Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық физик (1886–1957)
British physicist (1886–1957)
Фредерик Александр Линдеманн, 1-ші виконт Червелл, (5 сәуір 1886 – 3 шілде 1957) – Ұлыбританиялық физик, Екінші дүниежүзілік соғыста Уинстон Черчилльдің басты ғылыми кеңесшісі болған. Ол радиолокация және инфрақызыл басқару жүйелерін жасауға қатысты. Дұшпанның V қарулары бағдарламасы туралы алғашқы хабарламаларға күмәнмен қарады. Ол қалаларды стратегиялық түрде бомбалау қажеттігін қозғады. Черчилльге оның үнемі ықпалы жақын жеке қарым-қатынасынан, сондай-ақ Черчилльдің ауылдық үйінің мүшесі болуынан туындады. Черчилльдің екінші үкіметінде оған кабинетте орын берілді, кейіннен Оксфорд виконты Червелл атанды.
Frederick Alexander Lindemann, 1st Viscount Cherwell, ('/tʃ//ɑr//w//ɛ//l/ CHARwel; 5 April 18863 July 1957) was a British physicist who was prime scientific adviser to Winston Churchill in World War II. He was involved in the development of radar and infra red guidance systems. He was sceptical of the first reports of the enemy's V weapons programme. He pressed the case for the strategic area bombing of cities. His abiding influence on Churchill stemmed from close personal friendship, as a member of the latter's country house set. In Churchill's second government, he was given a seat in the cabinet, and later created Viscount Cherwell of Oxford.
Ерте өмір, отбасы және жеке тұлға
Линдеманн Адольф Фридрих Линдеманның үш ұлының екіншісі болды, ол шамамен 1871 жылы Ұлыбританияға эмиграциялап, азаматтығын алған. Фредерик Германияның Баден-Баден қаласында дүниеге келді, онда оның американдық анасы Ольга Нобл, бай банкирдің жесірі, "ем алуда" болған. Шотландия мен Дармштадтта білім алғаннан кейін ол Берлин университетіне түсті, онда Вальтер Нернсттен дәріс алды. Ол Сорбоннада физика саласында зерттеулер жүргізіп, Альберт Эйнштейннің алғашқы теорияларын, өте төмен температурадағы нақты жылу туралы, растады. Осы және басқа да ғылыми еңбектері үшін Линдеманн 1920 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1911 жылы ол "Радиация және кванттар" тақырыбындағы Солвей конференциясына қатысты, онда ол ең жас қатысушы болды. Ол достары арасында Оксфорд университетіндегі лауазымына байланысты "профессор" деп, ал көптеген қарсыластары арасында неміс акценті мен жоғары мінез-құлқы үшін "Берлин бароны" деп танымал болды. Линдеманн әлемді ақылды және аристократтардың шағын тобы басқаруы керек деп сенді, бұл бейбіт және тұрақты қоғамға әкеледі, "супермендер басқарып, илоттар қызмет ететін" қоғам. Кейбір дереккөздер оның еврей екенін айтады, бірақ Фредерик Смиттің ресми өмірбаянында ол мұндай емес деп көрсетілген. Линдеманн евгениканы қолдады, жұмысшы табын, гомосексуалдарды және қара нәсілді адамдарды жек көріп, ақыл-ойы кем адамдарды стерилизациялауды жақтады. Мукерджи Линдеманның евгеника бойынша лекциясын еске алып, оның ғылым "жұмысшы араның санасымен" жарылқаған адамдар нәсілін тудыруға қабілетті екеніне сенгенін айтады. Расалық және әлеуметтік спектрдің төменгі жағында, азап тарту немесе амбиция сезіну қабілетін жоюға болады. Линдеманн "теңдік құлшынысына" қарсы болды және адамдар арасындағы айырмашылықтарды қабылдау қажеттігін, тіпті ғылым арқылы оларды күшейту қажеттігін ұсынды. Ол жазғандай, "баяу және ауыр сананың ең төменгі қызметке тартылуын қамтамасыз ету үшін табиғи іріктеудің кездейсоқ процесін" күтудің қажеті жоқ.
