Канаданың Дарлингтон атом электр станциясы

Кіріспе

Канаданың ядролық электр станциясы

Дарлингтон ядролық электр станциясы – Онтарио провинциясының Кларингтон қаласында, Онтарио көлінің солтүстік жағалауында орналасқан Канаданың ядролық электр станциясы. Бұл төрт CANDU ядролық реакторынан тұратын ірі ядролық кешен, барлық блоктар желіде болғанда жалпы қуаты 3512 МВт құрайды. Бұл Онтарионың электр энергиясына қажеттілігінің шамамен 20 пайызын қамтамасыз етеді, яғни екі миллиондық қаланың тұрғындарын қуатпен қамтуға жеткілікті. Реактордың конструкциясы Пикеринг және Брюс ядролық станцияларындағы бұрынғы CANDU реакторларынан әлдеқайда қуатты, сондықтан 4 блоктан тұратын бұл станция Канададағы екінші ірі станция болып табылады (8 блоктан тұратын Брюс станциясынан кейін). Станция орналасқан муниципалитет – Дарлингтон қалашығының атымен аталады, қазір ол Кларингтон муниципалитетінің құрамына кіреді. Станцияның құрылысы 1981 жылдың қыркүйегінде басталды және 1985 жылы алғашқы операцияларды бастау жоспарланды. Бірақ бірнеше кешігулер орын алып, 3 және 4 блоктардың құрылысы 1984 және 1985 жылдарға шегерілді. 2-ші блок 1990 жылы, 1-ші блок 1992 жылы, ал 3-ші және 4-ші блоктар 1993 жылы пайдалануға берілді. Кешігулер мен күтілмеген шығындар Дарлингтонды Канададағы ядроға қарсы қозғалыстың негізгі зерттеу нысанына айналдырды және 1999 жылы Ontario Hydro компаниясының таратылуына және оның қарыздарын арнайы төлемдер арқылы өтеуге себеп болды. Алғашқы операциялар мен сынақтан өткеннен кейін, бұл станция әлемдегі ең сенімді станциялардың бірі болып саналады. Қазіргі уақытта станцияда орта жөндеу жұмыстары жүргізілуде, екі блок жаңартылды және келесі екі блоктың 2026 жылға дейін аяқталуы күтілуде. Бастапқы учаске таңдалған кезде-ақ, қазіргі станцияның шығысындағы үлкен аумақ "Дарлингтон Б" деп аталатын екінші төрт реакторлық блок үшін резервтеліп қойылған. 2006 жылы Ontario Power Generation компаниясы "B" учаскесінде екі блоктан тұратын станция салуға өтініш беру процесін бастады. Алайда, жоба 2013 жылы жобалық сметадан асып кеткендіктен тоқтатылды. 2020 жылы "B" учаскесінде әлдеқайда кішкентай BWRX 300 модулдік реакторын орнату жоспарлары басталды, жұмыстар жалғасуда.

Darlington Nuclear Generating Station is a Canadian nuclear power station located on the north shore of Lake Ontario in Clarington, Ontario. It is a large nuclear facility comprising four CANDU nuclear reactors with a total output of 3,512 MWe when all units are online, providing about 20 percent of Ontario's electricity needs, enough to serve a city of two million people. The reactor design is significantly more powerful than those used in previous CANDU sites at Pickering and Bruce, making its 4 unit plant the second largest in Canada behind the 8 unit Bruce. It is named for the Township of Darlington, the name of the municipality in which it is located, which is now part of the amalgamated Municipality of Clarington. The plant began construction in September 1981 and planned to start initial operations in 1985. Several delays ensued, and the construction start on Units 3 and 4 was put off until 1984 and 1985. Unit 2 entered operation in 1990, followed by Unit 1 in 1992, and Units 3 and 4 in 1993. The delays and resulting cost overruns have made Darlington a primary case study for the anti nuclear movement in Canada, and was one of the main reasons Ontario Hydro was broken up in 1999 and its debts paid off by special billings. After initial operations and shakeout, it is often among the most reliable plants in the world in terms of capacity factor. , the plant is undergoing a mid life upgrade, with two units completed and the second two expected to complete in 2026. Room for a second four reactor unit had been in place since the original site selection, with a large area to the east of the current plant set aside for what was known as Darlington B. In 2006, Ontario Power Generation began the process of applying to build a two unit plant on the B site. This project was cancelled in 2013 when the estimated cost was far beyond initial projections. In 2020 plans started to install a much smaller BWRX 300 small modular reactor install on the B site, which are ongoing .

