Уильям Фризе Грин: Британ фотографы мен өнертапқыш өмірі
William Friese-Greene
Уильям Фриз Грин: британ фотографы, кинематографты ойлап тапқан, өнертапқыш. 1888-1891 жылдары қозғалыс суретін түсірген, түрлі-түсті фильмдерге патент алған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық фотограф және өнертапқыш (1855–1921)
British photographer and inventor (1855–1921)
Уильям Фриз Грин (туған Уильям Эдвард Грин, 7 қыркүйек 1855 – 5 мамыр 1921) – өнімді ағылшын өнертапқышы және кәсіби фотограф. Ол қозғалыс суреттері саласындағы пионер ретінде танымал, 1888–1891 жылдар аралығында бірнеше камералар ойлап тапқан және олармен Лондон қаласында қозғалатын суреттерді түсірген. Ол 1905 жылы екі түсті түсіру процесін патенттеді. Байлық баспа саласындағы өнертабыстарымен келді, оның ішінде фотожинақтап басу және сиясыз басу әдісі, сондай-ақ фотостудиялар желісімен. Алайда, Фриз Грин барлық ақшасын өнертабысқа жұмсап, үш рет банкротқа ұшырады, бір рет түрмеге қамалды және кедейлікте қайтыс болды.
William Friese Greene (born William Edward Green, 7 September 1855 – 5 May 1921) was a prolific English inventor and professional photographer. He was known as a pioneer in the field of motion pictures, having devised a series of cameras between 1888–1891 and shot moving pictures with them in London. He went on to patent an early two colour filming process in 1905. Wealth came with inventions in printing, including phototypesetting and a method of printing without ink, and from a chain of photographic studios. However, Friese Greene spent all his money on inventing, went bankrupt three times, was jailed once, and died in poverty.
Ерте өмір
Уильям Эдвард Грин 1855 жылдың 7 қыркүйегінде Бристоль қаласында дүниеге келген. Ол Король Елизаветаның аурухана мектебінде оқыды, бірақ кейін жеті жылдық оқу шартынан ертерек босату үшін сотқа жүгінді. 1874 жылдың 24 наурызында швейцариялық Хелена Фризеге (туған Виктория Мариана Хелена Фризе) үйленді және сол дәуір үшін ерекше қадам ретінде, өзінің тегіне оның қыз фамилиясын қосуға шешім қабылдады. 1876 жылы ол Бат қаласында жеке студиясын ашты және 1881 жылға қарай бизнесін кеңейтіп, Бат, Бристоль және Плимут қалаларында студиялар ашты.
William Edward Green was born on 7 September 1855, in Bristol. He studied at the Queen Elizabeth's Hospital school. but later successfully went to court to be freed early from the indentures of his seven year apprenticeship. He married the Swiss, Helena Friese (born Victoria Mariana Helena Friese), on 24 March 1874 and, in a remarkable move for the era, decided to add her maiden name to his surname. In 1876, he set up his own studio in Bath and, by 1881, had expanded his business, having more studios in Bath, Bristol and Plymouth.
Сиқырлы фонарьлармен тәжірибелер
Бахта ол Джон Артур Роубек Руджбен танысты. Рудж ғылыми аспаптар жасаушы еді, сонымен қатар электр қуаты мен сиқырлы фонарьларды пайдаланып, көпке танымал ойын-сауықтар ұйымдастырды. Рудж өзі биофантикалық фонарь деп атаған құрылғыны жасады, ол бірден жеті фотосуретті жылдам ауыстырып, қозғалыс иллюзиясын тудыратын. Онда Рудж (Фриз Гриннің көмегімен, көзге көрінбейтін) өз басын кесіп тастағандай көрінеді. Фриз Грин бұл машинаға қызығып, 1880 жылдары Руджбен бірге түрлі құрылғылардың үстінде жұмыс істеді, олардың әрқайсысын Рудж биофантоскоп деп атады. 1885 жылы Лондонда өзінің жұмысын жалғастырған Фриз Грин шыны табақтардың өмірді үнемі тікелей түсіру үшін тиімді емес екенін түсінді. Сондықтан ол кастор майымен мөлдірленген Eastman қағаз пленкаларымен тәжірибелер жасады, кейін кинокамералар үшін целлюлоидті қолдану мүмкіндігін зерттеді.
