Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саясаткер (1900–1972) оның ұлы, Техас штатының сенаторы, мемлекеттік хатшы және заңгер.
American politician (1900–1972)
his son, the Texas state senator, secretary of state, and jurist
Мартин Дис кіші (5 қараша 1900 – 14 қараша 1972), сонымен қатар Мартин Дис үлкен деп те аталады, Техас штатының саясаткері және АҚШ Өкілдер палатасының Демократиялық партиясынан мүшесі болды. Ол Демократ ретінде жетпіс екінші және одан кейін алты кезекті Конгресске сайланды (4 наурыз 1931 – 3 қаңтар 1945). 1944 жылы Дис жетпіс тоғызыншы Конгресске қайта сайлануға түспеді, бірақ сексен үшінші және одан кейінгі екі Конгресске сайланды (3 қаңтар 1953 – 3 қаңтар 1959). 1958 жылы ол сексен алтыншы Конгресске қайта сайлануға түспеді. 1941 және 1957 жылдары ол АҚШ Сенатындағы бос орынды толтыру үшін екі рет кандидаттыққа ұсынылды. Дис 1937 жылдан 1944 жылға дейін Америкаға қарсы қызметтерді тергеу жөніндегі арнайы комитеттің төрағасы болды (жетпіс бесіншіден жетпіс сегізінші Конгресс).
Martin Dies Jr. (November 5, 1900 – November 14, 1972), also known as Martin Dies Sr., was a Texas politician and a Democratic member of the United States House of Representatives. He was elected as a Democrat to the Seventy second and after that to the six succeeding Congresses (March 4, 1931 – January 3, 1945). In 1944, Dies did not seek renomination to the Seventy ninth Congress, but was elected to the Eighty third and to the two succeeding Congresses (January 3, 1953 – January 3, 1959). Again, he did not seek renomination in 1958 to the Eighty sixth Congress. In 1941 and 1957, he was twice defeated for the nomination to fill a vacancy in the United States Senate. Dies served as the first chairman of the Special Committee to Investigate Un American Activities from 1937 through 1944 (Seventy fifth through Seventy eighth Congresses).
Өмірбаян
Ол 1900 жылғы 5 қарашада Техас штатының Колорадо-Сити қаласында, 1909 жылдан 1919 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасының мүшесі болған Мартин Дис ағасының отбасында дүниеге келді. Техас университетінде оқып, Вашингтон, округтік округтің Ұлттық құқық мектебінде заң бакалавры дәрежесін алды. 1929 жылғы Уолл-стрит құлауынан кейін Дис Чикаго Herald Examiner газетінде "ірі шетелдік халықтың көп болуы – жұмыссыздықтың басты себебі" деп жазды. Техастық Джон Нэнс Гарнердің қолдауымен ол маңызды Палата ережелері комитетінің мүшесі болды. Бастапқыда Дис Конгресте өкілдік еткен қиын жағдайдағы ауылдық аймақтарға көмек көрсетуді мақсат тұтқан «Жаңа саясатты» толық қолдады. Алайда, консервативті оңтүстік өкілі болғандықтан, ол 1936 жылғы сайлаудан кейін оған қарсы шықты, осы кезде еңбек одақтары ұлттық саясатта елеулі рөл атқара бастады. 1938 жылы ол Америкаға қарсы қызметтерді тергеу жөніндегі арнайы комитеттің төрағасы болып тағайындалды және 1944 жылға дейін осы қызметте болды. Дис журналистермен оңай тіл табысып, жиі ұлттық БАҚ назарында болды.
He was born in Colorado City, Texas, on November 5, 1900, to Martin Dies Sr., who was a member of the United States House of Representatives from 1909 to 1919. He studied at the University of Texas and obtained a Bachelor of Laws degree at the National University School of Law, Washington, DC. After the Wall Street Crash of 1929, Dies wrote in the Chicago Herald Examiner that the "large alien population is the basic cause of unemployment." Due to the support of fellow Texan John Nance Garner, he became a member of the important House Rules Committee. At the beginning, Dies fully supported the New Deal as it aimed to provide relief for the distressed rural areas, which he represented in Congress. However, being a conservative Southerner, he turned against it after the 1936 election, when labor unions started to play a much bigger role in national politics. In 1938, he started as a chairman of the Special Committee to Investigate Un American Activities and remained at its helm until 1944. At ease with newsmen, Dies was frequently in the national media spotlight.