Жоспарлау, даулар және кешігулер

Дарлингтон – «Онтарио Гидро» компаниясы жоспарлаған ірі ядролық құрылыс жұмысының бір бөлігі болды, ол олардың электр энергиясына деген сұраныстың жылына 7%-ға дейін тұрақты өсуіне негізделген. Осы болжамды өсуге сүйене отырып, компания 1990 жылға қарай провинцияның электр энергиясының 60-70%-ын ядролық энергия есебінен қамтамасыз ететінін және осы мақсатқа жету үшін көптеген жаңа реакторлар салынуы керектігін мәлімдеді. Дарлингтон провинциялық паркіндегі жер 1960 жылдардың соңында потенциалдық құрылыс алақаны ретінде анықталды және «Гидро» компаниясы 1971 жылы осы жер учаскесін «энергия орталығы» ретінде сатып алды. Ядролық электр станциясын дамытудың алғашқы ресми жоспарлары 1973 жылы бекітілді, бұл Онтарионың консервативті премьер-министрі Билл Дэвис шешімімен жасалғандай көрінеді және кабинет отырысында талқыланбады. Ол кезде төрт энергоблоктан тұратын станцияның құрылыс құны 4,5 миллиард долларға бағаланды (1973 жылғы 4,5 миллиард доллар шамамен бүгінгі күнгі <есептелген сома> миллиард долларға тең), ал құрылыс 1979 жылы басталуы тиіс болды. 1974 жылы қоғамдық тыңдаулар басталды және жалпы жоспарлар 1976 жылы аяқталды. Үкіметтен ресми рұқсат 1977 жылдың 18 сәуірінде берілді, ал құрылыс жұмыстарына арналған алғашқы келісімшарттар 1978 жылдың 8 маусымында жасалды. 1970 жылдардың қалған бөлігінде «Гидро» компаниясының болашақ сұраныс болжамдары бірнеше рет сынға ұшырады. 1973 жылғы мұнай дағдарысы және одан кейінгі 1973-1975 жылдардағы экономикалық төмендеу провинциядағы өсім қарқынын күрт төмендетті, ол 1977 жылы нөлге жетті. Бұл алаңдаушылықтар кеңінен таралғаннан кейін, 1975 жылы Дэвис екі тәуелсіз комиссия құрды: Портер комиссиясы және Таңдау комитеті. Екеуі де болжамдардың тым жоғары екеніне келісті. Одан кейін жаңадан құрылған Энергетика министрлігі және Energy Probe қоры компанияның 2000 жылға қарайғы электр энергиясын пайдалану болжамы 12 гигаваттқа артық екенін, шамамен үш-төрт реакторлық электр станциясының құнына тең екенін көрсететін есептерді жариялады. 1980 жылы Портер комиссиясы соңғы есебін ұсынды, онда өсім қарқыны 4%-ға жақын болады және «Гидро» компаниясы қосымша ядролық электр станцияларын салу жоспарларынан бас тартып, оның орнына кішігірім электр станцияларын салуға және сұранысты басқару шараларын енгізуге көшуі керек екенін ұсынды. Алайда, бұл кеңеске назар аударылмады.

Darlington was part of a large nuclear buildout planned by Ontario Hydro based on their predictions of almost linear growth in power demand at 7% per year essentially forever. Based on this predicted growth, the company stated that nuclear would account for 60 to 70% of the province's supply by 1990, and for that to occur, a large number of new reactors would have to be built. Land at the Darlington Provincial Park was identified as a potential site in the late 1960s, and Hydro purchased the plot in 1971 as an "energy centre". The first official plans to develop the site for nuclear were approved in 1973, apparently at the personal direction of Conservative Ontario premier Bill Davis without discussion by cabinet. At the time, the construction cost of the four unit plant was estimated at $4.5 billion (equivalent to $4.5 in 1973 is equivalent to about <calculated amount> in recent years billion in ), and construction would start in 1979. Public hearings began in 1974 and the general plans were finalized in 1976. The official go ahead from the government was given on 18 April 1977, and the first contracts for construction let on 8 June 1978. Through the rest of the 1970s, Hydro's future demand estimates were repeatedly attacked as unrealistic. The 1973 oil crisis and subsequent 1973–1975 recession led to greatly reduced growth rates, which reached zero in the province in 1977. As these concerns became more public, in 1975 Davis formed two independent committees, the Porter Commission and the Select Committee, both of whom concluded the predictions were far too high. Shortly after, the recently formed Ministry of Energy and the public Energy Probe foundation both released reports stating that the company's predictions for power use in 2000 were some 12 gigawatts too high, about three four reactor plants worth. In 1980, the Porter Commission delivered its final report, which stated the growth rate would be closer to 4% and suggested Hydro should abandon its plans for further nuclear plants and should instead develop smaller plants and implement demand management. This advice was pointedly ignored.

