Екінші дүниежүзілік соғысындағы голланд қарсыласы Жаннетте Шафт
Hannie Schaft
Екінші дүниежүзілік соғысындағы голланд қарсыласы Жаннетже Йо Схафт ("қызыл шашты қыз") туралы ақпарат. Өмірі, қызметі және отбасы тарихы. Ұлт-азаттық күрескер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
II дүниежүзілік соғыс кезінде голланд қарсыласы Жаннетти Йоханна (Жо) Шафт (16 қыркүйек 1920 – 17 сәуір 1945) болды. Ол "қызыл шашты қыз" (text=het meisje met het rode haar, text=das Mädchen mit dem roten Haar) деп танылды. Қарсылық қозғалысында оның құпия есімі "Ханни" болды.
WWII Dutch resistance fighter
Jannetje Johanna (Jo) Schaft (16 September 1920 – 17 April 1945) was a Dutch resistance fighter during World War II. She became known as "the girl with the red hair" (text=het meisje met het rode haar, text=das Mädchen mit dem roten Haar). Her secret name in the resistance movement was "Hannie".
Ерте өмір және білім
Жаннетке Йоханна Шафт Солтүстік Голландия провинциясының астанасы Харлемде дүниеге келді. Оның анасы Аафье Талеа Шафт (туған Vrijer) меннонит болса, әкесі Питер Шафт, мұғалім, Социал-демократиялық жұмысшылар партиясымен байланысты болды; екеуі де Шафтты қатты қорғады, себебі оның үлкен қарындасы Анна 1927 жылы дифтериядан қайтыс болған еді.
Jannetje Johanna Schaft was born in Haarlem, the capital of the province of North Holland. Her mother, Aafje Talea Schaft (born Vrijer) was a Mennonite and her father, Pieter Schaft, a teacher, was attached to the Social Democratic Workers' Party; the two were very protective of Schaft because of the death due to diphtheria of her older sister Anna in 1927.
Қарсылық жұмыстары
Шафттың қарсылық жұмысы кішкентай әрекеттерден басталды. Алғашқыда, ол еврей тұрғындарының (соның ішінде достарының) жеке куәліктерін ұрлады. Бір кісі өлтірілген орында Шафт "қызыл шашты қыз" деп танылды. Оның қатысы "қызыл шашты қызды" нацистердің іздеп жүрген тізіміне енгізді. Осы жағдайдың ауырлығы және Бонекамптың өліміне байланысты қайғы Шафтты уақытша қарсылық қызметін тоқтатуға мәжбүр етті. Оның ата-анасы екі айдан кейін босатылды. Ол Амстердам түрмесіне жеткізілді. Көптеген сұраққа алу, азаптау және жалғыздықтан кейін Шафтты бұрынғы әріптесі Анна Вийнхофф, қызыл шашының түбінен таныды. Оны өлім жазасы орындалатын жерге алып барды. Шмиц оны жақыннан атып өлтірді. Бірақ, оқ Шафтты сығырып тастады ғана. Ол өзінің жазалаушыларына: "Мен жақсырақ атам!" деді дегенді айтады, сосын Куйпер оның басына соңғы оқты атты. Шафтты өлтіруге Вилли Ладжес тікелей бұйрық берген. Шафттың соңғы сөздері танымал болғанымен, олар ешқашан расталмады. Екінші дүниежүзілік соғыс тарихын зерттеген голланд ғалымы, голланд мұрағаттарында Шафттың "Мен жақсырақ атам!" дегенін ешқашан таба алмағанын айтты. Соғыстан кейінгі тергеу кезінде Куйпер Шафтпен сөйлесіп отырғанын, кенеттен оқ атылғанын естігенін, содан кейін ол ауырсынудан айқайлап, дірілдегенін айтты. Шмиц оны сығырып тастағанын түсінген Куйпер, автоматты қаруын алып, Шафтқа бірнеше оқ атты, содан кейін ол дереу құлады. Бір оқ оның басына тиіп, қаза тапты. 1945 жылдың 27 қарашасында Шафтты Голландияның Bloemendaal Еске алу зиратында мемлекеттік жерлеу рәсімімен қайта жерледі. Голландия үкіметі мен корольдік отбасының өкілдері, соның ішінде королева Вильгельмина қатысты, ол Шафтты "Қарсылықтың символы" деп атады. Королева өз ойын өзгертпегендіктен, 1952 жылы Ладжестің жазасы өмір бойына түрмеде отыруға ауыстырылды. Соңында ол "", соңғы төрт нацистік соғыс қылмыскерінің бірі болды, олардың барлығы өлім жазасына кесілді, бірақ соңынан Джулиананың тартыншақтығына байланысты кешірілді және Нидерландыда жазасын өтеуде. Халықтың наразылығын тудырған шешім бойынша, Ладжес 1966 жылы Әділет министрі Иво Самкалденнің бұйрығымен денсаулығына байланысты түрмеден босатылды. Ладжес Германияға оралды, онда 1971 жылы қайтыс болды. Соғыстан кейін Bloemendaal құмдаларынан қарсылық қозғалысының 422 мүшесінің сүйектері табылды, оның 421-і ер адам және бір әйел, Ханни Шафт. Ол Overveen-дегі Erebegraafplaats Bloemendaal Еске алу зиратының 22-ші бөліміне, принцесса Джулиана мен оның күйеуі принц Бернардтың қатысуымен қайта жерленді. Кейіннен королева болған Джулиана, өзінің туған қаласы Гарлемдегі Кенау саябағында оның қоладан жасалған ескерткішін ашты. Шафт Голландияның Қарсылық кресімен марапатталған 95 адамның бірі болды, ал генерал Эйзенхауэр оған орден, мүмкін Азаттық медалін берді. Голланд коммунистік партиясы оны икона ретінде марапаттағандықтан, оның танымалдылығы төмендеді, тіпті 1951 жылы Ханнидің қабірінде еске алу рәсімдеріне тыйым салынды. Оның өмірі туралы көптеген кітаптар мен фильмдер түсірілді. Ол Гарри Мулиштің "The Assault" (De Aanslag, 1982) фильмінде бейнеленген, сонымен қатар Фонс Радемейкерс режиссерлік еткен фильмге де түсті. Инеке Вердонер оның туралы ән жазды. Автор Тьюн де Врис оның өмірбаянын жазды, ол Бен Вербонның "Қызыл шашты қыз" (Het Meisje met het Rode Haar, 1981) фильмінің негізі болды, онда Ханни Шафт рөлін Ренее Саутендейк ойнады. Оның өмірі 2023 жылғы Баззи Джексонның "Керемет өлгенге дейін" тарихи романының негізі болды. Ол жыл сайын қараша айында Гарлемде өткізілетін ұлттық шара кезінде еске алынады. 