АҚШ-қа қарсы іс-әрекеттерді тергейтін палаталық комитет
Дис және Сэмюэл Дикштейн Америкаға қарсы әрекеттерді тергейтін Палата комитетін құрды, бастапқыда "Дис комитеті" деп аталды, кейін 1946 жылы HUAC болып өзгерді. Дис комитеттің алғашқы төрағасы болды және 1938 жылдан 1944 жылға дейін жеті жыл қызмет етті, үкіметтегі және елдің басқа да ұйымдарындағы оңшыл және солшыл радикалдарға қарсы күрес жариялады. Дис комитеті негізінен коммунистік инфильтраторлар мен оларға көңіл білдірушілерді іздеді. Самуэль Дикштейн 1990 жылдары "Венона" жобасының құжаттарында кеңестік агент ретінде танылды.
Dies and Samuel Dickstein created the House Committee Investigating Un American Activities, initially nicknamed the Dies Committee, later becoming HUAC in 1946. Dies was its first chairman, serving for seven years from 1938 to 1944, and declaring a crusade against right wing and left wing subversives in the government, and other organizations nationwide. Dies' committee mainly targeted communist infiltrators and sympathizers. Samuel Dickstein was named in the 1990s as a Soviet agent in the Venona project materials.
Дис комитеті мен ККК
Соғысқа дейінгі жылдары және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде HUAC Дис комитеті деп аталды. Оның жұмысы фашистік және коммунистік бүлдіруші белсенділерді тергеуге бағытталған. Дис неміс америкалықтарының нацистік және Ку-клукс-кландағы әрекеттеріне, мысалы, неміс америкалық бундына қатысы барлығын анықтауға тырысты. «Клан» қызметіне қатысты тергеулерге кейбір комитет мүшелері қарсылық танытты. HUAC-тің бас кеңесшісі Эрнест Адамсон: «Комитет тергеуді негізге алуға жеткілікті деректердің жоқтығына шешім келді», - деп мәлімдегенде, комитет мүшесі Джон Ранкин: «Әрине, ККК – бұл ескі американдық институт», - деп қосты. Алайда, Дис өзі Кланның католиктерге қарсылығы үшін Империялық сиқыршы Джеймс А. Колескотты сөкпеді. Төраға ретінде Дис нацистерді, еңбек одақтарын, «Жаңа мәміле» агенттіктерін және коммунистік немесе коммунистермен байланысы бар топтарды қудалады, соның арқасында ол ұлттық даңққа ие болды және тіпті өзінің ерліктері туралы «Американың троян аты» (1940) атты кітап жариялады. Ол Голливудтың қайраткерлерінің тізіміне енді, олар француздық солшыл «Ce Soir» газетіне сәлем жолдаған, бұл газет коммунистерге тиесілі еді. Рузвельт әкімшілігі бұл шабуылдарды атап өтті, сол кезде Ішкі істер министрі Гарольд Икес: «Олар кішкентай Ширли Темпл бастаған қауіпті радикалдарды тапты», - деді. Еңбек министрі Фрэнсис Перкинс Ширли Темпл американдық азамат ретінде дүниеге келгенін және мұндай «ақылға сыймас жарияланымдарды» талқылаудың қажеті жоқ екенін қосты. Комитет NBC арнасы арқылы осы шабуылдарға жауап берді, онда Ширли Темплге қарсылық тудырған доктор Дж. Б. Мэтьюстің куәлігі сөзсіз оқылды. Осы куәлігінде доктор Мэтьюс былай деді: «Коммунистік партия өз үгіті үшін мыңдаған белгілі азаматтардың беймәздігіне немесе немқұрайлылығына үлкен сенеді. Мысалы, коммунистік партияға толыққанды тиесілі француздық «Ce Soir» газетінде Кларк Гейбл, Роберт Тейлор, Джеймс Кагни және тіпті Ширли Темплден жылы сәлемдер келді. Ешкім де осы адамдардың біреуінің коммунист екенін айтпайды деп үміттенемін».