Құрылыс басталады және тоқтатылады

Қазіргі уақытта жүргізіліп жатқан кеңейту жоспары негізінен коммерциялық облигацияларды сату арқылы қарыз қаражаты есебінен қаржыландырылды. Қоғамдық бақылау мен жалпы жағымсыз есептерді ескере отырып, 1976 жылы Энергетика министрі Дарси МакКью Hydro компаниясына өз талаптарын баяулатуды және бюджетті бөлуді айтты, әйтпесе провинция компанияның облигацияларына кепілдік бермейді. Дарлингтон сол уақыт аралығында бірнеше ірі бағдарламалардың бірі болды, оның ішінде Пикеринг пен Брюстегі ірі кеңейтулер де бар. Hydro 1981 жылға дейін құрылыс бастауды кейінге қалдырып, 1985 жылы бірінші реактор іске қосылды, содан кейін қалған үш реактор әр 12 айда бір іске қосылды. Бұл бюджетті аздап көбейтіп, құрылысқа 3,9 миллиард долларға, ал ауыр суға тағы 1 миллиард долларға жеткізді. 1988 жылға дейінгі болжамды құрылыс кезеңіндегі инфляцияны есепке ала отырып, егжей-тегжейлі бюджет 7,4 миллиард долларды құрады, 1973 жылғы 4,5 миллиард доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең. Келесі бірнеше жылда бұл мерзім бірнеше рет кейінге қалдырылды және алға жылжытылды. 1981 жылы Hydro компаниясы, ақыры, шамадан тыс құрылыс туралы алаңдаушылыққа жауап ретінде 2000 жылы 38 гигаватт сұраныстың жаңа болжамын жасады, бұл 1978 жылы жасалған болжаулардан толық 52 гигаватт кем. 1984 жылғы есеп бойынша болашақ өсім кем дегенде 1992 жылға дейін 3% құрайды, бұл сол кездегі жоғары пайыздық мөлшерлемелермен бірге компанияны осы кезеңдегі кез келген болашақ құрылыс салуды тоқтатуға мәжбүр етті. Тіпті 1992 жылдан кейінгі сұраныс та белгісіз болып көрінді және жаңа реакторлар жоспарланған жоқ. Компания желілерді жақсартуға көңіл бөлді. Құрылыс 1981 жылы маусым айында "алғашқы құю" арқылы жоспар бойынша басталды. 1982 жылы 3-ші және 4-ші блоктарды салу басталды, олар бірнеше жыл кейінге шегеріліп, 1985 жылға дейін жалғастырылды. 1983 жылы Hydro компаниясының басшылығы жобаны кейінге қалдыруға бұйырды. Дарлингтондағы инженерлік персонал басқа жобаларға тағайындалды, соның ішінде Пикеринг пен Брюстегі кеңейтулер енді іске қосылмақ болды. Ол кезде Hydro есебі бойынша, бюджет 10,9 миллиард долларға дейін өсті. Тынығу 1985 жылдың басында аяқталды, бірақ бастапқы қызметкерлердің барлығы жобаға қайта тағайындалмады, ал жаңа қызметкерлерді жалдап, оқыту қажет болды. Сонымен қатар, үзіліс кезінде жобалаудағы бірқатар мәселелер анықталды, бұл ~900 МВт көлеміндегі алғашқы зауыт болып табылады, бұл құрылысты қайта бастауды кейінге қалдырды. Бұл уақытта компания бастапқы 7 миллиард долларлық бюджетті жұмсаған болатын, ал енді оны аяқтау үшін тағы 4 миллиард доллар қажет болады деп болжады. 2-ші блок 1988 жылы аяқталады деп күтілуде.

The ongoing expansion plan was paid for by debt financing primarily through the sale of commercial bonds. Given the public scrutiny and generally negative reports, in 1976 Energy Minister Darcy McKeough told Hydro to slow down its demands and spread out the budget or the province would not guarantee the company's bonds. Darlington was one of several major programs for that time frame, including major expansions at Pickering and Bruce. Hydro responded by pushing back the construction start to 1981, with the first reactor coming online in 1985 and then the other three after that, one every 12 months. This pushed the budget up only slightly to $3.9 billion in construction and another $1 billion for heavy water. A more detailed budget, this time accounting for inflation during the expected construction period through 1988 put the final figure at $7.4 billion, 4.5 in 1973 is equivalent to about <calculated amount> in recent years. The time frame was deferred and advanced several times over the next few years. In 1981, Hydro finally responded to the concerns about overbuilding with a new prediction of 38 gigawatts demand in 2000, a full 52 gigawatts less than their predictions made in 1978. A 1984 report puts the future growth at 3% at least until 1992, which, along with high interest rates of the era, led the company to cancel any future buildout for this period. Even the post 1992 demand seemed uncertain and no new reactors were scheduled. The company turned its attention to grid improvements. Construction began on schedule, with the "first pour" in June 1981. In 1982, the construction starts for Units 3 and 4 were pushed back several years to 1985. In 1983, suffering from overcommitment and understaffing, Hydro management ordered the project be delayed. The engineering staff on Darlington were assigned to other projects, including the expansions at Pickering and Bruce that were now about to come online. At the time, Hydro calculated the budget to have risen to $10.9 billion. The pause ended in early 1985, but not all of the original staff were assigned back to the project, and new staff had to be hired and trained. Additionally, during the pause a number of issues in the design were found, this being the first plant of the ~900 MW size to be built, introducing further delay in getting construction started again. At this time, the company had already spent the original $7 billion budget, and was now predicting another $4 billion would be needed to complete it. Completion of Unit 2 was now predicted to be in 1988.