In Bath he came into contact with John Arthur Roebuck Rudge. Rudge was a scientific instrument maker who also worked with electricity and magic lanterns to create popular entertainments. Rudge built what he called the Biophantic Lantern, which could display seven photographic slides in rapid succession, producing the illusion of movement. It showed a sequence in which Rudge (with the invisible help of Friese Greene) apparently took off his head. Friese Greene was fascinated by the machine and worked with Rudge on a variety of devices over the 1880s, various of which Rudge called the Biophantascope. Moving his base to London in 1885, Friese Greene realised that glass plates would never be a practical medium for continuously capturing life as it happens. Hence he began experiments with the new Eastman paper roll film, made transparent with castor oil, before turning his attention to experimenting with celluloid as a medium for motion picture cameras.
Кинокамералар
1888 жылы Фриз Гриннің қандай да бір қозғалыс суретін түсіретін камера жасалды, оның қандай екені белгісіз. 1889 жылдың 21 маусымында Фриз Гринге №10131 кинокамераға патент берілді, бұл жұмысты инженер Мортимер Эванспен бірлесіп жасаған. Ол қағаз және целлулоид пленкасын қолдана отырып, секундына онға дейін сурет түсіре алатын болды. Камера туралы толыққанды мақала 1890 жылдың 28 ақпанында «Британдық фотосуреттер» журналында жарияланды. 18 наурызда Фриз Грин оның туралы ақпаратты Томас Эдисонға жіберді, оның зертханасы көру тесігі арқылы қаралатын киножүйесін жасауды бастады, кейіннен ол Кинетоскоп деп аталды. Бұл есеп 19 сәуірде «Scientific American» журналында қайта басылды. 1890 жылы ол Фредерик Варлимен бірге стереоскопиялық қозғалыс суреттерін түсіретін камера жасады. Бұл камера төмендетілген кадр жылдамдығымен жұмыс істеді, және 3D эффекті жұмыс істесе де, проекция туралы ешқандай жазба қалмаған. Фриз Грин 1891 жылға дейін қозғалыс суретін түсіретін камералардың бірнеше үлгісімен жұмыс істеді, бірақ көптеген адамдар оның жеке көрсеткен проекцияларын көргенін айтса да, ол ешқашан қозғалыс суреттерін қоғамдық жерде сәтті көрсеткен емес. Фриз Гриннің қозғалыс суреттерімен жасаған тәжірибелері оның басқа да бизнес мүдделеріне зиян келтірді және 1891 жылы ол банкрот деп жарияланды. Ол қарыздарын өтеу үшін 1889 жылғы қозғалыс суреті камерасының патентін Лондон қаласындағы инвесторларға 500 фунт стерлингке сатты. Патентті жаңару үшін төлеу мерзімі өткен, және патент күшін жойды.
In 1888, Friese Greene had some form of moving picture camera constructed, the nature of which is not known. On 21 June 1889, Friese Greene was issued patent no. 10131 for a motion picture camera, in collaboration with a civil engineer, Mortimer Evans. It was apparently capable of taking up to ten photographs per second using paper and celluloid film. An illustrated report on the camera appeared in the British Photographic News on 28 February 1890. On 18 March, Friese Greene sent details of it to Thomas Edison, whose laboratory had begun developing a motion picture system, with a peephole viewer, later christened the Kinetoscope. The report was reprinted in Scientific American on 19 April. In 1890 he developed a camera with Frederick Varley to shoot stereoscopic moving images. This ran at a slower frame rate, and although the 3D arrangement worked, there are no records of projection. Friese Greene worked on a series of moving picture cameras into 1891, but although many individuals recount seeing his projected images privately, he never gave a successful public projection of moving pictures. Friese Greene's experiments with motion pictures were to the detriment of his other business interests and in 1891 he was declared bankrupt. To cover his debts he had sold the rights to the 1889 moving picture camera patent for £500 to investors in the City of London. The renewal fee was never paid and the patent lapsed.
