Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уайт Эрптің заң жүзіндегі әйелі (1861–1944)
Common law wife of Wyatt Earp (1861–1944)
Жозефина Сара "Сэди" Эрп (туған аты Маркус; 1861 – 19 желтоқсан, 1944) – әйгілі Батыс заңгері және құмар ойыншы Уайт Эрптің заң жүзіндегі әйелі. Ол 1881 жылы Аризона аймағындағы Томбстоун шекаралық қаласында Уайтпен танысты, ол Аризона штатының Кочиз округінің шерифі Джонни Беханмен бірге тұрып жатқан кезде. Жозефина Нью-Йоркте прус ебрелік отбасында дүниеге келген. Әкесі нан пісіруші болған. Олар Сан-Францискоға көшіп, онда Жозефина қыз кезінде би мектебіне қатысқан. Әкесі жұмыс табуда қиналғанда, отбасы үлкен әпкесі мен күйеуімен бірге жұмысшыларға арналған үйге көшіп орналасты. Жозефина, мүмкін, 14 жасында қашып, "қимыл-қимыл іздеуге" Аризонаға сапар шеккен. 1874 жылдан 1882 жылға дейінгі өмірінің көп бөлігі (Аризона аймағында тұрған кезінде) белгісіз болып қалады; ол өмірінің осы кезеңін құпия сақтауға тырысып, тіпті жазушылар мен кино өндірушілерге қарсы сот шараларын қолданумен қорқытқан. Ол 1874 жылы Прескоттқа (Аризона штаты) келген болуы мүмкін. "Мен Уайт Эрпке үйлендім" (1967) кітабы, оның өзі жазған деген мәлімдемеге негізделген қолжазбаға сүйене отырып, Аризонада 1879 жылға дейін болған оқиғаларды сипаттайды, ол басқа уақытта Томбстоунға алғаш келгенін айтқан. Ол 1874 жылдан 1876 жылға дейін Прескотта және Аризона аймағындағы Тип-Топта Сади Мэнсфилд деген жалған атпен өмір сүргеніне, содан кейін ауруға шалып, Сан-Францискоға қайтып келгеніне қатысты бірнеше дәлелдер бар. Сейди Мэнсфилд есімі де Томбстонда тіркелген. Зерттеушілер екі есімнің сипаттамалары мен жағдайларының өте ұқсас екенін анықтады. Кейін Жозефина Аризонадағы алғашқы жылдарын "қорқынышты түс" деп сипаттады. Софи мен Карлдың үш баласы болды: Натан (1857 жылы туған), Жозефина және Генриетта (1864 жылы туған). Олар кемемен Панамаға сапар шегіп, Панама тас жолынан өтіп, Сан-Францискоға бағытталған пароходқа отырды. Олар қала 1868 жылғы 21 қазандағы апатты жер сілкінісінен кейін қалпына келіп жатқан кезде келді. Оның ата-анасы сияқты, ол Пруссияда туған сақтандыру агенті болған. 1880 жылдың басында Генри бухгалтер болып жұмыс істейтін күйеу баласы Ааронмен бірге тұрды.
Josephine Sarah "Sadie" Earp (née Marcus; 1861 – December 19, 1944) was the common law wife of Wyatt Earp, a famed Old West lawman and gambler. She met Wyatt in 1881 in the frontier boom town of Tombstone in Arizona Territory, when she was living with Johnny Behan, sheriff of Cochise County, Arizona. Josephine was born in New York to a Prussian Jewish family. Her father was a baker. They moved to San Francisco, where Josephine attended dance school as a girl. When her father had difficulty finding work, the family moved in with her older sister and brother in law in a working class tenement. Josephine ran away, possibly as early as age 14, and traveled to Arizona, where she said she went "looking for adventure". Much of her life from about 1874 to 1882 (when she lived in the Arizona Territory) is uncertain; she worked hard to keep this period of her life private, even threatening legal action against writers and movie producers. She may have arrived in Prescott, Arizona, as early as 1874. The book I Married Wyatt Earp (1967), based on a manuscript allegedly written in part by her, describes events she witnessed in Arizona that occurred before 1879, the year she claimed at other times to have first arrived in Tombstone. There is some evidence that she lived from 1874 to 1876 in Prescott and Tip Top, Arizona Territory under the assumed name of Sadie Mansfield, who was a prostitute, before becoming ill and returning to San Francisco. The name Sadie Mansfield was also recorded in Tombstone. Researchers have found that the two names share extremely similar characteristics and circumstances. Later in life Josephine described her first years in Arizona as "a bad dream". Sophie and Carl had three children together: Nathan (born 1857), Josephine, and Henrietta (born 1864). They traveled via ship to Panama, went over the Isthmus of Panama, and caught a steamship to San Francisco. They arrived while the city was recovering from the disastrous earthquake of October 21, 1868. an insurance salesman born in Prussia, as her parents were. In early 1880, Henry was living with his son in law Aaron, who was employed as a bookkeeper.
Жастық шақ
Жозефина бала кезінде театрға баруды ұнататын. "Атмосферадағы қызығушылық бала болып қалуға мүмкіндік бермейтіндей болды." Уотерстің еңбегі кейіннен "жалғанды айтуларға, беделге нұқсан келтіруге және оның авторының керемет, нарциссикалық санасының психологиялық күресіне" негізделгені анықталды, бұл сынға ұшырады. Стюарт Лейк "Wyatt Earp: Frontier Marshal" (1931) романын жазып жатқанда, Жозефинаның Томбстонда Джонни Беханмен бірге тұрғанын және оның жеке өмірінің басқа да құпияларын сақтағысы келгенін білді. Жозефина мен Уайат оның атын Лейктің кітабынан шығару үшін бар күштерін жұмсады және осылай болуын қамтамасыз ету үшін сотқа бермекке уәде берді. Қайшылыққа толы қарым-қатынасының бір сәтінде Жозефина Лейктің кітабын "жалғаннан құралған" деп атады. Уайат 1929 жылы қайтыс болғаннан кейін Жозефина Бостон қаласына (Массачусетс штаты) кітаптың жарылуын тоқтатуға баспагерді көндіруге бару үшін сапарлады.