Қайта қарау, рұқсат

1985 жылғы 2 мамырда Онтариодағы жалпы сайлауда биліктегі консерваторлар азшылық үкімет құрды, бірақ маусым айындағы сенімсіздік дауысы олардың 42 жылдық үкімдігін аяқтады және Боб Рейдің НДП қолдауымен Дэвид Питерсонның либералдарын билікке әкелді. Питерсон бұрын-ақ Дарлингтонды дереу тоқтатуды қолдайтынын мәлімдеген еді. Керісінше, Рае жобаны қатты қолдаған CUPE Local 1000 гидроэнергетикалық жұмысшылар кәсіби одағының қолдауына сүйенді. Партиялық келісімнің бір бөлігі ретінде Питерсон жаңа комиссия мәселені қарастырғанша құрылысты тоқтатпауға уәде берді. Таңдау комитеті қайта құрылды және 1986 жылы жаңа есеп дайындады. Осы уақытқа дейін Чернобыль апаты бұл салаға одан әрі көлеңке түсірді, ал Hydro 2000 жылға қарайғы болжамын 30 ГВт-қа төмендетті. Комитет Дарлингтонның 1 және 2 блоктарының құрылысын жалғастыруға уақытша келісім берді, бірақ 3 және 4 блоктарының аяқталуына рұқсат беру алдында күту және бағалау кезеңін ұсынды. Осы кезеңде құрылыс алаңындағы жұмыс күші 7000-ге жетті, бұл сол кезде Солтүстік Америкадағы ең ірі құрылыс бағдарламасы болды. Министрлер кабинеті келесі сайлаудан бұрын, 1987 жылы құрылысты жалғастыруға келісім берді. Төрт жылдық құрылыс жоспарына жеті жыл толғанда, жоғары пайыздық ставкалар кезеңінде бюджетке қаржы мөлшерінің өсуі жалғасты. Осы кешігулерге байланысты сыйақыға қосымша 3,3 миллиард доллар жұмсалды. Hydro есептеу әдістерін өзгерткендігі және операторларды оқыту сияқты бірнеше баптарды операциялық шығындардан капиталдық шығындарға көшіргендігі салдарынан есепке тағы 1,2 миллиард доллар қосылды. Үш Майл аралындағы апаттан кейін қауіпсіздік талаптарының өзгеруіне байланысты жобалаудағы өзгерістер және Чернобыль тағы 0,9 миллиард долларға өсім көрсетті, ал құрылыс жұмыстарына, соның ішінде алаңды дайындауға байланысты басқа да күтпеген өзгерістер тағы 1 миллиард доллар қосты. Нәтижесінде, жобаның соңғы құны 13,8 миллиард долларды құрады, бұл 1981 жылғы бағалаудан толық 6,8 миллиард долларға, немесе 86%-ға көп.

