Орегон Ұлттық гвардиясының 41-ші жаяу әскер дивизиясы тарихы

Кіріспе

Орегон Ұлттық гвардиясының бөлімшесі

41-ші жаяу әскер дивизиясы – АҚШ Ұлттық гвардиясының, негізінен Тынық мұхитының солтүстік-батысынан құралған жаяу әскер дивизиясы. Дивизия Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда белсенді қызмет атқарды, соңғысында «Жуңғарлар» деген лақап ат алды. 1917 жылы Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуынан кейін құрылған дивизия, Америка экспедициялық корпусының құрамында Францияға жөнелтілген соң, ауыстыру дивизиясы ретінде таңдалды. Оның жаяу әскер бөлімдері жеке алмастыру үшін пайдаланылды және дивизия алмастыру пункті ретінде жұмыс істеді. 41-ші дивизия соғыс аралық кезеңде Ұлттық гвардияда қайта ұйымдастырылды, құрамына Орегон, Вашингтон, Монтана, Айдахо және Вайоминг штаттарының бөлімшелері кірді. Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін Австралияға жіберілген 41-ші дивизия, 1942 жылдың соңғы айларында Жаңа Гвинея кампаниясындағы операцияларға қатысқан Екінші дүниежүзілік соғыстағы алғашқы армиялық бөлімшелердің бірі болды. Дивизия ең көп шығынды 1944 жылғы Биак шайқасында көрді. Соғыстың соңғы айларында дивизия Оңтүстік Филиппинді азат етуде маңызды рөл атқарды, оның ішінде Палаван, Замбоанга, Шығыс Минданао және Сулу архипелагы операцияларына қатысты. Дивизия Жапонияны оккупациялау кезіндегі белсенді қызметін аяқтады. Соғыстан кейін 41-ші жаяу әскер дивизиясы Ұлттық гвардияда қайта құрылды және Орегон мен Вашингтон арасында бөлінді. 1965 жылы дивизияның Орегон құрамынан негізінен 41-ші жаяу әскер бригадасы құрылды, ал 1968 жылы Ұлттық гвардияны қысқарту кезінде дивизия таратылды. Оның бұрынғы бөлімшелері екі жеке бригаданы құру үшін пайдаланылды: Орегондағы 41-ші жаяу әскер бригадасы және Вашингтондағы 81-ші жаяу әскер бригадасы.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

41-ші дивизияны құруға бұйрық 1917 жылдың 18 шілдесінде Соғыс департаменті берді, бұл Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін шамамен үш ай өткен соң болды. Дивизия Айдахо, Монтана, Орегон, Вашингтон және Вайоминг штаттарының Ұлт гвардиясы бөлімшелерінен құрылды. Кейіннен Колорадо, Нью-Мексико, Солтүстік Дакота, Оңтүстік Дакота және Колумбия округінен қосымша бөлімдер келіп толықтырылды. Ол Солтүстік Каролина штатындағы Грин лагерінде оқытылды. Оның құрамында 81-ші жаяу әскер бригадасы (161-ші және 162-ші жаяу әскер полктері) және 82-ші жаяу әскер бригадасы (163-ші және 164-ші жаяу әскер полктері) болды. 1917 жылдың 26 қарашасында 41-ші дивизия генерал Джон Дж. Першинг басқаратын Америка экспедициялық күштерінің (АЭК) құрамында Еуропаға жол тартты. 41-ші дивизияның әскери қызметкерлері SS Tuscania кемесінде болған кезде, ол Германияның теңіз асты қайығымен торпедаланып, Солтүстік Ирландия жағалауында батып кетті.

