Генри Хант: Альпинист, әскери қолбасшы және Эверест жеңімпазы
John Hunt, Baron Hunt
Генри Хант (1910-1998) – британдық армия офицері, 1953 ж. Эверестке сәтті экспедиция жетекшісі. Альпідегі тәжірибесі, Гималай шаңқаюлары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық армия офицері (1910–1998)
British Army officer (1910–1998)
Генри Сесил Джон Хант, Барон Хант, (22 маусым 1910 – 7 қараша 1998) – британдық армия офицері, ең әйгілісі 1953 жылы Эверест тауына жасалған сәтті британдық экспедицияның жетекшісі болғандығымен танымал.
Henry Cecil John Hunt, Baron Hunt, (22 June 1910 – 7 November 1998) was a British Army officer who is best known as the leader of the successful 1953 British expedition to Mount Everest.
Ерте өмір және әскери мансап
Хант 1910 жылғы 22 маусымда Британдық Үндістанның Симла қаласында дүниеге келді. Ол Үндістан армиясының капитаны Сесил Эдвин Ханттың ұлы және саяхатшы сэр Ричард Бертонның шөбересінің немересі. Оның әкесі Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. Хант 10 жасынан бастап көп демалысын Альп тауларында өткізді, ол кейіннен Үндістанда қызмет еткенде Гималайға бірнеше экспедицияларға қатысқанда қатайтатын альпинистік дағдылардың бір бөлігін үйренді. 14 жасында ол басшылық астында Пиз-Палуға көтерілді. Ол Марлборо колледжінде білім алды, содан кейін Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжге түсті, онда Корольдің алтын медалімен және Ансонның естелік қылышымен марапатталды. Сандхерсттен кейін Хант 1930 жылғы 30 қаңтарда Корольдік атқыштар корпусының (KRRC) екінші лейтенанты болып тағайындалды. Оның курстастарының арасында Чарльз Харингтон мен Алан Браун болды. 1931 жылы полк Үндістанға жіберілді. Ол өзінің тегіне қарамастан, Радждың қалыптасқан әлеуметтік ахуалына толыққанды бейімделмеген сияқты. Ол полодан регбиді артық көреді, ал неміс және француз тілдерін жетік меңгергеннен кейін урду және бенгал тілдерін үйренді. Одан кейін ол Үндістан полициясына ауыстырылды, "Үндістан полициясы" медалімен марапатталды. 1936 жылғы 3 қыркүйекте Джой Моубрей Гринге үйленді, содан кейін капитан шеніне көтерілді.
Hunt was born in Simla, British India on 22 June 1910, the son of Captain Cecil Edwin Hunt of the Indian Army, and a great great nephew of the explorer Sir Richard Burton. His father was killed in action during the First World War. Hunt, from the age of 10, spent much holiday time in the Alps, learning some of the mountaineering skills he would later hone while taking part in several expeditions in the Himalayas while serving in India. He made a guided ascent of Piz Palu at 14. He was educated at Marlborough College before entering the Royal Military College, Sandhurst, where he was awarded the King's Gold Medal and the Anson Memorial Sword. After Sandhurst, Hunt was commissioned as a second lieutenant in the King's Royal Rifle Corps (KRRC) on 30 January 1930. Among his fellow graduates were Charles Harington and Alan Brown. In 1931, the regiment was posted to India. Despite his background he seems not to have been entirely comfortable with the prevailing social climate of the Raj. He preferred rugby to polo, and having already gained fluency in German and French he added Urdu and some Bengali. and was seconded to the Indian Police. having been awarded the Indian Police Medal. He married Joy Mowbray Green on 3 September 1936, being promoted substantive captain.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940 жылы Ұлыбританияға оралғаннан кейін Хант Брамардағы Команда тау және қар соғыс мектебінің бас нұсқаушысы болды. 1943 жылы ол KRRC 11-ші батальонының майоры және әрекет етуші лейтенант-полковнигі, командирі (CO) ретінде полк қызметіне қайта оралды. 23-ші бронетанкті бригаданың мотоатқыштар бөлігін құраған Хант Италия кампаниясында батальонға жетекшілік етті. 1944 жылы Хант Сангро өзеніндегі қаһарлы шайқастағы басшылығы үшін бірден "Еңбегі үшін орден" (DSO) марапатымен марапатталды. Батальонына қоса, ол басқа қару түрлерінен қосылған әскерлерге де қолбасшылық етті. DSO-ға ұсынылған мәліметте, ол жаудың күштерін артқа тарту үшін шабуылдар мен тұзақтарды ұйымдастырып, әрдайым шайқастың алдыңғы қатарында болғаны, сондай-ақ жау тылындағы барлау тобын жекебас басқарғаны айтылған. 1944 жылдың қазан айында оның батальоны Грекияға ауыстырылды, дәл сол кезде Грекия азамат соғысына әкелетін шиеленіс күшейіп келе жатқан еді. Грецияда Хант уақытша бригадир болып тағайындалды және Патрастағы 4-ші Үндістандық жаяу әскер дивизиясының құрамындағы 11-ші Үндістандық жаяу әскер бригадасына басшылық етті. Ол түрлі топтар арасындағы бейбітшілікті сақтауға тырысуды "бұрынғы және кейінгі өмірімдегі ең қиын кезең" деп сипаттады. Италиядан өзгеше, оған бастама көтеруге тыйым салынды және оны үлкен жау күштерінің қаупі, қарулы азаматтардың кіріп кетуі және әскерлеріне қарсы жалақорлықтың күшеюі мазалады. Хант жағдайды бақылауда ұстады, содан кейін әрекет етуге рұқсат алып, күшейтілген күштермен сәтті операция жоспарлады және орындады. 1946 жылы ол Камберлидегі штаб колледжіне оқуға түсті, одан кейін Таяу Шығыс және Еуропада түрлі штабтық қызметтерде болды. 1952 жылы ол полковник атағын алды.
