Кіріспе

Венесуэланың Кариб теңізінің шығысындағы адам тұрмайтын арал. Авес аралы (испан тілінде Isla de Aves) – Венесуэланың федералды тәуелділігі. Ол көптеген аумақтық даулардың нысаны болды (қазіргі таңда шешілді), АҚШ-пен (1856 жылғы Гуано аралдары заңы арқылы), Доминика сияқты көршілес тәуелсіз аралдармен, сондай-ақ Нидерланды мен Ұлыбритания сияқты айналасындағы тәуелді аралдарды басқаратын Еуропа мемлекеттерімен. Бұл Авес қырқасының бөлігі және Желді аралдар тізбегінің батысында жатыр. Оның ұзындығы және ені ешқашан артық емес, тыныш күні теңізден көтеріледі. Біріккен Ұлттар Ұйымының Теңіз құқығы жөніндегі конвенциясын қалай түсінуге байланысты, ол заңды түрде "тасқа" жатқызылуы мүмкін, бұл Венесуэлаға тек он екі теңіздік шақырымдық экономикалық аймақ береді. Дегенмен, Венесуэла оның қалыпты арал екенін және оған белгілі бір экономикалық аймақ берілгенін мәлімдейді. Көбінесе құмнан тұрады, шағын бөлігінде кейбір құрғақ өсімдіктер өседі. Кейде дауыл кезінде толығымен су астында қалады. Бұл Монсерраттан оңтүстік-батысқа қарай, Доминикадан батысқа қарай және Венесуэланың материгінен солтүстікке қарай орналасқан.

Дауылдардың әсері

Бірнеше уақыттан бері арал толығымен жойылу қаупінде тұр, ал Венесуэла билігі оны қорғау жолдарын қарастырып жатыр, сонымен қатар Кариб теңізіндегі Авес аралынан бастау алатын аумақтық талаптарды да ескереді. 1980 жылғы Атлантика дауыл маусымындағы "Аллен" дауылдың салдарынан арал екіге бөлінді, бірақ кейіннен кораллдың өсуі оны қайта біріктірді. 2007 жылдың 17 тамызында "Дин" дауылдың күші аралды күшті эрозияға ұшыратты.

Қоршаған орта

Бұл арал теңіз құстарының және жасыл теңіз тасбақасының (Chelonia mydas) тоқтау және көбейетін орны. Оның аласа болуы кеме жүзуге қауіпті, сондықтан көптеген кемелер осы жерде қираған.

Әуесқойлық радио "құрылымы"

Авес аралы – ITU YV0 префиксімен ерекше сирек кездесетін әуесқойлық радио "бірлігі". Аралға 2006 жылғы экспедицияны жоспарлауға 14 жыл кетті. Экспедиция мүшелерінің біреуі жүрек талмасынан көз жұмсағанына қарамастан, бір апталық сапар барысында 42 000-нан астам байланыс жасалды.