Соғыс аралық кезең

41-ші дивизия штабы 1919 жылғы 12 ақпанда «Левиафан» кемесімен Нью-Джерси штатының Хобокен портына келді және 22 ақпанда Нью-Джерси штатының Дикс лагерінде демобилизацияланды. Дивизия Айдахо, Монтана, Орегон, Вашингтон және Вайоминг штаттарына бөлінді және IX корпустың құрамына қосылды. Дивизия штабы 1930 жылғы 3 қаңтарда Орегон штатының Портленд қаласында ұйымдастырылып, федералды түрде мойындалды, генерал-майор Джордж А. Уайт командир болып тағайындалды; ол кейін дивизияны Екінші дүниежүзілік соғысқа жетектеді. «Сансет» дивизиясы үшін тағайындалған мобилизациялық оқу орталығы Вашингтон штатының Мюррей лагері болды. Бес штаттан құралған штаб қызметкерлері Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін бірнеше жазда, әдетте Форт-Льюис немесе Мюррей лагерінде бірлескен оқулар өткізді. Алайда, 1938 жылғы лагерь үшін штаб Монтана штатының Хелена қаласындағы Форт Уильям Генри Харрисон қаласында жаттығулар өткізді. Дивизия штабы сондай-ақ 1935 және 1936 жылдары Форт-Льюистегі Төртінші армияның бас штаб жаттығуларында және 1939 жылы Сан-Францисконың Президиосындағы жаттығуларда қатысты. 1922 жылдан 1939 жылға дейін дивизияның бағынышты бөлімшелері әдетте өз штаттарында бөлек жазғы лагерьлер өткізді: Орегон бөлімшелері штаттық әскери резервациядағы Клатсоп лагерінде; Вашингтон бөлімшелері Мюррей лагерінде, Монтана бөлімшелері Форт Уильям Генри Харрисон, ал Айдахо бөлімшелері Бойс казармаларында. 1937 жылғы лагерьде дивизия тамыз айында Орталық Форт Льюисте өткен Төртінші армияның тоғызыншы корпус аймағының маневрлеріне қатысты. 41-ші дивизия 3-ші дивизиямен біріктірілді, ал 41-ші дивизиядан құралған «Көк армия» Нискуолли өзенінен өтуге тырысты, оны Ванкувер казармасындағы 3-ші дивизияның 5-ші жаяу әскер бригадасының командирі, кейін АҚШ Армиясының Бас штабының бастығы болған Джордж Маршалл басқаратын «Қызыл армия» қорғады. 41-ші дивизияның миссиясы өзеннен түнгі уақытта өту арқылы орындалды.

Дайындық

41-ші дивизияның 1940 жылғы маусым және шілде айларында Форт-Льюис қаласындағы жылдық жазғы лагері екі аптадан үш аптаға ұзартылды, ал дивизияның барлық бөлімдері 1941 жылғы сәуір айына дейін жаңа казармаларға орналастырылмады. Дивизия Австралияға «Ұлттық гвардияның ең жоғары деңгейдегі дивизиясы және бүкіл армиядағы үш үздік дивизияның бірі» репутациясымен келді. Әрбір жаяу әскер батальоны Австралия армиясының амфибиялық соғысқа дайындық жаттығулары үшін Квинсленд штатының Тоорбул қаласына кезегімен жіберілді. Олар 27 желтоқсанда Порт-Морсбиге келді. 1-ші батальон мен полк штабын қамтитын алғашқы күштер 30 желтоқсанда Оуэн Стэнли тау жотасынан Попондетта және Дободураға ұшып өтті, онда олар Австралияның генерал-лейтенант Эдмунд Херрингтің Жаңа Гвинея күштерінің басқаруына өтті. 163-ші полк ұрыс тобы генерал-майор Джордж Алан Вазидің 7-ші австралиялық дивизиясына қосылды, ал Доу 1943 жылғы 3 қаңтарда бригадир Иван Догертиден Санананда жолындағы позициялардың басқаруын қабылдады. Шабуыл 1943 жылғы 8 қаңтардың кешкі сағаттарында басталды, бірақ 163-ші жаяу әскердің 1-ші батальонының екі шабуылдаушы ротасы қарсылас тарапынан ауыр оққа ұшырап, кері шегінді. Бірінші лейтенант Харольд Р. Фиск дивизияның соғыста қаза тапқан алғашқы офицері болды. Оның денесі дереу табылған жоқ. Ол қаза болғаннан кейін «Күміс жұлдыз» орденімен марапатталды. Ол шабуыл жасаған бекет оның құрметіне Фиск деп аталды. Олар жағдайды толығымен дұрыс түсінбеген. 14 қаңтарда 163-ші жаяу әскердің патрулі өте ауыр халдегі жапондық сарбазды тұтқынға алды. Тергеу үшін 7-ші дивизия штаб-пәтеріне жеткізілген ол, жапондық командир, подполковник Цукамото Хацуо, барлық сау-сәлемді әскерлерге P периметрін эвакуациялауға бұйрық бергенін, ал аурулар мен жаралыларды соңғы деміне дейін қорғауға қалдырғанын мәлімдеді.