Түсті пленка
Фриз Гриннің кейінгі табыстары кинодағы түс қолданылуымен байланысты. 1904 жылдан бастап ол Брайтон қаласында тұрды, онда көптеген тәжірибешілер түсті және қозғалатын суреттерді жасап жатты. Алғашқыда Уильям Норман Ласселс Дэвидсонмен жұмыс істеген Фриз Грин 1905 жылы призмаларды қолданатын екі түсті қозғалатын сурет жүйесін патенттеді. Ол және Дэвидсон 1906 жылдың қаңтар және шілде айларында осы жүйенің қоғамдық демонстрациясын жасады, ал Фриз Грин өзінің фотостудиясында көрсетулер ұйымдастырды. Ол сондай-ақ, қара және ақ пленканың әрбір алмасатын кадрларын екі немесе үш түрлі түсті сүзгілер арқылы жарықтандыру арқылы нағыз түстің иллюзиясын тудыратын жүйемен тәжірибе жасады. Монохромды басылымдардың әрбір алмасатын кадры қызыл немесе жасыл (немесе көк) түспен боялды. Басылымдарды көрсету түс әсерін бергенімен, нысан тез қозғалғанда қызыл және жасыл шеттер пайда болды, бұл Кинемаколор сияқты танымал жүйеде де байқалды. 1911 жылы Чарльз Урбан Фриз Гриннің 1905 жылғы патентіне құқықтарды сатып алып, «Биоколор» компаниясын құрған Харольд Спирге қарсы сотқа шағым түсірді. Ол бұл процестің Джордж Альберт Смиттің Кинемаколор патентін бұзу болып табылатынын мәлімдеді, тіпті Фриз Грин өз жұмысын Смиттен бұрын патенттеген және көрсеткеніне қарамастан. 1912 жылы Урбанға «Биоколорға» тыйым салу туралы бұйрық берілді, бірақ Суссекстегі жарыс жүргізушісі Селвин Эдж Жоғарғы сотқа шағымдануға қаржыландырды. Бұл шешім Кинемаколор өзі алға қойған талаптарды орындай алмайтынына байланысты бастапқы үкімді күштен шығарды. Урбан қарсы шараларға көшіп, істі Лордтар палатасына жеткізді, ол 1915 жылы Жоғарғы соттың шешімін қолдады. Бұл шешім ешкімге де пайда әкелмеді. Урбан үшін бұл өршілдік болды, өйткені ол енді өз жүйесін бақылай алмайтындықтан, ол құндылығын жойды. Фриз Грин үшін соғыс және жеке кедейлік түспен жұмыс істеуге болатын уақыттың аяқталуын білдірді. Оның ұлы Клод Фриз Грин әкесімен бірге жүйені дамытуын жалғастырды, ал әкесінің 1920 жылдардың басында қайтыс болғаннан кейін оны «Фриз Гриннің табиғи түсті процесі» деп атады және осымен «Ашық жол» атты деректі фильмдерін түсірді, ол 1920 жылдардағы Ұлыбританияның сирек түсті суретін ұсынады. Оның кедейлікте қайтыс болғанын ескерсек (қайтыс болған кезде оның қалтасында тек бір шиллинг пен он пенс болған), оны киноиндустриясының өкілдерімен қоршаған, олар оның кинодағы рөлін толығымен ұмытып кеткен, бұл ұжымдық шок пен өкініш сезімін тудырды. Ол үшін әсем әрі сәнді жерлеу рәсімі ұйымдастырылды, Лондон көшелері қызығушылықпен қараған адамдармен толы болды. Кейбір кинотеатрларда екі минуттық үнсіздік сақталды және оның қабіріне ескерткіш орнату үшін қаражат жиналды. Ол Лондонның Хайгейт зиратының шығыс бөлігінде, кіреберістің оңтүстігінде және қоршау арқылы көшеден көрінетін жерде жерленді. Алайда, оның ескерткішін, көбінесе айтылғандай, Эдвин Лютенс жасаған жоқ. Онда ол «Кинематографияның ойлап табушысы» деп сипатталған, бұл терминді Фриз Грин өзінің жетістіктері туралы сөйлегенде ешқашан қолданған емес. Ол қозғалысты бейнелеу саласындағы басқа да жұмыскерлер туралы жиі жақсы пікір білдірген. Оның екінші әйелі Эдит Джейн бірнеше айдан кейін рактан қайтыс болды және оның балаларының бірімен бірге оның қасына жерленді.
