Манила шығанағындағы шайқас және Монтохоның ерлігі

Кіріспе

Монтохо Перуге қарсы адмирал Касто Мендес Нунестің қол астында Абтао шайқасында және Эль Кальяо шайқасында соғысып, Адмиралтейство хатшылығында қызмет атқарды. 1873 жылы командир дәрежесіне көтерілді. Оның жаңа міндеттеріне Гавана теңіз базасында және Рио-де-ла-Платада бірнеше әскери кемелерге басшылық ету кірді. Монтохо 1891 жылдың қарашасына дейін Мадридте болды, содан кейін ол флаг-офицер атанды. 1892 жылы ол Католик Изабелла орденіне үміткер болды, ал 1897 жылы Мария Кристина әскери орденін алды. Филиппинде орналасқан испандық флоттың 37 кемесінің көпшілігі шағын канонерлік қайықтар болғандықтан, АҚШ Азия эскадрильясына қарсы қолданылатын жеті кеме ғана болды. Соңында Монтохо эскадрильяны Маниладан солтүстік-батысқа қарай, Субик шығанағына жіберуге шешім қабылдады, бұл американдық кемелер келген кезде испандықтарға қорғануды жеңілдетер еді. Егер олар Манилаға қарай бет алса, онда оның эскадрильясы түнде АҚШ эскадрильясына тұзақ құрып, кері қайта алады деп сенді. Американдық кемелер Манила шығанағына испандықтар орналастырған аз ғана миналарды есіртпей өтті (су тым терең болды және су жолы олар үшін тиімді болмады), және Коррегидор аралындағы артиллериялық атыстан басқа, олар аз қарсылыққа тап болды. Олар шығанаққа шығынсыз кірді. Темдеуде испандық кемелер Кавитедегі теңіз арсеналында бекініп, Монтохо, шайқасқа пессимистікпен қарап, өз адамының аман қалуға ең жақсы мүмкіндігі осы жерде екеніне сенді. Испаниялық эскадрилья мен американдықтар арасындағы шайқас Монтохо үшін 30 жылдан астам уақыттан бері өткен алғашқы ірі теңіз шайқасы болды. АҚШ эскадрильясы 1898 жылдың 1 мамырында таңғы сағат 5:00 шамасында Кавитеге жақын келді және испандықтармен шайқасты. 5:40-қа дейін, жағалау артиллериясының және Монтохо эскадрильясының атысына қарамастан, АҚШ кемелерінің ешқайсысы зақымдаған жоқ. Американдық эскадрилья жауап берді және Монтохоның флагманы, испан крейсері «Реина Кристина» қалған испандық кемелермен бірге ауыр зақым алды, оны туын испан крейсері «Исла-де-Кубаға» көшіруге мәжбүр етті. Сол кезде ағылшын бу кемесінің капитаны: "[Монтохо] кеменің кормасында толыққанды қозғалмай тұрды, бірақ судың шашырауы кішкентай кемеге қайта-қайта тигенімен, бұл бес жетістікке тең ерлік болды" деп атап өтті. Таңертеңгі сағат 7:30-да Азия эскадрильясы оқ-дәрілерін толықтыру және экипажға демалыс беру үшін шегінді. Американдық жарақаттардың арасында USS Baltimore және McCulloch кемелерінде 8 адам жараланды және McCulloch кемесінде 1 адам қаза болды. Шамамен үш жарым сағаттан кейін, сағат 11:15-те американдық кемелер испандықтармен қайтадан шайқасу үшін келді. Алайда, сол кезде испандық эскадрильяның көп бөлігі жойылған және қарсылық шектеулі болды, көп ұзамай испандықтар басылды. Монтохо өзінің эскадрильясының барлығы 381 адам қаза тапқанын хабарлады, ал жараланғандардың арасында оның екі ұлының бірі болды.

