Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2005 жылы Мэри Харронның түсірген фильмі. «Notorious Bettie Page» – 2005 жылы Мэри Харрон режиссерлік еткен американдық тарихи драмалық фильм. Мэри Харрон мен Гвиневрень Тернердің сценарийі 1950 жылдардағы пин-ап және бондаж моделі болған Бетти Пейдждің өміріне арналған, оның рөлін Гретчен Мол сомдады.
2005 film by Mary Harron
The Notorious Bettie Page is a 2005 American biographical drama film directed by Mary Harron. The screenplay by Harron and Guinevere Turner focuses on 1950s pinup and bondage model Bettie Page, portrayed by Gretchen Mol.
Сюжет
Бетти Пейдж - балалық шағында жыныстық зұлымдыққа ұшыраған, соғыста некеде тұрмаған және топпен зорланғаннан кейін, Теннесси штатының Нэшвилл қаласынан кетуді аңсаған амбициялық, нағыз, адал жас христиан әйел. 1949 жылы Нью-Йоркке барып, актерлік сыныпқа түседі. Әуесқой фотограф Джерри Тиббс оны Кони Айленд жағалауында жүріп жүргенін байқайды және ол оған модель болуға келіседі. Ол оның шашын қайтадан өрнектей отырып, оның белгісі болатын флиртпен бояуды ұсынады. Бетти табиғат фотографтарының сүйіктісі болады (соның ішінде Банни Йегер, оны екі барспен бірге түсіретін), және ол фотографтар сұрағанда киімдерін алып тастаудан тартынбайды. Бұл суреттерге дейін, қыздың келбеті көрініп тұрған ағайынды-қарындас кәсіпкерлер Паула мен Ирвинг Клау, кино фотосуреттерін және естеліктерді сатумен айналысады, сонымен қатар қосымша табыс табу үшін фетиш фотосуреттермен, журналдармен және 8 және 16 миллиметрлік фильмдермен айналысады. Олардың ең үздік модельдері Макси Беттиді өз қанаты астына алады, ол көп ұзамай өзімен бірге былғары корсеттер мен жамбас жоғары аяқкиім киіп, фотограф Джон Вилли үшін қамшы мен шынжырларды ұстайды, жиі әдеттегідей емес тәсілі бар жұмсақ заңгер Кіші Джонның өтініші бойынша. Бетти тез арада бондажға құмар адамдардың жер асты әлемінде оның жұлдызына айналып бара жатқан бейнелердің жыныстық сипатын білмейді. 1955 жылы Бетти сенатор Эстес Кефаувердің басшылығымен америкалық жастарға порнографияның әсерін зерттейтін сот алдында куәлік етуге шақырылады. Ол 12 сағат бойы комиссия сұрақтарына жауап беру үшін шыдамдылықпен күткенмен, Кефовер белгісіз себептермен оны комиссия алдына әкелмеуді шешіп, түсіндірместен босатып жібереді. Кастинг директорларының оның актерлік талантынан гөрі оның беделін көбірек қызықтыратыны айқын болған кезде, Бетти Майами Бичке барады. Карьераның шектеулі перспективалары мен іс жүзінде жоқ әлеуметтік өмірмен бірге жүретін ол кішкентай евангелистік шіркеуге сүрініп, ішке кіреді және құрбандық үстелінде Иса Мәсіхті құшақтауға асығады. Ол өмірінде жасаған еш нәрсесінен ұялмайтынын айтса да, өткенін артына тастап, Иеміздің сөзін көше бұрыштарында уағыздап, рухани тамырларына оралғанда қуанышты көрінеді. Нью-Йоркте Ирвинг қатты стресске ұшырап, денсаулығы нашарлап келеді. Ол өзінің және әпкесімен бірге эротикалық фотосуреттер мен фильмдер жинағын өрттеп, қылмыстық қудалаудан аулақ болу керек деп шешті. Паула ағасының өтінішіне қарсылық танытады, бірақ Бетидің көптеген суреттері мен фильмдерінің негативтерін жасырын түрде оттан сақтап қалады, осылайша Бетидің жұмысы болашақ ұрпақтарға сақталатынын қамтамасыз етеді.