As a girl, Josephine loved going to the theater. "There was far too much excitement in the air to remain a child." Waters' work was later found to be critically flawed, "based upon prevarications, character assassinations, and the psychological battleground that was the brilliant, narcissistic mind of its author." In the course of writing Wyatt Earp: Frontier Marshal (1931), Stuart Lake learned that Josephine had lived with Johnny Behan in Tombstone and other aspects of Josephine's life that she wanted to keep private. Josephine and Wyatt went to great lengths to keep her name out of Lake's book, and she threatened litigation to keep it that way. At one point in their contentious relationship, Josephine described Lake's book as made up of "outright lies". After Wyatt died in 1929, Josephine traveled to Boston, Massachusetts, to try to persuade the publisher to stop the release of the book.
Уайттың бұрынғы әйелі жасырылған
1936 жылы Джозефин өзінің және Уайеттің Томбстондағы өмірінің белгілі бір егжей-тегжейлерін жасыру үшін сотқа шағымданып, заңдық шара қолданды. Блейлок Уайетпен бірге тұрған кезде қатты бас ауруларына ұшырап, сол кезде кеңінен қолданылған опиат негізіндегі ауырсыққа қарсы дәрі – лауданумға тәуелді болды. Уайет Томбстоун мен Блейлокты қалдырғаннан кейін, ол Калифорниядағы Колтон қаласында оның хабарын күтті, бірақ ол оған ешқашан хабарласпады. Ол Аризонадан келген қамар ойыншысымен танысып, оған үйленуді ұсынды. Ол Уайеттен ажырасуды сұрады, бірақ Уайет ажырасуға қарсы болды және бас тартты. Ол бәрібір қамар ойыншысымен қашып кетті, бірақ ол кейін Аризонада оны тастап кетті. Ол тіпті 1881-82 жылдардағы маңызды оқиғалар туралы, Томбстондағы олардың шешуші жылдары туралы да сөйлегісі келмеді. Уайеттің туыстарына айтқан әңгімесіне және басқа да деректерге сүйенсек, Жозефина 1874 жылдың қазан айында Сан-Францискодағы ата-анасының үйінен Аризона штатындағы Прескот қаласына кеткен болуы мүмкін. Стюарт Лейк өзінің «Уайетт Эрп: Шекара маршалы» кітабын зерттеген кезде Седидің жеке өмірі туралы әңгімелер естіді. Ол оларды кітапқа қоспады, бірақ 1929 жылы жазысқан хаттарында олар туралы айтты. Уайетт Эрптің досы Бэт Мастерсон, 1881 жылдың ақпан-сәуір айларында Томбстонда болған, оны Стюарт Лейкке «ұлы сұлулық» және «хонки-тонктердің сұлуы, осындай үш жүздей әйелдің арасындағы ең әдемісі» деп сипаттады. Оның тіл таңдауы («осындай үш жүздей әйел») Жозефинаның проституциямен айналысқанын білдіруі мүмкін. Сол дәуірде үйленген әйелдер үйден тыс жұмыс істеуден аулақ болуы керек еді, әйтпесе олар «қоғамдық әйелдер» деп есептелетін, бұл проституцияға эвфемизм еді. Кейбір әйелдер сол дәуірде еркектерден тәуелсіздігін сақтау үшін үйленбеуді таңдады, және Жозефина да солардың бірі болды. Жозефинаның шекарадағы өмірі және мүмкін проституциямен айналысуы оған үлкен тәуелсіздік берді. Ол өзінің осы рөлімен байланысты әлеуметтік өмір мен тәуелсіздікті ұнатқан болуы мүмкін. Шекаралық Томбстондағы еркектерден көп басымдыққа ие болған үйленбеген әйел ретінде, оның нақты мәртебесіне қарамастан, кейбіреулер оны проститутка деп санаған болуы мүмкін.
As late as 1936, Josephine took legal action to suppress certain details of her and Wyatt's life in Tombstone. While Blaylock was living with Earp, she suffered from severe headaches and became addicted to laudanum, an opiate based pain reliever widely available at the time. After Earp left Tombstone and Blaylock, she waited in Colton, California, to hear from him, but he never contacted her. She met a gambler from Arizona who asked her to marry him. She asked Wyatt for a divorce, but Wyatt didn't believe in divorce and refused. She ran away with the gambler anyway, who later abandoned her in Arizona. She would not even talk about the key events of 1881–82, their key years in Tombstone. Based on the story she told the Earp cousins, when correlated with other sources, Josephine may have left her parents’ home in San Francisco for Prescott, Arizona, as early as October 1874, When Stuart Lake was researching his book Wyatt Earp: Frontier Marshal he heard stories about Sadie's personal history. He didn't include them in the book, but he did write about them in letters during 1929. Bat Masterson, a friend of Wyatt Earp's who was in Tombstone from February to April 1881, described her to Stuart Lake as "an incredible beauty" and as the "belle of the honkytonks, the prettiest dame in three hundred or so of her kind." and his choice of language ("three hundred or so of her kind") may have referred to Josephine's work as a prostitute. Married women of the era were expected to avoid working outside the home, or risk being considered "public women," a euphemism for prostitute. A few women of the era chose to remain single as a means to maintain their independence from men, and Josephine was among them. Josephine's life on the frontier and possibly as a prostitute allowed her greater independence. She likely enjoyed the social life and independence that accompanied her role. As an unmarried woman in frontier Tombstone, vastly outnumbered by men, she was likely regarded by some as a prostitute, regardless of her true status.
