Владимир Набоковтың «Пнин» романы: АҚШ-дағы орыс профессорының өмірі, эмиграция тақырыбы, көркем стиль және автор өзінен елес. Кітап туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1957 жылы жазылған Владимир Набоковтың романы.
1957 novel by Vladimir Nabokov
«Пнин» – Владимир Набоковтың 13-шы романы және ағылшын тілінде жазылған төртінші туындысы; ол 1957 жылы жарық көрді. «Пниннің» АҚШ-тағы сәттілігі Набоковтың әдеби мансабын биік деңгейге көтерді. Романның аттас басты кейіпкері, Тимофей Павлович Пнин – 50-ге жуық жастағы, АҚШ-та тұратын орыс туған ассистент профессор. Оның мінезі Набоковтың әріптесі Марк Шефтелдің және өзінің өмірінен алынған деп саналады. Ресей революциясы мен ол «Гитлер соғысы» деп атаған оқиғалар салдарынан елден қуылған Пнин, Набоковтың өзі оқыған Корнелл университеті мен Уэлсли колледжінен шабыттанған, ойдан шығарылған Уэйнделл колледжінде орыс тілін оқытады.
Pnin is Vladimir Nabokov's 13th novel and his fourth written in English; it was published in 1957. The success of Pnin in the United States launched Nabokov's career into literary prominence. Its eponymous protagonist, Timofey Pavlovich Pnin, is a Russian born assistant professor in his 50s living in the United States, whose character is believed to be based partially on the life of both Nabokov's colleague Marc Szeftel as well as on Nabokov himself. Exiled by the Russian Revolution and what he calls the "Hitler war", Pnin teaches Russian at the fictional Waindell College, loosely inspired by Cornell University and Wellesley College—places where Nabokov himself taught.
1-тарау
Тимофей Павлович Пнин, басты кейіпкер, Уэйнделл колледжінің орыс тілінен профессор; "толық шала" шашы бар, "күшті денелі", "жіңішке аяқтары" және "әйел сияқты аяқтары" бар. Пнин Уэйнделлден Кремонаға пойызбен жол тартады, онда ол қонақ лекция оқуы тиіс. Ол лекция қағаздарын жоғалтып алуы немесе оларды түзетіп жатқан студенттік эссемен шатастырып алуы мүмкін деген қорқынышпен мазасыздыққа толы. Ол қателесіп, дұрыс емес пойызға отырып, түсіп қалады. Кремонаға автобусқа отыруға тырысқанда, кенеттен багажының (қағаздарымен бірге) жоғалғанын сезінеді және құрысуға шалдығады. Соңында ол құжаттарын тауып, жүк көлігімен Кремонаға жетеді. Лекциясын оқуға дайын тұрғанда, зал ішінде қайтыс болған ата-анасы мен Ресей революциясынан бұрынғы достарын көріп, түс көреді.
Timofey Pavlovich Pnin, the title character, is a professor of Russian at Waindell College; "ideally bald" with a "strong man torso," "spindly legs," and "feminine feet". Pnin is on a train from Waindell to Cremona, where he is to give a guest lecture. He is persistently bothered by the fear that he may lose his lecture papers, or mix them up with the student essay he is correcting. He discovers he has boarded the wrong train and gets off. When he tries to board a bus to Cremona, he suddenly realizes he has lost his luggage (with his papers) and has a seizure. He finally arrives at Cremona by truck, having recovered his papers, and is about to give his lecture when he experiences a vision, seeing his dead parents and friends from before the Russian Revolution in the audience.
2-тарау
Лоренс Клементс, Вайнделлдің профессорлық-оқытушылық құрамындағы әріптесі, және оның әйелі Джоан, қыздары Изабель үйленіп, көшіп кеткеннен кейін жаңа тұрғын іздеп жүр. Пнин – жаңа тұрғын, ол туралы Вайнделл кітапханашысы миссис Тейер хабарлаған. Клементстер Пниннің ерекшеліктерін және өзгеше сөздерін ұната бастайды. Содан кейін Пниннің бұрынғы әйелі, доктор Лиза Виндпен арақатынасының тарихы баяндалады. Ол оны Америкаға әкелу үшін, кейін басқа психолог Эрик Виндке кетуі үшін пайдаланды. Лиза Пнинге келеді, бірақ одан тек ұлы Викторға ақша алуды қалайды. Пнин оның мінезін білсе де, махаббаттан бұл сұранышын орындайды. Ол кеткеннен кейін Пнин оның қатыгездігіне қайғырып, "Менде ештеңе қалмады, ештеңе, ештеңе!" – деп айқайлайды.