Саламауа

162-ші жаяу әскер полкі, полковник А. Р. МакКечнидің басшылығымен, 1943 жылдың басында ұзақ күтіліс кезеңін аяқтады және алғашқы отты бастан өткізді. Саламауа мен Лэ қалаларының түсуіне әкеп соққан шайқас алғашқы қонудан кейін 76 күнге созылды. Президенттік бірлік мақтау қағазы 162-ші жаяу әскер полкінің 1-ші батальонына «Жаңа Гвинеядағы Саламауа маңында жауға қарсы көрсеткен ерекше қызметі үшін» берілді. 1943 жылдың 29 және 30 маусымында бұл батальон, оңтүстік-батыс Тынық мұхиты аймағындағы американдық әскерлердің алғашқы десанттық операцияларының бірі ретінде, Нассау шығанағына жаудың бақылауындағы жағалауға және жағалауға жеткен десанттық кемелердің 90 пайызын қиратқан қатты дауыл кезінде қонды. Терең батпақтардан өтіп, жылдам ағыс өзендерді кесіп, тығыз орманды аралап, тік беткейлерден өтіп, барлық қару-жарақ, оқ-дәрі және азық-түлікпен, тек шектеулі жергілікті тұрғындардың көмегімен, бұл батальон 76 күн бойы үздіріспей, демалыссыз жаумен қарым-қатынаста болды. Бастапқы қонудан кейінгі барлық операциялар ішкі аймақтарда жүргізілді. Өмір жағдайы үнемі жауатын жаңбыр, лай, баспананың болмауы, жаудың табандылығы және таулы жер сипаты себепті өте қиын болды. Рациондар, оқ-дәрі және жабдықтар жеткіліксіз болды. Бес апта бойы барлық әскери қызметшілер ұшақтан тасталған рациондармен өмір сүрді, кейде бірнеше күн бойы жартылай рационмен. Безгек және жарақаттар қатардағы әскерлерді қатты азайтты, бірақ рух немесе жауды жоюға деген нық қадамдарда ешқандай әлсіреу болған жоқ. Әрбір офицер мен қатардағы әскерге максималды батылдық пен төзімділік таныту қажет болды. Батальон осы кезеңде 584 жапондықты өлтірді, ал 11 офицер мен 176 қатардағы әскер қаза тапты. Мубо маңындағы жапондықтардың жабдықтау желісін кесіп, олардың қанатына үнемі қысым көрсетіп, бұл батальонның батыл және тұрақты күш-жігері жаудың қарсылығын бұзуға және 1943 жылдың 12 қыркүйегінде Саламауадан олардың шығуына үлкен үлес қосты. №91 жалпы бұйрық. Қаза тапқандар: 743 Соғыс министрлігі 1945 жылдың 13 қазанында Регулярлы армияны, АҚШ Ұлттық гвардиясын және Ұйымдастырылған резервтік корпусты қайта құруға шақыратын соғыстан кейінгі саясат мәлімдемесін жариялады. Бұл, нәтижесінде, Ұлттық гвардия құрамында 41-ші дивизияны қоса алғанда 27 дивизияны қайта құру туралы шешім қабылдады. Осы 27 дивизияның 10-ы бірнеше штаттарға бөлінді. 41-ші дивизияны соғыстан кейінгі қайта ұйымдастырудың алдын ала жоспарлары Екінші дүниежүзілік соғыстан бастап үшбұрышты міндеттер ұйымын сақтау және оны Айдахо, Орегон және Вашингтон арасында бөлуді ұсынды. Алайда, Орегонның дивизияның екі жаяу әскер полкін қайта ұйымдастыруға деген ниетінен кейін, Ұлттық гвардия бюросының бастығының келісімімен Айдахо мен Орегон арасында жоспарға өзгерістер енгізілді, нәтижесінде 41-ші дивизия Орегон мен Вашингтон арасында бөлінді. 