Жан Тириар: Еуропалық ұлттық коммунизмнің идеологы
Jean-François Thiriart
Жан Тириар – бельгиялық саяси теоретигі, еуропалық ұлттық коммунизмнің негізін қалаушы. Нацизммен ынтымақтастығы, «Жас Еуропа» қозғалысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық саяси теоретик Жан Франсуа Тириарт (22 наурыз 1922, Брюссель – 23 қараша 1992), көбінесе Жан Тириарт деп аталатын, Бельгиялық өте оңшыл саяси теоретик. Бұрын солшыл ағымнан шыққан ол, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік Германиямен ынтымақтастығы үшін түрмеге қамалған. 1960 жылдары «Жас Еуропа» (Jeune Europe) трансұлттық қозғалысын құрып, басқарды. Ол еуропалық ұлттық коммунизмнің теоретигі, революциялық ұлтшылдық пен жалпыеуропалық ұлтшылдықтың синтезі, революциялық ұлтшылдықтың біртұтас мемлекет ретінде Еуропа деңгейіне көтерілген түрі.
Belgian political theorist
Jean François Thiriart (22 March 1922, Brussels – 23 November 1992), often known as Jean Thiriart, was a Belgian far right political theorist. Coming from a left wing background, during the Second World War he was a collaborator with the Nazi Third Reich, as a result of which he served a prison sentence. In the 1960s, he founded and directed the transnational Jeune Europe (Young Europe) movement. He was the theorist of European national communism, a synthesis of revolutionary nationalism and Pan European nationalism, a form of revolutionary nationalism transposed up to the scale of Europe as a unitary state.
Жастық шақ
Солшыл отбасында туған Тириарт бастапқыда бірнеше социалистік және антифашистік қозғалыстардың мүшесі болды. Кейін ол қанағаттанбай оңшыл саясатқа бет бұрып, экстремистік "Фихте Бунд" ұйымына қосылды. 1940 жылы ол үшінші рейхпен ынтымақтастық жақтаған, бұрынғы солшыл белсенділерден құралған "Les Amis du grand Reich Allemand" тобымен байланыста болды. Тириарт өзі "Вафен СС" қатарында қызмет етіп, содан кейін ынтымақтастығы үшін түрмеде жазасын өтеді. Түрмеден босатылғаннан кейін, ол оптометрист ретінде жеке кәсіп ашты.
Coming from a left wing family, Thiriart was initially a member of some Socialist and antifascist movements. He switched to far right politics and joined the extremist Fichte Bund. In 1940, he was associated with Les Amis du grand Reich Allemand, a group composed of former far left activists which supported collaborationism with the Third Reich. Thiriart himself served in the Waffen SS and later served time in prison for his collaboration. Upon his release, he set up in business as an optometrist.
Суық соғыс синкретизмі
Тириарт 1960 жылдары саяси аренаға оралды, 1960 жылы Бельгия Бельгиялық Конгоға тәуелсіздік бергеннен кейін, ол Конго Республикасы (Леопольдвиль) атанды, бұл Конго дағдарысын тудырды. Осы оқиғаға қарсы күшті ұстаным танытқандықтан, Тириарт Mouvement d'Action Civique (MAC) қозғалысымен байланысты болды, бірақ сонымен қатар халықаралық көрерушілікке де қызығушылық танытты. Деколонизацияға қарсылық білдірген француздық топтармен байланыс орнатып, Тириарт біртұтас Еуропаның қажеттілігіне сенген еуропалық ұлтшылға айналды. Осының нәтижесінде ол бүкіл Еуропа бойынша таралуды мақсат еткен «Жас Еуропа» қозғалысын құрды және көп ұзамай Италия, Испания және Францияда бөлімшелер ашты. Бельгияда ол «Жас Еуропамен» тығыз байланыста болған MAC ұйымымен ынтымақтастығын жалғастырды. Тириарт фашизмді ашық түрде жоққа шығарды және нацизмді өткен заманның құбылысы деп мәлімдеді, бірақ оның қозғалысы фашистік идеологияға негізделген деген айыптауларға ұшырады. Бұл, ішінара, неофашизмде кеңінен қолданылатын кельт кресін таңбалауының нәтижесі болды, сондай-ақ «Жас Еуропа» журналында күдікті нео-нацист Ханс Ульрих Рудельдің, Deutsche Reichspartei жетекшісінің қызметін жариялағандықтан болды. Америкаға және Кеңес Одағына қарсы бағытталған саясатымен Тириарт Еуропаны өркениеттің шынайы ошағы деп көрсетті, бақылаусыз көші-қонға және империализмге қарсы болды, орнына барлық еуропалықтардың ұлттық азаттыққа, егемендікке және өзін-өзі анықтау құқығына қолдау көрсетті, сондай-ақ Еуропаның «туысқан этностары» деп атады. Тириарттың көзқарастары оған консервативті оң және сол қанаттан көптеген жауларды әкелді, бұл оның Фрэнсис Паркер Йокидің ой-пікірлеріне күшті ықпал еткенімен байланысты. Ол өзінің нацист екенін жоққа шығарды және саяси спектрдің орталық бөлігіне жатамын деп мәлімдеді. Тириарт өзінің идеяларын іске асыруға тырысып, Еуропалық Ұлттық партиясын құруға белсенді қатысты, бірақ бұл Еуропалық ұлтшыл партия құруға сәтсіз әрекет болды. Латын Америкасындағы радикалды революционерлерді және АҚШ-тағы «Қара күш» қозғалыстарын қолдау мақсатымен Тириарт «Саяси әскерлерді» құру идеясын дамыта бастады және идеологиялық оқытуды жеңілдету үшін оқу лагерьлерін ұйымдастырды. Ол сондай-ақ Николае Чаушескуге құрмет көрсетті, бұл оның ұлтшылдық сипаттамалары бар сталинизмге деген симпатиясын көрсетті. Ол Қытай Халық Республикасын да осы себептерге байланысты бағалады. Тарихшы Уолтер Лакур оның көзқарасын фашистік маоизмнің бір түрі деп сипаттады. АҚШ-тың ғалымы Джордж Майклдың мәлімдемесіне сәйкес, Тириарт 1970 жылдары Палестина Азат ету ұйымының ФАТХ тобына кеңесші ретінде қызмет еткен.