Laurence Clements, a fellow Waindell faculty member, and his wife Joan, are looking for a new lodger after their daughter Isabel has married and moved out. Pnin is the new tenant, informed of the vacancy by Waindell's librarian, Mrs. Thayer. The Clementses grow to enjoy Pnin's eccentricities and his idiosyncratic phrasings. There follows the history of Pnin's relationship with his ex wife Dr. Liza Wind, who manipulated him into bringing her to America so that she could leave him for fellow psychologist Eric Wind. Liza visits Pnin, but only wants to extract money from him for her son, Victor. Although Pnin is aware of her nature, he obliges out of love for her. After she leaves, Pnin weeps at her cruelty, shouting "I haf nofing left, nofing, nofing!"
3-тарау
Пнин Клеменстер үйінде жалғыз қалды, олар Изабельді аралап көруге кеткен. Баяндаушы Пниннің бұрынғы тұрған жерлерін және оның ерекше ағылшын тілін сипаттайды. Пнин орыс тілінен бастауыш сыныпқа сабақ береді, содан кейін кітапханаға барады, онда ол миссис Тейердің әңгіме құрау әрекеттерін назарға алмай, басқа оқырман сұраған кітабын қайтаруға тырысады, бірақ кітап тізімінде сұраған Пниннің өзі екені анықталады. Пнин орыс мәдениеті туралы кітабы үшін зерттеу жұмыстарын жүргізеді, содан кейін советтік үгіт фильмінің көрсетіліміне қатысады, ол оны көңілсіздікке жетелейді. Бұл тарау Изабелдің күйеуін тастап қайтып келгенімен аяқталады. Пнинге жаңа тұрақ табу қажет.
Pnin is alone at the Clementses' as they have gone to visit Isabel. The narrator describes Pnin's past lodgings and his idiosyncratic English. Pnin lectures his Elementary Russian class, then goes to the library, where he ignores Mrs. Thayer's attempts at small talk as he tries to return a book requested by another patron, but the record shows the requester to be Pnin himself. Pnin does research for his book on Russian culture, then attends the showing of a Soviet propaganda film, which causes him to weep. The chapter ends with the return of Isabel, who has left her husband. Pnin will have to find new lodgings.
4-тарау
Он төрт жасар Виктор Винд шетел патшасының тақтан түспей, жер аударылуы туралы арман көреді (Бейірткі отты алдын ала көрсетеді). Оның қиялында, Эрик Виндтің орнына осы патша – оның әкесі. Виктор ақылды, қалыпты үлгіге бағынбаған, сурет салуға ерекше қабілеті бар бала ретінде бейнеленеді. Оның ата-анасы оны психоанализден өткізеді, бірақ оның өнер талантын түсіне алмайды, бұл баланың қынжыруына себеп болады. Виктор Сент-Барт мектебінің мұғалімдеріне онша құрмет көрсетпейді, тек сурет салу мұғалімі Лейкке ғана құрметтейді, "зор денелі, қабаулары қалың, қолында шашы бар адам". Виктор Пнинмен Уэйнделл автобус станциясында кездесуге тиіс, ал Пнин оған асығысқандықтан футбол добы мен Джек Лондонның "Кісі ұлы" романын сатып алады. Виктор футболға қызығушылық танытпайды, ал Пнин бұл кездесуді сәтсіздік деп есептейді, Виктор оны үлкен құрметпен қарағанын білмейді.
Fourteen year old Victor Wind dreams of a foreign king who refuses to abdicate and is exiled (foreshadowing Pale Fire). In his fantasy, this king, rather than Erik Wind, is his father. Victor is depicted as an intelligent, nonconformist boy with a great talent for drawing. His parents have him psychoanalyzed, and are incapable of understanding his artistic talent, much to the boy's chagrin. Victor has little respect for his teachers at St. Bart's except for Lake the art teacher, "a tremendously obese man with shaggy eyebrows and hairy hands". Victor is to meet with Pnin at Waindell bus station, and Pnin hurriedly buys him a soccer ball and the Jack London novel The Son of the Wolf. Victor is not interested in soccer, and Pnin takes the entire encounter as a failure, unaware that Victor holds him in great admiration.