41-ші дивизияны екі штат арасында бөлу олардың арасында дивизия командирі мен дивизия штабын тағайындау туралы келісімді қажет етті. Ақырында, Орегон мен Вашингтонның әскери атқарушылары дивизия командирінің ротациясына сәйкес келетін кейбір штаб қызметкерлерінің ротациясына келісті, әр штат Портленд пен Сиэтлде дивизия штабының бөлімшесін сақтап қалды. Бастапқыда бірінші дивизия командирі Орегонға барады деп келісілді, бірақ бірінші команданы бұрынғы дивизияның орынбасары болған бригадир генерал Томас Э. Рилеаға беру шартымен, жаңа орынбасар Вашингтонға берілді. Содан кейін әр төрт жыл сайын орындар штаттар арасында ауысатын болды. Алайда, егер генерал Рилеа дивизия командирі ретінде федералды тануға жарамсыз болса, онда бұл лауазым бірден Вашингтонға, ал орынбасар Орегонға қайтарылатын болды. 1946 жылдың 2 тамызында генерал Рилеа медициналық себептермен әскери қызметке жарамсыз деп танылғаны және соғыстан кейінгі қайта ұйымдастырудан кейін 41-ші дивизияның бірінші командирі Вашингтонға баратыны туралы хабарланды. Дивизия 1963 жылдың наурыз айында тағы бір қайта ұйымдастырылды, ол қайта ұйымдастыру мақсаты армия дивизиясы (ROAD) тұжырымдамасын қабылдады, дивизияны үшбұрышты міндеттер ұйымына қайтарды, бірақ бұл трансформация ұзаққа соқпады. Қажеттіліктің жоқтығын бағалап, қорғаныс министрі Макнамара 1967 жылы Ұлттық гвардияның жауынгерлік дивизияларының санын 15-тен 8-ге дейін қысқартты, бірақ жеке бригадалардың жалпы саны 7-ден 18-ге дейін өсті. Макнамараның шешімі нәтижесінде дивизия екі жаяу әскер бригадасына бөлінді, Орегондағы 41-ші жаяу әскер бригадасы және Вашингтондағы 81-ші жаяу әскер бригадасы, соңғысы Бірінші дүниежүзілік соғыстағы дивизияның ұйымдастыру құрылымы бойынша Вашингтонның алғашқы бригадасын қайта жандандырды. 41-ші жаяу әскер дивизиясы 1968 жылы таратылды. 41-ші жаяу әскер дивизиясы Екінші дүниежүзілік соғыс ардагерлері үшін жыл сайын кездесулер өткізеді. 2008 жылы кездесу Вашингтон, Колумбия округінде өтті. Ардагерлер Арлингтон ұлттық зиратта баруға және белгісіз сарбаздың мазарына арналған ерекше гүл шоғын қою рәсіміне қатысты. Көптеген ардагерлер сондай-ақ алғаш рет Екінші дүниежүзілік соғыс ескерткішіне барды. Бірнеше ардагерлерге отбасы мүшелері (жұбайлар, балалар, немерелер және бірнеше жағдайда шөберелер) ілесіп жүрді. «Джунgeleer» 41-ші жаяу әскердің басылымы болып табылады және бұл дивизияның барлық бұрынғы мүшелеріне қол жетімді.

