Амаргаса алқабы: Невада және Калифорниядағы Амаргаса өзені ағып өтетін құрғақ аймақ. Географиясы, орналасқан жері және Бассейн мен Жұдырық аймағы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Амаргоза аңғары – Амаргоза өзенінің оңтүстікке қарай ағып өтетін аңғары, Невада штатының оңтүстік-батысы мен Калифорния штатының Иньо округінде орналасқан. Оның оңтүстік жағы "Амаргоса өзені аңғары" немесе "Текопа аңғары" деп те аталады. Аңғардың ең солтүстік нүктесі Беатти (Невада), ал ең оңтүстік нүктесі Текопа (Калифорния), осы жерде Амаргоза өзені Амаргоза каньонына құяды.
The Amargosa Valley is the valley through which the Amargosa River flows south, in Nye County, southwestern Nevada and Inyo County in the state of California. The south end is alternately called the "Amargosa River Valley'" or the "Tecopa Valley." Its northernmost point is around Beatty, Nevada and southernmost is Tecopa, California, where the Amargosa River enters into the Amargosa Canyon.
География
Амаргоса аңғары ("Аңғар") Бассейн және Таулы Жер провинциясы ("Провинция") ішінде орналасқан. Бұл провинцияға биіктіктің күрт өзгеруі тән, оның ішінде тар жарылысқан тау тізбектері мен жазық, құрғақ аңғарлар немесе ойпаттар кезектесіп орналасқан. Провинцияға тәндейді, Аңғар солтүстіктен оңтүстікке қарай ұзын, ал шығыстан батысқа қарай тар. Ол Өлім аңғарының шығысында, Амаргоса жотасы мен Қорым тауларымен бөлініп жатыр. Аңғар Провинцияның Мохаве шөлі аймағында орналасқан. Тарырақ шекараланған Амаргоса шөлі Аңғардың шығыс бөлігін құрайды.
The Amargosa Valley ("the Valley") is located within the Basin and Range Province ("the Province") which is characterized by abrupt changes in elevation, alternating between narrow faulted mountain chains and flat arid valleys or basins. As is typical of the Province, the Valley is long from north to south and narrow from east to west. It lies to the east of Death Valley, separated from it by the Amargosa Range and Funeral Mountains. The Valley lies within the Mohave Desert region of the Province. The more narrowly bounded Amargosa Desert forms the eastern portion of the Valley.
Тарихқа дейінгі дәуір
Адамдардың алғаш рет Амаргоза шөліне қашан қоныстанғаны белгісіз. Кем дегенде 10 000 жыл бұрынғы, соңғы мұз дәуірінің соңына дейінгі ежелгі тұрақтар табылды. Аңғардағы археологиялық қалдықтарды жаңадан зерттеу нәтижесінде, бұл жерді аборигендер бұрынғы есептеулерден гөрі ауқымдырақ пайдаланғаны анықталды. Шамамен 1000 жылға дейін, тіпті одан да ертерек мерзімдерге жататын қыш ыдыстар мен басқа да заттар табылған. Он тоғызыншы ғасырда Амаргоза аңғарында екі үнді тайпасы қоныстанды: Оңтүстік Пайют және Батыс Шошон. Екеуі де қиын жағдайларда тіршілік табуда шебер болды, жабайы өсімдіктермен және жабайы аңдармен күштенді.
It is not known when the first humans settled in the Amargosa Desert. Ancient campsites have been found that date back at least 10,000 years, to the end of the last ice age. Recent examination of archaeological remains in the valley implies more extensive use by aboriginal peoples than had been previously estimated. Pottery and other artifacts have been found that date back from approximately 1000 A. D. to even earlier times. During the nineteenth century, two groups of Native Americans occupied the Amargosa Valley: the Southern Paiute and the Western Shoshone. Both were extremely adept at extracting a living from their marginal environment, subsisting on wild plant foods and supplemented by wild game.
Еуропалық барлау
Ескі испан жолы және кейіннен Ескі Мормон жолы немесе Тұзды көл жолы деп аталған керуен жолы Амаргаса алқабының оңтүстік жағынан өтіп, қазіргі Текопаның шығысындағы Рестинг Спрингстен бастап, Текопадан 7 миль төменде, Амаргаса өзенінің (кейін Салерат ағысы деп аталған) шатқалының шығыс жағалауындағы Уиллоу Спрингке дейін созылды. Бұл жол Қытай ранчосының аузынан жоғары орналасқан.