5-тарау
Пнин досының жазғы үйі "The Pines"-ке барады, онда үй иесі мен қонақтар – орыс эмигранттары және олардың америкалық балалары. Пнин әдетте ағылшын тілді қоғамда өзін ұстай алмайтын болса да, бұл жерде өзін еркін сезінеді, орыс мәдениетін білуін және крокет ойнау шеберлігін көрсетеді. Ортақ дос Пниннің бұрынғы сүйіктісі, нацистік Бухенвальд концлагерінде қаза болған еврей қызы Мира Белочкин туралы әңгімелейді. Тағы біреу Владимир Владимировичті айтады, ол көселектер жөніндегі сарапшы, кейіннен оның Пнин туралы баяндаушы екені белгілі болады.
Pnin drives to The Pines, the summer home of a friend, where the host and guests are Russian émigrés and their Americanized children. Among his friends, Pnin, normally out of place in English speaking society, is at ease and displays his knowledge of Russian culture and ability at croquet. A mutual friend mentions Pnin's former sweetheart, the Jewish Mira Belochkin, who was murdered at Buchenwald, the Nazi concentration camp. Another refers to Vladimir Vladimirovich, an expert on butterflies, who is later revealed to be the narrator of Pnin.
6-тарау
Пнин Клементстерді, миссис Тейерді, бірнеше Уэйнделл оқытушыларын және өзінің бұрынғы студенті Бетти Блиссті "үйді жылыту тойына" шақырады. Пнин үйді иесінен сатып алуды ойластырып жатыр, бірақ кафедра меңгерушісі доктор Хаген оған жаңа орыс тілі кафедрасы құрылатынын, оны Пнин жұмыс істеуге категорически бас тартатын адам басқаратынын хабарлайды. Пнин Виктордың сыйға берген керемет шыны перне табағын сындыруға азда-кем қалды, ол оның құрметінің белгісі еді.
Pnin invites the Clementses, Mrs. Thayer, several Waindell faculty members, and his former student Betty Bliss to a "house heating party". Pnin is considering buying the house from his landlord, but is informed by Dr. Hagen, the chair of his department, that a new department of Russian is to be formed, headed by a man under whom Pnin categorically refuses to work. Pnin almost breaks a magnificent glass punch bowl, a gift from Victor and a symbol of his regard.
7-тарау
Баяндаушының кім екені анықталады – орыс-американдық ғалым және лепидоптерші Владимир Владимирович. В.В. Пнинмен кездесулерінің өзінің нұсқасын айтады, ол В.В.-нің Пниннің әкесі, көз дәрігері Павелмен кездесуге барғанда алғаш танысқанын мәлімдейді. В.В. Пниннің бұрынғы әйелі Лизамен Пнин үйленуге асыққанша қарым-қатынаста болған, оның өте жақсы емес "Ахматова стиліндегі" өлеңдерін сынап, оны өзін-өзі өлтіруге дейін жеткізген. В.В. Пнинге жоғарыдан қарап, көптеген айтқандары кітаптың басында өзі баяндаған оқиғалармен келіспейді. Вейнделлдегі орыс тілі бөлімінің жаңа басшысы В.В. Пнинге қалуын өтініп хат жазады, бірақ Пнин Уэйнделлден кетеді, өзімен бірге қаңғыбас итті алып кетеді. Роман Уэйнделлдегі ағылшын тілі бөлімінің меңгерушісі Джек Кокерллдің В.В.-ге Пниннің Кремонаға дұрыс емес лекция қағаздарын әкелгені туралы айтуымен аяқталады, бұл оқиғаны толық айналдырады.