Upon returning to the United Kingdom in 1940, Hunt became chief instructor at the Commando Mountain and Snow Warfare School, Braemar. He returned to regimental duty in 1943 as a war substantive major and acting lieutenant colonel, Commanding Officer (CO) of the 11th Battalion of the KRRC. Forming the motorised infantry element of the 23rd Armoured Brigade, Hunt led the battalion in the Italian Campaign. In 1944, Hunt received an immediate award of the Distinguished Service Order (DSO) for his leadership in bitter fighting on the River Sangro, in addition to his battalion, he commanded attached troops from other arms, and the recommendation for his DSO states that he was constantly in the forefront of the fighting, organising raids and ambushes to keep the enemy forces on the back foot, and himself leading reconnaissance patrols deep behind enemy lines. In October 1944, his battalion was transferred to Greece, just as the tensions that would lead to the Greek Civil War were becoming evident. In Greece, Hunt was appointed temporary brigadier and given command of the 11th Indian Infantry Brigade, part of the 4th Indian Infantry Division, at Patras. He described attempting to keep the peace between the various factions as "the most tense and difficult period in all my experience, before or since". In contrast to Italy, he was ordered not to take the initiative and had to cope with large hostile forces threatening him, and infiltration by armed civilians as well as increasing numbers of insults to his troops. Hunt kept the situation calm, and when finally allowed to act, and reinforced he planned and executed a successful operation. He then attended the Staff College, Camberley in 1946, followed by various staff appointments in the Middle East and Europe. becoming substantive colonel in 1952.
Эверест тауы
Хант 1953 жылы британдық Эверест тау экспедициясын басқаруға шақырылған кезде, ол Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force (SHAEF) штабында қызмет етіп жүрген. Эрик Шиптон экспедицияны басқарады деп күтілген, өйткені ол алдыңғы жылы британдықтардың Чо-Оюға жасаған сәтсіз талпынысына жетекшілік еткен, және осы экспедицияға альпинистердің көп бөлігі тартылған болатын. Дегенмен, Альпілік клуб пен Корольдік географиялық қоғамның бірлескен Гималай комитеті, британдықтардың Эверестке жасаған талпыныстарын бақылап, Ханттың әскери басшылық тәжірибесі мен даусыз альпинистік біліктілігі табысқа жетудің ең жақсы мүмкіндігін береді деп шешті. Бұл экспедицияның сәтті аяқталуы аса маңызды деп есептелді, себебі француздарға 1954 жылы, ал швейцарлықтарға 1955 жылы экспедиция ұйымдастыруға рұқсат берілген еді, яғни британдықтарға 1956 жылға дейін тағы бір мүмкіндік тумауы мүмкін. Хант үш шабуыл жоспарлады, әрқайсысы екі альпинистен тұрады, қажет болған жағдайда "үшінші және соңғы талпыныс" жасау көзделіпті, бірақ екі шабуылдан кейін "күшін қалпына келтіру" және лагерьтерді жаңару үшін күту қажет болады. 1953 жылдың 12 сәуірінде Базалық лагерь құрылды. Келесі бірнеше күн Құмбу мұздығы арқылы маршрут салуға жұмсалды, және маршрут ашылғаннан кейін шерпалар тонналаған жабдықты тауға жеткізді. Бірінен соң бірі орналасқан ілгерілеген лагерьлер құрылып, тауға қарай баяу жылжуға мүмкіндік берді. 21 мамырда Уилфрид Нойс пен Аннуллу Оңтүстік қырқасының психологиялық маңызы бар биіктігіне жетті. Хант саммитқа талпыну үшін екі альпинист жұбын таңдады. Бірінші жұп (Том Бурдильон мен Чарльз Эванс) 26 мамырда жолға шықты, бірақ таудың жоғары бөлігінде шаршап қалғандықтан кері қайтуға мәжбүр болды. Сол күні Хант өзі Да Намгьял Шерпамен бірге екінші саммиттік топқа арналған жабдықты Оңтүстік-Шығыс қырқасына тастап кету үшін шықты. 28 мамырда экспедиция екінші альпинист жұбымен бірге саммитқа екінші шабуыл жасады. 1953 жылдың 29 мамырында сағат 11:30-да жаңа зеландиялық Эдмунд Хиллари мен непалдық шерпа Тензинг Норгей (Норгей 1952 жылы швейцариялық экспедициямен Эверестке рекордтық биіктікке көтерілген еді) саммитқа жетті. Экспедицияның сәтті аяқталғаны туралы хабар Лондонға Елизавета II патшайымның таққа отыру күні таңертең жетті. 