Іске қосу және бастапқы операциялар

1-ші бөлімнен бұрын, 1981 жылдың 1 қыркүйегінде 2-ші бөлімнің құрылысы басталды. 1-ші бөлім 1982 жылдың 1 сәуірінде салынды. 3-ші бөлім 1984 жылдың 1 қыркүйегінде, ал 4-ші бөлім 1985 жылдың 1 шілдесінде құрылысын бастады. 1-ші және 2-ші бөлімдердегі құрылыс жоғарыда көрсетілгендей үзілістермен жалғасты, бірақ 3-ші және 4-ші бөлімдер едәуір қысқартылды. 2-ші бөлім 1990 жылдың 9 қазанында, ал 1-ші бөлім 1992 жылдың 14 қарашасында коммерциялық пайдалануға берілді. Осы кезде соңғы екі бөлім бәсекеге қабілеттілікке жақын болды, 3-ші бөлім 14 ақпанда, ал 4-ші бөлім 14 маусымда пайдалануға берілді. Қызметке енгеннен кейін бірден 2-ші бөлімнің бу турбиналарын генераторлармен байланыстыратын электр біліктерінде жарықтар пайда болды, бұл 1990 және 1991 жылдары ұзақ тоқтауларға әкелді. 1992 жылдың мамырында жаңа білік орнатылды. Қалған үш бөлім бастапқы жобаны алды, бірақ жаңа біліктерді күтіп тұрғанда, бастапқы жұмыс істеу кезеңінде проблеманы болдырмау үшін олар өзгертілді, 1-ші бөлім үшін 1993 жылдың мамырында, ал 3-ші және 4-ші бөлімдер үшін 1994 жылдың наурызы мен тамызында күтілуде. 1991 жылдың басында 2-ші бөлімдегі отын жинағыштардағы дірілдер олардың зақымдануына себепкер болды. Бұл мәселе 150 Гц қысым тербелісін тудырған сорғы жүйесіндегі ақауға байланысты болды. Жылдамдықты 210 Гц-ке дейін арттыру үшін иінтіректерді ауыстыру мәселені шешті. Осы мәселелердің нәтижесінде бастапқы қолжетімділік немесе қуат коэффициенті төмен болды. Жұмыс істеген алғашқы үш жарым жылда 2-ші бөлімнің өмірлік жүктеме факторы 29,9% құрады, ал 1-ші бөлім 1992 жылдың шілдесінен 1993 жылдың маусым айының соңына дейін 56,8% жүктеме факторын көрсетті. Жаңа біліктерді қоса, жасалған өзгерістер соңғы есеп-шотқа тағы 600 миллион доллар қосты.

Гидроның бөлінуі

Питерсон үкіметі 1990 жылы құлап, нәтижесінде Рейдің НДП партиясы рецессия ортасында провинцияны басқаруға келді. Дарлингтон электр стансасы құрылысы толыққан жоқ еді және 1980-ші жылдардағыдай саяси жағдай тұрақсыз болды. Рей стансаны аяқтау туралы шешім қабылдады, бірақ мұндай шығындардың қайта орын алмауы үшін, бұрынғы Petro Canada компаниясының бас директоры Морис Стронгты Hydro компаниясының бас директоры етіп тағайындады және компанияны реформалауды тапсырды. Стронг нарықтық экономиканы қолдайтын Билл Фарлингерден компанияны реформалау жолдары туралы ұсыныс сұрады. Фарлингердің ұсыныстарының нәтижесінде Стронг компанияны жеке жауапкершілік аймақтары бар бес бөлімге бөлу процесін бастады. Осы жоспарлардың бір бөлігі ретінде болашақта ядролық қуатты кеңейту тоқтатылды. 1995 жылы Майк Харрис басқаратын консерваторлар қайтадан билікке келгенде, Харрис Фарлингерді Hydro компаниясының бас директоры етіп тағайындады және бөліну толыққаннан кейін әртүрлі бөлімшелерді сату жоспарларына өзгеріс енгізді. Осы кезде Hydro компаниясының қарызы 34 миллиард долларды құрады, оның жартысы Дарлингтонға, ал қалған бөлігі Пикеринг және Брюс электр стансаларын салу мен кеңейтуге байланысты болды. Бұл стансалардың қазандықтарына байланысты қосымша шығындар 850 миллион долларға жетті. Сонымен қатар, 1980-ші жылдардың соңында әлемдік уран бағасы төмендегенге дейін Rio Algom және Denison Mines компанияларымен жасалған уранды "алу немесе төлеу" шарты бойынша қосымша шығындар туындады. Бұл Hydro компаниясын 1991 жылы шарттарды бұзуға және тағы 717 миллион доллар айып төлеуге мәжбүр етті. Көптеген талқылардан кейін қарызды жеке мемлекеттік корпорацияға – Онтарио электр қаржы корпорациясына бөлу туралы шешім қабылданды. Ontario Hydro компаниясы 1999 жылдың 31 наурызында ресми түрде жұмысын тоқтатты. Олардың соңғы қаржылық есептерінде 26,2 миллиард доллар ұзақ мерзімді қарыз және 39,6 миллиард доллар актив көрсетілген, бірақ үкімет активтердің нақты құны көрсетілген бағадан әлдеқайда төмен деп қорытындылады. Олардың бағалауынша, 19,5 миллиард долларлық қарыз пайда болды, ол 2003 жылдан 2018 жылдың 31 наурызына дейін клиенттердің шоттарынан қарызды өтеу төлемдері ретінде төленді.