The Old Spanish Trail and the later wagon road called the Old Mormon Road or Salt Lake Road, ran through the south end of Amargosa Valley, passing from Resting Springs, east of present day Tecopa, 7 miles to Willow Spring on the east bank of the canyon of the Amargosa River (then called Saleratus Creek), below Tecopa and above the mouth of China Ranch Wash.
Доннер тобының 1847 жылы Сиерра-Невада тауларындағы апатты қысынан кейін, Калифорнияда алтынның табылуы туралы хабарлар жарияланбас бұрын, 1849 жылдың қазан айында шамамен бір топ адам Тұзды көлге келді. Олар Сан-Бернардино – Лос-Анджелес аймағына бару үшін капитан Ханттың басшылығымен ұйымдасты. Доннер жолының қаупінен құтылудың ең жақсы жолы – Сиерраның оңтүстігінен айналып өтуге тырысу еді. Ескі испан жолын бұрын индейлер, саудагерлер, зерттеушілер және таушылар ғана қолданған, ол жылқы мен жүк көліктеріне қолайлы, бірақ қиын жол болатын. Бұл жол Санта-Феден Солтүстік көлге дейін, содан кейін Сан-Диегоға дейін таулардың жиегімен оңтүстікке қарай созылды және Кабеза де Ваканың ел арқылы саяхаттап өткен кезінен бері қолданылып келді. Солтүстік көл аймағынан кетіп бара жатқанда, оларды капитан Смит есімді жетекші басқарған басқа топ кездестірді. Ол оларға оңтүстік шөлдері арқылы өтетін, керуендерге қолайлы тікелей жол бар екенін сендірді және Джон К. Фремонттың зерттеу картасының көшірмесін көрсетті. Картаның үлкен бөлігі, сол кезде "Ұлы Америка шөлі" деп аталған, бос қалдырылып, үстіне "зерттелмеген" деген сөз жазылған. Смиттың досы Барни Уорд осы картаға жануарлар үшін жайылымдар мен Оуэнс өзені мен Оуэнс көлінің таза суының сипаттамасын салған жолды қосты. Бұл жол сол кездегі белгісіз Өлім алқабының солтүстігінен және батысынан өтетін еді. Содан кейін Уолкер өткелі арқылы Калифорнияға. Айынып тұрғаны, бұл картада Лос-Анджелесқа дейінгі Ескі испан жолының солтүстігінде, Неваданың орталық бөлігінде шығыстан батысқа қарай созылған ойдан шығарылған тау тізбегі көрсетілген. Көшпенділердің су мен бұқаларға шөп табу оңай болады деген болжаммен, олардың белгіленген жолды тастап кетуіне осы жоқ тау тізбегі себеп болған болуы мүмкін. Кейінірек Неваданы зерттеу және картаға түсіру Неваданың орталық бөлігіндегі барлық тау жоталары солтүстік-оңтүстікке қарай, Беннет Арканий тобының бағытталған жолымен тікелей өтетінін көрсетті. Бұл топты Уильям Л. Мэнли, пастор Джеймс Бриер және Асахель Беннет басқарды, олардың барлығы тәжірибелі ауылдық тұрғындар және Висконсин фермасынан келген шаруалар еді. Олар Смит картасымен бірге баруға келісіп, тәуекелге бел буды. Хант қарсылық білдірді, бірақ қажет болғанша қалуға келісті. Солтүстік көлді тастап кеткеннен кейін Смит тобы мен олардың жетекшісі Хант керуен жолының өтуі қиын болғандықтан, аз батыл көшпенділердің негізгі тобынан бөлініп кетті. Смит пен Хант екеуі де Өлім алқабының айналасындағы қиын, бірақ жылдам сапарлардан кейін өздерінің топтарымен бірге Сан-Бернардиноға келді. Мэнли, Бриер және Беннетт Амаргаса шөлімен жүрді. Оларға Уэйд отбасы тобы да еріп келді. Олар бір күн күтіп, оларға барлау немесе жол жасау қажет болмады, сондықтан Уэйдтер басқаларға қарағанда оңай сапар жасады. Эш-Медоуздан шыққаннан кейін олар Амаргаса жотасынан өтіп, Фурнас-Крик-Вош арқылы Өлім алқабына түсті, онда олар тез арада алқаптың түбінде батты. Олардың көптеген өгіздері жем-шөптің жетіспеуінен өлді және олар қозғалмай қалды, қалған жануарлар аштықтан өліп, батысқа және оңтүстікке қарай таулар арқылы керуендерді тартуға тым әлсіз болды, тіпті өткел табылса да. Уэйдтер, соншалықты жаман емес, тез оңтүстікке бұрылып, өздерін алқаптан қауіпсіз жерге шығарды, мүмкін Wingate Wash арқылы. Мэнли, Бриер және Беннетт тобы Мэнли мен оның серігі Джон Хейни Роджерсті көмекке аңғардан оңтүстікке жіберді. Бриерлер Панаминттерден қауіпсіз өтіп, батырлық көрсетті, ал Беннеттер сумен, бірақ азық-түліксіз күймелерінің айналасында күтті. Төрт аптадан кейін, Мохаве шөлінің арғы жағында Ранчо Сан-Францискоға (шамамен 500 миль) оралып, сапарға шыққаннан кейін. Лос-Анджелестің солтүстігіне қарай 30 миль қашықтықта) Мэнли & Роджерс азық-түлікпен және бір қашармен оралды (қайта оралғанда тағы үш жылқы қайтыс болды), ал Беннет пен Аркане отбасылары қалған өгіздерін "Өлім алқабы" деп атаған жерден жүріп, аттап шықты. Өлім алқабының өзінде 1949 жылы көшіп келгендердің арасында бір ғана адам қайтыс болған көрінеді, ол капитан