In pre war years and during World War II, HUAC was known as the Dies Committee. Its work was aimed at investigating fascist and communist subversive activist. Dies targeted German American involvement in Nazi and Ku Klux Klan activity, such as the German American Bund. As to investigations into the activities of the "Klan", some members of the Committee showed reluctance to investigate. When HUAC's chief counsel Ernest Adamson announced that: "The committee has decided that it lacks sufficient data on which to base a probe," committee member John E. Rankin added: "After all, the KKK is an old American institution." However, Dies himself personally berated Imperial Wizard James A. Colescott for the Klan's anti Catholicism. As chairman, Dies pursued Nazis, labor unions, New Deal agencies, and communist or communist affiliated groups, from which he gained a national reputation and even published a book about his exploits, The Trojan Horse of America (1940). on a list of Hollywood figures who sent greetings to the leftist Communist owned French newspaper, Ce Soir. The Roosevelt Administration mentioned the attacks when Harold Ickes, Secretary of the Interior, stated: "They have found dangerous radicals there led by little Shirley Temple." Secretary of Labor Frances Perkins added that Shirley Temple was born an American citizen and should not have to debate such "preposterous revelations". The Committee responded to these attacks via an NBC broadcast, in which the testimony of Dr. J. B. Matthews, which launched the Shirley Temple outcry was read verbatim. In this testimony, Dr. Matthews stated: The Communist Party relies heavily on the carelessness or indifference of thousands of prominent citizens in lending their names for its propaganda purposes. For example, the French newspaper Ce Soir, which is owned outright by the Communist Party, featured hearty greetings from Clark Gable, Robert Taylor, James Cagney, and even Shirley Temple. No one, I hope, is going to claim that any one of these persons in particular is a Communist.
Жағдай
Дис 1930 жылдардың соңы мен 1940 жылдардың басында «Жаңа мәміле» (New Deal) күнтәртібін жою мақсатымен жеке науқанын ілгеріту үшін комитетін пайдаланғаны үшін сынға ұшырады. Мысалы, Мичиган штатының губернаторы Фрэнк Мерфи 1938 жылы комитет алдындағы куәлігі кезінде «коммунист немесе коммунистің қуыршағы» деп белгіленгеннен кейін қайта сайлану мүмкіндігінен айырылды. Еңбек департаменті, WPA Федералдық театр жобасы және Жазушылар жобасы, сондай-ақ Ұлттық еңбек қатынастары жөніндегі кеңес де ұқсас айыптауларға ұшырады. Комитет күдікті коммунистер мен фашистерді тергегенімен, Дис басты назарын коммунистік қастандыққа бөлді, бұл оның «Америкадағы трояндық жылқы» атты кітабында көрініс тапқан. 1940 жылы конгрессмен Фрэнк Юджин Хук, агитатор және спиритуалист Уильям Дадли Пелимен байланыстыратын дәлелдер ұсыну арқылы Комитеттің және Дис өзінің беделін түсіруге тырысты; бірақ Дис Хук ұсынған құжаттар жасалған екенін дәлелдеді. Дис «жарқын мәселе» (racial question) туралы алаңдаушылығын «Әділ еңбек стандарттары туралы» заңға сәйкес ең төменгі жалақы мөлшеріне қатысты білдірді, былай деді: «Бір нәсіл үшін белгіленген нәрсе басқалары үшін де белгіленуі керек, және сіз қара нәсілді адамға ақ нәсілді адам сияқты бірдей жалақы тағайындай алмайсыз». Хукке қарсы жеңісімен және Комитетінің бюджетінің төрт есеге өсуімен ынталандырылған Дис айыптауларын күшейтті. 1942 жылдың наурыз айында ол вице-президент Генри Уоллеске, Уоллес төрағалық еткен Экономикалық соғыс жөніндегі кеңестің 35 мүшесі коммунистік ұйымдардың мүшелері болған деген хат жолдады. Ол әсіресе Морис Пармелиді коммунистік көзқарасты қолдайтын және нудист ретінде атап көрсетті, бұл Пармелидің 1926 жылғы «Жаңа гимнасофия» кітабына негізделген. Шындығында Пармели гимнасофияны, екі неміс нудист белсендісі бастаған аскетизмнің бір түрін жақтады, бірақ оның Американың ұлттық қауіпсіздігіне қатысы ешқашан нақты түсіндірілген жоқ. Дис 1941 жылдың маусымынан кейін жариялаған айыптаулары мен қаңқу сөздері КСРО Еуропа мен Солтүстік Африкада нацистік шабуылға қарсы тұрған одақтас елдердің құрамында болған кезде жасалды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік тыңшыларды анықтауға көмектесудің орнына, Дис соғысқа дейінгі құмарлығын жалғастырып, АҚШ үкіметіндегі коммунистік тыңшыларға толығымен назар аударды – бұл 1950 жылдардағы Маккарти дәуірінің алғы күші болды.
