Эндрю Кромби Рэмзи: Шотланд геологының өмірі мен еңбектері
Andrew Ramsay (geologist)
Эндрю Кромби Рэмси – шотланд геологы, 40 жыл Геологиялық қызметте жұмыс істеген. Арран аралының геологиялық моделімен танымал. Уэльстің геологиясын зерттеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шотланд геологы сэр Эндрю Кромби Рамсей (кейде Рамсей деп те жазылады) (31 қаңтар 1814 – 9 желтоқсан 1891) – шотланд геологы.
Scottish geologist
Sir Andrew Crombie Ramsay (sometimes spelt Ramsey) (31 January 18149 December 1891) was a Scottish geologist.
Өмірбаян
Рамзи Глазго қаласында дүниеге келген. Бір кезде ол іскерлікпен айналысты, бірақ Аррандағы демалысын өткізгеннен кейін осы аралдың тау жыныстарын зерттеуге қызығушылық танытып, геологияның негіздерін меңгерді. Ол жасаған екі дюймға миль масштабты Аранның геологиялық моделі 1840 жылы Глазгодағы Британ қауымдастығының мәжілісінде көрсетілді және Родерик Мерчисонның назарын аударды. Нәтижесінде ол сэр Генри Де ла Бештен Геологиялық зерттеуге тағайындалды, онда 1841 жылдан 1881 жылға дейін қырық жыл қызмет етті. Алғаш рет Тенбиде орналасқандықтан, оның геологиялық жұмысының көп бөлігі Уэльспен байланысты болуы мүмкін. Оның алғашқы кітабы «Аран аралының геологиясы» 1841 жылы жарық көрді. 1845 жылы ол Ұлыбританиядағы жергілікті директор болды, бірақ 1854 жылға дейін белгілі бір көлемдегі далалық жұмыстарын жалғастырды. Геологиялық зерттеулер естеліктерінің бірінші томына (1846) ол «Оңтүстік Уэльс және Англияның іргелес округтерінің денудациясы» атты классикалық эссесін жазды, онда теңіздің үлкен денудациялық жазықтықтарды қалыптастыруға қабілетті екенін көрсетті, бірақ сол кезде сахналық ландшафты қалыптастырудағы жер үстілік факторлардың ықпалын толық бағаламады. 1866 жылы ол «Солтүстік Уэльстің геологиясы» (естеліктердің III томы) кітабын жарыққа шығарды, оған Джон Уильям Солтер көмектесті, ол осы еңбекке палеонтологиялық бөлімді жазды және 1881 жылы оның екінші басылымы жарық көрді. 1848 жылы ол Лондон университетінің колледжінде геология профессоры, ал 1851 жылы Корольдік тау-кен мектебінде сол пән бойынша лектор болып сайланды. Он бір жылдан кейін ол Лондон геологиялық қоғамының президенті болып сайланды, ал 1872 жылы Мерчисонның орнын басып, Геологиялық зерттеудің бас директоры болды. 1880 жылы ол Суонсидегі Британ қауымдастығының президенті болды, ал келесі жылы мемлекеттік қызметтен зейнеткерлікке шығып, рыцарь атағын алды. 1860 жылы ол «Швейцария мен Солтүстік Уэльстің ежелгі мұздықтары» атты кітап жариялады. Осы тақырыпты зерттеу оны Швейцариядағы кейбір көлдердің мұздық тегі, Қара ормандағы және басқа да аймақтардағы көлдердің пайда болуын талқылауға итермеледі. Ол сондай-ақ Англияның қызыл тау жыныстарының (1871) және Англия мен Уэльстің өзендер ағысының (1872) пайда болуын зерттеді. (Х. Б. Вудвордтың 6-шы басылымы, 1894). Ол 1880 жылы Корольдік қоғамнан Корольдік медаль алды, ол 1862 жылы оның мүшесі болды; сонымен қатар 1866 жылы Эдинбург Корольдік қоғамының Нил сыйлығын және 1871 жылы Лондон геологиялық қоғамының Волластон медалін алды.
Ramsay was born at Glasgow. He was for a time actually engaged in business, but from spending his holidays in Arran he became interested in the study of the rocks of that island, and was thus led to acquire the rudiments of geology. A geological model of Arran, made by him on the scale of two inches to the mile, was exhibited at the meeting of the British Association at Glasgow in 1840, and attracted the notice of Roderick Murchison, with the result that he received, from Sir Henry De la Beche, an appointment on the Geological Survey, on which he served for forty years, from 1841 to 1881. He was first stationed at Tenby, and to that circumstance may be attributed the fact that so much of his geological work dealt with Wales. His first book, The Geology of the Isle of Arran, was published in 1841. In 1845 he became local director for Great Britain, but he continued to carry on a certain amount of field work until 1854. To the first volume of the Memoirs of the Geological Survey (1846) he contributed a now classic essay, On the Denudation of South Wales and the Adjacent Counties of England, in which he advocated the power of the sea to form great plains of denudation, although at the time he underestimated the influence of subaerial agents in sculpturing the scenery. In 1866 he published The Geology of North Wales (vol. iii. of the Memoirs), assisted by John William Salter who contributed the palaeontological portion to this work and of which a second edition was published in 1881. He was chosen as a professor of geology at University College, London, in 1848, and afterwards as a lecturer in the same subject at the Royal School of Mines in 1851. Eleven years later he was elected to the presidential chair of the Geological Society of London, and in 1872 he succeeded Murchison as director general of the Geological Survey. In 1880 he acted as president of the British Association at Swansea, and in the following year retired from the public service, receiving at the same time the honour of knighthood. In 1860 he published a book entitled The Old Glaciers of Switzerland and North Wales. The study of this subject led him to discuss the Glacial Origin of Certain Lakes in Switzerland, the Black Forest, &c. He dealt also with the origin of The Red Rocks of England (1871) and The River Courses of England and Wales (1872). 6th ed., by H. B. Woodward, 1894). He received a Royal medal in 1880 from the Royal Society, of which he became a fellow in 1862; he was also the recipient of the Neil prize of the Royal Society of Edinburgh in 1866, and of the Wollaston medal of the Geological Society of London in 1871.