Калвервелл. Мэнли мен Роджерстің оралуына екі апта қалғанда, шағын топ оңтүстік-батысқа қарай жүріп шығуға тырысты, және орта жастағы капитан Калвервелл жас және күшті адамдармен бірге жүре алмады және Беннет/Аркане тобына қайта оралуға мәжбүр болды. Ол жетпеді және сусызданудан қайтыс болды. Оның денесі Мэнли мен Роджерс Ранчо Сан-Францискодан оралғанда Беннет лагерінен бірнеше миль жерде табылған. Беннет/Аркане тобымен бірге саяхаттап жүрген басқа көшпенділер тобының екі мүшесі, Джейхавкерлер, Панаминт жотасының батысындағы жолда қайтыс болды; олардың есімдері Мэнлидің күнделігінде Мистер Фиш және Мистер Ишам деп көрсетілген. Көшпенділердің басты мақсаты Калифорниядағы алтын асығуға қосылу болғанымен, 1849 жылғы асығу Невададағы Комсток кенінің күміс асығуынан гөрі аз табысты болды.
After the Donner Party's disastrous winter of 1847 in the Sierra Nevada mountains, which happened just before the news of California gold became public, a loose group arrived in October 1849 at the Great Salt Lake. They organized under the guidance of a Captain Hunt to head for the San Bernardino–Los Angeles area. The best alternative to risking the Donner route was to try an end run to the south of the Sierras. The Old Spanish Trail had long been used by Indians, traders, explorers, and mountain men as a convenient but rough route, confined to horseback and pack animals, to California. It ran north from Santa Fe to the Salt Lake area then back south along the edge of the mountains to San Diego, and had been used ever since the days of Cabeza De Vaca's journey through the country. Leaving the Salt Lake area, they were overtaken by another party led by a guide named Captain Smith. He assured them that a more direct route across the southern deserts existed which was quite passable for wagons and showed them a copy of John C. Fremont's map of his explorations. The map had a large portion, then known as "The Great American Desert", left blank with the word "unexplored" across it. On this Smith's friend Barney Ward had drawn in a trail which showed plenty of graze for the animals, and adequate water for all with a description of the clear cool waters of Owens river and Lake Owens. The route would take them north and west of the then unknown Death Valley. Then, over Walker's Pass into California. Unfortunately, this map showed a fictitious mountain range, north of the Old Spanish Trail to Los Angeles and running roughly east–west across central Nevada, and it may have been this non existent mountain range that contributed to the emigrant's decision to chance leaving the established trail, under the assumption that water, and grass for the oxen, would be easier to locate along the base of the mountains. In later times, the exploration and mapping of Nevada would show that all of the mountain ranges in central Nevada run north–south, directly across the path the Bennett Arcane Party took. The party was led by William L. Manly, Rev. James Brier, and Asahel Bennett, all experienced outdoorsmen and farmers out of the Wisconsin farm country who decided to risk it on the assurances that Smith, with the map, would accompany them. Hunt objected, but agreed to stay on as long as he was needed. Soon after their leaving Salt Lake, Smith's group split off as did their guide Hunt as the country got really rough for wagon passage with the main group of less adventurous emigrants and the map. Smith and Hunt both arrived with their parties in San Bernardino after tough but quick journeys around Death Valley. Manly, Brier, and Bennett led straight on into the Amargosa desert. They were followed by another small group, the Wade family party who stayed back one day. Not having to scout or break trail, the Wades had an easy journey compared to the others. After leaving Ash Meadows, they drove over the Amargosa range, and down into Death Valley through Furnace Creek Wash where they were quickly bogged down on the valley floor. Many of their oxen had died from lack of forage and they were immobilized, as the few remaining animals were starving and were too weak to pull wagons up and over the mountains to the west and south, even if a pass were found. The Wades, not so bad off, quickly turned south and drove themselves out of the valley and on to safety, probably via Wingate Wash. The Manley, Brier, & Bennett party sent Manley and a companion, John Haney Rogers, south out of the valley for help. The Briers made a heroic climb over the Panamints to safety, while the Bennetts waited huddled around their wagons with water but no food. Four weeks later, after an incredible 500 mile round trip trek across the Mojave Desert to Rancho San Francisco (approx. 