Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Концертина қозғалысы – жылан немесе басқа организмнің өзінің денесінің бөліктеріне тіреліп, қозғалғысы келген бағытта жылжу үшін басқа бөліктерін тарту немесе итеру әдісі. Жылан алға секіру үшін тіреуге болатын кедір-бүдыр бетке мұқтаж болуы мүмкін.
Concertina movement is the method by which a snake or other organism anchors itself with sections of itself and pulls or pushes with other sections to move in the direction it wants to go. To spring forward a snake may require a rough surface to thrust back against.
Механизм
Жыланның денесіндегі әрбір нүкте статикалық жанасу мен қозғалыстың кезектесіп алмасатын циклдерін басады, ал аймақтар артқа қарай таралады (яғни, жыланның кез келген нүктесі алдыңғы нүктедегі өзгерістен кейін көп ұзамай қозғалыстан тоқтауға немесе керісінше өзгереді). Бұл қозғалыс басқа қозғалыс түрлерімен салыстырғанда өте қиын және баяу. Энергетикалық зерттеулер көрсеткендей, концертинамен қозғалу бір метрге екі жақты сырғанау немесе бүйірлік толқынудан көбірек калория жұмсауды талап етеді.
Each point on the snake's body goes through alternating cycles of static contact and movement, with regions propagating posteriorly (i. e. any point on the snake will change from movement to stasis or vice versa shortly after the change occurs in the point anterior to it). This movement is quite strenuous and slow compared to other methods of locomotion. Energetic studies show that it takes more calories per meter to use concertina locomotion than either sidewinding or lateral undulation.
Режимдер
Жыландарда қазіргі уақытта екі мойындалған консертиналық қозғалыс тәсілі бар.
In snakes, there are two currently recognized modes of concertina locomotion.
Туннель
Туннельдік конкордина локомоциясы көбінесе кедергісіз туннельдерде қолданылады, онда жыланның бүйірлік толқынды жасау үшін жеткілікті тірек нүктелері де, алға жылғалау үшін жеткілікті бүйірлік кеңістік те болмайды. Осы локомоция түрінде жылан, денесін иіп, бұтақты тіреп ұстайды, иіліс нүктелері бұтақтың шетінен шығып кеткен жағдайлар да болады. Жылан денесінің алдыңғы бөлігін созады, бірақ соның ішінде дене тұрақты бағытпен қозғалады (бүйірлік толқындылық сияқты, бірақ туннельдік конкордина локомоциясынан өзгеше). Содан кейін жылан алдыңғы тіректерін бекітіп, денесін алға тартады, бұл да "бағытты ұстану" қасиетін көрсетеді. Туннельдік конкордина локомоциясынан айырмашылығы, осы тәсілде жылан денесінің иілістеріне кедергілер тимей, олардан қашады.
Tunnel concertina locomotion is often employed in unobstructed tunnels, where the snake lacks both sufficient contact points to perform lateral undulation and sufficient lateral room to perform sidewinding. In this mode of concertina locomotion, snakes likely grip the branch by ventrally flexing the body at the points where the alternation bends cross the perch, with the bends themselves sometimes extending beyond the edge of the branch. The snake extends the anterior portion of its body, but as it does so, the body follows a constant path (like lateral undulation, but unlike tunnel concertina locomotion). It then forms anterior grips and pulls the body forward, again demonstrating the 'path following' characteristic. Unlike tunnel concertina locomotion, this mode avoids any obstacle which falls between the bends of the snake's body.