Bettie Page is an ambitious, naïve, and devout young Christian woman who longs to leave Nashville, Tennessee, following a childhood of sexual abuse, a failed wartime marriage, and a gang rape. In 1949, she departs for New York City, where she enrolls in an acting class. Amateur photographer Jerry Tibbs discovers her walking on the beach at Coney Island and she agrees to model for him. He suggests she restyle her hair with the bangs that would become her trademark. Bettie becomes a favorite of nature photographers (including Bunny Yeager, who films her posing with two leopards), and she has no hesitation about removing her clothes for the photographers when asked. Before long images of the shapely brunette reach brother and sister entrepreneurs Paula and Irving Klaw, who run a respectable business selling movie stills and memorabilia, but also deal with fetish photos, magazines, and 8 and 16 millimeter films for additional income. Their top model Maxie takes Bettie under her wing, and she soon finds herself wearing leather corsets and thigh high boots while wielding whips and chains for photographer John Willie, frequently at the request of Little John, a mild mannered attorney with unusual tastes. Bettie is innocently unaware of the sexual nature of the images that rapidly are making her a star in the underground world of bondage aficionados. In 1955, Bettie is called to testify before a hearing, headed by Senator Estes Kefauver, investigating the effects of pornography on American youth. Though she waits patiently for 12 hours to answer the committee's questions, Kefauver, for reasons unknown, decides to not bring her before the committee and dismisses her without an explanation. When it becomes apparent that casting directors are more interested in her notoriety than in any acting talent she might possess, Bettie heads to Miami Beach. Drifting along with limited career prospects and a virtually nonexistent social life, she stumbles upon a small evangelical church, walks inside and rushes forward to embrace Jesus Christ during the altar call. Although she insists she is not ashamed of anything she has done in her life, she appears happy to leave her past behind and return to her spiritual roots by preaching the word of the Lord on street corners. In New York, Irving is highly stressed and suffering from poor health. He decides that he and his sister must burn their vast collection of erotic photos and movie footage to avoid potential prosecution. Paula reluctantly complies with her brother's request, but secretly saves the negatives of many of Bettie's pictures and movies from the bonfire, thereby ensuring that Bettie's work will survive for future generations.
Өндіріс
"Адамның әлемдегі патшайымына ішкі көзқарас" фильмінің DVD нұсқасындағы бонустық бөлімінде продюсер Памела Коффлер және сценарист/режиссер Мэри Харрон фильмнің көп бөлігін ақ-қара түсте түсіру туралы шешімдерін талқылайды. Олардың пікірінше, бұл тек сол дәуірдің ностальгиялық көңіл-күйін ғана емес, сонымен қатар көрермендерге психологиялық әсер ететіндей етіп түсірген. Сценарий жазылған кезде Харрон Майамидегі сахналарды түсті түсіргісі келгенін айтты, бұл Беттидің кәсіби өмірі мен одан құтылуы арасындағы қарама-қайшылықты көрсету үшін қажет болды. Оператор В. Мотт Хапфел III 1950-ші жылдардағы фильмдерде жиі кездесетін Technicolor-дың жарқын түстерін жақыннан бейнелеу үшін ескі түсті пленка қолданды. Актриса/сценарист Гвинера Тернер, Мэри Харронмен бірге фильмнің сценарийін жазған, бастапқыда Бетти Пейдж рөліне қарастырылған, бірақ продюсерлер қаржы жинауда қиындыққа тап болғандықтан бұл рөл Гречен Молға берілді. Харрон Молдың алғашқы кастингінен бастап, ол осы рөлге бірінші таңдауы болғанын мәлімдеді. Харронның айтуынша: "Ол эмоционалдық тұрғыдан толыққанды сай келді. Оның табиғи әдептілігі бар. Көптеген адамдар тым әсерлі, вампирлік бейне жасау қатесін жасады. Сол сәтте мен: "Сыртқы түрінен гөрі Беттидің ішкі әлемін көрсету маңыздырақ" дедім".
In An Inside Look at the Pin Up Queen of the Universe, a bonus feature on the DVD release of the film, producer Pamela Koffler and screenwriter/director Mary Harron discuss their decision to film most of the movie in black and white, which they felt not only perfectly captured the nostalgic mood of the period but also had a psychological impact on the audience. While writing the script, Harron knew she wanted to film the Miami scenes in color in order to provide a sharp contrast between Bettie's professional life and the escape she ultimately made from it. Cinematographer W. Mott Hupfel III used old color stock to approximate the cheerfully vivid hues of Technicolor common in 1950s films. Actress/screenwriter Guinevere Turner, who co wrote the film with Mary Harron, was originally slated to star as Bettie Page but the role was given to Gretchen Mol when producers had difficulty raising money. Harron said from Mol's first audition, she was her first choice for the role. Harron said, "Emotionally she was so right. She has a natural sort of decorum. So many people made the mistake of being very vampy. At that point, I said, 'Well, you know, it's more important to get the inner Bettie than the outer Bettie.'"
Шығару
Фильм 2005 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді, содан кейін Берлин халықаралық кинофестивалінде және Оңтүстік-Батыс кинофестивалінде көрсетілді. 2006 жылдың 14 сәуірінде АҚШ-та шектеулі прокатқа шықты. Алғашқы аптада 20 экранда көрсетіліп, 143 131 долларлық касса жинады. АҚШ-тағы жалпы табысы 1 415 082 долларға, ал шетелдік нарықтарда 362 924 долларға жетіп, әлемдік кассасы 1 778 006 долларды құрады. Фильм 2006 жылдың 26 қыркүйегінде АҚШ-та DVD форматында жарық көрді.