30 miles north of Los Angeles), Manly & Rogers returned with some food supplies and a single mule (three other horses had died on the return trip), and the Bennett and Arcane families walked and rode their remaining oxen out of what they named, "Death Valley". There appears to have been only one death among the '49er emigrants within Death Valley itself, a Capt. Culverwell. Two weeks before the return of Manly and Rogers, a small group had attempted to walk out to the southwest, and Capt. Culverwell, a middle aged man, was unable to keep up with the younger, stronger men and had turned back to re join the Bennett/Arcane party. He never made it, and succumbed to dehydration. His body was found by Manly & Rogers only a couple of miles short of the Bennett camp on their return trek from Rancho San Francisco. Two members of another group of emigrants, the Jayhawkers, who had been traveling with the Bennett/Arcane Party, died along the trail west of the Panamint Range; their names are given in Manly's journal as Mr. Fish and Mr. Isham. While the main motivation of the emigrants was to join the California gold rush, the 1849 rush wasn't nearly as profitable as the later silver rush of the Comstock Lode in Nevada.
Қазіргі заманғы дамуы
Амаргоза аңғары даулы Юка тауы қоймасының жанында орналасқан. Бұл АҚШ Энергетика министрлігінің (DOE) федералды жерге салынған, жоғары деңгейдегі ядролық қалдықтарды сақтауға арналған мекемесі. Президент Джордж Буш 2002 жылғы 23 шілдеде 87-ші бірлескен резолюцияға қол қойып, DOE-ге Юка тауында құрылыс жұмыстарын жалғастыруға рұқсат берді, бірақ нысан 2012 жылға дейін радиоактивті материалдардың алғашқы партияларын қабылдамайды деп күтілді. Құрылыстың негізгі кіреберісі Амаргоза аңғарында, сақтау туннельдерінен оңтүстікке қарай шамамен 14 миль (23 км) жерде болады. 2009 жылы президент Барак Обама бұл қойманы ядролық қалдықтарды ұзақ мерзімді сақтау орны ретінде қарастыру тоқтатылғанын мәлімдеді. 2009 жылы неміс компаниясы Solar Millennium Амаргоза аңғарында күн энергиясын жылуға айналдыратын электр стансасын салу жоспарларын жариялағанда су құқықтарына байланысты дау туындады. Бұл жоба аңғардың жер асты суының 20% көлемін қажет ететін еді. Amargosa Farm Road Solar Project – Невада штатының Най округінде 36° 34' 31.52"N, 116° 29' 35.52"W координаталарында орналасқан, жобаланған 500 мегаватттық (МВт) күн электр стансасы. Бастапқыда күн энергиясын шоғырландыру (CSP) жобасы ретінде жобаланған, кейіннен фотоэлектрлік (PV) технологиясына көшірілді. Solar Millennium банкротқа ұшырап, жоба тоқтап қалды. 2013 жылы First Solar жеке меншіктегі жерге 65 МВт-тық кішкентай PV стансасын салуды ұсынды.
Amargosa Valley is near the controversial Yucca Mountain Repository, a U. S. Department of Energy (DOE) facility on federal land, designed for the storage of high level nuclear waste. President George W. Bush signed House Joint Resolution 87 on July 23, 2002, authorizing the DOE to proceed with construction at Yucca Mountain, although the facility was not expected to accept its first shipments of radioactive materials before 2012. The facility's main entrance will be in Amargosa Valley, approximately 14 miles (23 km) south of the storage tunnels. In 2009 President Barack Obama stated that the repository was no longer being considered as a site for the long term storage of nuclear waste. Controversy over water rights resulted in 2009 when Solar Millennium, a German company, announced plans to build a solar thermal energy plant in the Amargosa Valley. It would require 20% of the groundwater available in the valley's aquifer. Amargosa Farm Road Solar Project was a proposed 500 megawatt (MW) solar power plant in Nye County, Nevada at 36° 34' 31.52"N, 116° 29' 35.52"W. Originally designed as a concentrating solar power (CSP) project, the project was converted to photovoltaic (PV) technology. Solar Millennium went bankrupt and the project stalled. A smaller 65MW PV plant on private land was proposed by First Solar in 2013.