The Peterson government fell in 1990, resulting in Rae's NDP taking the province in the midst of a recession. The Darlington plant was still under construction, and still as politically radioactive as it had been through the 1980s. Rae made the decision to complete the plant, but to ensure that these sorts of overruns did not occur again, he appointed Maurice Strong, former CEO of Petro Canada, to become CEO of Hydro and shake up the company. Strong asked Bill Farlinger, a laissez faire market economy advocate, to suggest ways to reform the company. As a result of Farlinger's suggestions, Strong began the process of breaking up the company into five divisions, each with a separate area of responsibility. As part of these plans, any future nuclear expansion was ended. When Mike Harris' Conservatives regained power in 1995, Harris appointed Farlinger as CEO of Hydro and the plans were amended to sell off the various divisions once the split was complete. By this time, Hydro had $34 billion in debt, almost half of that due to Darlington and a significant portion of the rest from construction and expansions on Pickering and Bruce. Additional charges were due to cost overruns on the boilers at these plants, which ran to $850 million. More was added due to the take or pay contracts with Rio Algom and Denison Mines for supply of uranium that were set at market rates prior to the collapse of worldwide uranium prices in the late 1980s. This led Hydro to break the contracts in 1991 at another $717 million charge. After much debate, the decision was made to isolate the debts into a separate crown corporation, the Ontario Electricity Financial Corporation. Ontario Hydro officially ended operations on 31 March 1999. Their final financial statements listed long term debts of $26.2 billion and assets totalling $39.6 billion, but the government concluded the fair value of the assets was far below the claimed price. Their valuations calculated a resulting $19.5 billion of stranded debt, which was then paid off as a separate Debt Retirement Charge on customer bills from 2003 until 31 March 2018.

Коммерциялық операциялар

1999 жылдың сәуірінде Ontario Hydro компаниясы 5 құрамдас мемлекеттік корпорацияға бөлінді, ал Ontario Power Generation (OPG) барлық электр өндіру станцияларын қабылдады. Дарлингтон реакторлары OPG-нің CANDU паркіндегі ең жақсы көрсеткіштерді көрсеткендердің қатарында болды, соның ішінде 2008 жыл зауыттың 94,5% қуаттылық коэффициентіне жеткен рекордты жыл болды. 2016 жылдың маусым айында Дүниежүзілік ядролық операторлар қауымдастығы (WANO) Дарлингтонды әлемдегі ең қауіпсіз және жоғары өнімді ядролық станциялардың бірі деп таныды – үшінші рет қатарынан. 2017 жылдың наурызында Ontario Power Generation (OPG) және оның еншілес компаниясы Canadian Nuclear Partners НАСА үшін екінші көз ретінде Плутоний-238 өндіру жоспарларын жариялады. Np-237 бар отын шоқтары Вашингтон штатындағы Тынық мұхиты солтүстік-батыс ұлттық зертханасы (PNNL) тарапынан жасалып, OPG-нің Дарлингтон ядролық электр станциясына жіберіледі, онда олар реактордың активтік аймағында нейтрондармен сәулелендіріліп, Pu-238 өндіріледі.

Электр қуаты

График нысандағы жылдық электр энергиясын өндіруді ГВт сағатпен көрсетеді. 2022 жылдың соңына қарай, қондырғының жалпы өмірлік өндірісі 749 348 ГВт·сағ құрады.

Шығынның асып кетуі

Дарлингтон станциясы құрылысы кезінде үлкен шығындарға ұшырады. Станцияның бастапқы құн бағасы 1970 жылдардың соңында 3,9 миллиард канад доллары болды, ал құрылыс 1981 жылы басталғанда 7,4 миллиард долларға дейін өсті. Онтарио үкіметінің барлық партиялық комитеті өткізген бір жылдық қоғамдық тыңдаулар мен зерттеулер 1986 жылы жобаны жалғастыру туралы шешіммен аяқталды, сол кезде нақты және міндеттелген шығындар 7 миллиард долларға жетті. Соңғы құн 14,4 миллиард канад долларын құрады, бұл инфляцияны ескере отырып, бастапқы құрылыс бюджетінен шамамен екі есе көп. Hydro компаниясына электр қуатын тұтынушыларға жеткізгенге дейін құрылыс шығындарын есептеуге рұқсат берілмеді. Осылайша, жобаның 1990 жылға дейінгі барлық шығындары тарихи түрде жоғары пайыздық ставкалар кезеңінде қарыз ретінде қабылдануы тиіс болды. 1989 жылы Hydro компаниясы соңғы 25 жылдық сұраныс-жеткізу жоспарын ұсынды, онда тағы 10 реактор және 32 оттық станция салу көзделді. 1993 жылы Дарлингтон пайдалануға берілгеннен кейін және провинцияда электр қуатының артықшылығы пайда болған соң, бұл жоспар кері тартылды, нәтижесінде өте төмен және кейде теріс бағамен сатуға мәжбүр болды. Бұл, компанияның қондырғыны қаржыландыру үшін алған үлкен қарызымен бірге, компанияны бірнеше кішірек компанияларға бөлу туралы шешімге әкелді. Жобаға электр энергиясына сұраныстың төмендеуі, Ontario Hydro-ның қарызының өсуі және құрылыс кезінде қауіпсіздікті қайта қарау қажеттігін тудырған Чернобыль апаты кері әсер етті. Әрбір кешігу қарыз бойынша пайыздық төлемдерге алып келді, бұл шығындардың 70% құрады. Канаданың тұтыну бағалары индексі бойынша, 1977 жылдан 1981 жылға дейінгі инфляция 46 пайызды құрады. Сонымен қатар, пайыздық ставкалар 20 пайызды құрады. Жабдықты дұрыс таңдамау және электр жұмысшыларының алты айлық ереуілі де осы шығындар мен кешігулерге себеп болды. Дарлингтонмен байланысты шығындар мен одан кейінгі қарыздар үшін кім кінәлі екені провинциялық сайлау науқандары кезінде жиі талқыланады және ядролық қарсы әдебиетте жиі кездеседі.