Lindemann was the second of three sons of Adolph Friedrich Lindemann, who had emigrated to the United Kingdom circa 1871 and became naturalised. Frederick was born in Baden Baden in Germany, where his American mother Olga Noble, the widow of a wealthy banker, was taking "the cure". After schooling in Scotland and Darmstadt, he attended the University of Berlin, where he studied under Walther Nernst. He carried out research in physics at the Sorbonne that confirmed theories, first put forward by Albert Einstein, on specific heats at very low temperatures. For this and other scientific work, Lindemann was elected a Fellow of the Royal Society in 1920. In 1911 he was invited to the Solvay Conference on "Radiation and the Quanta", where he was the youngest attendee. He was known to friends as "the Prof" in reference to his position at the University of Oxford, and as "Baron Berlin" to his many detractors because of his German accent and haughty aristocratic manner. Lindemann believed that a small circle of the intelligent and the aristocratic should run the world, resulting in a peaceable and stable society, "led by supermen and served by helots." Some sources claim that he was Jewish, but Frederick Smith's official biography declares that he was not. Lindemann supported eugenics, held the working class, homosexuals, and black people in contempt, and supported sterilisation of the mentally incompetent. He believed – Mukerjee concludes, referring to Lindemann's lecture on Eugenics – that Science could yield a race of humans blessed with 'the mental make up of the worker bee' At the lower end of the race and class spectrum, one could remove the ability to suffer or to feel ambition Instead of subscribing to what he called 'the fetish of equality', Lindemann recommended that human differences should be accepted and indeed enhanced by means of science. It was no longer necessary, he wrote, to wait for 'the haphazard process of natural selection to ensure that the slow and heavy mind gravitates to the lowest form of activity.'
Бірінші дүниежүзілік соғыс және Оксфорд университеті
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Линдеман Германияда теннис ойнап жүрді және интернирленуден қашу үшін дереу кетуге мәжбүр болды. 1915 жылы ол Фарнбородағы Корольдік ұшақ фабрикасының штабына қосылды. Ол ұшақтың айналуынан шығудың математикалық теориясын жасады, кейіннен өз идеяларын сынап көру үшін ұшуды үйренді. Ол үш жыл бұрын Кристиан Биркеландтың күн желi оң және теріс зарядталған бөлшектердің қоспасы болуы мүмкін деген болжамын айтқандығынан хабарсыз болған болуы мүмкін. Сонымен қатар, ол нақты жылу теориясы және стратосферадағы температура инверсиясы бойынша жұмыс істеді, сондай-ақ екі ғылыми саланың бірігуіне бастама берді. Химиялық кинетика саласында ол 1921 жылы мономолекулалық химиялық реакциялар үшін Линдеманн механизмін ұсынды және реакцияның алғашқы қадамы бимолекулалық белсендіру екенін көрсетті. Линдеман 1926 жылғы жалпы ереуілге қарсы болды және Черчилльдің ереуілге қарсы газеті – «Британдық хабарламаның» көшірмелерін шығару үшін Кларендонның ықылымды қызметкерлерін жұмылдырды. Линдеман Германиядағы саяси жағдайдан алаңдады және қорқыныш сезінді. 1940 жылы Джексонды RAF-қа қатысу үшін Линдеманға жіберуге көндірді; Джексон Ұлыбритания шайқасында қатысып, DFC-ге ие болды. Линдеман сондай-ақ жаңа премьер-министрге Геттинген университетінде негізінен жұмыс істеген бірнеше неміс-иудей физиктерін құтқаруға көмектесті, олар Ұлыбританияға көшіп келді; олар Кларендон зертханасындағы, соның ішінде Манхэттен жобасындағы маңызды соғыс жұмысына көмектесті.
