Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд саясаткері (1849–1921)
Scottish politician (1849–1921)
Александр Хью Брюс, 6-шы Берли лорды Бальфур (13 қаңтар 1849 – 6 шілде 1921) – шотландтық унионист саясаткер, банкир және мемлекет қайраткері, Шотландия шіркеуінің істерінде маңызды рөл атқарды. Ол 1895–1903 жылдары Шотландия хатшысы қызметін атқарды.
Alexander Hugh Bruce, 6th Lord Balfour of Burleigh, (13 January 1849 – 6 July 1921) was a Scottish Unionist politician, banker and statesman, who took a leading part in the affairs of the Church of Scotland. He was Secretary for Scotland between 1895 and 1903.
Өмірбаян
Роберт Брюстің ұлы, бір кезде Клэкманнан округінен Тори партиясынан парламент депутаты болған ол, сол округтегі Кеннет қаласында дүниеге келді және Лорето, Итон және Оксфорд университетінің Ориел колледжінде білім алды. 1868 жылы, оның қайтысынан кейін төрт жыл өткен соң, Роберт Брюстің дворян титулына талабы Лордтар палатасы тарапынан мойындалды, осылайша оның ұлы 1869 жылы Парламент актісімен титулдың жойылғандығы күштен шығарылып, алтыншы Балфур лорды атанды.
The son of Robert Bruce, at one time Tory Member of Parliament for Clackmannan, he was born in Kennet in that county and educated at Loretto, Eton and Oriel College, Oxford. In 1868, four years after his death, Robert Bruce's claim to the peerage was recognised by the House of Lords, and so his son became sixth Lord Balfour of Burleigh on the reversal of the title's attainder by Act of Parliament in 1869.
Саяси мансап
1876 жылы Балфур Шотландиядан сайланған пэр ретінде таңдалды. Алты жыл өткен соң, ол Шотландиядағы білім беру комиссары болып тағайындалды, ал 1887 жылы Лорд Солсберидің үкіметінде күтуші лорд ретінде қызмет етті. Келесі жылы лорд Балфур Сауда кеңесінің парламенттік хатшысы болды, ол либералдар 1892 жылы қайта билікке келгенге дейін осы лауазымда қалды, содан кейін үш жыл бойы Лондон сумен жабдықтау комиссиясын басқарды, 1895 жылы Шотландия хатшысы болып үкіметке оралғанға дейін. 1903 жылдың 4 ақпанында Балфур Лейт теңіз колледжін, арнайы салынған жаңа ғимаратта ашты. Балфур 1901 жылы "Тисл" орденінің рыцары атанды. Балфур 1903 жылы консервативтік және юнионисттік партиядағы Джозеф Чемберленнің тарифтік реформа науқанына байланысты туған даудың нәтижесінде қызметтен кетті, ол бұл науқанға қарсы болған.
In 1876 Balfour was elected a Scottish representative peer. Six years later, he was made an Education Commissioner for Scotland, and in 1887 he entered Lord Salisbury's administration as a Lord in waiting. The following year, Lord Balfour became Parliamentary Secretary to the Board of Trade, a position he held until the Liberals returned to power in 1892, and for three years he chaired the London Water Supply Commission until his return to government as Secretary for Scotland in 1895. On 4 February 1903, Balfour opened the new purpose built Leith Nautical College. Balfour was appointed a Knight of the Thistle in 1901. Balfour resigned office in 1903 with the split that occurred in the Conservative and Unionist Party over Joseph Chamberlain's campaign for tariff reform, a campaign which he opposed.
Банктік мансап
Балфур 1904 жылдан 1921 жылға дейін Шотландия банкінің губернаторы болды.
Balfour was Governor of the Bank of Scotland from 1904 to 1921.
Басқа да мемлекеттік лауазымдар
Балфур 1896–1899 жылдары Эдинбург университетінің лорд-ректоры болып тағайындалды және 1900 жылы Сент-Эндрюс университетінің канцлері болып сайланды, бұл қызметін өмірінің соңына дейін атқарды. Шотландия шіркеуінің белсенді қайраткері болған ол 1910 жылы Эдинбургте өткен Әлемдік миссионерлік конференцияның төрағасы болды және 1920 жылдары нәтижесіне жеткен Шотландиядағы шіркеулердің бірігуі жөніндегі талқылауларда маңызды келіссөздер жүргізді. 1916 жылы Ллойд Джордж пен Кабинеттегі экономистер оның еркін саудаға адалдығын мойындап, коммерциялық және өнеркәсіптік саясат комитетінің төрағасы етіп тағайындады. 1917 жылы ол Шотландия университеттері үшін Карнеги қорының төрағасы болып тағайындалды. 1908 жылы ол Корнуоллдағы Станарлардың Лорд-қадағалаушысы және Уэльс принцінің кеңесінің мүшесі болды.