Қашу
Бір қызықты жағдай, Джозефин Сейди Маркустың өмірі басқаша белгісіз Сади Мэнсфилд есімді әйелдің өмірімен тоғысқан. Бір блок қашықтықта, Клей көшесінің 1000-ші блогында, проституциямен танымал ауданда Хэтти Уэллсқа тиесілі бордель болды. 1879 жылы онда бес проститутка тұрды. Жозефина мектепке барар жолда күнде сол бордельдің жанынан өтетін. Ол сол әйелдерді "көктемді көгершіндер" емес, әдемі киінген, демалысқа шыққандай көрінетін әйелдер деп ойлады. Уэллс сонымен қатар Аризона штатының Прескотт қаласында да бордель иесі болды. Автор Шерри Монахан 18 жасар қыздың неге мектепке кітаптар алып баратынын және неге "қашуға" тырысқанын түсіндіруге тырысады. Жозефина 1880 жылдың ақпанында актерлік труппадан кетіп қалғанын айтты, бұл Маркхэм труппасы Прескоттағы алғашқы қойылымдарын аяқтағаннан кейін болды. Автор Роджер Рей Жозефинаның театр труппасына қосылуы туралы айтқан әңгімесін мұқият зерттеді және көптеген қайшылықтарды тапты. Маркхэм труппасы Сан-Францискодан 1879 жылдың қазан айында кемеде немесе атпен емес, Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолымен Каса-Грандеге (Аризона), соңғы стансаға кеткені құжаттамада көрсетілген. Жозефина немесе Сейди Маркустың есімі 1879 жылы Маркхэм труппасының тізіміне енбеген. Профессор Пэт Райан Жозефина немесе Сейдидің Маркхэм сахналық тобының мүшесі ретінде Мэй Белл атты сахналық есімді қолданған болуы мүмкін деп болжайды. 1879 жылдың 21 қазанында Лос-Анджелес геральдында Мэй Белл Маркхэм труппасының мүшелерінің бірі екені хабарланды. Бірақ Жозефинаның Мэй Беллді сахналық есімі ретінде қолданғанын растайтын басқа дәлелдер табылмады, және ол мұны ешқашан мойындаған жоқ. Сейди – Сараның есімі, Джозидің ортаңғы аты, және сол кезде проституткалардың есімдерін өзгертуі жиі кездесетін жағдай еді. Ол Сибер мен оның серіктерінің өзінің дилижансын және жолаушыларын жақын маңдағы саман үйіне жеткізгенін айтты. Топ 10 күн бойы еденде ұйықтады. Жозефина алғаш рет Джон "Джонни" Харрис Беханмен сол саман үйінде кездесті, оны ол "жас және қараңғы сұлу, көңілді қара көздері мен тартымды күлімсірегі бар" деп сипаттады. Оның назары менің жүрегімді қозғады, бұл менің үйімді сағынуымнан туған бір сәттік қуаныш болды, бірақ мен оны сүйдім деп айта алмаймын. Менде ол қандай да бір ресми тапсырмамен айналысатын шерифтің орынбасары деген ой болды. Бехан 1869 жылдың наурыз айында Сан-Францискода, оның әкесінің туған жерінде 17 жасар Виктория Заффқа үйленді. Олар Джон жұмыс істеген Прескоттқа (Аризона) қайта оралды. Төрт айдан кейін, 1869 жылдың 15 маусымында, олардың тұңғыш баласы Генриетта дүниеге келді. Бехан сырттай қарасаң, адал азамат, үйленген, баласы бар, бірақ ол сонымен қатар бордельге де жиі баратын. 1874 жылдың 28 қыркүйегінде Бехан Демократиялық конвенцияда қайта сайлануға үміткер болып ұсынылды. Бехан науқан жүргізген аймақ Аль Сибер үндістерді іздеп жүрген Кев-Крикке жақын жерде болды. Бехан 35 күнге кетіп, 1874 жылдың 11 қарашасында Прескотқа оралды, онда ол сайлауда жеңілді. 1874 жылы 14 жасар Сейди Мэнсфилд Гранит көшесіндегі бордельде, Гурли мен Аларкон көшелерінің арасында және шериф Бехан жұмыс істеген Явапай округі сотының жанында, мадам Джози Роландтың қадағалауымен жұмыс істеді. Сондай-ақ, газет 1875 жылдың 9 сәуірінде оның поштада хат күтіп тұрғанын хабарлады. 1875 жылдың 22 мамырында Беханның әйелі Виктория ажырасу туралы арыз берді. Ол ажырасу туралы өтінішіне Беханның "Прескотт қаласындағы жаман атақ пен проституция үйлеріне ашық және белгілі уақыт пен орындарда" барғанын растаудың ерекше қадамын жасады. Виктория бірнеше әйелмен қарым-қатынасын атап өтті, бірақ ажырасу ісінде "Сади немесе Сада Мэнсфилд" деп аталатын 14 жасар "проституция және жаман атақ" әйелін атап өтті. Ажырасуда Беханның зорлық-зомбылықпен қорқытып, сөзбен қорлауына да назар аударылды. Он тоғыз жасар Сейди Мэнсфилд, бұрынғы әйелі Викторияның бес жыл бұрын ажырасу кезінде есімін атаған адам, сонымен қатар Тип Топта тұратын. Оның кәсібі "Сәулетші" болды. Жозефина кейіннен отбасының оның "қимылдарынан хабардар болмағанын" жазды. Ол өзінің естеліктерінде былай деп жазды: "Кіші балаларға (жіңіш және немере інімізге) және достарымызға мен сапарға кеткенімді айтты. Миссис Хирш, Дораның қатысы болғандықтан, менің отбасым сияқты, оны құпия ұстауға асықты. Сол кезден бері сол оқиғаның естелігі мені масқаралап, өкінішпен еске алады. Кейіннен Жозефина яһуди дінін ұстанбады және оның серіктестерінің яһуди болғанына мән бермеді. Жозефина Джоннидің үйлену ұсынысын қайтадан үйден кетуге жақсы себеп деп ойлады. Ол былай деп жазды: "Сан-Францискода өмір маған қызықсыз болды. Бірнеше жыл бұрын болған жаман тәжірибемізге қарамастан, менің қанымда әлі де шытырман оқиғаға құштарлық сезімі бар еді." Бұл ақпарат оның ата-анасынан алынған болуы мүмкін. Бірақ Жозефина ата-анасы оның іс-әрекеттерін жасырғанын айтты, және олар халық санауына келгенде оны қорғап жатқан болуы мүмкін. Олар келгеннен кейін Беханның бұрынғы әйелі олардың сегіз жасар ұлы Альбертті онымен бірге тұруға жіберді. Жозефинаның өмірбаянында ол Сан-Францискодан Беханмен бірге Томбстоунға қазан айында 1880 жылы кетіп, оның өзіне үйленеді деп үміттенгенін айтады. Ол кешіксе, оны тастап кетпекші болды. Сол кезде оның ата-анасы, қарындасы