Montojo fought in the Battle of Abtao and the Battle of El Callao under Admiral Casto Méndez Núñez against Peru and assumed a post at the Secretariat of the Admiralty. He was promoted to the rank of Commander in 1873. His new duties included commanding several warships at the Havana naval station as well as those in the Río de la Plata. Montojo remained in Madrid until November 1891, when he was promoted to flag officer. In 1892, he became a candidate for the Order of Isabella the Catholic, and in 1897, he received the Military Order of María Cristina. Of the 37 ships in the Spanish naval fleet stationed in the Philippines, most were small gunboats and so there were only seven ships that would be used to take on the U. S. Asiatic Squadron. In the end, Montojo decided to send the squadron to Subic Bay to the northwest of Manila, which would be easier to defend for the Spaniards when the American ships arrived. If they ignored them and headed for Manila, he believed his squadron could then head back and ambush the U. S. squadron at night. The American ships passed into Manila Bay without striking the few mines that the Spaniards had emplaced (the water was too deep and the waterway was too wide for them to be of much use), and aside from artillery fire from the guns on Corregidor island, they met little resistance. They entered the bay without loss. Meanwhile, the Spanish ships were anchored at the naval arsenal near Cavite, where Montojo, who was pessimistic on the battle, believed his men would have the best chance of survival. The engagement that followed between the Spanish squadron and the Americans became the first major naval battle that Montojo had fought in for over 30 years. The US squadron arrived near Cavite and engaged the Spanish on May 1, 1898, around 5:00 in the morning. By 5:40, despite fire from the shore artillery and Montojo's squadron, none of the US ships had been damaged. The American squadron returned fire and Montojo's flagship, the cruiser Spanish cruiser Reina Cristina, sustained heavy damage along with the rest of the Spanish ships, forcing him to move his flag to the Spanish cruiser Isla de Cuba. The captain of a British steamer that was then passing noted, "[Montojo] stood upright in the stern perfectly unmoved, although splashes of water flew repeatedly over the little craft it was an example of unparalleled heroism." By 7:30 in the morning, the Asiatic Squadron withdrew to restock its ammunition and provide rest for the crew. The only American casualties had been eight wounded aboard the USS Baltimore and one death on the McCulloch. After about three and a half hours, at around 11:15 a. m., the American ships returned to face the Spaniards again. However, by then much of the Spanish squadron was destroyed and resistance was limited, and not long afterwards, the Spaniards surrendered. Montojo reported around 381 casualties for his squadron in total, and among the wounded was one of his two sons.

Кейінгі өмірі

Манила шығанағындағы жеңілістен кейін, Контральмиранте Монтохо жеңіліске әкелген жағдайларға қарамастан, әскери соттағы айыпты қабылдап, Мадридке шақырылды. Ол Маниладан қазан айында шығып, 1898 жылдың қараша айында Мадридке келді. Әскери соттың шешімімен 1899 жылдың наурыз айында түрмеге қамалды, бірақ кейін босатылды. Куәліктердің арасында адмирал Джордж Дьюи болды, оған Монтохо көмек сұраған хат жіберді, ал американдық офицер: "Сіздің кемелеріңіздің жағдайы туралы толық мәліметім жоқ болса да, үкіметіме бұрын хабарлағандай, Кавитедегі қорғанысыңыз өте ерлікпен болғанын айтуға дайынмын. Әсіресе, шабуылға ұшыраған жеңіл крейсеріңіздің ерлігі ұлттық дәстүрлерде мәңгі сақталады." Кейін Монтохо айыптардан ақталды, бірақ Испания Әскери-теңіз күштерінен шығарылды. Ол 1917 жылдың 30 қыркүйегінде Мадридте қайтыс болды. Оның немерелерінің бірі – Фермина Монтохо Торронтеги, миллиардер Зобель де Аяла әулетінен шыққан Энрике Зобель де Аяланың (1877 жылы туған) екінші әйелі, ал олар Сотограндеге алғашқы иелері болды. Оның ұлы және немересі Фернандо Зобель де Аяла – танымал қазіргі филиппин-испан суретшісі.