Balfour was appointed Lord Rector of Edinburgh University (1896–1899), and elected Chancellor of St Andrews University in 1900, a post he held until his death. An active figure in the Church of Scotland, he was President of the World Missionary Conference held in Edinburgh in 1910, and was an important negotiator in the discussions on church union in Scotland which came to fruition in the 1920s. In 1916 he was appointed as chairman of the Committee on Commercial and Industrial Policy by Lloyd George and the economisers in the Cabinet in acknowledgement of his free trade credentials. In 1917 he was appointed convener of the Carnegie Trust for the Universities of Scotland. He became Lord Warden of the Stannaries in Cornwall and a member of the Council of the Prince of Wales in 1908.
Құрметтер
1901 жылдың маусым айында ол Глазго университетінен құрметті заң докторы (LL. D) дәрежесін алды, сондай-ақ сол жылы қаланың заңнамасын жеңілдетуге қосқан үлесі үшін Глазго қаласының бостандығымен марапатталды. Келесі мамыр айында ол Карнарвонда Уэльс университетінен құрметті заң докторы (Legum Doctor) дәрежесін алу үшін болды, бұл шара Уэльс принцінің (кейіннен король Георг V) сол университет канцлері қызметіне орнатылуымен бірге өтті. 1902 жылдың шілдесінде ол Сент-Эндрюс қаласының бостандығын алды, "Шотландия ұлтына көптеген қызметтер көрсеткені үшін, әсіресе Шотландия хатшысының ауыр міндеттерін үлкен қабілетпен атқарғаны және білім беру ісіне, елдің әл-ауқамын жақсартуға көрсеткен терең қызығушылығы үшін". 1901 жылдың наурыз айында ол "Қызыл маржан орденінің" (KT) рыцары атанды және 1901 жылдың 18 наурызында Марлборо ханасында король Эдуард оған орден табыс етті. 1911 жылы ол GCMG, ал 1917 жылы GCVO ордендерімен марапатталды.
In June 1901 he received the honorary degree Doctor of Laws (LL. D) from the University of Glasgow, and later the same year he received the Freedom of the City of Glasgow ″for his services in facilitation legislation for the city″. The following May, he was at Carnavon to receive the honorary degree LL. D. (Legum Doctor) from the University of Wales during the ceremony to install the Prince of Wales (later King George V) as Chancellor of that university. In July 1902, he received the freedom of the city of St Andrews, ″in testimony of his great services to the Scottish nation in many capacities, and especially of the conspicuous abilities with which he had discharged the onerous duties of Secretary for Scotland, and the deep interest he had shown in the cause of education and in promoting the welfare of the country.″
He was appointed a Knight of the Thistle (KT) in March 1901, and invested by King Edward at Marlborough House on 18 March 1901. He was appointed a GCMG in 1911, and GCVO in 1917.
Пресвитериандықтың тарихы
Балфур 1911 жылы Кембридж университеті баспасынан шыққан, «Кембридж ғылыми және әдебиеттік нұсқаулықтары» сериясының бір бөлігі болған «Шотландиядағы пресвитериандық діннің пайда болуы мен дамуының тарихи шолуы» атты еңбегін жазды.
Balfour wrote An Historical Account of the Rise and Development of Presbyterianism in Scotland, published in 1911 by the Cambridge University Press as part of their series Cambridge manuals of science and literature.
Отбасы
Балфур 1876 жылы Джордж Гамильтон Гордонның 5-ші граф Абердиннің кіші қызы, леди Кэтрин Элизаға үйленді. Олардың екі ұлы мен үш қызы болды. Оның үлкен ұлы, Роберт Брюс, Берлидің шебері, Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. Ол қайтыс болғаннан кейін, титул оның екінші ұлына, Джордж Джон Гордон Брюске, 7-ші Балфур Бурли лордына (1883–1967) көшті. Оның үлкен қызы, құрметті Мэри Брюс, OBE, сэр Джон Август Хоупқа, Крейхоллдың 16-шы баронеті Хоупқа үйленді. Оның кіші қызы, құрметті Виктория Александрина Кэтрин Брюс, түрме қызметінде жұмыс істеді және Шотландиядағы түрмені басқарған бірінші әйел болды. Балфур Бурли лорды 1921 жылдың шілде айында 72 жасында Лондонның Кадоган скверінде қайтыс болды. Ол Клэкманнан шіркеуінің маңында жерленді. Бурлидің леди Балфуры 1931 жылдың ақпанында 78 жасында қайтыс болды.
Balfour married Lady Katherine Eliza, youngest daughter of the George Hamilton Gordon, 5th Earl of Aberdeen, in 1876. They had two sons and three daughters. His eldest son, Robert Bruce, Master of Burleigh, was killed in the First World War. After his death the heir to the lordship transferred to his second son, George John Gordon Bruce, 7th Lord Balfour of Burleigh (1883–1967). His eldest daughter, Hon. Mary Bruce, OBE, married Sir John Augustus Hope, 16th Baronet Hope of Craighall. His younger daughter, Hon Victoria Alexandrina Katherine Bruce, had a career in the prison service and was the first woman Governor of a prison in Scotland. Lord Burleigh of Balfour died at Cadogan Square, London, in July 1921, aged 72. He was buried in Clackmannan Churchyard. Lady Balfour of Burleigh died in February 1931, aged 78.