Кіріспе
Ирландиялық палеонтолог, зоолог және мұражай басшысы сэр Фредерик Маккой (1817 – 13 мамыр 1899), Австралияда қызмет еткен ирландиялық палеонтолог, зоолог және мұражай басшысы болған. Ол 1856 жылы Мельбурн университетінің ботаникалық бағын құрғанымен танымал.
Sir Frederick McCoy (1817 – 13 May 1899), was an Irish palaeontologist, zoologist, and museum administrator, active in Australia. He is noted for founding the Botanic Garden of the University of Melbourne in 1856.
Ерте өмір
Маккой Саймон Маккойдың ұлы болып, Дублинде дүниеге келген. Кейбір дереккөздерде оның туған жылы 1823 жыл деп көрсетілген, алайда 1817 жыл болуы мүмкін. Ол Дублинде және Кембриджде медициналық білім алған.
Палеонтологиядағы мансап
Алайда, Маккойдың қызығушылығы ертеден-ақ табиғат тарихына, әсіресе палеонтологияға бағытталды. Он сегіз жасында ол Дублиндегі Ротондада (1841) көрсетілген үлгілерден жинақталған Органикалық қалдықтар каталогын жариялады. Ол сэр Р.Дж. Гриффитке Ирландияның карбон және силур тас түрлерінің қазбаларын зерттеуге көмектесті, нәтижесінде екі жарияланым пайда болды: Ирландияның карбон әктас қазбаларының сипаттамасы (1844) және Ирландияның силур қазбаларының сипаттамасы (1846). 1846 жылы Седжвик оның қызметін пайдаланды және кем дегенде төрт жыл бойы Кембридждегі Вудвардиан мұражайындағы қазбаларды анықтаумен және реттеумен шұғылданды. Седжвик оны «тамаша табиғаттанушы, ең теңдесі жоқ және философиялық палеонтолог, сондай-ақ мұражайды ұйымдастырумен айналысқан ең тұрақты және ең жылдам жұмысшылардың бірі» деп сипаттады (Седжвик өмірі мен хаттары, II. 194). Олар бірлесіп маңызды және қазір классикалық болып саналатын «Британдық палеозойлық тас түрлерінің жіктелуінің сипаттамасы, Кембридж университетінің геологиялық мұражайындағы Британдық палеозойлық қазбалардың жүйелі сипаттамасы» атты еңбекті дайындады. Ал 1850 жылы Маккой Белфасттағы Куинс колледжінде геология профессоры болып тағайындалды. Маккойдың жойылған етқоректі Тилаколеоның тістерін сақтаған қазба материалдарын зерттеуі оны Австралияның сүтқоректі жануарлар фаунасында ірі жыртқыштардың болмауы туралы пікірталасқа қатыстырды; Маккой Ричард Оуэннің жаңа түрін «марсупиалдық арыстан» деп түсіндіруімен келісті.
Австралиядағы мансап
1854 жылы Маккой Мельбурн университетінде жаңадан құрылған табиғат ғылымы профессоры лауазымын қабылдады, онда ол отыз жылдан астам уақыт дәріс берді. Маккой университетте жұмысын бастаған кезде студенттердің саны аз болды, көп жылдар бойы ол химия, минералогия, ботаника, зоология, салыстырмалы анатомия, геология және палеонтология пәндерін оқытты. Осы салаларды қамтуға тырысқандықтан, барлық ғылымдар бойынша білімін жаңарту мүмкін болмады, сондықтан ол ең білікті палеонтолог ретінде танылды. 1857 жылы Мельбурндағы Ұлттық табиғи тарих және геология мұражайына жетекшілік етті. Ол Мельбурн университеті мен штаттық үкіметті мұражайды университетке орналастыруға көндірді. Жаңа ғимарат салынғаннан кейін, 1864 жылы ол Виктория Ұлттық мұражайы ретінде қайта ашылды. Маккой мұражай үшін маңызды табиғи тарих және геологиялық коллекцияларды жинады, сондай-ақ мұражайдың алғашқы кураторларының ғылыми зерттеулеріне көмектесу үшін анықтамалық кітапхананы құруға елеулі қаражат жұмсады. Маккой сол кездегі бірнеше көрнекті ғалымдармен және коллекционерлермен хат алмасып жүрді, оның ішінде Джон Гулдтан сүтқоректілер, жәндіктер, қабықшалар мен құстардың терілері, сондай-ақ Гулдтың ғылыми еңбектерінің көшірмелерін сатып алды. Маккой Виктория геологиялық қызметіне палеонтолог ретінде қосылғаннан кейін, өзінің саласына қатысты еңбектерді «Виктория палеонтологиясының кіріспесі» (1874–82) деп жазды. Ол сондай-ақ «Виктория зоологиясының кіріспесі» (1885–90) еңбегін жариялады. 1864 жылы Виктория Корольдік қоғамының президенті, ал 1861 және 1870 жылдары вице-президент болды. Фредерик Маккой 1878–1879 жылдары Австралияның үш улы жыланын сипаттады, оның ішінде Оксиуранус микролепидот, көбінесе ішкі тайпан немесе қатыгез жылан деп аталатын, әлемдегі ең улы жылан саналатын түрін ашты. Маккой Австралияға экзотикалық жануарларды «климатқа бейімдеу» арқылы әкелуді мақсат тұтқан қоғамды құруға көмектесті, ол балықтардың, сүтқоректілердің және құстардың үйірлерін босатуға жауапты болды, бұл көбінесе экологиялық зиян келтірді; Климатқа бейімдеу қоғамы кейін Виктория зоологиялық қоғамы болып өзгертілді. Маккой австралиялық даланың үнсіздігін немесе жағымсыз дыбыстарын ағылшын әнші құстарының әуендерімен алмастыруға тырысты және колониялық шаруалардың зиянкестер деп таныған еуропалық қоян мен қарғаның сәтті енгізілуін мақұлдады.
Креационизм
Маккой эволюцияны және табиғи іріктеуді қабылдамаған христиан креационист болды. Ол палеонтологиялық жазба түрлердің күрт пайда болып, кейін жоғалып кеткеніне куәлік ететінін айтты. Түрлердің күрт пайда болуы – құдайлық жоспардың нәтижесі еді. Осылайша ол прогрессивті креационизмнің бір түрін қолдады.
Өмірінің соңғы жылдары
Маккой жергілікті қоғамдарға көптеген мақалалар жариялады және елу сегіз жыл бойы белсенді ғылыми жұмысын жүргізіп тұрды. Оның соңғы еңбегі "Жаңа австралиялық Птериготос туралы хабарлама" 1899 жылдың мамыр айында "Геологиялық журналда" жарық көрді.
Тану
1879 жылы Лондон геологиялық қоғамының Мерчисон медалімен марапатталды, 1880 жылы Корольдік қоғамның мүшесі (F. R. S.) болып сайланды және Кембридж университетінен құрметті ғылым докторы (Hon. D. Sc.) дәрежесін алған алғашқылардың бірі болды. 1886 жылы ол CMG орденімен, ал 1891 жылы KCMG орденімен марапатталды. 1899 жылдың 16 мамырында Мельбурнда қайтыс болды. Оның құрметіне Австралияның Anepischetosia maccoyi деген кесіртке түрі аталды. Маккойдың далалық зерттеулер және ғылыми зерттеулер қоғамы 1935 жылы Мельбурн университетінде құрылды, ал одан кейін Аделаида университетінің Ральф Тейт қоғамы да осы үлгіде құрылды. Маккойдың өмірі мен қызметі 2001 жылы "Викториандық натуралист" журналының екі арнайы санында еске алынды.