Генриетта және інісі Натан Сан-Францискодағы Маркет көшесінің оңтүстігіндегі төменгі сыныптағы ауданда, олардың қызы, күйеуі, төрт баласы және бір қонақпен бірге тұрды. Оның әкесі пекарь болып жұмыс істеді. Оның "бай неміс саудагері" болғаны сияқты емес. Оның әкесі оған ақша жібергені туралы ешқандай жазбалар жоқ, бірақ зерттеушілер Жозефинаның Сан-Францискодағы отбасына 50 долларлық ақша жібергенін көрсететін жазбаларды тапты. Олардың бірі Джонни Беханмен қарым-қатынасын аяқтағаннан кейін жіберілді, бұл оның жеке әйел ретінде ақша табатынын көрсетеді. Оқиғаның бір нұсқасы бойынша, ол Беханның есту қабілеті нашар ұлы Альбертті емдеу үшін Сан-Францискоға алып кеткен. Олар қайтып келгенде, күткеннен кеш және бір күн бұрын, әкесінің ақшасына салынған үйге келді. Беханды олардың досының әйелімен бірге жатып жатқан жерінде көріп, оны үйден қуды.
In a remarkable set of coincidences, the known life of Josephine Sadie Marcus overlapped the life of an otherwise unknown prostitute named Sadie Mansfield. One block away on the 1000 block of Clay Street in a neighborhood known for prostitution was a brothel, owned by Hattie Wells. In 1879, five prostitutes lived there. Josephine had to walk past the brothel every day on her way to school. To her the women appeared not as "soiled doves" but nicely dressed women living a life of leisure. Wells also owned a brothel in Prescott, Arizona. Author Sherry Monahan questions why an 18 year old woman would be carrying books to school and find it necessary to "run away." Josephine said she left the acting troupe in February 1880, just after the Markham troupe ended its initial run of performances in Prescott. Author Roger Ray thoroughly researched Josephine's story about joining the theater company and found many inconsistencies. The Markham troupe is documented as leaving San Francisco on board the Southern Pacific Railroad, not a ship nor a stagecoach, in October 1879 for Casa Grande, Arizona, the end of the line. Josephine or Sadie Marcus’s name was never included among those on the Markham troupe’s rolls in 1879. Professor Pat Ryan stated that Josephine or Sadie may have used the stage name May Bell as a member of the Markham stage group. On October 21, 1879, the Los Angeles Herald reported that May Bell was among members of the Markham troupe. But, no other corroborating evidence has been found supporting the thesis that Josephine used May Bell as a stage name, and she never claimed so. Sadie was a well known nickname for Sarah, Josie's middle name, and it was common for prostitutes of that time period to change their first name. She said that Sieber and his scouts led her stagecoach and its passengers to a nearby adobe ranch house. The group spent 10 days sleeping on the floor. Josephine first met John "Johnny" Harris Behan at the ranch house, who she described as, "young and darkly handsome, with merry black eyes and an engaging smile. My heart was stirred by his attentions in what were very romantic circumstances. It was a diversion from my homesickness though I cannot say I was in love with him I am under the impression that he was a deputy sheriff engaged on some official errand." Behan married 17 year old Victoria Zaff in March 1869 in San Francisco, her step father's home town. The couple moved back to Prescott, Arizona Territory, where John had been working, and four months later, on June 15, 1869, she had her first child, Henrietta. Behan was on the surface an upstanding citizen, married with a child, but he also frequented brothels. On September 28, 1874, Behan was nominated at the Democratic convention to stand for re election. The area in which Behan campaigned was also near Cave Creek, where Al Sieber was looking for Indians. Behan was gone for 35 days, returning to Prescott on November 11, 1874, where he lost the election. In 1874, 14 year old Sadie Mansfield worked under the watchful eye of Madam Josie Roland as a prostitute in a brothel on Granite Street, between Gurley and Alarcon streets, and near the Yavapai County Courthouse where Sheriff Behan worked. The paper also reported on April 9, 1875, that a letter was waiting for her in the post office. On May 22, 1875, Behan's wife Victoria filed for divorce. She took the unusual step of asserting in her divorce petition that Behan "at divers times and places openly and notoriously visited houses of ill fame and prostitution at said town of Prescott." Victoria cited liaisons with several woman, but specifically mentioned a "Sadie or Sada Mansfield", a 14 year old "woman of prostitution and ill fame" as co respondent in the divorce action. The divorce also cited Behan's threats of violence and unrelenting verbal abuse. Nineteen year old Sadie Mansfield, the same person his former wife Victoria had named in their divorce five years earlier, was also living in Tip Top. Her occupation was "Courtesan". Josephine wrote much later that her family wanted to keep her "escapades from the public." In her memoirs she wrote, "the younger children (niece and nephew), and our friends were told that I had gone away for a visit. Mrs. Hirsch, because of Dora’s part in it was as anxious as my people (family), to