The identity of the narrator is revealed —a Russian American academic and lepidopterist called Vladimir Vladimirovich. V. V. recounts his version of his meetings with Pnin, claiming that they first met when V. V. had an appointment with Pnin's father, Pavel, an ophthalmologist. V. V. had an affair with Pnin's ex wife Liza just before Pnin's marriage, disparaged her mediocre "Akhmatovesque" poetry, and drove her to attempt suicide. V. V. patronises Pnin, and many of his claims conflict with events V. V. himself narrated earlier in the book. V. V., the new head of the Waindell Russian department, wrote to Pnin to urge him to stay, but Pnin leaves Waindell, taking a stray dog with him. The novel closes with Jack Cockerell, head of English at Waindell, beginning to tell V. V. the story of Pnin bringing the wrong lecture papers to Cremona, bringing the narrative full circle.
Жариялану тарихы
Пнин бастапқыда эскиздер сериясы ретінде жазылған, ал Набоков 2-тарауды 1954 жылдың қаңтарында, «Лолита» аяқталып тұрған кезде жазуды бастады. «Пниннің» бөлімдері алғаш рет «Нью-Йоркерде» бөліп-бөліп жарияланды, бұл Набоков АҚШ-та «Лолитаны» басып шығаруға дайын баспагерді іздеп жүргенде табыс табуға мүмкіндік берді. Набоковтың «Пниннің» Viking баспасына жіберген түпнұсқасы он тараудан тұрады және романның басында Пниннің жүрек ауруынан ерте қайтысымен аяқталады. Бірақ редактор Паскаль Ковичи бұл идеяны қабылдамады, содан кейін Набоков романды көптеген өзгерістерге енгізіп, қазіргі атауына тоқтамас бұрын, жұмысты «Қасіретті Пнин» деп атады. Бойдтың сөзінше, «Пнин» – Набоковтың бір жыл бұрын оқыған «Дон Кихот» романына жауабы. Набоков Сервантесті Кихотқа жасаған қатыгездігі үшін сынады, оқырмандарды осы кейіпкердің қайғысына және ұятқа түсуіне күлдіруге тырысқандай. Бойдтың айтуынша, кітаптың атауы осы теорияны одан әрі нығайтады, себебі ол «азап» сөзіне ұқсас және оны жазуға жақын.
Pnin was originally written as a series of sketches, and Nabokov originally began writing Chapter 2 in January 1954, around the same time Lolita was being finalized. Sections of Pnin were first published, in installments, in The New Yorker in order to generate income while Nabokov was scouring the United States for a publisher willing to publish Lolita. Nabokov's original version of Pnin, which he sent to Viking, consisted of ten chapters and ended with Pnin's untimely death from the heart problem he suffers at the beginning of the novel. However, editor Pascal Covici rejected the idea and Nabokov heavily revised the novel, then titling the work My Poor Pnin, before finally settling on the current title. According to Boyd, Pnin is Nabokov's response to Don Quixote, which he had read a year earlier. Nabokov lambasted Cervantes for his cruelty to Quixote, seeming to encourage the reader to be amused by the eponymous character's pain and humiliation. The title of the book, Boyd says, lends even more credence to this theory, as it sounds like and nearly spells "pain".
Әсерлер
Роман Набоковтың американдық академиялық оқу орындарындағы тәжірибесіне сүйенеді, ең алдымен Корнелл университеті, және бұл университеттегі адамдар мен физикалық егжей-тегжейлермен "толы" деп айтылады. Басты кейіпкер, ішінара, Корнелл университетінің профессоры Марк Шефтелге негізделген, ол "біршама осы ұқсастықтан кейіп көрген" болуы мүмкін. Дегенмен, Уэйнделл кампусының сипаттамасы Уэлслиге көбірек сәйкес келеді. Галя Димент Набоковтың тағы бір Пнинге қатысты әңгімесін айтады: Джеймс Макконки, жазушы және ағылшын әдебиетінің профессоры, Набоков Корнеллден кеткеннен кейін Еуропалық роман курсын мұраға алған, Набоковты еске алады, "оның бүкіл беті қызарған, қызыл түске енген", ол дәріс оқыған сыныптан шығып, әдебиет бөлімінің кеңсесіне (сол кезде әлі бар) кірді. Набоковтың толқуы соншалық, Макконки "оның инсульт немесе басқа да бір нәрсеге шалдығуы мүмкін" деп алаңдады. Ол дірілдеді. Мен құлап кетеді деп ойладым". Бұл "Пнинге тән ашу" студенттердің бірінің, профессор Набоков Достоевскийді талқылаудан бас тартса, студент өзі талқылай ала ма деген сұрағынан туды. Әдеби ықпалдар тұрғысынан алғанда, Пниннің көк машинасымен Уэйнделлден қашуы Николай Гогольдің "Өлі жандар" романының бірінші бөлігінің соңында Чичиковтың қаладан атпен қашуын еске түсіреді.