The Darlington station incurred massive cost overruns during its construction. The initial cost estimate for the station was $3.9 billion CAD in the late 1970s, which increased to $7.4 billion in 1981 when construction was started. A year long period of public hearings and study by an Ontario government all party committee finished in 1986 with the decision to proceed with the project, which had then risen to $7 billion in actual and committed costs. The final cost was $14.4 billion CAD, almost double the initial construction budget, even adjusted for inflation. Hydro was not allowed to charge for the cost of construction until the plant was actually delivering power to customers. As such, all of the cost overruns in the project until 1990 had to be taken on as debt, during a period of historically high interest rates. In 1989, Hydro filed its latest 25 year Demand Supply Plan, Providing the Balance of Power, calling for another 10 reactors and 32 fossil plants. In 1993, this plan was withdrawn, after Darlington entered service and the province now had a surplus of generation and was forced to sell at very low and sometimes negative prices. This, combined with the enormous debt the company had taken on to finance the plant, led to the decision to break up the company into several smaller ones. The project was adversely affected by declining electricity demand forecasts, mounting debt of Ontario Hydro, and the Chernobyl disaster, which necessitated safety reviews in mid construction. Each delay incurred interest charges on debt, which ultimately accounted for 70% of the cost overruns. Inflation during 1977 to 1981 was 46 percent, according to Canada's Consumer Price index. In addition interest rates were running at 20 percent. Improper choice of equipment and a six month labour stoppage of electrical workers also yielded some of these costs and delays. Discussion of who is to blame for the costs and subsequent debts associated with Darlington often arise during provincial election campaigns, and are often mentioned in anti nuclear literature.

Қайта жаңарту жобасы

Қоғамдық тыңдаулардан кейін Канаданың Ядролық қауіпсіздік комиссиясы 2015 жылдың желтоқсанында Дарлингтон электр станциясының қуат реакторының жұмыс істеу лицензиясын 2016 жылдың 1 қаңтарынан бастап 2025 жылдың 30 қарашасына дейін 10 жылға жаңартты, бұл Дарлингтон станциясын қайта жаңартуға мүмкіндік беру үшін жасалды, ол 2016 жылдың қазанында басталды. 2016 жылдың 14 қазанында OPG Канаданың ең ірі экологиялық таза инфрақұрылым жобасын бастады – Дарлингтонның барлық төрт реакторын қайта жаңарту. Канаданың Конференциялық кеңесінің мәліметінше, 12,8 миллиард долларлық инвестиция Онтариоға 14,9 миллиард доллар көлемінде экономикалық пайда әкеледі, оның ішінде Дарлингтондағы мыңдаған құрылыс жұмыстары мен жұмыс бөліктерін жеткізуге қатысатын 60-қа жуық Онтарио компаниясының жұмыстары да бар. Жоба 2028 жылға дейін аяқталуы жоспарланған және 2055 жылға дейін станцияның қауіпсіз жұмыс істеуін қамтамасыз етеді. Алғашқы қайта жаңартылған реактор 2-ші блок болды. 2020 жылдың наурызында 2-ші блоктың қайта жаңартуы аяқталғаны хабарланды, ал 2020 жылдың сәуірінде реактор қайта құрастырылғаннан кейін алғаш рет белсенділікке ие болды. Реактор маусым айында желіге қосылды. Екінші қайта жаңартылған реактор 3-ші блок болды. 2023 жылдың 8 шілдесінде CNSC 3-ші блоктың 35% толық қуатпен жұмыс істеуін шектеуді алып тастады, бұл блокқа 100% толық қуатпен жұмыс істеуге мүмкіндік берді.