Dies was criticized for using his Committee to further his personal campaign to undermine the New Deal agenda during the late 1930s and early 1940s. For example, Michigan Governor Frank Murphy lost his re election bid in 1938 after being labeled "a Communist or a Communist dupe" during testimony before the Committee. The Labor Department, the WPA Federal Theatre Project and Writers' Project, and the National Labor Relations Board were subjected to similar denunciations. While the Committee ostensibly investigated both suspected Communists and Fascists, Dies was concerned primarily with a supposed Communist conspiracy, as reflected in his own book, The Trojan Horse in America. In 1940, Congressman Frank Eugene Hook sought to discredit the Committee, and Dies personally, by presenting evidence linking Dies to the agitator and spiritualist William Dudley Pelley; but Dies was able to show that the documents cited by Hook were forged. Dies articulated concerns of the "racial question" as it related to minimum wage provision under the Fair Labor Standards Acts, stating, "What is prescribed for one race must be prescribed for the others, and you cannot prescribe the same wages for the black man as for the white man." Encouraged by his victory over Hook and a quadrupling of his Committee's budget, Dies' accusations became progressively more scurrilous. In March 1942, he wrote a letter to Vice President Henry Wallace claiming that 35 members of the Board of Economic Warfare, which Wallace chaired, had been members of Communist organizations. He singled out one member in particular, Maurice Parmelee, as both a Communist sympathizer and a nudist, based on Parmelee's 1926 book, The New Gymnosophy. Parmelee was indeed an advocate for gymnosophy, a form of asceticism originated by two German nudist activists, but its relevance to American national security was never convincingly explained. Dies' public charges and rumor mongering after June 1941 came at a time when the USSR was a member of the allied nations resisting the Nazi offensive in Europe and North Africa. Rather than assisting the effort to ferret out Nazi spies during World War II, Dies continued his pre war fixation and focused almost entirely on Communist spies in the U. S. government—a precursor to the McCarthy era during the 1950s.
Кейінгі өмірі
Дис 1941 жылдың маусым айының соңында сенатор Моррис Шепардтың қайтысынан босаған орынды толтыру үшін өткізілген арнайы сайлауда АҚШ Сенатына үміткер болған. Дис төртінші орынды иеленді, ал сенаторлыққа Линдон Б. Джонсонды шамалы айырмамен жеңген губернатор Пэппи О'Даниелден жеңілді. Дис Өнеркәсіптік ұйымдар конгресін сынаған, оның қатарында Кеңес Одағы қолдаған АҚШ Коммунистік партиясы қаржылаған 280 жалақылы CIO ұйымдастырушысын анықтаған. Дис 1944 (немесе 1945) жылы Өкілдер палатасынан зейнеткерлікке шықты. Техас штатындағы арнайы сайлауларда екінші тур қажет болмаған, бірақ Дис пен Хатчесон бірлесіп дауыстардың 53 пайызын алды. Сөйтіп, Ярборо Сенатқа сайланды және 1971 жылдың 3 қаңтарына дейін осы лауазымды иеленді. Дис 1956 жылғы Оңтүстік манифестіне қол қойған, ол Жоғарғы Соттың "Браун против Білім беру кеңесі" ісі бойынша мемлекеттік мектептердегі сегрегацияға қарсы шықты. Дис 1959 жылдың қаңтарында тағы да Өкілдер палатасынан зейнеткерлікке шықты. 1953 жылдан 1959 жылға дейін "оның маңызды қызметтері болған жоқ".
Dies was an unsuccessful candidate for the United States Senate in a special election held in late June, 1941 to fill the seat vacated by the death of Senator Morris Sheppard. Dies finished a distant fourth, losing to the sitting Governor, Pappy O'Daniel who narrowly beat Congressman Lyndon B. Johnson in Johnson's first run for the Senate. Dies was a critic of the Congress of Industrial Organizations, having found 280 salaried CIO organizers within its ranks funded by the Soviet backed Communist Party of the USA. Dies retired from the House in 1944 (or 1945 No runoff was then required in Texas special elections, though Dies and Hutcheson collectively held 53 percent of the vote. Yarborough hence took the Senate seat, which he held until January 3, 1971. Dies was a signatory to the 1956 Southern Manifesto that opposed the desegregation of public schools ordered by the Supreme Court in Brown v. Board of Education. Dies retired again from the House in January 1959. From 1953 to 1959, "he held no important positions."
Өлім және мұра
1920 жылы Дис Мертл МакАдамсқа үйленді және үш ұлы болды: Роберт, Джек және Мартин кіші, ол Техас штатының сенаторы және Техас штатының мемлекеттік хатшысы болды. Дис 1972 жылдың 14 қарашасында 72 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды.
In 1920, Dies married Myrtle McAdams and had three sons: Robert, Jack, and Martin Jr., who became a Texas state senator and Secretary of State of Texas. Dies died November 14, 1972, of an apparent heart attack at the age of 72.