keep it a secret. The memory of it has been a source of humiliation and regret to me in all the years since that time and I have never until now disclosed it to anyone besides my husband (Wyatt)." Later in life, Josephine was not a practicing Jew and did not seem to care whether her partners were Jewish. Josephine thought Johnny’s marriage proposal was a good excuse to leave home again. She wrote, "life was dull for me in San Francisco. In spite of my bad experience of a few years ago the call to adventure still stirred my blood." information that may have been offered by her parents. But Josephine said that her parents hid her activities, and they may have been covering for her when the census taker appeared on their doorstep. Soon after they arrived, Behan's ex wife sent their eight year old son Albert to live with him. In Josephine's version of her life story, she left San Francisco to join Behan to Tombstone in October 1880, and was hoping he would fulfill his promises to marry her. When he delayed, she was ready to leave him. At the time, her parents, her sister Henrietta, and her brother Nathan were all living in a lower class neighborhood south of Market Street in San Francisco with their daughter, her husband, their four children, and a boarder. Her father worked as a baker. It is unlikely that he was a "wealthy German merchant" as she described him. While there are no records that her father sent her money, researchers have located records of money orders totaling $50 sent by Josephine to her family in San Francisco. One of these was sent after she ended her relationship with Johnny Behan, indicating that she was earning money as a single woman. One version of the story is that she had taken Behan's son Albert, who was hearing impaired, to San Francisco for treatment. Upon their return, they arrived late in the evening and a day earlier than expected, at the house built with her father's money. Finding Behan in bed with the wife of a friend of theirs, she kicked him out.
Уайт Эрппен ертедегі қарым-қатынасы
Ол және Уайт Ерптің қарым-қатынасы қалай және қашан басталғаны белгісіз. Томбстондағы күннама жазушы Джордж В. Парсонс Уайт пен Жозефинаны бірге көргенін ешқашан айтпаған, ал Джон Клам өз естеліктерінде де еске алған жоқ. Томбстонда олардың арасындағы қарым-қатынас туралы заманауи жазбалар жоқ болғанымен, олар бір-бірін білгені анық, себебі Бехан мен Эрптің екеуінің де кеңселері Кристалл-Палас салонының үстінде орналасқан. Фрэнк Уотерс өзінің "Томбстондағы травестия" (кейін "Томбстондағы Ерп ағайындары" деп қайта басылған) кітабында Вержил Ерптің әйелі Эллидің "Сэдидің тартымдылығын мойндауға болмайды. Оның кішкентай, әдемі денесі және жамбасының пішіні толық, бүршіктелген юбкасын қозғайтын" деген сөздерін келтіреді. Альбукеркиде болған кезде екеуі "Fat Charlie"-ге тиесілі "The Retreat" мейрамханасында тамақтанды. Отеро хатында: "Холидей Ерптің "нағыз еврей баласына" айналып бара жатыр дегенді айтты. Ерп ашуланып кетіп қалды". Кейінірек Яффа маған Ерптің әйелі еврей екенін айтты. Ерп үйге кіргенде мезуза ілді. Холидейдің ұлттық қорлауына Ерптің ашуы оның Жозефинге деген сезімі сол кезде көпшілікке белгілі болғаннан гөрі терең болғанын көрсетеді. Хаттағы ақпарат қызықты, себебі ол 1940 жылдары жазылғанда, Уайт Ерп пен Жозефин Маркустың Томбстондағы қарым-қатынасы туралы көбінесе ешкім білмеген. Отероның мұндай жазбалар жасауы үшін, ол оқиғаға қатысы бар адамдармен жеке қарым-қатынаста болған болуы керек. Ерптің тобы Альбукеркиде тарап кетті, Холидей мен Дэн Типтон Пуэблоға жол тартты, ал топтың қалған бөлігі Ганнисонға бет бұрды.
How and when she and Wyatt Earp began their relationship is unknown. Tombstone diarist George W. Parsons never mentioned seeing Wyatt and Josephine together and neither did John Clum in his memoirs. While there are no contemporary records in Tombstone of a relationship between them, they certainly knew each other, as Behan and Earp both had offices above the Crystal Palace Saloon. In his book, The Tombstone Travesty (later republished as The Earp Brothers of Tombstone), Frank Waters quotes Virgil Earp's wife, Allie, as saying that "Sadie's charms were undeniable. She had a small, trim body and a meneo of the hips that kept her full, flounced skirts bouncing. During their stay in Albuquerque, the two men ate at The Retreat Restaurant owned by "Fat Charlie". Otero wrote in his letter, "Holiday said something about Earp becoming 'a damn Jew boy.' Earp became angry and left [Henry] Jaffa told me later that Earp’s woman was a Jewess. Earp did mezuzah when entering the house." Earp's anger at Holliday's ethnic slur may indicate that his feelings for Josephine was more serious at the time than is commonly known. The information in the letter is compelling because at the time it was written in the 1940s, the relationship between Wyatt Earp and Josephine Marcus while living in Tombstone was virtually unknown. The only way Otero could write about these things was if he had a personal relationship with some of the individuals involved. The Earp party split up in Albuquerque, and Holliday and Dan Tipton rode on to Pueblo, while the rest of the group headed for Gunnison.