1953 жылдың шілдесінде Лондонға оралғаннан кейін ол рыцарлық атағын алды. Хант пен экспедиция командасына тағы да көп құрмет көрсетілді: Ұлттық географиялық қоғамның Хаббард медалі, бұл медаль алғаш рет ұжымдық негізде берілді, бірақ Хант, Хиллари және Норгей үшін жеке қоладан жасалған көшірмелері салынды; Корольдік географиялық қоғамның негіздеуші медалі; Корольдік Орталық Азия қоғамының Лоренс медалі; және Абердин, Дурхэм және Лондон университеттерінің құрметті дипломдары. Ол Эдинбург герцогының сыйлығының алғашқы директоры болды, және он жыл бойы осы лауазымды атқарды. Хант 1955-1965 жылдары Plas y Brenin комитетінің төрағасы болды, ал 1966 жылы Корольдің туған күніне орай жастармен жұмыс істегені үшін өмір бойына теңестірілді, оның атағы Салоп графтығындағы Ланвайр Уотердиннің бароны Хант ретінде жарияланды. Ол Уақытша босату жөніндегі кеңестің алғашқы төрағасы болды, ал оның Солтүстік Ирландиядағы полиция қызметі жөніндегі кеңес беру жұмысы Хант есебіне әкелді, онда B арнайы бөлімдерін тарату және таза әскери резервтік күш құру ұсынылды, ол Ольстер қорғаныс полкі ретінде құрылды. 1974 жылы ол Корольдік баспасөз комиссиясына тағайындалды. 1979 жылы ол "Жартер" орденінің серігі атанды. Лорд Хант 1998 жылдың 7 қарашасында 88 жасында Оксфордширдегі Хенли-на-Темзада қайтыс болды, ол төрт қызын қалдырды.
Hunt was employed on the staff at Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force (SHAEF) when he received the surprise invitation to lead the 1953 British Mount Everest expedition. It had been expected that Eric Shipton would lead the expedition, as he had led the (unsuccessful) British attempt on Cho Oyu the previous year from which the majority of the climbers were drawn. However, the Joint Himalayan Committee of the Alpine Club and Royal Geographical Society that oversaw British attempts on Everest decided that Hunt's military leadership experience and undoubted climbing credentials would provide the best hope for success. It was felt to be critical that this expedition should be successful as the French had permission to mount an expedition in 1954 and the Swiss in 1955, meaning that the British would not have another opportunity until 1956 at the earliest. Hunt planned for three assaults of two climbers each including "a third and last attempt" if necessary, although after two consecutive assaults a wait would be necessary to "recover our strength" and to replenish the camps. Base Camp was established on 12 April 1953. The next few days were taken up with establishing a route through the Khumbu Icefall, and once opened, teams of Sherpas moved tons of supplies up the mountain. A succession of advanced camps were created, slowly forging higher up the mountain. By 21 May, Wilfrid Noyce and Annullu had reached the psychological milestone of the South Col. Hunt had selected two climbing pairs to attempt the summit. The first pair (Tom Bourdillon and Charles Evans) set out on 26 May but were forced to turn back after becoming exhausted high on the mountain. On the same day, Hunt himself climbed to with Da Namgyal Sherpa to leave a cache of equipment on the Southeast Ridge for the second summit party. On 28 May, the expedition made its second assault on the summit with the second climbing pair. The summit was eventually reached at 11:30 am on 29 May 1953 by the New Zealander Edmund Hillary and Sherpa Tenzing Norgay from Nepal (Norgay had previously ascended to a record mark on Everest with a Swiss expedition of 1952). News of the expedition's success reached London on the morning of Queen Elizabeth II's coronation. He received his knighthood on his return to London in July 1953. Further honours were showered on Hunt and the expedition team: the Hubbard Medal of the National Geographic Society, the first time the medal was awarded on a collective basis, though individual bronze replicas were made for Hunt, Hillary and Norgay; the Founder's Medal of the Royal Geographical Society; the Lawrence medal of the Royal Central Asian Society; and honorary degrees from Aberdeen, Durham, and London universities. he became the first Director of the Duke of Edinburgh Award Scheme, a post he held for ten years. Hunt was Committee Chairman of Plas y Brenin from 1955 to 1965, and in the 1966 Queen's Birthday Honours he was created a Life Peer for his work with young people, his title being gazetted as Baron Hunt, of Llanvair Waterdine in the County of Salop. He was the first Chairman of the Parole Board, and his advisory work on policing in Northern Ireland led to the Hunt Report with its recommendation for the disbanding of the B Specials and creation of a purely military reserve force, which was created as the Ulster Defence Regiment. In 1974 he was appointed to the Royal Commission on the Press. He was invested as a Knight Companion of the Garter in 1979. Lord Hunt died on 7 November 1998 aged 88 in Henley on Thames, Oxfordshire, having had four daughters.