Жұқпадан сақтану шаралары: медицинада пациенттердің дене сұйықтықтарымен байланысты болдырмау, қолғап, көзілдірік кию, гигиена сақтау. 1980-ші жылдарда енгізілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Медициналық стандарт – байланыс болдырмау
Medical standard for contact avoidance
Универсалды сақтық шаралары – медицинада пациенттердің дене сұйықтықтарымен байланысты болдырмау практикасы, медициналық қолғаптар, көзілдіріктер және бет қалқандары сияқты тесіксіз заттарды кию арқылы жүзеге асырылады. Инфекцияны бақылау техникалары негізінен жақсы гигиеналық әдеттер болды, мысалы, қол жуу, қолғаптар мен басқа да қорғау құралдарын пайдалану, гиподермалық инелерді, скальпельдерді дұрыс қолдану және асептикалық техникаларды сақтау. 1980 жылдары ЖИТС таралуынан кейін, АҚШ-тың CDC 1985-88 жылдары оларды ресми түрде енгізді. Әрбір пациент инфекциялық деп есептелді, сондықтан тәуекелді азайту үшін сақтық шаралары қабылданды. 1987 жылы универсалды сақтық шаралары «дене сұйықтықтарын оқшаулау» деп аталатын ережелер жиынтығымен толықтырылды. 1996 жылы екі практика да «стандартты сақтық шаралары» деп аталатын жаңа тәсілмен алмастырылды. Қазіргі уақытта барлық денсаулық сақтау орталықтарында жеке қорғаныш құралдарын пайдалану ұсынылады.
Universal precautions refers to the practice, in medicine, of avoiding contact with patients' bodily fluids, by means of the wearing of nonporous articles such as medical gloves, goggles, and face shields. The infection control techniques were essentially good hygiene habits, such as hand washing and the use of gloves and other barriers, the correct handling of hypodermic needles, scalpels, and aseptic techniques. Following the AIDS outbreak in the 1980s, the US CDC formally introduced them in 1985–88. Every patient was treated as if infected, and therefore precautions were taken to minimize risk. In 1987, the practice of universal precautions was adjusted by a set of rules known as body substance isolation. In 1996, both practices were replaced by the latest approach known as standard precautions. Use of personal protective equipment is now recommended in all health care settings.
Тарихи маңызы
Жалпыға ортақ сақтық шаралары – инфекцияны бақылау тәжірибесі. Жалпыға ортақ сақтық шаралары бойынша барлық науқастар қан арқылы берілетін патогендерді тасушы болуы мүмкін деп есептелді. Нұсқаулық қан мен қанмен ластанған дене сұйықтықтарын жинағанда немесе ұстағанда қолғап киюді, қанның шырышты қабықшаларға шашырау қаупі болғанда бет қалқанын киюді және барлық инелер мен өткір заттарды тесілуге төзімді контейнерлерге тастауды ұсынды. 1985-1988 жылдар аралығында АҚШ-та ЖҚТБ эпидемиясынан кейін CDC тарапынан жалпыға ортақ сақтық шаралары енгізілді. 1987 жылы жалпыға ортақ сақтық шаралары ережелер жиынтығымен толықтырылды. 1996 жылы бұл екі тәжірибе де стандартты сақтық шаралары деп аталатын жаңа тәсілмен алмастырылды.
Universal precautions are an infection control practice. Under universal precautions all patients were considered to be possible carriers of blood borne pathogens. The guideline recommended wearing gloves when collecting or handling blood and body fluids contaminated with blood, wearing face shields when there was danger of blood splashing on mucous membranes ,and disposing of all needles and sharp objects in puncture resistant containers. Universal precautions were introduced in the US by CDC in the wake of the AIDS epidemic between 1985 and 1988. In 1987, the practice of universal precautions was adjusted by a set of rules known as body substance isolation. In 1996, both practices were replaced by the latest approach known as standard precautions.
Қолдану
Дәрігерлер, медбикелер, науқастар және науқастармен, сондай-ақ олардың дене сұйықтықтарымен байланысқа түсетін медициналық қызметкерлер үшін арнайы шаралар әзірленді. Бұл шаралар тікелей науқастармен байланыспайтын қызметкерлер мен басқа да адамдарға да қатысты.
Universal precautions were designed for doctors, nurses, patients, and healthcare workers who came into contact with patients and their bodily fluids. This included staff and others who might not come into direct contact with patients.
Жабдық
Патогендер екі негізгі санатқа бөлінеді: қан арқылы (дене сұйықтықтарымен) және ауа арқылы таралатындар. Жеке қорғаныс құралдарына кедергілік халаттар, қолғаптар, маскалар, көзілдіріктер немесе әйнектер және бет қалқандары кіреді, бірақ олармен шектелмейді. Қан арқылы жұғатын инфекциялар үшін, егер қосымша факторлар болмаса немесе қан құюдың лейкоциттермен байланысты асқынуларын болдырмау мақсатында болмаса, қосымша сақтық шаралары қажет емес. Қосымша сақтық шараларын талап ететін жағдайлар: приондық аурулар (мысалы, Крейцфельдт-Якоб ауруы), ауа арқылы жұғатын аурулар (мысалы, туберкулез), тамшы арқылы жұғатын аурулар (мысалы, қызылша, қызылша, тұмау, жұқпалы қықырым) және құрғақ терімен тікелей немесе жанама контакті арқылы (мысалы, MRSA колонизациясы) немесе ластанған беттермен, немесе жоғарыда аталғандардың кез келген комбинациясымен жұғу.
Since pathogens fall into two broad categories, bloodborne (carried in the body fluids) and airborne, personal protective equipment included, but was not limited to barrier gowns, gloves, masks, eyewear like goggles or glasses and face shields. Additional precautions are not needed for blood borne infections unless there are complicating factors or to avoid leukocyte related complications of blood transfusion. Conditions demanding additional precautions are prion diseases (e. g., Creutzfeldt–Jakob disease), diseases with air borne transmission (e. g., tuberculosis), diseases with droplet transmission (e. g., mumps, rubella, influenza, pertussis) and transmission by direct or indirect contact with dried skin (e. g., colonisation with MRSA) or contaminated surfaces or any combination of the above.
Жағымсыз әсерлер
2010 жылдан бері денсаулық сақтау орталарындағы стигма және кемсітушілік туралы зерттеулер, денсаулық сақтау қызметкерлерінің пациенттерді кемсіту құралы ретінде әмбебап сақтық шараларын қолдануына басымдық берді. Атап айтқанда, ВИЧ және/немесе гепатит С жұқтырған адамдармен жұмыс істегенде әмбебап сақтық шараларын қолданудағы тұрақсыздық, сондай-ақ осы топтардағы стигматизация сезімі туралы хабарлар арасындағы байланыс анықталды. Бұл ерекше көзқарас ВИЧ және гепатит С-қа қатысты стигмадан туындаған болуы мүмкін, ол негізінен инфекцияның таралуына қатысты қорқыныштар мен қате түсініктерге, сондай-ақ пациенттің өмір салты мен тәуекелдері туралы болжамдарға байланысты.
As of 2010 research around stigma and discrimination in health related settings has implicated universal precautions as a means by which health care workers discriminate against patients. Particularly the employment of universal precautions when working with people with HIV and/or hepatitis C has been demonstrated to be inconsistent and implicated with feelings of stigmatization reported by those populations. It is speculated that this differential approach to care stems from stigma towards HIV and hepatitis C, rooted largely in fears and misconceptions around transmission and assumptions about patient lifestyle and risk.