Томбстонда қолданылатын атаулар
1881 жылғы маусым айында Сейди Жозефина Бехан есімімен анасына пошта арқылы ақша жөнелтті. Келесі айда, 1881 жылғы шілдеде Жозефина Беханның Томбстоуннан дилижанспен кетіп бара жатқаны хабарланды. Бірақ тамыз айында "Томбстоун" газетінде Сэди Мэнсфилдке поштада хат күтіп тұрғаны жазылған. Сейди енді Беханның әйелі екенін мойындамаған болып шықты.
In June 1881, Sadie sent a postal money order to her mother using the name Josephine Behan, The next month, in July 1881, Josephine Behan was reported to be leaving Tombstone by stage. But in August a Tombstone newspaper reported a letter waiting at the post office for Sadie Mansfield. Sadie was apparently no longer claiming to be Behan's wife.
Уайтпен неке
Жозефина "Мен Уайт Эрпке тұрмысқа шықтым" атты кітабында, ол мен Уайт 1892 жылы Лакки Болдуиннің яхтасының капитанымен жағалауда некелескенін жазды. Реймонд Нез өзінің әжесі мен атасы Калифорния жағалауында олардың үйленуін көргенін айтты. Олардың некесінің ресми тіркелген жазбасы ешқашан табылған жоқ. Жозефина Уайттың жұмыс істемеуі мен қаржылық жағдайына, тіпті оның мінезі мен тұлғасына жиі шағымданып отырды. Уайт одан тыйылып, ұзақ серуендеуге жиі шығатын.
Josephine wrote in I Married Wyatt Earp that she and Wyatt were married in 1892 offshore by the captain of Lucky Baldwin's yacht. Raymond Nez wrote that his grandparents witnessed their marriage off the California coast. No public record of their marriage has ever been found. Josephine frequently griped about Wyatt’s lack of work and financial success and even his character and personality. Wyatt would often go on long walks to get away from her.
Невададан Аляскаға Невадаға
1897 жылдың 5 тамызында Ерп пен Джози тағы да алтын іздеуге қатысып, Аризона штатының Юма қаласынан Сан-Францискоға аттанды. Олар Аляскаға алтын асығына қатысу үшін баруды жоспарлады, бірақ Уайатт Market Street көшесіндегі трамвайдан түсіп бара жатып құлап, жамбасын жарақаттағандықтан үш аптаға кешікті. Врангеллге келгенде маусым аяқталып қалғандықтан, олар Рампарт қаласында қыстауға шешім қабылдады. Рекс Бичтен айына 100 долларға үй жалдап, 1898–1899 жылдардың қысын сонда өткізді. 1899 жылдың көктемінде ол Нортон шығанағындағы Сент-Майкл қаласында шағын дүкен басқарды, ол Юкон өзені арқылы Алясканың ішкі аймақтарына барудың маңызды жолы болды. Көктемде Доусон алтын асығы аяқталып қалды деп шешіп, Номге бет бұрды. Ерп пен серіктесі Чарльз Хокси Номдегі ең ірі Декстер салонын салды. Жозефина тым бейшара ойнағандықтан, Уайатт оны тоқтатты және басқа ойын үйлерінен де солай істеуін сұрады. Ол сондай-ақ Аляскаға және кері бағыттардағы кемелерде де құмар ойнады. Құмар ойнау заңсыз болғанымен, полиция иесі Джон Консидиннен, ең ірі үш құмар ойнау орындарының иесінен, көз жұму үшін ақы алды. Консидин Ерптің табысқа жетуіне кедергі келтіруге тырысып, оның ордасына шабуыл ұйымдастырды. Ерптер 1900 жылдың сәуір айында Сан-Францискоға қысқа уақытқа оралды, бірақ SS Alliance кемесіне отыру үшін Сиэтлге қайта оралды. 1900 жылдың 14 маусымында Уайатт пен Жозефина Номға (Аляска) жол тартты. 1902 жылдың ақпан айында олар 1900 жылы күміс пен алтынның табылған және өркендеп жатқан «Күміс лагерьдерінің патшайымы» деп аталатын Тонопаға (Невада штаты) келді. Ол Тонопада Солтүстік салонын ашты және маршал Дж. Ф. Эмиттің басшылығымен АҚШ маршалының орынбасары болып қызмет етті.
On August 5, 1897, Earp and Josie once again joined in a mining boom and left Yuma, Arizona for San Francisco. They planned to head for Alaska to join in the Alaska Gold Rush, but their departure was delayed for three weeks when Wyatt fell while getting off Market Street streetcar and bruised his hip. When they got to Wrangell, the season was already late, and they chose to winter in Rampart. They rented a cabin from Rex Beach for $100 a month and spent the winter of 1898–1899 there. He managed a small store during the spring of 1899 in St. Michael on the Norton Sound, a major gateway to the Alaskan interior via the Yukon River. In the spring they decided the gold rush in Dawson was drawing to an end and headed for Nome instead. Earp and partner Charles E. Hoxie built the Dexter Saloon, the largest in Nome. Josephine gambled so recklessly that Wyatt cut her off and asked other gambling houses to do the same. She also gambled on the boats to and from Alaska. Although gambling was illegal, the police were paid by John Considine, owner of the three largest gambling concessions, to look the other way. Considine tried to keep Earp from succeeding, and arranged for his establishment to be raided. The Earps returned briefly to San Francisco in April 1900, but they returned to Seattle before boarding the steamer SS Alliance. On June 14, 1900, Wyatt and Josephine were bound for Nome, Alaska. In February 1902, they arrived in Tonopah, Nevada, known as the "Queen of the Silver Camps," where silver and gold had been discovered in 1900 and a boom was under way. He opened the Northern Saloon in Tonopah and served as a Deputy U. S. Marshal under Marshal J. F. Emmitt.
