Кәсіпорындық музыкалық театрлар: Тарихы мен ерекшеліктері

Кіріспе

Музыка жанры

Индустриялық мюзикл – бұл бизнес қызметкерлері немесе акционерлері үшін команданың бір бөлігі екенін сезіндіру, көңіл көтеру және/немесе басқарушылар мен сатушыларды сату мен пайданы арттыруға білім беру және ынталандыру мақсатымен ішкі орындалатын мюзикл. Ол қызметкерлердің жарнама, маркетинг, корпоративтік имидж немесе жаңалықтармен таныстыру туралы білуін арттыру үшін де қолданылуы мүмкін. Индустриялық мюзиклдерді корпоративтік мюзикл немесе өндірістік шоу деп те атайды, бірақ соңғысы белгілі бір сала кәсіпорындары өз өнімдерін потенциалды сатып алушыларға таныстыру үшін ұйымдастыратын сауда көрмелеріне де қатысты болуы мүмкін. Индустриялық мюзиклдер корпорациялармен немесе өнеркәсіппен байланысты бизнеске ғана тән емес. Оларды индустриялық музыкамен немесе бизнес ұйымдастырған, жалпы жұртшылыққа арналған мюзиклдермен, мысалы, Диснейдің "Арыстан патша" қойылымымен шатастыруға болмайды.

Тарих

Өнеркәсіптік мюзиклдер жұмысшылардың ынтасын арттыруға арналған компания әндері, әнұрандары және джинглдерден туындады. Менеджмент әкелген әндер, жұмысшылар жасаған әндерден өзгеше болды. Компанияның ішкі музыкалық топтары құрылып, жұмысшылардың компанияға адалдығын арттыруға, оларды қуанттуға және компанияны жұртқа танытуға көмектесті. 20-шы ғасырдың басындағы мысалдардың бірі – IBM-нің ішкі ән кітабы «IBM әндері», сондай-ақ, Larkin Soap Company ұйымдастырған қоғамдық әндер, әйелдер барабан тобы, оркестр, укулеле клубы және күнделікті түрде органмен орындалатын музыкалық кештер. Кейіннен компания әндерінің жинағы толыққанды музыкалық театр форматына айналып, өнеркәсіптік мюзикл пайда болды. Осы мюзиклдердің көп бөлігі Солтүстік Америкада Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі экономикалық өркендеу кезеңінде жасалды және 1980-ші, 1990-шы жылдарға дейін жалғасты. Ең алғашқы өнеркәсіптік мюзиклдерді Ford, General Motors және Marshall Field дүкендерінің желісі сияқты бөлшек сауда және автомобиль компаниялары шығарды. 1950-ші жылдардың соңында және 1960-шы жылдары басқа да бизнес түрлері де қойылымдар ұйымдастыра бастады. Кейбір мюзиклдер компанияның жаңа өнімдерін таныстыруға арналған жылдық іс-шаралардың бөлігі болды. Бизнес мюзикл жасауға көп ақша жұмсап, талантты Бродвей композиторлары мен лириктерді шақыратын. Еңбекақысы жақсы болды, тапсырма қиын болды және театр тұрғысынан алғанда, өндіріс шығындары кәдімгі Бродвей мюзиклінен әлдеқайда жоғары болды. Қойылымдарда 30-ға дейін актер мен 60-қа жуық музыканттан тұратын оркестр болуы мүмкін. Композитор Хэнк Биби 1957 жылғы Chevrolet мюзиклінің бюджеті 3 миллион доллардан асып кеткенін есептейді, себебі сол жылы «My Fair Lady» спектаклін сахнаға қоюға жұмсалған қаражаттан алты есе көп болды. Әндердің орындалуы көбінесе олар жазылған компаниялардың ішінде ғана естілетін, бірақ кейде қызметкерлерге естелік альбомдар тарту етілетін. Кейбір қойылымдар шектеулі санда түндерге созылса, ал басқалары аймақтық сату жиналыстары үшін қаладан қалаға сапар шегетін. Композитор Джон Кандер, мансабының басында бірнеше өнеркәсіптік шоулар өткізген және 1966 жылғы General Electric өнеркәсіптік «Go Fly a Kite» мюзикліне музыка жазған (оның толық ноталары GE қызметкерлеріне таралған 2 LP жинағында жарық көрді), осы өнеркәсіптік шоуларға арналған альбомдар «коммерциялық шығарылымға ешқашан арналмаған. [ ] Бұл бөлек әлем еді». Дегенмен, осы шоулардың куәлігі осы сирек альбомдар арқылы сақталған. 1980-ші жылдары өнеркәсіптік мюзиклдер азайып, сирек бола бастады. Индустриялық музыкалық альбомдарды жинап жүрген жазушы және диджей Джонатан Уорд төмендеудің себебі сахналық қойылымдардың өндіріс шығындарының өсуіне және арзан видео және мультимедиа технологиясының қолжетімділігіне байланысты деп болжайды. Уордтың пікірінше, бұл құлдыраудың тағы бір себебі – жұмысқа деген көзқарастың өзгеруі. 1950-ші және 1960-шы жылдары қызметкерлер еңбек өмірінің көп бөлігін бір компанияда өткізуді күткен. 1980-ші жылдары қызметкерлер мен менеджмент осылай ойлауға бейім болмаған болуы мүмкін. Әннің сөзінде компанияға деген адалдық пен бірлестік сезімін насихаттау көбірек күмәнділікпен қабылданған болар еді. Алайда, кейбір корпорациялар 1980-ші, 1990-шы жылдарда және одан кейін де өнеркәсіптік мюзиклдерді табысты шығаруды жалғастырды. Shaklee Corporation 1980 жылы өздерінің жеке өндіріс компаниясын құрды. Продюсер Дейл Т. Хардин, режиссер Крейг Шефер және композитор/лирик Майкл Рено басқарымындағы командасы ондаған Shaklee шоуларын тұжырымдамадан бастап орындауға дейін жасады, содан кейін үйдегі спутниктік теледидарға көшті. Shaklee шығармашылық тобы «Command Performance Productions» деп аталатын өз өндіріс компаниясын құрды, ол 2000 жылға дейін Charles Schwab және Marriott Lodging сияқты басқа клиенттер үшін шоулар шығарды. Өнеркәсіптік мюзиклдерге әсер еткен тенденцияларға қарамастан, бизнес компания әндерін жасауды жалғастырды. Мысалы, KPMG 2001 жылы «Біздің жаһандық стратегиямыздың көзқарасы» атты корпоративтік әнұран шығарды. 2013 жылы Стив Янг пен Майк «Спорт» Мерфи жазған өнеркәсіптік мюзиклдер тарихы туралы «Барлығы пайдаға келеді» атты алғашқы кітап жарық көрді. Кітапқа онжылдықтар бойынша ұйымдастырылған өнеркәсіптік музыканың аудио антологиялары қосылды. 2018 жылы Tribeca Film Festival-де өнеркәсіптік мюзиклдер туралы және Стив Янгтың олардың жасаушыларын табуға арналған «Bathtubs Over Broadway» деректі фильмінің премьерасы өтті. «The Marvelous Mrs. Maisel» сериалының бесінші маусымының төртінші эпизодында басты кейіпкер қалдықтарды басқару туралы ойдан шығарылған өнеркәсіптік мюзиклде рөлге ие болады.