Thiriart returned to the political scene in the 1960s, after in 1960 Belgium had granted independence to the Belgian Congo, which became the Republic of the Congo (Léopoldville), setting off the Congo Crisis. Due to his strong opposition to this development, Thiriart became associated with the Mouvement d'Action Civique (MAC), although he also became interested in a more international vision. Establishing links with French groups similarly opposed to decolonization, Thiriart eventually became a European nationalist, convinced of the need for a united Europe. As a result, he formed Jeune Europe, a movement aiming to reach out across Europe, soon founding branches in Italy, Spain, and France. In Belgium, he continued to co operate with MAC, which enjoyed close ties to Jeune Europe. Thiriart publicly disavowed fascism and called Nazism obsolete, but his movement was still accused of having a fascist basis, partly as a result of adopting as its emblem the Celtic cross, a symbol widely used in neo fascism, and partly because in its weekly magazine Jeune Europe it advertised the activities of the allegedly neo Nazi Hans Ulrich Rudel, leader of the Deutsche Reichspartei. With a policy that was both Anti American and Anti Soviet, Thiriart represented Europe as the true cradle of civilisation, and was opposed to uncontrolled immigration and imperialism, instead supporting national liberation, sovereignty and self determination for all Europeans and what he called the "allied ethnicities" of Europe. Thiriart's views won him many enemies, on both the orthodox right and the left, this is partly due to the fact that he was highly influenced by the thinking of Francis Parker Yockey. He denied that he was a Nazi, claiming to belong to the centre of the political spectrum. Thiriart attempted to put his ideas into practice by being instrumental in the formation of the National Party of Europe, an unsuccessful attempt at creating a Europe wide nationalist party. Seeking to support radical revolutionaries in Latin America and Black Power movements in the United States, Thiriart began to develop the idea of creating Political Soldiers, and set up training camps to facilitate indoctrination. He also became an admirer of Nicolae Ceauşescu, indicating a sympathy towards Stalinism that displayed strong Nationalist characteristics. He also admired the People's Republic of China for these same reasons. Historian Walter Laqueur called his views a form of fascist Maoism. According to US academic George Michael, Thiriart served as an adviser to Fatah of the Palestine Liberation Organization in the 1970s.
Ұлттық большевизм және кейінгі өмірі
Тириарт ұлттық большевизмге қарай бет бұрды және өмірінің соңғы жылдарында Александр Дугин сияқты осы идеяның жақтастарымен тығыз байланыста болды. Өмірінің соңында Тириарт "Даблиннен Владивостокқа дейін созылатын және Үнді мұхитында порт болуы үшін оңтүстікке қарай кеңейтілуі керек" еуросоветтік империяны қолдады. Дугин бұл идеяны қатты ұнатып, оны 1997 жылғы "Геосаясат негіздері" кітабының алқағына шығарды. Кішкентай пан-еуропалық Еуропа Азаттық фронтының мүшесі болғаннан бөлек, Тириарт Ресейде көп уақыт өткізіп, Еуропалық ұлтшылдықтың күшеюіне мүмкіндіктерді байқады. Ол бірнеше кітаптың авторы. Тириарт 1992 жылы жүрек талмасынан қайтыс болды.
Thiriart moved towards National Bolshevism and in later life he worked closely with such exponents of this idea as Aleksandr Dugin. Thiriart was later in life a supporter of a "Euro Soviet empire which would stretch from Dublin to Vladivostok and would also need to expand to the south, since it require(s) a port on the Indian Ocean." Dugin liked the idea so much, he made it the frontispiece of his 1997 book Foundations of Geopolitics. As well as being a member of the small pan European European Liberation Front, Thiriart came to spend a lot of time in Russia where he saw the potential for an explosion in European Nationalism. He is the author of several books. Thiriart died of a heart attack in 1992.