Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қасиетті Крест монастыры (Mosteiro da Santa Cruz), сонымен қатар Қасиетті Крест шіркеуі деп те аталады, Португалияның Коимбра қаласында орналасқан Ұлттық ескерткіш. Португалияның алғашқы екі патшасы шіркеуде жерленгендіктен, оған Ұлттық Пантеон мәртебесі берілді. 1131 жылы Коимбраның қорғану қабырғаларынан тыс жерде құрылған Киелі Крест монастыры Португалия монархиясының алғашқы күндері ең маңызды монастырлық үй болды. Қасиетті Теотоний Коимбраның қасиетті крестінің тұрақты канондары қауымын құрды және олардың бірінші приоры болды. Монастырь мен шіркеу 1132 және 1223 жылдар аралығында тұрғызылды. Монастырға көптеген папалық артықшылықтар мен патшалық гранттар берілді, бұл саяси институционалдық және мәдени сахнадағы өз позициясын нығайта отырып, айтарлықтай байлықты жинауға мүмкіндік берді. Оның кең кітапханасы бар мектебі орта ғасырларда жоғары құрметке ие болды және ол зиялы және билік элитасының кездесу орны болды. Оның скрипторийін король Афонсу Генрикес патшалық билікті нығайту үшін қолданған, сондықтан оның сол жерде жерленуге шешім қабылдағаны таңқаларлық емес деп саналды.
The Monastery of the Holy Cross (Mosteiro da Santa Cruz), also known as the Church of the Holy Cross, is a National Monument in Coimbra, Portugal. Because the first two kings of Portugal are buried in the church it was granted the status of National Pantheon. Founded in 1131 outside the protecting walls of Coimbra, the Monastery of the Holy Cross was the most important monastic house during the early days of the Portuguese monarchy. Saint Theotonius founded this community of Canons Regular of the Holy Cross of Coimbra and served as their first prior. The monastery and church were erected between 1132 and 1223. The monastery was granted numerous papal privileges and royal grants, which allowed the accumulation of considerable wealth, at the same time as it consolidated its position on the politico institutional and cultural scene. Its school, with its vast library, was highly respected in medieval times and was a meeting point for the intellectual and power elites. Its scriptorium was used for the consolidation of royal power by King Afonso Henriques, thus it was not considered strange that he decided to be buried there.
Сәулет
Алғашқы роман стиліне тән монастырьдан ештеңе қалмады. Оның тек бір кемесі мен қасбеті жоғары мұнарасы болғаны белгілі, бұл Августин романдық құрылыстарына тән, бірақ бұл элементтердің ешқайсысы сақталмаған. XVI ғасырдың бірінші жартысында монастырь король Мануэльдің бұйрығымен толығымен жаңартылды, бұл монарх монастырьді қамқорлыққа алды. Бүкіл монастырь кешені, шіркеу және король Афонсу Генрикес пен оның мұрагері король Санчо I-нің қабірлері қайта ұйымдастырылып, 1530 жылы басты часовняға көшірілді, онда олар әлі де Николау Шантереннің мүсін жұмысында жатыр. Диого де Боитака архитекторы Мануэльдік шіркеудің және баспахананың қабырғалы және қабырғалы төбелері бар үйдің орналасуына жауапты болды. Марко Пирес шіркеудің, Капела де Сан-Мигельдің (Киелі Михаил шіркеуі) және Клаустро-ду-Силенсио (Сытыраулық киелі үй) аяқталуымен жұмысты жалғастырды. 1522 және 1525 жылдар аралығында Шантереннің басқаруымен салынған негізгі портал - бұл бүкіл монастырлық ансамбльдің ең көрнекті бөлігі, ол Мануэлиннің көркемдік элементтерін Ренессанс илхамның басқа ерекшеліктерімен үйлестіреді. Бүкіл 16 ғасырда Коимбраның Киелі Крест монастырында ең беделді сәулетшілер, мүсіншілер мен суретшілер жұмыс істеді, мысалы Диого де Кастильо, Махим және Жан Руандықтар, Кристовао де Фигуэредо және Васко Фернандес, сондай-ақ жоғарыда аталған Шантерен, Боитака және Диого Пирес Жас. Сакризия 17 ғасырдан бастау алады және 16 ғасырдағы кейбір көрнекті кенептерді сақтайды.
Nothing remains of the early Romanesque monastery. It is known that it had only one nave and a high tower in the façade, as typical of the Augustinian Romanesque constructions, but none of those elements subsisted. In the first half of the 16th century, the Monastery was completely renovated by King Manuel's order, this monarch having assumed the Monastery tutelage. The whole monastic complex, the church and the tombs of King Afonso Henriques and of his successor, King Sancho I, were rearranged and transferred to the main chapel in 1530, where they still lie in a sculptural work by Nicolau Chanterene. The architect Diogo de Boitaca was responsible for the layout of the Manueline church and the chapter house with its basket handled and ribbed ceilings. Marco Pires gave continuity to the work, with the completion of the church, the Capela de São Miguel (St. Michael's Chapel) and the Claustro do Silêncio (Cloister of Silence). The main portal, built between 1522 and 1525 under Chanterene, is the most emblematic piece of the whole monastic ensemble, harmonising the artistic elements of the Manueline with other features from Renaissance inspiration. Through the whole 16th century, the most respected architects, sculptors, and painters worked at the Monastery of the Holy Cross of Coimbra, such as Diogo de Castilho, Machim and Jean of Rouen, Cristóvão de Figueiredo and Vasco Fernandes besides the already mentioned Chanterene, Boitaca and Diogo Pires the Younger. The sacristy dates back to the 17th century and keeps some notable 16th century canvases.
Қоғам мүшелері
Лиссабондық, көбірек Падуандық, қасиетті Антоний тұрақты канондар қауымының мүшесі болды, ал ординациядан кейін монастырь қонақжайлылығы үшін жауапты болды. Осы қызметінде ол Францисктік протомучениктердің сүйектерін қарсы алды, олардың сүйектері Мароккода қайтыс болғаннан кейін Ассизиге жеткізілді. Бұл оның жаңадан құрылған францискандықтарға арнап, канондық өмірдің қауіпсіздігі мен жеңілдігін тастауға шешім қабылдауына әкелді.
Saint Anthony of Lisbon, more widely known as Saint Anthony of Padua, was a member of the community of canons regular, and after his ordination, he was placed in charge of hospitality for the monastery. It was in this capacity that he welcomed the remains of the Franciscan protomartyrs, whose remains were being transported back to Assisi, after their deaths in Morocco. This led to his decision to leave the security and ease of the life of a canon for that of the newly founded Franciscans.