Friese Greene's later exploits were in the field of colour in motion pictures. From 1904 he lived in Brighton where there were a number of experimenters developing still and moving pictures in colour. Initially working with William Norman Lascelles Davidson, Friese Greene patented a two colour moving picture system using prisms in 1905. He and Davidson gave public demonstrations of this in January and July 1906 and Friese Greene held screenings at his photographic studio. He also experimented with a system which produced the illusion of true colour by exposing each alternate frame of ordinary black and white film stock through two or three different coloured filters. Each alternate frame of the monochrome print was then stained red or green (and/or blue). Although the projection of prints did provide an impression of colour, it suffered from red and green fringing when the subject was in rapid motion, as did the more popular and famous system, Kinemacolor. In 1911, Charles Urban filed a lawsuit against Harold Speer, who had purchased rights in Friese Greene's 1905 patent and created a company 'Biocolour', claiming that this process infringed upon the Kinemacolor patent of George Albert Smith, despite the fact that Friese Greene had both patented and demonstrated his work before Smith. Urban was granted an injunction against Biocolour in 1912, but the Sussex based, racing driver Selwyn Edge funded an appeal to the High Court. This overturned the original verdict on the grounds that Kinemacolor made claims for itself which it could not deliver. Urban fought back and pushed it up to the House of Lords, which in 1915 upheld the decision of the High Court. The decision benefited nobody. For Urban it was a case of hubris because now he could no longer exercise control over his own system, so it became worthless. For Friese Greene, the arrival of the war and personal poverty meant there was nothing more to be done with colour for some years. His son Claude Friese Greene continued to develop the system with his father, after whose death in the early 1920s he called it "The Friese Greene Natural Colour Process" and shot with it the documentary films "The Open Road", which offer a rare portrait of 1920s Britain in colour. Given his dramatic death in poverty (his pockets contained only one shilling and ten pence when he died), surrounded by film industry representatives who had almost entirely forgotten about his role in motion pictures, there was a spasm of collective shock and guilt. A very grand funeral was staged for him, with the streets of London lined by the curious. A two minute silence was observed in some cinemas, and a fund was raised to commission a memorial for his grave. He was buried in the eastern section of London's Highgate Cemetery, just south of the entrance and visible from the street through the railings. However, his memorial was not designed by Edwin Lutyens, as is often stated. It describes him as "The Inventor of Kinematography", a term Friese Greene never used in talking about his achievements. Indeed, he often spoke generously about other workers in the field of capturing movement. His second wife, Edith Jane, died a few months later of cancer and is buried with him, as are some of his children.
Отбасы
Бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін, одан бір қызы болған Фриз Грин Эдит Джейн Харрисонға (1875–1921) үйленді және олардың алты ұлы болды, біреуі нәресте кезінде қайтыс болды. Ең үлкені Клод (1898–1943) және ең кішісі Винсент (1910–1943) ата-аналарымен бірге жерленген. Винсент Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. Оның шөбересі – музыкант Тим Фриз Грин.
After the death of his first wife, with whom he had one daughter, Friese Greene married Edith Jane Harrison (1875–1921) and they had six sons, one dying in infancy. The eldest, Claude (1898–1943), and the youngest, Vincent (1910–1943), are buried with their parents. Vincent was killed in action during the Second World War. His great grandson is the musician Tim Friese Greene.
Мұра