Industrial musicals originated from company songs, anthems and jingles for promoting enthusiasm among workers. The songs were brought in by the management, as opposed to worker created work songs. Internal musical groups could be formed to encourage company loyalty, keep employees happy, and to help advertise the company to the public. Early 20th century examples include IBM's internal songbook Songs of the IBM, and the Larkin Soap Company which organized community singing and had a women's drum corps, an orchestra, a ukulele club, and daily recitals on a pipe organ. At some point, a collection of company songs was extended into a full musical theater format, and the industrial musical was born. Many of these musicals were made in North America during the economic boom that followed World War II, and this practice continued into the 1980s and 1990s. The earliest known industrial musicals were produced by retail and automotive companies such as Ford, General Motors, and the Marshall Field's chain of department stores. By the end of the 1950s and throughout the 1960s, other types of businesses also began to put on shows. Some musicals were part of annual showcase events for presenting a company's new line of products. Businesses could spend a lot of money to produce a musical, hiring talented Broadway composers and lyricists. The pay was very good, the task was challenging, and from the theatre's point of view, the production costs were much higher than a regular Broadway musical. Shows could have as many as 30 people in the cast and a 60 piece orchestra. Composer Hank Beebe estimates that the 1957 Chevrolet musical was budgeted at over 3 million dollars (U. S.), because it cost six times the amount it took to bring My Fair Lady to the stage that same year. The song performances were rarely heard outside of the companies they were written for, but sometimes the employees would be given a souvenir record album. Some productions lasted for a limited number of nights, while others traveled from city to city for regional sales meetings. According to composer John Kander, who conducted several industrial shows early in his career and wrote the music for the 1966 General Electric industrial Go Fly a Kite (the complete score from which was issued on a 2 LP set that was given to GE employees), the cast albums for these industrial shows "were never intended for commercial release. [ ] It was sort of a separate world." Yet it is largely through these rare albums that evidence of these shows has survived. By the 1980s, industrial musicals were made less and less often. Jonathan Ward, a writer and DJ who collects industrial musical albums, theorizes that the reason for the decline was partially due to rising production costs for stage shows, and the availability of low cost video and multimedia technology. Ward thinks another reason for the decline was a change in work attitudes. In the 1950s and 1960s, employees might have expected to spend the majority of their working careers with one company. By the 1980s, employees and the management may have been less inclined to think this way. The feelings of company loyalty and community promoted in the song lyrics would have been met with more cynicism. Some corporations, however, continued to successfully produce industrial musicals during the 1980s and 1990s and beyond. The Shaklee Corporation created its own in house production company in 1980. Their team, led by producer Dale T. Hardin, director Craig Schaefer, and composer/lyricist Michael Reno created dozens of Shaklee Shows from concept to performance, and eventually branched out into in house satellite TV. The Shaklee creative team created their own production company called "Command Performance Productions" that produced shows for other clients such as Charles Schwab and Marriott Lodging until 2000. Despite the trends that affected industrial musicals, businesses have continued to make company songs. For example, KPMG produced a corporate anthem in 2001 titled "Our Vision of Global Strategy." In 2013, the first book on the history of industrial musicals, titled Everything's Coming Up Profits, was published, written by Steve Young and Mike "Sport" Murphy. A series of industrial music audio anthologies, organized by decade, accompanied the book. In 2018, Bathtubs Over Broadway, a documentary on industrial musicals and Steve Young's quest to discover their creators, premiered at the Tribeca Film Festival. The fourth episode of the fifth season of The Marvelous Mrs. Maisel involves the title character being cast in a fictional industrial musical about waste management.