At the outbreak of the First World War, Lindemann was playing tennis in Germany and had to leave in haste to avoid internment. In 1915 he joined the staff of the Royal Aircraft Factory at Farnborough. He developed a mathematical theory of aircraft spin recovery and later learned to fly so that he could test his ideas himself. He may have been unaware that Kristian Birkeland had speculated three years earlier that the solar wind might be a mixture of positively and negatively charged particles. At the same time he worked on the theory of specific heats and on temperature inversion in the stratosphere, and began to bring the two scientific disciplines together. In the field of chemical kinetics, he proposed the Lindemann mechanism in 1921 for unimolecular chemical reactions, and showed that the first step is one of bimolecular activation. Lindemann opposed the General Strike of 1926, and mobilised the reluctant staff of the Clarendon to produce copies of Churchill's anti strike newspaper, the British Gazette. Lindemann was also alarmed and fearful of political developments in Germany. Lindemann was prevailed upon to release Jackson in 1940 to join the RAF; Jackson flew in the Battle of Britain and won a DFC. Lindemann also assisted the new Prime Minister in the rescue of a number of German Jewish physicists, primarily at the University of Göttingen, who immigrated to Britain; they assisted the vital war work developing at the Clarendon Laboratory, including the Manhattan Project.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Черчилль премьер-министр болған кезде, ол Линдеманды британ үкіметінің жетекші ғылыми кеңесшісі етіп тағайындады, ал Дэвид Бенсусан Батт оның жеке хатшысы болды. Линдеман Соғыс кабинетінің отырыстарына қатысып, премьер-министрмен бірге шетелдегі конференцияларға қатысты және оған күніне шамамен бір хат жіберді. Ол соғыстың барлық кезеңінде Черчилльмен дерлік күнделікті кездесіп, басқа кез келген азаматтық кеңесшіге қарағанда зор ықпалға ие болды. Ол осы лауазымды 1951 жылы Черчилльдің бейбіт уақыттағы басқаруының алғашқы екі жылында қайтадан иеленді. Линдеман үкімет ішінде «S бөлімі» деп аталатын арнайы статистикалық бөлім құрды, ол салалық мамандардан тұратын және тікелей Черчилльке есеп беретін. Бұл бөлім тұрақты министрліктердің жұмысын қадағалап, соғыс жүргізудің логистикалық машиналарын басымдыққа қойды. S бөлімі мыңдаған дерек көздерін қысқаша кестелер мен сандарға айналдырды, соның арқасында елдің азық-түлік жағдайын (мысалы) дереу бағалауға болады. Қазіргі Министрлер кабинетінің соғыс бөлмелерінде көрсетілген, одақтас елдердің кемелердің тоннажының жоғалуын және әр ай сайын жеткізілген жаңа кемелермен салыстыратын, сондай-ақ Германияның Ұлыбританияға тастаған бомбалардың тоннажы мен одақтастардың Германияға тастаған бомбалардың тоннажымен салыстыратын штрих-графикалар оның статистикалық есептерінің интеллектуалдық және психологиялық күшін көрсетеді. Линдеманның статистикалық бөлімі жиі үкіметтік ведомстволар арасында шиеленіс тудырды, бірақ ол Черчилльге соғысқа тікелей әсер ететін нақты деректерге негізделген жылдам шешімдер қабылдауға мүмкіндік бергендіктен, оның маңыздылығын бағалап үлгермеу керек. Ол қуыс зарядты қарулар, жабысқақ бомбалар және басқа да жаңа қарулар бойынша жұмыс істеді. MD1-ді бақылаған генерал Исмай еске түсіреді:
When Churchill became Prime Minister, he appointed Lindemann as the British government's leading scientific adviser, with David Bensusan Butt as his private secretary. Lindemann attended meetings of the War Cabinet, accompanied the prime minister on conferences abroad, and sent him an average of one missive a day. He saw Churchill almost daily for the duration of the war, and wielded more influence than any other civilian adviser. He would hold this office again for the first two years of Churchill's 1951 peacetime administration. Lindemann established a special statistical branch, known as 'S Branch', within the government, constituted from subject specialists, and reporting directly to Churchill. This branch scrutinised the performance of the regular ministries and prioritised the logistical machinery of