The film premiered at the 2005 Toronto International Film Festival and was shown at the Berlin International Film Festival and the South by Southwest Film Festival before going into limited release in the United States on April 14, 2006. Opening on twenty screens, it grossed $143,131 in its opening weekend. It eventually earned $1,415,082 in the United States and $362,924 in foreign markets for a total worldwide box office of $1,778,006. The film was released on DVD in the United States on September 26, 2006.
Сыни қабылдау
Rotten Tomatoes веб-сайтында фильмге 134 пікір негізінде 57% мақұлдау көрсеткіші берілген, орташа бағасы 6/10. Сайттың сыншыларының пікірі: «Бұл бейнефильм Бетти Пейдж өмірінің тек бетін сызып өтеді, оны түсініксіз қалдырып, оның мәртебесін тарихи контексте орналастыра алмайды». The New York Times газетінде Манола Даргис былай деп жазды: «Бұған дейін Мол Голливудтың жаңа «IT-қыз» атанғаны үшін ертерек танымал болды. Бұл белгі оны мазалаған сияқты, бірақ ол үміттендіретін рөлдер ойнағанына қарамастан, көзден жоғалды. Мүмкін, ол өзінің әйел режиссері мен әйел продюсерлерінің (жетінің алтауы) қорғауында сезінгендіктен, немесе материал оған жігер бергендіктен, немесе оның әдемі келбетінің жалаңаш күйде қалай көрінетінін білгендіктен, Мол бұл қиын рөлді жас балалардың жалаңаштықтың қуанышын сезінгендегі алаңсыздықпен ойнайды, әдетте ата-аналары кешкі ас дайындағанда. Ол киімін шешкенде, Бетти көкке ұшады». Roger Ebert Chicago Sun-Times газетінен: «Фильмнің тоны тыныш және ойлы. Ол порнографияны қорғамайды, бірақ оған (1950-жылдарғы нұсқасында) қарапайым ностальгиямен қарайды. Фильмде кейде қайғылы сезім туады, өйткені осы әйелдердің көпшілігі мен оларды қоздырған еркектердің қазір өлі екенін еске аламыз; олардың құштарлығы – ұмытылған ескі ән». San Francisco Chronicle газетінің Мик ЛаСалл былай деді: «Фильм өзінің басты актрисасы Гретчен Молдың сүйкімділігі мен еңбегінің арқасында жүреді, ол жалғыз өзі оны көруге тұрарлық етеді. Ол түсініксіз кейіпкерге жазықсыздық пен ойыншылдық, зиялылық пен сезімдерді сыйлайды, сценарийдің шектеулі көмегіне қарамастан. Мүмкін, ол интуиция арқылы немесе Пейджтің суреттерін мұқият зерттегеннен кейін ойнауға болатын адамды тапты және осы процесте өзінің ең жақсы экрандық рөлін тапты». Харрон мен Тернер туралы ол: «Олар Пейджтің оқиғасын ешқандай көзқарас білдірмейтін және осы әйелдің өміріне ешқандай мағына немесе ерекше мән бермейтін қызықты әдіспен баяндайды. Бұл тәсіл жоғары драмаға жеткізбейді, бірақ оның дәлдігі бар. Көрерменге Бетти таныстырылады, себебі оны Бетти, оның мансабы немесе оның дәуірі қызықтыруы мүмкін. Бірақ оның өмірі қызықты болды деп айтуға болмайды, немесе оның мәдениетке қосқан үлесі маңызды болды, немесе оның оқиғасында пайдалы сабақ бар. Мұнда фильмнен кейін жақсы пікірталас үшін жеткілікті материал бар, және бұл көптеген фильмдерге қарағанда артық». Rolling Stone журналынан Питер Траверс фильмді төрт жұлдыздың үшеуімен бағалап, былай деді: «Кез келген ескі жаман адам Беттидің өмірін бұзық S&M-ге айналдыра алады, кинематографиялық соққы кітабына айналдыра алады. Бұның жаман емес. Тек режиссер Мэри Харрон, Гвиневер Тернермен бірге сценарийді жазған, күткендей істемейді. Ол бұған тым айлакер, тым күлкілі. Оған Бетти рөлін ойнауға лайық актриса керек еді. Ол үлкен сәттілікке жетті. Гретчен Мол – сөздің барлық мағынасында қызу актриса. Ол осы жылы Оскар сыйлығына лайық бірінші актриса». Variety журналынан Тодд Маккарти фильмді «50-ші жылдардағы секс-иконаға беткі қараш» деп атады, «оның эпохасы мен оның тақырыбын жаңаша қарастыруға тырыспай, баспасөз материалдары арқылы зерттелгендей сезіледі». Ол былай қосты: «Мэри Харронның жұмысы мұнда қызықты түрде қатысы жоқ сияқты. Басты кейіпкерге деген ерекше ықылас жоқ. Нәтижесінде, қансыз, қызықсыз фильм шығады. Гретчен Мол киім киюдің немесе киімін шешудің әр кезеңінде тамаша көрінеді, бірақ Харрон мен сценарийші Гвиневер Тернер қара шашты сұлулықтың жүрегі мен ойында не болып жатқаны туралы ешқандай түсінік бермейді. Молдың Беттиі мойынсұнады, әрқашан кез келген өтінішке ашық және ешқашан наразылық білдірмейді. Бірақ оның бейшаралығы мен ішкі күйбеңі оны қызығушылықтың шектеулі орталық тұлғасына айналдырады, амбициясы мен мақсаты жоқ сирек драмалық қаһарман».
