Жұқпалы ауруларды хабарлау жүйесінің тарихы және мақсаты
UK statutory notification system
Ұлыбританиядағы жұқпалы аурулар туралы хабарлау жүйесі – эпидемияны анықтау, алдын алу мақсатында дәрігерлер ауруды хабарлауы тиіс. Жұқпалы аурулар, NOIDS.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ұлыбританияның жұқпалы аурулар туралы заңмен белгіленген хабарлау жүйесі (әрі жұқпалы аурулар туралы хабарлау, немесе NOIDS деп те аталады) – дәрігерлердің дифтерия немесе қызылша сияқты қауіпті жұқпалы аурулармен келген жағдайды жергілікті биліктің "компетентті лауазым иесіне" (мысалы, жұқпалы ауруларды бақылау жөніндегі кеңесшіге) хабарлауға міндетті болуымен жұмыс істейтін жүйе. Компетентті лауазым иесі одан кейін есепті Лондонның солтүстігіндегі Колиндейлде орналасқан Денсаулық сақтау агенттігінің (HPA) Жұқпалы аурулар орталығына жібереді. Бұл жүйенің басты мақсаты – мүмкін болатын эпидемияларды анықтау және оларға араласу. Сондай-ақ, ол болашақ індеттерді болдырмау жолдарын жоспарлауға көмектесетін қадағалау деректерін жинауға мүмкіндік береді.
The UK statutory notification system for infectious diseases (also called Notifications of Infectious Diseases or NOIDS) is a system whereby doctors are required to notify a "proper officer" of the local authority (such as a Consultant in Communicable Disease Control) if they are presented with a case of a serious infectious disease such as diphtheria or measles. The proper officer then sends a report to the Centre for Infections of the Health Protection Agency (HPA) in Colindale, north London. The main purpose of the system is the detection and intervention in possible epidemics. It also enables surveillance data to be collected that can help in planning ways to prevent future outbreaks.
Заңмен белгіленген хабарламалар жүйесінің тарихы
Кейбір жұқпалы ауруларды хабарлаудың заңдық талабы алғаш рет 1889 жылғы Жұқпалы аурулар (хабарлау) заңымен (52 және 53 Виктория, 72-тарау) енгізілді, ол Лондонда есеп беруді міндетті, ал провинцияларда – ерікті етті. Шешек, холера, дифтерия, мембраналық крупа, эризипела, скарлатина, тыф, ішек қабынуы, қайталамалы қызба және босанғаннан кейінгі қызба ауруларының жағдайларын үй иесі немесе емдеген дәрігер жергілікті билік органдарына хабарлауға тиіс болды. 1899 жылғы Жұқпалы аурулар (хабарлау) кеңейту заңымен (62 және 63 Виктория, 8-тарау) бұл жүйе Англия мен Уэльстің қалған бөлігіне тарады. Егер үй иесі немесе жалпы тәжірибелі дәрігер осы аурулардың бірін хабарламаса, оған қырық шиллингке дейін айыппұл салынатын еді. Хабарлама сертификатын алғаннан кейін, жергілікті санитарлық орган 1875 жылғы Қоғамдық денсаулық заңы сияқты қолданыстағы қоғамдық денсаулық заңдарын қолдана алатын болды (38 және 39 Виктория, 55-тарау), науқастарды ауруханада оқшаулау, мүлікті және жеке заттарды дезинфекциялау, оқуды тоқтату және уақытша кәсіпорындарды жабу үшін. Алғашында аурулар туралы статистика жергілікті билік органдарынан Бас тіркеуші кеңсесі жинады, онда туылғандар, некелер және өлім туралы ұлттық статистика да жиналды. Кейін бұл кеңсе Халық санағы және зерттеулер кеңсесі деп аталды, ал қазір Ұлттық статистика басқармасы деп аталады. Алайда, 1997 жылы жүйені басқару жауапкершілігі Жұқпалы ауруларды бақылау орталығына (CDSC) берілді, қазір ол Денсаулық сақтау агенттігінің Денсаулық сақтау қызметтері бөліміне (HPS) қарасты.
The statutory requirement for the notification of certain infectious diseases first came into being with the Infectious Disease (Notification) Act 1889 (52 & 53 Vict. c. 72), which made reporting compulsory in London and optional in the provinces. Cases of smallpox, cholera, diphtheria, membranous croup. erysipelas, scarlatina or scarlet fever, typhus fever, typhoid fever, enteric fever, relapsing fever, continued fever and puerperal fever had to be reported by the household head or attending doctor to the local authority. The system spread to the rest of England and Wales in 1899 with the Infectious Disease (Notification) Extension Act 1899 (62 & 63 Vict. c. 8). Householders or general practitioners who failed to notify a case of one of these diseases was liable to a fine of up to forty shillings. Following receipt of a notification certificate, the local sanitary authority could pursue existing public health laws, such as the Public Health Act 1875 (38 & 39 Vict. c. 55), to isolate patients in hospital, disinfect property and belongings, suspend schooling, and temporarily close businesses. Originally, disease statistics were collected from the local authorities by the Registrar General's Office, where national statistics were already collected on births, marriages and deaths. This office was later known as the Office of Population Censuses and Surveys and is now called the Office for National Statistics. In 1997, however, the responsibility for administering the system was transferred to the Communicable Disease Surveillance Centre (CDSC), now the Health Protection Agency's Health Protection Services Division (HPS).