель Солтүстік Гранд-Фоллсқа дейін созылды, онда ол өзеннің шығыс жағалауына өтіп, Квебек шекарасына дейін 2-жолдың төрт жолақты жаңартылған бөліктерімен жалғасады. 2-жолды жаңартудан басқа, Brun Way 95-жолды ұқсас жаңартуды жүргізуге келісім берді, ол Вудстоктағы Трансканадалық тас жол мен Канада – АҚШ шекарасындағы Хаултон қаласындағы Interstate 95 тас жолымен байланысты қысқа маршрут болып табылады. 2007 жылдың 1 қарашасында бұл учаске жол қозғалысына ашылғаннан кейін, 2-жол мен 95-жолдың барлық ұзындығы төрт жолақты бақыланатын кіруге рұқсат етілген тас жолдар болып табылады, жылдамдық шегі 110 км/сағ (70 миль/сағ) және жобалық жылдамдығы 120 км/сағ (75 миль/сағ) құрайды.
Батырлар шоссесі
2012 жылдың 12 тамызында Премьер Дэвид Алвард 2-ші тас жолды ресми түрде "Батырлар тас жолы" деп атады.