warfare. S Branch distilled thousands of sources of data into succinct charts and figures, so that the status of the nation's food supplies (for example) could be instantly evaluated. The bar charts now on display in the Cabinet War Rooms which compare Allied shipping tonnage lost to new ships delivered each month, and those comparing bomb tonnage dropped by Germany on Britain with that dropped by the Allies on Germany each month, are testaments to both the intellectual and the psychological power of his statistical presentations. Lindemann's statistical branch often caused tensions between government departments, but because it allowed Churchill to make quick decisions based on accurate data which directly affected the war effort, its importance should not be underestimated. He worked on hollow charge weapons, the sticky bomb and other new weapons. General Ismay, who supervised MD1, recalled:
Черчилль профессордың миы керемет механизм екенін айтқан, ал профессор бұл пікірге қарсы болған жоқ. Ол лорд Биркенхед, мырза Черчилль және профессор Линдеманнан басқалардың барлығының интеллектына нашар баға берген сияқты; және ол бюрократты және оның барлық жолдарын ерекше жек көретін. Өнімдер министрлігі мен Арсенал кеңесі оның ең жақтырмаған екі ведомствосы болды, және ол жаңа өнертабыстармен оларды озудан үлкен ләззат алды. Премьер-министрдің жеке көмекшісі лауазымына тағайындалғанда, ол үшін ешбір сала жабық болған жоқ. Ол өте жалтақ болды және күн астындағы кез келген мәселені шеше алатынына мойындағысы келмеді. Ол бір күні жоғары стратегия туралы меморандум жазса, келесі күні жұмыртқа өндірісі туралы диссертация жазатын. Ол барлығымен дауласуға және әркімнің бөлмесін олардың серіктестігінен артық көруге тырысқандай көрінетін, бірақ ол бір адамды дос ретінде қабылдаса, оны ешқашан қолдаудан айырмайтын, және оның соғыс жылдарындағы көптеген әріптестері оны терең жеке құрметпен еске алады. Ол Гитлерді және оның барлық істерін жек көретін, ал Гитлердің құлауына оның үлкен үлесі әртүрлі ерекше жолдармен болды. Линдеманның күші Тизардты ысырап етуге мүмкіндік берді, әсіресе Тизард немістердің Ұлыбританияны бомбалау үшін радио навигациясын қолданғанын мойындамағаннан кейін. Линдеманның «нацистік Германияға деген жек көрушілігі дерлік патологиялық болған, ал кек қайтаруға деген орта ғасырлық құштарлық оның мінезінің бір бөлігі болған» деп сипаттаған. Ұлыбританияда азық-түлік тапшылығынан қорқып, ол Черчилльді Үнді мұхитында жұмыс істейтін британдық сауда кемелерінің 56 пайызын Атлантикаға аударуға көндірді, бұл Ұлыбритания қоймаларына екі миллион тонна бидай мен соғыс үшін шикізат қосты. Соғыс көлігі министрлігі Оңтүстік-Шығыс Азиядағы кемелердің қуатын осылай күрт қысқарту «көптеген елдердің теңіз саудасында зор өзгерістер мен апаттарға әкелуі мүмкін» екенін ескертті, бірақ Министрлік назардан тыс қалды. К. Б. А. Беренстің одақтас сауда кемелерінің ресми тарихында айтылғандай, «аштық қасіреті кенеттен жүздеген дауыс беретін ауызды гидра баслы жыртқыш сияқты пайда болды». 1943 жылғы Бенгалиядағы ашаршылық кезінде 1,5-4 миллион адам қайтыс болды деп есептеледі, бірақ азық-түлік қоры өндіріліп, Үндістаннан Еуропаға тасымалданды. Червелл мен Черчилльдің саясаты ашаршылықтың ауырлығына үлкен үлес қосты. Кения, Танганьика және Сомалиленд те сол жылы ашаршылықтан зардап шекті. Оның «бомбалау жұмысшы табының үйлеріне бағытталуы керек. Орта таптың үйлерінде тым көп кеңістік бар, сондықтан бомбалар ысырап болады» деген ұсынысы соғыс кезінде азаматтық құрбандарды шектеудің қабылданған нормаларын өзгертті. Оның тұрғын үйлерді бұзу туралы есебі үкіметтік қызметтегі басқа да көптеген ғалымдар тарапынан сынға алынды, олар мұндай күш ресурстардың ысырабы болар деп ойлады. Линдеманның есебі стратегиялық бомбалау неміс халқының рухын күйретуге әкелуі мүмкін деген дұрыс емес болжамға негізделген. Бұл тұрғысынан, оның аргументтері бомбалау командованиесінің ресурстарды бөлу жөніндегі талабын қолдау үшін пайдаланылды. Линдеман неміс радио навигациялық құрылстарын жоюға арналған шараларды қолдау арқылы «сәулелер шайқасында» маңызды рөл атқарды, осылайша олардың бомбалау кампанияларының дәлдігін арттырды.