1990 жылдардың басында Ханни Шафт Еске алу қорының арқасында еске алу рәсімдеріне қайта рұқсат берілді. Әр қарашаның соңғы жексенбісі Нидерландыда Шафттың өмірі мен еңбегін еске алу күні болып табылады.
Schaft's resistance work started with small acts. First, she would steal ID cards for Jewish residents (including her friends). When seen at the location of a particular assassination, Schaft was identified as "the girl with the red hair". Her involvement led "the girl with the red hair" to be placed on the Nazis' most wanted list. The distress of this situation and her grief over Bonekamp's death forced Schaft to cease resistance work temporarily. Her parents were released after two months. She was brought to a prison in Amsterdam. After much interrogation, torture, and solitary confinement, Schaft was identified by the roots of her red hair by her former colleague Anna Wijnhoff. took her to the execution site. Schmitz shot her in the head at close range. However, the bullet only grazed Schaft. She allegedly told her executioners: Ik schiet beter "I shoot better! ", after which Kuiper delivered a final shot to her head. Schaft's execution was directly ordered by Willy Lages. Although Schaft's supposed final words became famous, they were never confirmed. A Dutch World War II historian said a search through the Dutch archives does not ever mention Schaft saying "I shoot better!" During a post war interrogation, Kuiper said he had been talking to Schaft when he suddenly heard a gunshot after which she cried out in pain and started shaking. Realizing that Schmitz had only grazed her, Kuiper took out his submachine gun and fired a burst at Schaft, after which she immediately collapsed. One of the shots hit her in the head, killing her. On 27 November 1945, Schaft was reburied in a state funeral at the Dutch Honorary Cemetery Bloemendaal. Members of the Dutch government and royal family attended, including Queen Wilhelmina, who called Schaft "the symbol of the Resistance". With the Queen unwilling to change her mind, Lages's sentence was commuted to life in prison in 1952. He eventually became one of "", one of the last four Nazi war criminals, all of whom were on death row, but eventually reprieved due to Juliana's hesitance, still serving time in the Netherlands. In a decision which sparked public outcry, Lages was released from prison on health grounds in 1966, on the order of Minister of Justice Ivo Samkalden. Lages returned to Germany, where he died in 1971. After the war, the remains of 422 members of the resistance were found in the Bloemendaal dunes, 421 men and one woman, Hannie Schaft. She was reburied in section 22 at the honorary cemetery Erebegraafplaats Bloemendaal in the dunes in Overveen in the presence of Princess Juliana and her husband Prince Bernard. Later, as queen, Juliana unveiled a bronze commemorative statue in the Kenau Park in nearby Haarlem, her birthplace. Schaft was one of 95 people to receive the Dutch Cross of Resistance and General Eisenhower awarded her a decoration, possibly the Medal of Freedom. Because the Dutch communist party celebrated her as an icon, her popularity decreased, to the point that the commemoration at Hannie's grave was forbidden in 1951. A number of books and movies have been made about her. She features in The Assault (De Aanslag, 1982) by Harry Mulisch, also released as a movie directed by Fons Rademakers. Ineke Verdoner wrote a song about her. Author Theun de Vries wrote a biography of her life, which has inspired the movie The Girl with the Red Hair (Het Meisje met het Rode Haar, 1981) by Ben Verbong featuring Renée Soutendijk as Hannie Schaft. Her life is the basis of the 2023 historical novel, To Die Beautiful by Buzzy Jackson. She is remembered each year in November during a national event held in Haarlem. In the early 1990s, thanks to the Hannie Schaft Memorial Foundation, commemorations were once again permitted. The last Sunday of each November in the Netherlands is a day of remembrance for Schaft's life and work.