The 162nd Infantry, commanded by Colonel A. R. MacKechnie, ended its long period of waiting and got its baptism of fire in early 1943. The fight, which resulted in the fall of Salamaua and Lae, lasted for 76 days after the initial landing. The Presidential unit citation awarded the 1st Battalion, 162nd Infantry Regiment, reads "for outstanding performance of duty against the enemy near Salamaua, New Guinea. On 29 and 30 June 1943, this battalion landed at Nassau Bay in one of the first amphibious operations by American forces in the Southwest Pacific Area, on a beach held by the enemy, and during a severe storm which destroyed 90 percent of the landing craft able to reach the beach. Moving inland through deep swamps, crossing swift rivers, cutting its way through dense jungle, over steep ridges, carrying by hand all weapons, ammunition, and food, assisted by only a limited number of natives, this battalion was in contact with the enemy for 76 consecutive days without rest or relief. All operations after the initial landing were far inland. Living conditions were most severe because of constant rain, mud, absence of any shelter, tenacious enemy, and mountainous terrain. The supply of rations, ammunition and equipment was meager. For five weeks all personnel lived on rations dropped by airplane, for days at a time on half rations. Malaria and battle casualties greatly depleted their ranks, but at no time was there a let up in morale or in determination to destroy the enemy. Each officer and enlisted man was called upon to give his utmost of courage and stamina. The battalion killed 584 Japanese during this period, while suffering casualties of 11 officers and 176 enlisted men. Cutting the Japanese supply line near Mubo, exerting constant pressure on his flank, the valiant and sustained efforts of this battalion were in large part instrumental in breaking enemy resistance and forcing his withdrawal from Salamaua on 12 September 1943. General Orders 91." Killed in action: 743 The War Department published a postwar policy statement on October 13, 1945 which called for the rebuilding of the Regular Army, National Guard of the United States, and the Organized Reserve Corps. This ultimately led to the decision to reconstitute 27 divisions within the National Guard, to include the 41st. Of these 27, ten of them would be divided among multiple states. Preliminary plans for the post war reorganization of the 41st was to maintain its triangle task organization from the Second World War and proposed it split between Idaho, Oregon, and Washington. However, after Oregon’s desire to reorganize two of its infantry regiments of the Division, modifications to the plan were made between Idaho and Oregon, with concurrence of Chief, National Guard Bureau, so that the final distribution of the 41st Division was split between Oregon and Washington. This division of the 41st between the two states required an agreement between the them as to the assignment of the Division Commander and Division headquarters. Eventually, the Adjutants General of Oregon and Washington agreed to a rotation of certain staff personnel coinciding with the rotation of the Division Commander, with each state maintaining a partial Division headquarters element in Portland and Seattle, respectively. Initially, it was agreed that the first Division Commander would go to Oregon, but only on the condition that the first command be given to Brigadier General Thomas E. Rilea, formerly the Assistant Division Commander, with the new Assistant Division Commander to Washington. Then every four years afterwards, the seats would rotate states. However, if General Rilea was not able to qualify for federal recognition as Division Commander, then the position would at once revert to the Washington and the Assistant Division Commander to Oregon. On August 2, 1946, it was announced that General Rilea had been disqualified for military service due to medical reasons and the first Division Commander of the 41st since post war reorganization would go to Washington. The Division saw yet another reorganization in March 1963 when it adopted the Reorganization Objective Army Division (ROAD) concept returning the Division back to a triangular task organization, but this transformation was short lived. Assessing a lack of necessity, the Secretary of Defense McNamara reduced the number of National Guard combat divisions from 15 to 8, in 1967, however the total number of separate brigades went up to 18 from 7. As a result of McNamara’s decision, the Division was divided into two infantry brigades, the 41st Infantry Brigade in Oregon, and the 81st Infantry Brigade in Washington, the later reactivating the Division’s original Washington brigade under its World War I task organization. The 41st Infantry Division deactivated in 1968. The 41st Infantry Division holds annual reunions for its World War II veterans. In 2008 the reunion was held in Washington, D. C. The veterans had the opportunity to visit Arlington National Cemetery and hold a special wreath laying ceremony at the Tomb of the Unknown Soldier. Many of the veterans also visited the World War II memorial for the first time. Several were accompanied by family (including spouses, children, grandchildren, and in a couple of cases, great grandchildren). The Jungeleer is the publication of the 41st Infantry and is available to all former members of this division.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Генерал-майор Джордж А. Уайт (3 қаңтар 1930)
Бригад генерал Карлос А. Пеннингтон (23 қараша 1941)
Генерал-майор Хорас Х. Фуллер (2 желтоқсан 1941)
Генерал-майор Дженс А. Доу (18 маусым 1944)
Генерал-майор Ральф С. Фелпс 1963 жылғы сәуір – 1968 жылғы қыркүйек (соңғы басқарушы генерал). Генерал Фелпс сондай-ақ 1941 жылы Камп-Мюррейде құрылған, кейін 10-шы тау дивизиясы болып қайта құрылған алғашқы армиялық шаңғылық патрулінің командирі болды. 1938 жылы 41-ші полкке қатарлы сарбаз ретінде қосылды.