On the review aggregator website Rotten Tomatoes, the film holds an approval rating of 57% based on 134 reviews, with an average rating of 6/10. The website's critics consensus reads, "This biopic only skims the surface of Bettie Page's life, leaving her as a cipher, and additionally fails to place her iconic status in historical context." Manohla Dargis of The New York Times observed, "Until now, Ms. Mol has been best known for her premature designation several years ago as Hollywood's newest It girl. The label seemed to plague her, and she all but faded from view despite promising turns in little seen films. Maybe because she felt protected by her female director and female producers (six out of seven), or emboldened by the material, or maybe because she knows how beautiful her gently padded silhouette looks in the raw, Ms. Mol takes to this tricky role with the carefree expressivity you tend to see only in young children who have learned the joys of nudity, usually when their parents are throwing a dinner party. When she strips, Bettie soars". Roger Ebert of the Chicago Sun Times said "The tone of the movie is subdued and reflective. It does not defend pornography, but regards it (in its 1950s incarnation) with subdued nostalgia for a more innocent time. There is a kind of sadness in the movie as we reflect that most of these women and the men they inflamed are now dead; their lust is like an old forgotten song". Mick LaSalle of the San Francisco Chronicle stated the film "floats on the charm and the labors of its lead actress, Gretchen Mol, who single handedly makes the picture worth seeing. She takes a character that is next door to a cipher and infuses her with innocence and mischief, wit and feeling, despite limited help from the script. Perhaps through intuition or through some careful study of Page's pinups, Mol has discovered a human being to play, and in the process has found her best screen showcase to date". Of Harron and Turner he said "They tell Page's story in a curiously uninflected way, revealing little, if any, point of view, and imposing no meaning or particular importance on this woman's life. This approach is far from a recipe for high drama, but it has the integrity of accuracy. The audience is introduced to Bettie because the audience is perhaps interested in Bettie or her career or her era. But there's no pretending that her life was all that fascinating, or that her contribution to culture was significant, or that her story contains a lesson worth receiving There's enough here for a good after movie argument, and that's more than can be said for most pictures". Peter Travers of Rolling Stone rated the film three out of four stars and commented "Any old sleaze could turn Bettie's life into a kinky S&M wallow, a cinematic stroke book. Not that there's anything wrong with that. It's just that director Mary Harron, who co wrote the scrappy script with Guinevere Turner, doesn't do the expected. She's too sly for that, too subversively funny [She] needed just the right actress to play Bettie. And she lucked out big time. Gretchen Mol is hot stuff in every sense of the term. She delivers the first performance by an actress this year that deserves serious Oscar consideration". Todd McCarthy of Variety called the film "a superficial look at the '50s sex icon [that] feels like it was researched via press clippings rather than attempting a fresh rethinking of its era and provocative subject". He added "Mary Harron's work here seems curiously uninvolved. There's no sense of any particular commitment to the leading character [The] result is a strangely placid, unchallenging picture with no blood in its veins Gretchen Mol is splendid to behold in every stage of dress or undress, but Harron and co scenarist Guinevere Turner offer no clues as to what might be going on inside the dark haired beauty's head and heart Mol's Bettie is compliant, almost always open to any request and never disagreeable. But her lack of spine and inner turmoil make her a central figure of limited interest, that rare dramatic heroine with no ambition or goal".
Марапаттар мен ұсыныстар
Мол "Драмалық фильмдегі ең үздік әйел рөлі" үшін Satellite жүлдесіне ұсынылды, бірақ "Каралева" фильміндегі Хелен Мирренге жеңілді.
Mol was nominated for the Satellite Award for Best Actress Motion Picture Drama, but lost to Helen Mirren in The Queen.