Әулие Мартин-дю-Канигу аббаттығы: Франциядағы Пиреней тауларында орналасқан, 1009 ж. салынған ежелгі монастырь. Пау Касальсқа шабыдан болған тарихи орын.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Мартин-ду-Каньгу аббаттығы (Каталонша: Sant Martí del Canigó) – 1009 жылы Солтүстік Каталонияның Пиреней тауларында, қазіргі Францияның оңтүстігінде, Испания шекарасына жақын Канигу тауында салынған монастырь. Пау Касалс оркестр үшін "Сант-Марти-дель-Каньго" атты шығарма жазды.
The abbey of Saint Martin du Canigou (Catalan: Sant Martí del Canigó) is a monastery built in 1009 in the Pyrenees of Northern Catalonia on Canigou mountain in present day southern France near the Spanish border. Pau Casals wrote a composition entitled "Sant Martí del Canigó" for Orchestra.
Орналасқан жері
Монастырь Пиреней-Ориенталь департаментінің Кастель коммунасы аумағында орналасқан.
The monastery is located on the territory of the commune of Casteil, in the Pyrénées Orientales département.
Тарих
Роман стиліндегі алғашқы монастырь 1005-1009 жылдары Сердания графы Гвифред II (фр. Cerdagne) тарапынан, оның ұлын өлтіргені үшін өтелген күнәнің құны ретінде салынды және бенедиктин монахтарымен мекендеді. 1050 жылы Гвифред II, 15 жыл бұрын монахқа айналғаннан кейін, өзі салған монастырьда қайтыс болды. 1051 жылы бір елші Еуропаның діни орындарына Гвифред үшін дұға етуді сұрап сапарға шықты. Ол бір пергамент, яғни қайтыс болғандарды еске алуға арналған тізім алып келді, онда әр тоқтаған жерде дұға мен құрмет сөздері жазылды. Бұл пергамент қазірге дейін сақталған және ғалымдар (соның ішінде Леопольд Делиль, 1866 жылғы «Rouleaux des Morts du IX au XV Siecle» еңбегімен) оны бір жыл ішінде солтүстік және оңтүстік Еуропа арасындағы мәдени айырмашылықтарды анықтау үшін пайдаланды. Осы маңызды құжаттан алынған жаңалықтардың бірі – оңтүстік мәдениетінің салғырт және дәстүрге бағынышты болса, солтүстік мәдениетінің жазу стилі, сөздерді қолдану және грамматикасы еркін және тәжірибелік болғанын көрсетті. Монастырь 1428 жылы Каталония жер сілкінісінен зардап шекті. 1782 жылы Людовик XVI монастырьды секуляризациялады. Монастырь 1783-1785 жылдары монахтардан босатылып, құлдырап кетті. 1793 және 1794 жылдардағы Террор кезеңінде аббатхана жабылып, оның иелігі шашырап кетті. Ғимараттар жақын жердегі тұрғындар үшін тас карьеріне айналдырылды, монастырьдің капителдері, сондай-ақ мүсіндер мен жиһаз тоналды. 1902 жылы Эльн және Перпиньян епископы, каталондық тегіне байланысты, қираған орындарды кең ауқымда қалпына келтіруге кірісті, бұл жұмыс 1932 жылы аяқталды. Бүгінде ол Бәрақаттылықтардың католик қауымымен қамтылған.
The original Romanesque style monastery was built from 1005 to 1009 by Guifred II, Count of Cerdanya (Fr. Cerdagne), in atonement for the murder of his son and was populated by Benedictine monks. In 1050, Guifred II died at the monastery he had built after having become a monk there 15 years before. In 1051 a messenger set forth to visit religious houses throughout Europe to solicit prayers for Guifred. He brought a parchment, a mortuary roll, upon which at each stop were added words of prayer and respect. This parchment has survived and scholars (including Léopold Delisle with his Rouleaux des Morts du IX au XV Siecle of 1866) have used it to discover differences in culture between northern and southern Europe in a single given year. Some of the discoveries from this important document include that southern culture was more staid and bound by custom while the northern culture more free form and experimental in their writing styles, use of words and grammar. The monastery was damaged in the Catalan earthquake of 1428. The monastery was secularized in 1782 by Louis XVI. The monastery was abandoned by the monks in 1783 1785 and fell into disrepair. During Reign of Terror in the years 1793 1794, the abbey was closed, and its contents scattered. The buildings were then transformed into a stone quarry for nearby residents, the capitals of the cloister were looted, as well as sculptures and furniture. In 1902, the bishop of Elne and Perpignan, because of his Catalan background, began to restore the ruins radically, work that was completed in 1932. Today it is occupied by the Catholic Community of the Beatitudes.