The novel draws from Nabokov's experience at American academic institutions, primarily Cornell, and it has been claimed that it is "teeming" with people and physical details from that university. The main character is based, in part, on Cornell Professor Marc Szeftel, who may have "somewhat resented the resemblance". The description of the Waindell campus, however, better fits Wellesley. Galya Diment also notes another Pninian anecdote of Nabokov: James McConkey, a writer and a professor of English Literature who inherited the European Novel course after Nabokov left Cornell, remembers seeing Nabokov, "his whole face flushed and red," running out of the classroom where he was lecturing and into the office of the (still existent at the time) Division of Literature. Nabokov appeared to be so agitated that McConkey actually worried that "he was going to have a stroke or something . He was stammering . I thought he might fall over." Apparently, this "Pninian size rage" was occasioned by one of the students' pointed question as to whether, if Professor Nabokov refused to discuss Dostoyevsky, the student himself could. In terms of literary influences, Pnin's flight from Waindell in his blue car recalls Chichikov's flight from town by wagon, at the end of the first part of Nikolai Gogol's Dead Souls.
Қабылдау
Көпшілік пікірге қарамастан, Набоковты АҚШ-та танымал жазушы еткен «Лолита» емес, бір жыл бұрын (1957) Америкада жарық көрген «Пнин» болды. (қате ақпарат – «Пнин» «Лолитадан» кейін жарық көрді) «Пнин» «Лолита» сияқты кең таралмаса да, әдеби ортада белгілі бір оқырман қауымын қамтыды және жақсы пікірлерге ие болды. Жарық көргенінің екінші аптасында «Пниннің» екінші басылымы жарық көрді, ал «Newsweek» журналы Набоковты «қазіргі АҚШ-тағы ең терең, әзілді және сезімтал жазушылардың бірі» деп атады. Бұл Набоков үшін толық жаңалық болды, өйткені оның алғашқы екі ағылшын тіліндегі романы – «Себастьян Найттың нағыз өмірі» (1940) және «Bend Sinister» (1947) американдық жұртшылық тарапынан көбінесе назарсыз қалды. «Пнин» оңтүстік америкалық жазушы Фланнери О’Коннордың (Vintage басылымында алғы сөздің авторы) ерекше сүйіктісі болды, ол күлкілі орыс профессорының тарихын «тамаша» деп бағалады. «Пнин» британ жазушысы Мартин Амистің де сүйіктісі болды, ол оны Набоковтың ең үздік романдарының тізімінде төртінші орынға қойды. «Пниннің» сәттілігі 1958 жылғы «Ұлттық кітап сыйлығы» номинациясымен аяқталды, бұл Набоков үшін жеті номинацияның алғашқысы болды.
Contrary to popular belief, it was not Lolita that made Nabokov a well known writer in the United States, but rather Pnin, which was published a year earlier (1957) in America. (incorrect information — Pnin was published after Lolita) Although it did not become a mainstream novel as Lolita did, Pnin had a relatively wide readership in literary circles, garnering favourable reviews. Upon its second week of publication, Pnin had already begun its second printing, and Nabokov was referred to as "one of the subtlest, funniest and most moving writers in the United States today" by Newsweek magazine. This was completely unprecedented for Nabokov, whose first two English language novels, The Real Life of Sebastian Knight (1940) and Bend Sinister (1947), were largely ignored by the American public. Pnin was also a particular favourite of the Southern writer Flannery O'Connor (who provides the blurb in the Vintage edition), who found the story of the humorous Russian professor "wonderful". Pnin was also a favorite of British writer Martin Amis, who ranked it fourth on his list of best Nabokov novels. Pnin's success culminated in a nomination for the 1958 National Book Award for Fiction, the first of seven such nominations for Nabokov.