Дарлингтон Б

2006 жылы OPG өзінің Дарлингтон ядролық станциясында жаңа ядролық блоктар салу үшін федералдық мақұлдау процесін бастады. Жоба ұсынысы 4800 МВт дейінгі қуаттылығы бар төрт ядролық блокты салу және пайдалануды қамтыды. Жобалау және құрылыс бойынша ұсыныс сұрау (RFP) процесі нәтижесінде Areva NP, Westinghouse және Atomic Energy of Canada Limited (AECL) компаниялары ұсыныс берді. 2009 жылдың маусым айында Онтарио үкіметі күтпегендей жоғары бағалар және жалғыз талаптарға сай келетін үміткердің (AECL) болашағына қатысты белгісіздік болғандықтан RFP процесін тоқтатты. 2011 жылдың тамызында үш мүшеден тұратын Бірлескен сараптама тобы (Онтарионың Қоршаған орта министрлігі және Канаданың Ядролық қауіпсіздік комиссиясы тапсырысымен) Дарлингтон жаңа құрылыс жобасының қоршаған ортаға елеулі кері әсер етпейтінін (жеңілдету шаралары ескерілген жағдайда) көрсеткен баяндама жариялады. Баяндаманы қарағаннан кейін, федералдық үкімет Қоршаған ортаны бағалауды мақұлдады. 2013 жылдың қазан айында Онтарио үкіметі Дарлингтон жаңа құрылыс жобасының Онтарионың ұзақ мерзімді энергетикалық жоспарының бір бөлігі болмайтынын мәлімдеді, себебі мәлімдеме жасалған кезде жоғары капиталдық шығындар бағасы және провинциядағы энергияның артықшылығы болды.

Дарлингтон жаңа ядролық станциясы

2020 жылдың қараша айында Онтарио электр энергиясын өндіру компаниясы (OPG) Дарлингтон ядролық электр стансасында шағын модульді реактор (SMR) салу жоспарларын жариялады. Оның ең ерте 2028 жылы пайдалануға берілуі күтілуде. OPG компаниясы GE Hitachi Nuclear Canada компаниясымен бірлесіп SMR құрылысын жүзеге асырады.

Қалдықтар

Дарлингтоннан төмен және орташа деңгейдегі қалдықтар Онтарионың Кинкардин қаласына жақын Брюс ядролық полигонындағы Батыс қалдықтарды басқару қондырғысында (WWMF) сақталады. OPG WWMF-ке жақын жерлерде осы төмен және орташа деңгейдегі қалдықтарды ұзақ мерзімді сақтау үшін терең геологиялық қойманы салуды және пайдалануды ұсынды. 2015 жылдың 6 мамырында Бірлескен сараптама тобы Қоршаған ортаны бағалау (ҚБ) есебін жариялады, онда Онтарионың төмен және орташа деңгейдегі қалдықтары үшін терең геологиялық қойманы федералды үкімет мақұлдауы ұсынылды. 2016 жылдың ақпан айында Қоршаған ортаны қорғау және климаттың өзгеруі жөніндегі федералды министр OPG-ның DGR мәселесі бойынша шешім қабылдауды кейінге шегерді, бұл экологиялық бағалау бойынша шешім шығару графигінде үзіліс тудырды. OPG 2016 жылдың соңына дейін DGR зерттеулерін аяқтауға міндеттенді. Дарлингтон қалдықтарын басқару қондырғысы Дарлингтоннан шыққан пайдаланылған отынды сумен толтырылған сақтау бөліміндегі алғашқы кезеңнен кейін құрғақ сақтауды қамтамасыз етеді. Бұл нысан 2007 жылы жоспарланған мерзімде және бюджет шегінде ашылды. Ядролық қалдықтарды басқару ұйымы Канададағы барлық ядролық реакторлардан шыққан пайдаланылған отынды тұрақты сақтау үшін жер іздеп жатыр.

Жазбалар

2020: 15 қыркүйекте сейсенбі күні Дарлингтон-1 блогы 963 күн үздіксіз қуат өндіру бойынша әлемдік рекордты жаңартты. Бұл рекордты бұрын 22 жыл бойы 894 күнмен Пикеринг-7 блогы ұстаған, бірақ 2016 жылы Ұлыбританиядағы Хейшам-2 блогы осы көрсеткішті арттырған болатын. 2020 жылдың 28 қыркүйегіне қарай, 1-ші блок 976 күн үздіксіз жұмыс істеді. 2021: 4 ақпан күні бейсенбіде, сағат 11-ден кейін Дарлингтон-1 блогы 1106 күн үздіксіз қуат өндіргеннен кейін күтімге жабылды. Осымен ол әлемдік ядролық стансалардың үздіксіз жұмыс істеу және әлемдік жылу электр стансаларының қуат өндіру рекордтарын орнатты.

Құйылуы

2009 жылы 200 000 литрден астам су, құрамында аздаған мөлшерде тритий және гидразин болған, жұмысшылардың қателікпен тритийленген сумен толықтырылған дұрыс емес резервуардан Онтарио көліне құйылды. Дегенмен, көлдегі изотоптың деңгейі реттеуші шектің 1 пайызынан төмен болды және қалыпты операциялық қызметтерге сәйкес келді.