Шөлдегі үй
Тонопаның алтын табысы сарқылғаннан кейін, Уайетт Өлім сарқысының сыртында және Мохаве шөлінің басқа жерлерінде кендік учаскелерге құқық алды. 1906 жылы ол Колорадо өзені жағасындағы Видал қаласының жанында алтын мен мыстың бірнеше кен орындарын ашты және 100-ден астам кендік учаскеге талап қойды. Уайетт пен Джози Ерптер Лос-Анджелесте жазды және 1885 жылдан бастап 1929 жылға дейін, көбінесе жазда, кем дегенде тоғыз шағын Лос-Анджелес үйлерін жалға алды. Уайетт алтын кендерінен шамалы табыс тапты және олар одан түскен аз кірістен, сондай-ақ Окленд пен Керн округінің мұнай кен орындарына салған инвестициялардан күнкөріс жасады. Джозидің жарты әпкесі Ребекка мен күйеуі Аарон Винердің үш қызы қыс айларында олардың шөлдегі лагеріне жиі келіп тұратын. Ерптер жиі қонаққа келіп, мерекелерді Уэлс отбасымен өткізетін, бірақ олар Жозефинаның құмар ойындарына қарсы болды. Жозефина сондай-ақ, күшті құмар ойынға берілді.
After Tonopah's gold strike waned, Wyatt staked mining claims just outside Death Valley and elsewhere in the Mojave Desert. In 1906 he discovered several deposits of gold and copper near the Sonoran Desert town of Vidal, California, on the Colorado River and filed more than 100 mining claims Wyatt and Josie Earp summered in Los Angeles and lived in at least nine small Los Angeles rentals as early as 1885 and as late as 1929, mostly in the summer. Wyatt had some modest success with the gold mines and they lived on the slim proceeds of income from that and investments in Oakland and Kern County oil field. Josie's three nieces, daughters of her half sister Rebecca and husband Aaron Wiener, would frequently visit the couple during the winter months at their desert camp. The Earps were frequent visitors and often spent the holidays with the Welsh family, but they did not appreciate Josephine's gambling habits. and developed a serious gambling habit,
Сан-Диегода тұрғанда, Уайетт картада жеңіп алған Отто Рекс атты жылқыны жарыстырды. Жылқы көбінесе жеңіске жетіп, кейде Уайетт Джозефинаға оның ақшасына әшекей бұйымдар сатып алатын. Оның құмар ойынына деген құштарлығын қанағаттандыру үшін Жозефина әшекейлерін миллионер Лакки Болдуинге кепілге берді, бірақ Уайетт кейін әшекейлерді қайта сатып алатын. Жозефина ақырында Болдуинге барлық әшекейлерін сатты. Сан-Франциско қаласының мэрі Вашингтон Бартлетт тағайындаған комиссия бокс матчын тергеген кезде, Жозефина Ерптің "құмар ойынға берілген адам" екенін және ол әшекейлеріне жиі несие алғанын білді. "Сан-Франциско Экзаминер" газеті үш күн бойына Ерптің өмірін күлкіге айналдырып, егжей-тегжейлі сипаттаған бірнеше мақала жариялады. 1920 жылдары Уайетт Джозиге Керн округіндегі мұнай учаскесіне талап ету үшін қол қойылған заңды құжаттар мен арыз ақысын берді. Ол арыз ақысын құмар ойнап, Уайеттке келісімшарттың жағдайы туралы жалған айтты, ол кейін құнды болып шықты. Оның қаржысын басқару қабілетіне сенбеген Уайетт оның әпкесі Генриетта Ленхардтпен келісім жасады. Уайетт өзінің иелігіндегі мұнай учаскелерін Генриеттаның атына тіркеді, оның өлімінен кейін кіріс Джозиге тиетінін келісті. Генриеттаның үш баласы анасының өлімінен кейін келісімді бұзды және Жозефинаға роялти төлемеді.
While they lived in San Diego, Wyatt raced Otto Rex, the horse he had won in a card game. The horse was a frequent winner and sometimes Wyatt bought Josephine some jewelry with the proceeds. To feed her gambling habit, Josephine would pawn the jewelry to millionaire Lucky Baldwin, but Wyatt would later buy the jewelry back. Josephine eventually sold virtually all of her jewelry to Baldwin. During an investigation of the boxing match by a panel appointed by San Francisco Mayor Washington Bartlett, they learned Josephine Earp was a "degenerate horseplayer" and that she frequently took loans out against her jewelry. The San Francisco Examiner ran a series of stories over three days describing Earp's life in exaggerated detail that ridiculed him. In the 1920s, Wyatt gave Josie signed legal papers and filing fees to a claim for an oil lease in Kern County, California. She gambled away the filing fees and lied to Wyatt about what happened to the lease, which later turned out to be valuable. Distrustful of her ability to manage her finances, Wyatt made an arrangement with her sister Henrietta Lenhardt. Wyatt put oil leases he owned in Henrietta's name with the agreement that the proceeds would benefit Josie after his death. Henrietta's three children voided the agreement after their mother's death and didn't pass on the royalties to Josephine.
Уайтпен кейінгі қарым-қатынасы
Грейс Уэлш, Уэлштің қызы Сполидора, Ерптермен көп уақыт өткізді. Ол Уайаттың өмірінің соңғы жылдарында Жозефина отбасынан күнкөріс алғанын, оны құмар ойындарында ысыраптап, көбінесе Уайатты аш қалдыратынын айтты. 1928 жылдың соңында Уайаттың денсаулығы күрт нашарлады. Грейс Джозидің шаруашылыққа бейім еместігін, сондықтан Уайатқа көбінесе үй шаруасын жасамай, тамақ пісірмейтінін есіне алды. Ол және оның қайын сіңлісі Альма, Джозидің Уайатты қалай күтіп-бағылағанына алаңдады. Ол қатты ауырғанмен де, оған тамақ дайындамады. Грейс, оның қарындастары, Альма және анасы Уайатқа тамақ әкеліп берді. Ол фильмнен авторлық гонорар алды және Стюарт Лейктің күйеуі туралы кітабынан түскен гонорардың жартысына ие болды. Уайат қайтыс болғаннан кейін Жозефина өмірінің соңғы жылдарын Лос-Анджелесте өткізді.