Талдау
5-тараудың соңында айтылған бір егжей-тегжейлі мәлімет Пниннің алғашқы махаббаты Мира Белочкиннің тағдырына қатысты. (Набоковтың әйелі Вера да еврей болған). Көптеген Набоков зерттеушілері, мысалы Бойд, Дэвид Вернон, Елена Сомерс және Леона Токер, Пниндегі қасқырдың қайталанатын мотивін атап өтті, ол оны кітап бойына сүйемелдейді және Белочкин есімінің орыс тіліндегі "қасқыр" деген сөздің кішітетім түрінен шыққандығын көрсетті. Уильям У. Роу қасқырлардың Пниннің бұрынғы махаббатының "қайта жандануын" ғана емес, сонымен қатар Мираның рухын қасқырлардан бөлек, "көзсіз бақылаушы" бейнесінде табуға болатынын болжайды. Ол қасқырлар арқылы Пниннің өміріндегі оқиғаларды қадағалап, оларға әсер етеді. Осылайша, Белочкин мен қайталанатын қасқыр арқылы Пнин Холокостқа жасалған нәзік сілтеме болып табылады, онда Набоковтың көптеген таныстары мен оның інісі Сергей қаза тапты. Бойд Мираны "романның моральдық ортасы" деп түсіндіреді және оның соңғы күндері көрсеткен жомарттығы мен қайраттылығы туралы шатасқан әңгімелерде "ол адамзатты ең жақсы және ең осал күйінде бейнелейді" деп санайды. Бұл оқиғаға байланысты американдық Кремона қаласы, онда, оқиғаның моральдық тұрғыдан сенімсіз баяндаушысы бізге хабарлағандай, Пнин оқиғаның басында әйелдер клубында сөйлеу үшін барған; Кремона – бұл Италиядағы қала, онда нацилер жеңілгеннен кейін, бір жылдан астам уақыт бойы еврейлердің кейбіреуі орналасқан "қоныс аударғандар" орталығы болған, содан кейін олар заңды түрде эмиграциялауға рұқсат алған. Мира сияқты, Нейенгаммеге әкелінген Сергей Набоков та үлкен ерлік көрсеткен. Иван Набоковтың айтуынша, Сергей "тамаша адам болған. Ол алған киім-кешектерін, азық-түліктерін мұқтаж жандарға үлестірген". Бойд Пниннің Набоковтың ең танымал кейіпкері Хумберт Хумберттен, "Лолитадан" айқын ерекшелігін атап өтті, ол Пнинмен бір уақытта жазылған. Пнин Хумберттің толық қарсысы: Хумберт өзін биік, сұлу және мінсіз ағылшын тілінде сөйлейтін сүйкімді адам ретінде көрсетсе, Пнин кішкентай, тоқ, ерекше келбетті және күлкілі ағылшын тілімен сипатталады. Олардың әңгімелерінде Хумберт құпия жамандықпен азғырады, ал сырттай қарағанда қарапайым Пнин – жасырылған қасиетті адам. Бұл қарама-қарсылық некеде де көрінеді; Хумберт әйелі Шарлоттаны манипуляциялап, жасырын жек көреді, оны өлтіруді ойлайды және ақырында оның жүрегін жарып, оның кездейсоқ өліміне себеп болады. Пнин, керісінше, әйелі мен бұрынғы әйелі Лиза Виндпен қатыгездікпен күтім көрсетеді, ол оған өзінің таза махаббатынан кез келген қызмет көрсетуге дайын. Соңғысы және ең айқын айырмашылығы – балаларға қатысты қарым-қатынас: Хумберт өзінің асырап алған баласы Долорес Хазды ұрлап, зорлық-зомбылыққа ұшыратады, оны кемсітіп, тәттілермен тойдырады, ал Пнин Лизаның ұлы Виктор Виндке қамқорлықпен және қолдаумен қарастырады, ол белгілі бір мағынада оның асырап алған ұлы. Сәйкесінше, Долорес Хумбертті жек көреді және оған реніш білдіреді және алғашқы мүмкіндікті пайдаланып, оған сатқындық жасайды, ал Виктор Пнинге одан да көп құрмет көрсетеді және оның достығын бағалайды, оны 6-тарауда Виктор Пнинге сатып алған әдемі аквамарин шыны ыдыс символдайды. Артур Мизенер Набоковтың көптеген романдарының кейіпкерлерінің мінез-құлқының салдары ретінде әлеуметтік оқшаулану жиі теріс құбылыс ретінде бейнеленетінін айтты, ал Пнин, орыс эмигрант және Пниннің басты кейіпкері, оны қабылдағандай көрінеді. Мизенердің айтуынша, Пнин "әлеуметтік оқшауланудан өзін-өзі аяудың орнына табысқа жетуіне сенімділікпен және өзінің салауатты сезімін нық сеніп" өмір сүреді. Америка қоғамына қатысты сынға қатысты Мизенер Пниннің "өзіне сенімділігі" әңгіменің "американдық өмірдің таңғажайып байқауын" көрсетеді деп санайды.