Тарих

Арал 1584 жылы Аваро Санццемен ашылған, бірақ ол қоныстанбаған. Кейіннен ол Ұлыбритания, Испания, Португалия және Нидерланды тарапынан иеленуге талап қойылды. 17, 18 және 19 ғасырларда Голландияның Сент-Эвстаций және Саба аралдарының тұрғындары Авеске құс жұмыртқасы мен тасбақа жұмыртқасын жинау үшін үнемі келіп тұратын. 1854 жылы АҚШ капитаны Авестегі гуаноның көп мөлшерін тапты және одан кейін жүйелі жинау басталды. Голландия және Венесуэла үкіметтері бұл туралы біліп, наразылық білдірді. Голландиялықтар Авеске әскери кеме жіберді. Оның капитаны американдықтардың гуаноны тиеп жатқанын көрді. Ол оларға голландиялықтардың Авесті Нидерландтың иелігі деп санайтынын хабарлады. 1857 жылы арал тағы да дауға түсті, үш бостондық – «Шелтон, Самсон және Таппан» атты адамдар, «жақында қабылданған АҚШ Гуано аралдары заңына сәйкес», аралды «тастап кетілген күйде тапқандықтан» Венесуэла үкіметімен дауласты. Осы уақытта 1859 жылы Сент-Эстациус әкімшісі Балтиморлық «Эдвард Грин, Кин және компаниясына» Авесте гуано жинауға тоннасына 2,50 фунт стерлингтік концессия берді. Ол «Авесте голландтар тұрақты түрде қоныстанбағанымен, Стация және Саба тұрғындары аралды ешкім есіне түсіре алмайтындай ұзақ жылдар бойы пайдаланғанын» анықтады, бұл «иеліктің дәлелі» болды. Ол уақытша концессия берді және Кюрасаодағы губернатордан растау сұрады. Губернатор голландтық Сент-Мартендегі бизнесмендер тобынан Авесте гуано өндіру туралы өтініш алды. Олар Авесті голланд үкіметінің иелігі деп мойындады. Екі тарап та Испания королевасын қабылдады, ал 1865 жылы Изабелла II мәселе бойынша шешім шығарды, ол Венесуэланың пайдасына болды. Алайда, Изабелланың шешімі Голландияның Сент-Эвстациус, Саба және Сент-Мартен аралдарының тұрғындарына Авестің айналасындағы суларда балық аулау құқығын мойындады. Голландиялықтар үшін бұл басты мәселе болғандықтан, олар шешімді қабылдады. Кейіннен кейбір голланд тарихшылары Изабелланың кеңесшілері Авесті Венесуэла жағалауындағы Бонайр мен Лос-Рокес арасында орналасқан Лас-Авес архипелагымен шатастырған болуы мүмкін деп болжады. 1878 жылдан 1912 жылға дейін аралды американдық гуано өндірушілер басып алды, бірақ кейін олар оны толықтай жоғалтты. Авес аралы 1895 жылы президент Хоакин Креспо жасаған Венесуэланың аумақтық қайта ұйымдастырылуына енгізілді. 1905 жылы Авес аралы Колон федералды аумағының «Шығыс муниципалитеті» деп аталатын муниципалитетіне айналды. 1950 жылы екі күзет кемесі мен бір көлік кемесінен тұратын Венесуэла Әскери-теңіз күштері аралды бақылауға алу үшін әскерлер тобымен жіберілді. 1978 жылдың 2 маусымында Венесуэла Әскери-теңіз күштері аралдың оңтүстік ұшына жақын жерде, ішінара суда салынған платформа ретінде салынған және ғалымдар мен әскери қызметкерлер тобының тұрақты мекені болған «Симон Боливар» атты ғылыми теңіз базасын құруға жіберілді.

АҚШ-пен Венесуэла арасындағы теңіз шекарасы туралы келісім

1978 жылғы 28 наурызда Венесуэла Авес аралын бағыт нүктесі ретінде пайдаланып, АҚШ-пен Авес аралы мен Пуэрто-Рико арасындағы теңіз шекарасы туралы келісімге келді; бұл келісім екі тарап ратификациялағаннан кейін 1980 жылғы 24 қарашада күшіне енді. Арал АҚШ-қа ең жақын венесуэлалық аумақ болып табылады, АҚШ-тың Сент-Круа аралынан шамамен 262 километр (163 миль) қашықтықта орналасқан.

Франциямен келісім

1980 жылдың 17 маусымында Венесуэла Франциямен келісімге келді, соған сәйкес 62°48′52″ батыс бойлық Авес аралы мен Гваделупа және Мартиника арасындағы теңіз шекарасы болып белгіленді.

2006 Доминика мен Венесуэла арасындағы бейресми келісім

2006 жылы маусым айында Венесуэлаға сапар барысында Доминика премьер-министрі Рузвельт Скеррит Авес аралының Венесуэлаға тиесілі екенін айтты, осылайша аумақтық таласқа ресми түрде нүкте қойды.