Churchill used to say that the Prof's brain was a beautiful piece of mechanism, and the Prof did not dissent from that judgement. He seemed to have a poor opinion of the intellect of everyone with the exception of Lord Birkenhead, Mr Churchill and Professor Lindemann; and he had a special contempt for the bureaucrat and all his ways. The Ministry of Supply and the Ordnance Board were two of his pet aversions, and he derived a great deal of pleasure from forestalling them with new inventions. In his appointment as Personal Assistant to the Prime Minister no field of activity was closed to him. He was as obstinate as a mule, and unwilling to admit that there was any problem under the sun which he was not qualified to solve. He would write a memorandum on high strategy one day, and a thesis on egg production on the next. He seemed to try to give the impression of wanting to quarrel with everybody, and of preferring everyone's room to their company; but once he had accepted a man as a friend, he never failed him, and there are many of his war time colleagues who will ever remember him with deep personal affection. He hated Hitler and all his works, and his contribution to Hitler's downfall in all sorts of odd ways was considerable. With power, Lindemann was able to sideline Tizard; especially after Tizard did not acknowledge that the Germans were using radio navigation to bomb Britain. Lindemann has been described as having "an almost pathological hatred for Nazi Germany, and an almost medieval desire for revenge was a part of his character". Fearing food shortages in Britain, he convinced Churchill to divert 56 percent of the British merchant ships operating in the Indian Ocean to the Atlantic, a move that added two million tons of wheat as well as raw materials for war fighting to stocks in Britain, The Ministry of War Transport warned that such dramatic cuts to shipping capacity in South East Asia would "portend violent changes and perhaps cataclysms in the seaborne trade of large numbers of countries" but the Ministry was ignored. The "menace of famine suddenly loomed up like a hydra headed monster with a hundred clamouring mouths" according to C. B. A. Behrens in the official history of Allied merchant shipping. It has been estimated between 1.5 and 4 million people died during the Bengal famine of 1943, despite the fact that food stocks continued to be produced and shipped out of the Indian subcontinent to Europe. Cherwell and Churchill's policies contributed heavily to the severity of the famine. Kenya, Tanganyika and Somaliland also suffered famine that year. His proposal that "bombing must be directed to working class houses. Middle class houses have too much space round them, so are bound to waste bombs" changed accepted conventions of limiting civilian casualties in wartime". His dehousing paper was criticised by many other scientific minds in government service, who felt such a force would be a waste of resources. Lindemann's paper was based on the incorrect premise that strategic bombing could cause a breakdown in German morale. Despite this, his arguments were used in support of Bomber Command's claim for priority in allocation of resources. Lindemann played an important part in the battle of the beams, championing countermeasures against German radio navigation devices to increase the precision of their bombing campaigns.
V-2 зымыраны
Линдеманн V2 зымырасының бар екендігі туралы қауесеттерге қарсы шығып, оны "біздің назарымызды басқа бір қарудан аудару үшін жасалған үлкен алдау" деп мәлімдеді. Ол қате пікірге келді: "Төрт мың ат күші бар турбинаны жиырма дюймдік кеңістікке орнату – ақылға сыймайды: бұл мүмкін емес, мырза Любок" және соғыс аяқталғанда комитет ракетаның "бос әңгіме" екенін анықтайды. Линдеманн ұзақ қашықтықты әскери ракеталардың тек қатты отынмен ғана жұмыс істеуі мүмкін екенін және олардың мөлшерінің өте үлкен болуы керек деп ойлады. Ол салыстырмалы түрде ықшам сұйық отынды мұндай қаруды итергіш ретінде пайдалану туралы аргументтерді қабылдамады. Әділеттілік үшін, "Червелл [Линдеманн] 10 тонналық оқтұмсыққа арналған 70–80 тонналық ракетаның болжамдарына күмән келтіруге жеткілікті ғылыми негіздерге ие болды". Черчилльдің Линдеманнмен келіспеген маңызды әңгімесі 1943 жылдың 29 маусымында өткен Кабинеттің қорғаныс комитетінің (Операциялар) отырысында болды және бұл оқиға "Кроссбоу операциясы" фильмінде көрсетілді.
Lindemann argued against the rumoured existence of the V 2 rocket, asserting it was "a great hoax to distract our attention from some other weapon." He mistakenly concluded that "to put a four thousand horsepower turbine in a twenty inch space is lunacy: it couldn't be done, Mr. Lubbock" and that at the end of the war, the committee would find that the rocket was "a mare's nest". Lindemann took the view that long range military rockets were feasible only if they were propelled by solid fuels and would need to be of enormous size. He rejected arguments that relatively compact liquid fuels could be used to propel such weapons. In fairness, "Cherwell [Lindemann] had strong scientific grounds for doubting the forecasts that were being made of a 70–80 ton rocket with a 10 ton warhead". A pivotal exchange where Churchill rebuffed Lindemann occurred at the Cabinet Defence Committee (Operations) meeting on 29 June 1943, and was dramatised in the film Operation Crossbow.