A detail mentioned toward the end of Chapter 5 concerns the fate of Pnin's first love, Mira Belochkin, a Jew murdered at Buchenwald concentration camp. (Nabokov's wife, Véra, was also Jewish). Many Nabokov scholars, such as Boyd, David Vernon, Elena Sommers and Leona Toker, have pointed out the recurring motif of the squirrel in Pnin which follows him throughout the book and that the name Belochkin is derived from the Russian diminutive for "squirrel". William W. Rowe suggests that not only do the squirrels embody the "resurrections" of Pnin's former love, but that the spirit of Mira can be found apart from the squirrels in the form of a "mysterious observer" who acts through the squirrels to oversee and influence the events in Pnin's life. In a sense, via Belochkin and the recurring squirrel, Pnin constitutes a subtle addressal of the Holocaust, where many of Nabokov's acquaintances and his own brother Sergey were killed. Boyd interprets Mira as the "moral center of the novel" and argues that in the confused reports of her generosity and fortitude in her last days "she comes to represent humanity at its best and most vulnerable". Relevant to this is the American town of Cremona, where, the morally unreliable narrator of the story informs us, Pnin visited to speak to the women's club at the beginning of the story; Cremona is the name of an Italian city that housed a "displaced persons" center where some Jews who survived the Nazi murders stayed, sometimes for more than a year, after the defeat of the Nazis, before being legally allowed to emigrate. In a similar fashion to the fictional Mira, Sergey Nabokov, who was taken to Neuengamme, exhibited tremendous conduct. According to Ivan Nabokov, Sergey "was extraordinary. He gave away lots of packages he was getting, of clothes and food, to people who were really suffering." Boyd noted Pnin's sharp contrast with Nabokov's most famous character, Humbert Humbert, from Lolita, which was written simultaneously with Pnin. Pnin is the anti Humbert in every sense: where Humbert flatteringly depicts himself as tall, handsome and charming with perfect English, Pnin is relayed as stubby, rotund, odd looking and with comically bad English. In their respective stories, Humbert seduces with secret monstrosity, while the seemingly vulgar Pnin is a saint in disguise. The contrast is highlighted in matrimony; Humbert manipulates and secretly loathes his wife Charlotte, contemplates killing her and ultimately breaks her heart and instigates her accidental demise. Pnin, inversely, is mistreated cruelly by his wife and ex wife Liza Wind, for whom he bends over to do any favour out of selfless love. Lastly and most vividly, in their treatment of children: Humbert abducts and abuses his foster child Dolores Haze, whom he belittles and plies with sweets, while Pnin by contrast is a caring and supportive figure to Liza's son Victor Wind, who is in a sense his foster son. Fittingly, Dolores despises and resents Humbert and betrays him at the first opportunity, while Victor admires Pnin more than he realises and treasures his friendship, symbolised by the magnificent aquamarine glass bowl Victor purchases for Pnin in Chapter 6. Arthur Mizener noted that whereas social isolation is often depicted as a negative consequence of characters’ behavior in most of Nabokov's novels, Timofey Pnin, the Russian emigrant and protagonist of Pnin, seems to embrace it. Mizener claims that Pnin “carries on with easy confidence of success and a firm assurance of his own common sense” instead of wallowing in self pity over his social isolation. In relation to his criticism towards the American society, Mizener indicates that Pnin's “innocent self confidence” illustrates the story's “remarkable observation of American life”.