BBC2 телеарнасының 1964-68жж. шығарған "Theatre 625" драмалық антологиясы. 110-ға жуық пьеса, түсілімдер, атақты актерлер, «1984» және «Talking to a Stranger» сияқты туындылар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Драмалық антологиялық сериял
Drama anthology series
"Theatre 625" – 1964-1968 жылдар аралығында BBC арнасы тарапынан өндірілген және BBC2 арнасында көрсетілген британдық теледрамалық антологиялық сериял. Бұл арнаның тұрақты бағдарламаларының бірі болды, ал атауы оның өндірісі мен көрсетілуі жоғары сапалы 625 жолдық форматта жүзеге асырылғанын көрсетеді, ол кезде бұл форматты тек BBC2 ғана қолданды.
Theatre 625 is a British television drama anthology series, produced by the BBC and transmitted on BBC2 from 1964 to 1968. It was one of the first regular programmes in the line up of the channel, and the title referred to its production and transmission being in the higher definition 625 line format, which only BBC2 used at the time.
Шолу
Жалпы алғанда, серияның төрт жылдық көрсетілімі кезінде, әдетте 75-тен 90 минутқа дейінгі ұзақтықта 110-ға жуық пьеса қойылды, ал 1967 жылдан бастап серияның соңғы жылы түсті түсірілді, BBC2 Еуропадағы қара-ақтан түске ауысқан алғашқы арна болды. Сериал үшін жасалған ең танымал қойылымдардың бірі – Найджел Кнейлдің Джордж Оруэллдің «1984» ромасының (1965) жаңа нұсқасы; Джон Хопкинстің төрт бөлімді «Бейтаныспен әңгіме» (1966) пьесасы, ол төрт түрлі көзқарас бойынша бір оқиғаны баяндайды және Джуди Денчтің қатысуымен түсірілген. Сондай-ақ, 1968 жылғы «Жыныстық Олимпиада жылы» ғылыми-фантастикалық аллегориясы да Кнейлдің туындысы болды. 2000 жылы Британдық кино институты жүргізген сауалнамада, индустрия сарапшыларының пікірі бойынша, XX ғасырдың 100 ең ұлы британдық телебағдарламасын анықтау мақсатымен «Бейтаныспен әңгіме» пьесасы жетпіс сегізінші орынды иеленді. 1960 жылдардағы көптеген британдық теледидар туындылары сияқты, «Театр 625» пьесаларының көптеген нұсқалары қазірде жоқ (Қосылған телехабарларды қараңыз). Бұрын жоғалған деп есептелген кейбір эпизодтар 2010 жылы Вашингтон қаласынан табылды. Осы қалпына келтірулердің ішінде 1984 жылғы пьесаның қайта түсірілімі де болды. Тек үш пьеса – «Шамалы ыңғайсыздық», «Түндегі саяхат» және «Милле Милья» өздерінің түсті 625 жолдық бейнежазбалары түрінде сақталған. «Бәрі жақсы аяқталады» да 625 жолдық форматта сақталған, бірақ тек алғашқы сағаты ғана. Кейбір эпизодтар төмен сапалы түсті көшірмелер түрінде сақталған, ал көптеген пьесалар 16 мм немесе 35 мм қара-ақ тележазбалар түрінде сақталған. Сонымен қатар, «Фанатиктер» толық түсті 35 мм тележазба ретінде сақталған, ал басқа пьесалардан да 35 мм фильмдегі қысқа эпизодтар табылды.
Overall, about 110 plays were produced with a duration of usually between 75 and 90 minutes during the series' four year run, and for its final year from 1967 the series was produced in colour, BBC2 being the first channel in Europe to convert from black and white. Some of the best known productions made for the series include a new version of Nigel Kneale's 1954 adaptation of George Orwell's Nineteen Eighty Four (1965); the four part Talking to a Stranger by John Hopkins (1966) which told the same story from four different viewpoints, and features Judi Dench; and 1968's science fiction allegory The Year of the Sex Olympics, again by Kneale. In a 2000 poll of industry experts conducted by the British Film Institute to find the 100 Greatest British Television Programmes of the 20th century, Talking to a Stranger was placed seventy eighth. As with much British television output of the 1960s, many editions of Theatre 625 no longer exist (see Lost television broadcast). Some episodes, previously thought lost, were discovered in Washington D. C. in 2010. These recoveries included the remake of 1984. Only three plays, A Slight Ache, A Night Out and Mille Miglia, exist as their original 625 line colour videotapes. Alls Well That Ends Well also survives in its original 625 line format, but only the first hour. Some episodes exist as lower quality colour copies, but most plays survive as black and white 16mm or 35mm telerecordings. In addition, The Fanatics exist in full colour as a 35mm telerecording, and some short sequences on 35mm film survive from other plays.