Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сюрреалистік өнер әдісі
Surrealist art technique
Параноикалық сын әдісі – Сальвадор Далидің 1930 жылдардың басында жасаған сюрреалистік әдісі. Ол осы әдісті суреттер мен басқа да өнер туындыларын жасау үшін пайдаланды, әсіресе оптикалық иллюзиялар мен көптеген бейнелерді қамтитын туындыларда. Бұл әдіс суретшінің параноикалық күйге енуінен тұрады (өзінің басқалармен манипуляцияланып, мақсатталғаны немесе бақыланатыны туралы қорқу). Соның нәтижесінде психологиялық жекелік концепциясы бұзылады, яғни субъективтілік өнер туындысының басты ерекшелігіне айналады.
The paranoiac critical method is a surrealist technique developed by Salvador Dalí in the early 1930s. He employed it in the production of paintings and other artworks, especially those that involved optical illusions and other multiple images. The technique consists of the artist invoking a paranoid state (fear that the self is being manipulated, targeted or controlled by others). The result is a deconstruction of the psychological concept of identity, such that subjectivity becomes the primary aspect of the artwork.
Шығу тегі
Сюрреалистер психология теорияларын шығармашылық және өнер туындыларын жасау идеясымен байланыстырды. 1930 жылдардың ортасында Андре Бретон "объектінің түбірлі дағдарысы" туралы жазды. Бұл объектіні сыртқы, өзгермейтін нәрсе ретінде ғана емес, сонымен қатар біздің жеке басымыздың бір бөлігі ретінде қарастыруға алып келді. Сюрреализмде теорияланған объектілердің бірі – фантомдық объект. Сальвадор Далидің сөзіне сүйенсек, мұндай объектілердің механикалық мағынасы минималды, бірақ оларға қарағанда, санада бейсаналық әрекеттердің нәтижесінде туындайтын фантомдық бейнелер пайда болады. Өнер туындысын жасау кезінде осы әдісті қолдану – жұмыстағы бейнелерді көру және оларды түпкілікті өнімге енгізу үшін сананың белсенді процесін пайдалануды білдіреді. Соның нәтижесінде пайда болатын жұмыстардың мысалы – екі немесе көп мағыналы суреттер, онда бір бейне әртүрлі жолмен түсіндірілуі мүмкін. Андре Бретон (Гай Манго арқылы) бұл әдісті жоғары бағалап, Далидің параноикалық-критикалық әдісі "өте маңызды құрал" екенін және оның "сурет салу, поэзия, кино, типикалық сюрреалистік объектілерді құру, сән, мүсін, өнер тарихы және тіпті қажет болған жағдайда, кез келген түсіндіруге қолданылатынын көрсетті" деді. Дэвид Мэйси 1994 жылғы Жак Лаканның "Психоанализдің төрт негізгі ұғымы" кітабына жазған кіріспесінде "Сальвадор Далидің 'параноялық білім' теориясы жас Лакан үшін зор маңызға ие" деп мәлімдеді.
The surrealists related theories of psychology to the idea of creativity and the production of art. In the mid 1930s André Breton wrote about a "fundamental crisis of the object". The object began being thought of not as a fixed external object but also as an extension of our subjective self. One of the types of objects theorized in surrealism was the phantom object. According to Salvador Dalí, these objects have a minimum of mechanical meaning, but, when viewed, the mind evokes phantom images which are the result of unconscious acts. Employing the method when creating a work of art uses an active process of the mind to visualize images in the work and incorporate these into the final product. An example of the resulting work is a double image or multiple image in which an ambiguous image can be interpreted in different ways. André Breton (by way of Guy Mangeot) hailed the method, saying that Dalí's paranoiac critical method was an "instrument of primary importance" and that it "has immediately shown itself capable of being applied equally to painting, poetry, the cinema, the construction of typical Surrealist objects, fashion, sculpture, the history of art, and even, if necessary, all manner of exegesis". In his introduction to the 1994 edition of Jacques Lacan's The Four Fundamental Concepts of Psychoanalysis, David Macey stated that "Salvador Dalí's theory of 'paranoic knowledge' is certainly of great relevance to the young Lacan."