Климат
Амаргаса аңғарының климаты қоңыржай шөлдік климатқа ие, жаз айларында өте ыстық, ал қыстары қоңыржай болады. Амаргаса аңғарында тіркелген ең жоғары температура 2002 жылдың 9 шілдесінде 118°F (47.7°C) болса, ең төменгі температура 1990 жылдың 22 желтоқсанында 6°F (14.4°C) тіркелген. Жылдық орташа жауын-шашын мөлшері 4,29 дюймді құрайды.
Amargosa Valley has a mild desert climate with very hot summer days and mild winters. The hottest recorded temperature in Amargosa Valley is 118 °F (47.7 °C) on July 9, 2002 and the coldest temperature was 6 °F ( 14.4 °C) on December 22, 1990. Average yearly precipitation is 4.29 inches.
Көлік
Амаргоса аңғарының негізгі көлік артериялары – АҚШ 95-ші бағыты, ол солтүстік-оңтүстікке (Амаргосадан өтетін бағыты солтүстік-батыс, оңтүстік-шығыс) Лас-Вегас пен Риноны байланыстырады, және 373-ші штаттық бағыты, ол Амаргоса аңғарынан Калифорния штатының 127-ші бағыты арқылы Өлім аңғарының қиылысына дейін солтүстік-оңтүстік бағытта жалғасады.
The principal highways serving Amargosa Valley are U. S. Route 95 which runs north–south (NE SW as it passes through Amargosa) connecting Las Vegas and Reno, and State Route 373, which runs north–south connecting Amargosa Valley to Death Valley Junction via California State Route 127.
Демалыс
Ash Meadows Ұлттық қорықшасы шамамен 23,000 акр (93 км²) көктем суларымен толыққан ылғалды жерлерді қамтиды және оны АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі басқарады. Бұл қорықшада әлемнің басқа еш жерінде кездеспейтін кем дегенде 24 өсімдік және жануар мекендейді. Қазіргі уақытта төрт балық (Шайтанның тесігінен табылған балық, Амаргаса балығы, Жылы бұлақтың балығы және Аш-Медоус балығы), бір жәндік (Аш-Медоус наукориді) және бір өсімдік (Амаргоса нитерворты) жойылу қаупі төніп тұрған түрлер ретінде тіркелген. Ash Meadows NWR-ге Амаргоза аңғарындағы SR 373 тас жолымен, Кристалл, Неваданың жанындағы SR 160 тас жолымен немесе Пахрамптан батысқа қарай Белл Виста жолы арқылы кіруге болады. Қорықшаға кіреберістерде жол көрсеткіштері орнатылған. Биг Дюн – бұл құм төбелерінен тұратын құрылым, оның биіктігі қоршаған жерден шамамен 300 фут (91 метр) жоғары. Дюналық құрылым мен оны қоршаған жерді BLM басқарады және моторизацияланған және моторизацияланбаған демалысқа арналған. Биг Дюнға 95 тас жолынан оңтүстікке қарай шамамен 4 км жердегі Валли-Вью жолы арқылы кіруге болады. Текопа ыстық бұлақтары табиғи ыстық сулармен толыққан жеке ванналарда шомылуға бірнеше мүмкіндік ұсынады.
Ash Meadows National Wildlife Refuge features approximately 23,000 acres (93 km2) of spring fed wetlands and is managed by the United States Fish and Wildlife Service. The refuge provides habitat for at least 24 plants and animals found nowhere else in the world. Four fish (Devil's Hole Pupfish, Amargosa Pupfish, Warm Springs Pupfish, and Ash Meadows Speckled Dace), one insect (Ash Meadows Naucorid), and one plant (Amargosa Niterwort) are currently listed as endangered species. Ash Meadows NWR can be accessed via SR 373 in Amargosa Valley, SR 160 near Crystal, Nevada or from Bell Vista Road west of Pahrump. Entrances to the refuge are marked with road signs. Big Dune is a formation of sand dunes, cresting approximately 300 feet (91 m) above surrounding terrain. The dune formation and surrounding land is administered by the BLM and is open to motorized and non motorized recreational uses. Big Dune is accessible from Valley View Road, approximately 2.5 mile (4 km) south of U. S. 95. Tecopa Hot Springs offer several opportunities to soak in private baths fed by the natural hot springs.