Grace Welsh Spolidora, Welsh's daughter, spent a lot of time with the Earps. She said that during the last years of Wyatt's life, Josephine received an allowance from her family and gambled it away, often leaving Wyatt hungry. Wyatt became critically ill in late 1928. Grace recalled that Josie, who had never had many domestic skills, did very little housekeeping or cooking for Wyatt. She and her sister in law Alma were concerned about the care Josie gave Wyatt. Even though he was very ill, she still didn't cook for him. Grace, her sisters, Alma, and her mother brought in meals. She received some royalties from the movie and one half of the royalties earned by Stuart Lake's book about her husband. After Wyatt died, Josephine spent her last years in Los Angeles.
Өлім және жерлеу
Уайет 1929 жылы қайтыс болғанда, Джозефин Ерп оның денесін өртеп, Калифорния штатының Колма қаласындағы «Еврейлердің мәңгілік тоғасы» мемориалдық саябағындағы Маркус отбасының жер учаскесіне жасырын жерледі. Ол мүсіз қалды. Грауман театрының иесі Сид Грауман және ковбой актері, Уайет Ерптің көп жылдық досы Уильям С. Харт оның қосымша рәсімдері мен жерлеу шығындарын төледі. Ол еврей дінін белсенді түрде ұстанбаса да, оның қызметін рабби жүргізді. Оның денесі өртеліп, Уайеттің қалдықтарының жанына жерленді. 1955–1961 жылдар аралығында «Уайет Ерптің өмірі мен аңызы» телесериалында Ерп рөлін ойнаған актер Хью О’Брайан тасты қайтару үшін сыйақы жариялады. Ол көшпелі сауда орындарында сатылып жатқан жерден табылды.
When Wyatt died in 1929, Josephine Earp had his body cremated and secretly buried him in the Marcus family plot in the Jewish Hills of Eternity Memorial Park in Colma, California. She died penniless. Sid Grauman of Grauman's Theater and cowboy actor and long time friend of Wyatt Earp William S. Hart paid for her funeral and burial. Although she was never active in her Jewish faith, her service was conducted by a rabbi. Her body was cremated and buried next to Wyatt's remains. Actor Hugh O'Brian, who was playing Earp in the 1955–61 television series The Life and Legend of Wyatt Earp, offered a reward for the stone’s return. It was located for sale in a flea market.
Танымал мәдениетте
Кейінгі жылдары Жозефина Джонни Беханның күйеуі болғаны туралы қандай да бір айтулардың жойылғанын көру үшін тырысты, сондай-ақ Уайеттің бұрынғы, заңды емес некесі туралы, әсіресе Мэтти Блэйлокпен болған некесін жасыруға күш салды.
In their later years Josephine worked hard to eliminate any mention that she had been Johnny Behan's mistress or of Wyatt's previous common law marriage to the prostitute Mattie Blaylock.
" Мен Уайт Ерппен тұрмысқа шықтым " кітабы
Ол екі әйелдің де есімдерін Стюарт Лейктің Уайеттің өмірбаянынан табысты жасырды, ал ол қайтыс болғаннан кейін Жозефина оны сол күйінде қалдыру үшін сотқа шақыруы мүмкін. Ол сондай-ақ ақшаға мұқтаж болды және Лейк кітап жазып жатқанда, оған кітаптар жинағын сатуға тырысты, қазір ол Додж-Ситидегі Форд округі тарихи қоғамының қорларында сақтаулы. 1994 жылдан бастап сыншылар кітаптың дәлдігіне күмән келтіре бастады, нәтижесінде кітаптың көп бөлігі ойдан шығарылған деп жойылды. 1998 жылы Тони Ортеганың «Феникс Нью Таймс» газетінде жарияланған мақалалар сериясы, оның ішінде Глен Бойермен сұхбаттасу, Бойер кітаптың көп бөлігін өзі ойлап тапқанын көрсетті. 2000 жылы университет, университет және кітапқа қатысты сынға жауап беріп, оны каталогтан шығарды. Бұл кітап, шындыққа жақын деп есептелетін еңбектердің зерттеушілерді, тарихшыларды және кітапханашыларды қалай жаңылыстыруы мүмкін екенін көрсетеді. 2006 жылы «Ақпараттық ғылым және технологияның жылдық шолуында» бұл шығармашылық тәжірибе ретінде сипатталды, оны растауға немесе оған сенуге болмайды.
She successfully kept both women's names out of Stuart Lake's biography of Wyatt and after he died, Josephine may have threatened litigation to keep it that way. She was also in need of money, and tried to sell a collection of books to Lake while he was writing the book. and is now in the custody of the Ford County Historical Society in Dodge City. Beginning in about 1994, critics began to challenge the accuracy of the book, and eventually many parts of the book were refuted as fictional. In 1998, a series of articles by Tony Ortega in the Phoenix New Times, including interviews with Glenn Boyer, argued that Boyer invented large portions of the book. In 2000, the University responded to criticism of the university and the book and removed it from their catalog. The book has become an example of how supposedly factual works can trip up researchers, historians, and librarians. It was described by the Annual Review of Information Science and Technology in 2006 as a creative exercise that cannot be substantiated or relied on.