1951 жылы Ұлыбритания фестивалінің бөлігі ретінде Роберт Донаттың басты рөлде ойнаған, «Фризе Грин, ойлап табушының жақын суреті» атты биографиялық фильм түсірілді. «Сиқырлы қорап» фильмі фестиваль аяқталар алдында көрсетілмеді және фестиваль бітіскен соң ғана кеңінен көрсетілді. Көптеген жұлдызды актерлерге және Роберт Донаттың ойынына жоғары баға берілгеніне қарамастан, фильм кассада сәтсіздікке ұшырады. Дегенмен, Мартин Скорсезе оны өзінің сүйікті фильмдерінің бірі деп, сондай-ақ оған шабыттандырған фильм деп көп рет айтты. Фильм Фризе Гринды киноның әкесі ретінде бейнелейді, сол кездегі көптеген британдық кино тарихшылары осы пікірді ұстанды, бірақ американдық кино тарихшысы Терри Рамсей оны «тарихи бұрмалау» деп атады. 1955 жылы У.Х. Коу «Британдық фотожурналда» «Фризе Грин туралы шындық» деген мақала жариялады, онда Фризе Грин киноның дамуына маңызды үлес қоспағаны туралы пікір білдірді. Содан бері Фризе Грин кино тарихшылары тарапынан көбінесе ұмытылып, қараңғыда қалды, бірақ жаңа зерттеулер оны қайта жандандырып, оның жетістіктері мен киноның техникалық дамуына тигізген әсерін жақсырақ түсінуге мүмкіндік берді. Бристольдік фотограф Рис Уинстон Фризе Гриннің туған үйін сақтап, оны Кинематография мұражайы ретінде пайдалану жөніндегі науқан жүргізгеніне қарамастан, 1958 жылы Бристоль әкімшілігі оны алты автомобильге қоятын тұрақ үшін бұзды. Фризе Гриннің бірнеше жыл бойы жұмыс істеген Брайтон қаласының Мидл-стриттегі шеберханасы жиі оның үйі деп қате көрсетіледі. Онда 1924 жылы Эрик Гилл жасаған, Фризе Гриннің жетістіктерін еске алатын тақта орнатылған, онда кинографияны осы жерде ойлап тапқан деген қате ақпарат берілген. Тақтаны «Сиқырлы қорапта» ойнаған Майкл Редгрейв 1951 жылдың қыркүйегінде ашты. Жақын жерде орналасқан заманауи кеңсе ғимараты Фризе Грин үйі деп аталады. Басқа тақталардың ішінде Лондонның Челси ауданындағы 1930 жылдардағы Одеон кинотеатры бар, оның әйгілі фасадында «Уильям Фризе Гриннің» басы мен иығының үлкен мүсіндік бейнесі және оның туған және қайтыс болған жылдары көрсетілген. Оның бюсттері Пайнвуд және Шеппертон студияларында орналасқан. 2006 жылы BBC Дан Крюкшенктің ұсынуымен «Фризе Гриннің жоғалған әлемі» атты бағдарламалар сериясын көрсетті, ол Клод Фризе Гриннің Лэндс-Эндтен Джон о'Гройтске жасаған саяқатын, «Ашық жол» атты фильмін түсіргенін баяндады, ол 1924-1926 жылдары «Фризе Гриннің табиғи түсті әдісін» пайдаланып түсірілген. Қазіргі заманғы теледидар өндірісінің техникалық мүмкіндіктері қозғалатын нысандардың айналасындағы жыпылықтау және түс шеттерінің проблемаларын жоюға мүмкіндік берді, бұл Kinemacolor және осы әдіспен көрсетілген кезде байқалды. Нәтижесінде 1920 жылдардың ортасында Ұлыбританияның түсті бейнесін көруге мүмкіндік болды.
In 1951 a biopic was made, starring Robert Donat, based on the biography, Friese Greene, Close Up of an Inventor, as part of the Festival of Britain. The film, The Magic Box, was not shown until the festival was nearly over and only went on full release after it had finished. Despite the all star cast and much praise for Robert Donat's performance, it was a box office flop. Nonetheless, Martin Scorsese has many times cited it as one of his favourite films, and one that inspired him. The film portrayed Friese Greene as the father of the motion pictures, a view held by many British film historians at the time, but American film historian Terry Ramsaye called it a "perversion of history". In 1955, W. H. Coe wrote an article in the British Journal of Photography called "The Truth About Friese Greene" which also expressed the view that Friese Greene had not made important contributions to the development of the motion picture. Friese Greene was from then on more or less banished to obscurity by film historians, but newer research is rehabilitating him, giving a better understanding of his achievements and influence on the technical development of cinema. Despite a campaign by Bristol photographer Reece Winstone for the retention of Friese Greene's birthplace for use as a Museum of Cinematography, among other purposes, it was demolished by Bristol Corporation in 1958 to provide parking space for six cars. Premises in Brighton's Middle Street where Friese Greene had a workshop for several years are often wrongly described as his home. They bear a plaque in a 1924 design by Eric Gill commemorating Friese Greene's achievements, wrongly stating that it is the place where he invented cinematography. The plaque was unveiled by Michael Redgrave, who had appeared in The Magic Box, in September 1951. A modern office building a few yards away is named Friese Greene House. Other plaques include the 1930s Odeon Cinema in Kings Road, Chelsea, London, with its iconic façade, which carries high upon it a large sculpted head and shoulders medallion of "William Friese Greene" and his years of birth and death. There are busts of him at Pinewood Studios and Shepperton Studios. In 2006 the BBC ran a series of programmes called The Lost World of Friese Greene, presented by Dan Cruickshank about Claude Friese Greene's road trip from Land's End to John o' Groats, entitled The Open Road, which he filmed from 1924 to 1926 using The Friese Greene Natural Colour Process. Modern television production techniques meant they were able to remove the problems of flickering and colour fringing around moving objects, which Kinemacolor and this process had when projected. The result was a unique view of Britain in colour in the mid 1920s.