Саяси мансап
Линдеманның саяси мансабы Уинстон Черчилльмен тығыз достығының нәтижесі болды, ол Линдеманды британ үкіметіндегі көптеген адамдардан қорғады, оларды Линдеман қорлап, ренжіткен болатын. Черчилль Линдеманға деген сенімін күмәнге ұшыратқан парламент мүшесіне: «Маған сүй, менің итімді сүй, егер менің итімді сүймесең, онда мені жақсы көре алмайсың», – деді, ал кейін сол депутатқа: «Сен оның менің ең көне және ең жақсы достарымның бірі екенін білмейсің бе?» деп қосты. 1941 жылдың шілдесінде Линдеман Оксфорд графтығының Барон Шервелл атанды. Келесі жылы Черчилль оны Бас төлем бастығы етіп тағайындады, ол 1945 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. 1943 жылы ол құпия кеңеске ант берді. 1951 жылы Черчилль премьер-министр болып қайта келгенде, Линдеман тағы да Бас төлем бастығы болып тағайындалды, бұл жолы ол кабинет мүшесі болды. Ол 1953 жылдың қазанына дейін осы қызметте болды. Линдеман даулы Моргентау жоспарын ынтамен қолдады, оны Черчилль 1944 жылдың 15 қыркүйегінде мақұлдады. 1945 жылы Кларендон зертханасына оралғаннан кейін Линдеман Атом энергиясы жөніндегі басқарма құрды.
Lindemann's political career was a result of his close friendship with Winston Churchill, who protected Lindemann from the many in the British government he had snubbed and insulted. "Love me, love my dog, and if you don't love my dog, you damn well can't love me," Churchill reportedly said to a member of Parliament who had questioned his reliance on Lindemann, and later to the same MP Churchill added, "Don't you know that he is one of my oldest and greatest friends?". In July 1941 Lindemann was raised to the peerage as Baron Cherwell, of Oxford in the County of Oxford. The following year he was made Paymaster General by Churchill, an office he retained until 1945. In 1943 he was also sworn of the Privy Council. When Churchill returned as Prime Minister in 1951, Lindemann was again appointed Paymaster General, this time with a seat in the cabinet. He continued in this post until October 1953. Lindemann enthusiastically supported the controversial Morgenthau Plan, which Churchill subsequently endorsed on 15 September 1944. Following his 1945 return to the Clarendon Laboratory, Lindemann created the Atomic Energy Authority.
Жеке өмір
Линдеман алкоголь ішпейтін, темекі тартпайтын және вегетариандық өмір салтын ұстанған адам еді, бірақ Черчилль кейде оны брендидің бір стаканына көндіретін. Ол өте жақсы пианиношы еді, сонымен қатар теннис ойнау шеберлігі де жоғары болғандықтан Уимблдон турниріне қатыса алды. Линдеман, немесе "профессор" лақабымен танылған ол, ешқашан үйленбеген. Жастық шағында екі қызға ғашық болған, алайда екеуінен де кері қайтарылған. 49 жасында Линдеман 27 жасар леди Элизабет Линдсейге, Крауфордтың 27-ші графы Дэвид Линдсейдің қызына ғашық болды. 1937 жылдың ақпан айының бір күні ол леди Элизабеттің әкесінен Италияда саяхаттап жүргенде пневмонияға шалдығып, қайтыс болғанын естіді; оның қазасы туралы хабарды естіген соң Линдеман романтикалық ізденістерден бас тартып, өмірінің қалған бөлігін жалғыз өткізуді жөн көрді. Линдеман 1957 жылдың 3 шілдесінде Оксфордта ұйықтағанда 71 жасында қайтыс болды, Виконт Червелл атанғаннан кейін бір жыл өткен соң, оның барондық және виконттық атағы жойылды.
Lindemann was a teetotaller, non smoker and a vegetarian, although Churchill would sometimes induce him to take a glass of brandy. He was an excellent pianist, and sufficiently able as a tennis player to compete at Wimbledon. Lindemann, or the "Prof", never married. In his younger years, he had pursued two romantic interests but was rejected on both occasions. When he was 49, Lindemann became entranced with the 27 year old Lady Elizabeth Lindsay, daughter of David Lindsay, 27th Earl of Crawford. One day in February 1937, he learnt from Lady Elizabeth's father that, while travelling in Italy, she had fallen ill with pneumonia and died; upon the news of her death, Lindemann withdrew from his romantic pursuits and chose to spend the rest of his life alone. Lindemann died in his sleep at Oxford on 3 July 1957, aged 71, one year after becoming Viscount Cherwell, at which point the barony and viscountcy became extinct.