Ғимараттар
Аббатхана бірінші роман стилінде салынған екі шіркеуден тұрады: Киелі Марияға арналған төменгі шіркеу және Киелі Мартинге арналған жоғарғы шіркеу. Бұл ғимарат Франция Мәдениет министрлігінің архитектуралық мұра туралы деректер базасы – Base Mérimée-де PA00103981 нөмірімен тіркелген. Төменгі шіркеу көбінесе қара түсті, ал күмбездерінің биіктігі 3 метрден аспайды. Шығыс бөлігі (апсидалар мен іргелес бөлік) шамамен 1009 жылы қасиеттілікке берілген, ал ғимараттың қалған бөлігі 1010–1020 жылдары, Киелі Гандерс реліквияларын алғаннан кейін және шіркеуді қайта қасиеттілікке бергеннен кейін салынған. Жоғарғы шіркеу 1010–1020 жылдар аралығында (төменгі шіркеу кеңейтілгенмен бірге) салынды. Оның құрылысы үшін төменгі шіркеудің бағаналарын шаршы пішіндес тіреулермен нығайту қажет болды. Төменгі шіркеу сияқты, Киелі Мартин шіркеуі де монолитті бағаналармен бөлінген үш бөлімнен тұрады және цилиндрлі, жартылай дөңгелек пішіндес (үшінші және төртінші бөліктер арасында тіреу жұбы крест тәрізді және аркалық тіреулерден басқа). 1428 жылғы жер сілкінісінен зақымданған қақпаның биіктігі 19 метрден аспайды. Ол толыққанды қалпына келтірілген жоқ. Қалған монастырь ғимараттары 20 ғасырдың басына жатады.
The abbey consists of two churches in the First Romanesque style; the lower church, dedicated to St. Mary, and the upper, dedicated to St. Martin. This building is indexed in the Base Mérimée, a database of architectural heritage maintained by the French Ministry of Culture, under the reference PA00103981. The lower church is predominantly black, and vault height rarely exceeds 3 meters. The eastern part (apses and adjacent bay) probably dates back to the consecration of 1009, while the rest of the building dates from the years 1010–1020, in conjunction with work after acquiring the relics of St. Ganders and new consecration of the church. The upper church was built between the years 1010 1020 (at the same time as the expansion of the lower church). Its construction required the strengthening of the columns of the lower church, which were enclosed in square piles. Similar to the lower church, the Saint Martin church is composed of three naves separated by monolithic columns and barrel vaulted semicircular (except between the third and fourth bay, where the pair of support is cruciform in shape and arch supports). The gatehouse is no longer than 19 meters after being damaged in the 1428 earthquake. It was never fully restored. The rest of the convent buildings date from the early 20th century.
Қонақ үй
1900-1920 жылдардағы қайта жаңарту жұмыстарынан кейін осы дөңгелекті галереяның бастапқы келбетін көзге елестету қиын. Бұл дөңгелекті галерея бір кезде екі қабаттан тұрған, біріншісі 11 ғасырдың басында, ал екіншісі 12 ғасырдың соңында салынған. Төменгі қабатта күмбезделген галереялар мен жартылай дөңгелек аркалар болған, бірақ олар ешқандай әшекейлемелермен безендірілмеген. Бүгінде тек үш галерея ғана сақталған, олар көптеп қайта жаңартылып, бастапқы ерекшеліктерінен айырылған. Жоғарғы қабатта мәрмәрдан жасалған капительдер болған, олар француз революциясы кезінде монастырь жабылуынан кейін шашырап кеткен. Қайта жаңарту барысында олардың бір бөлігі табылып, жаңа оңтүстік галереяға орнатылды.
Since the restorations of 1900 1920 it is difficult to imagine the original appearance of the cloister. The cloister once had two levels, the first built in the early 11th century and the second to the late 12th century. The lower level, which showed vaulted galleries and semicircular arches was bare of any decoration. Nowadays, there remain only three galleries that have been heavily restored, lacking their original character. The upper level, had marble capitals, which were scattered after the closure of the monastery during the French Revolution. The restoration recovered some, which were incorporated in the new southern gallery.