Бірінші дүниежүзілік соғыстағы британдық әскери ұшағы
Bristol F.2 Fighter
Бірінші дүниежүзілік соғыстағы британдық Bristol F.2 Fighter ұшағы: сипаттамасы, тарихы, мүмкіндіктері. Әскери және азаматтық қолданысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыста қолданылған британдық истребитель ұшағы
British fighter aircraft used in World War One
Bristol F.2 Fighter – Фрэнк Барнуэллдың British and Colonial Aeroplane Company (кейін Bristol Aeroplane Company деп аталған) компаниясында жасаған британдық Бірінші дүниежүзілік соғыстың екі орындық екі қанатты истребитель және барлау ұшағы. Ол көбінесе "Bristol истребительі", "Brisfit" немесе "Biff" деп аталады. Бұл тип бастапқыда соғысқа дейінгі Royal Aircraft Factory B.E.2c барлау ұшақтарын алмастыру мақсатымен жасалған болса да, жаңа Rolls Royce Falcon V12 қозғалтқышы оған истребительдің қасиеттерін берді. Мансабының апатты басталуына қарамастан, F.2B нұсқасы бір орындық истребительдермен теңдей алатын маневрлі ұшақ екенін көрсетті, ал оның берік конструкциясы оны 1930 жылдардың басына дейін әскери қызметте пайдалануға мүмкіндік берді. Кейбір соғыстан артылған ұшақтар азаматтық қолданысқа тіркелді және жолаушылар салондары бар түрлері қайта жаңартылды.
The Bristol F.2 Fighter is a British First World War two seat biplane fighter and reconnaissance aircraft developed by Frank Barnwell at the British and Colonial Aeroplane Company later known as the Bristol Aeroplane Company. It is often simply called the Bristol Fighter, "Brisfit" or "Biff". Although the type was intended initially as a replacement for the pre war Royal Aircraft Factory B. E.2c reconnaissance aircraft, the new Rolls Royce Falcon V12 engine gave it the performance of a fighter. Despite a disastrous start to its career, the definitive F.2B version proved to be a manoeuvrable aircraft that was able to hold its own against single seat fighters while its robust design ensured that it remained in military service into the early 1930s. Some war surplus aircraft were registered for civilian use and versions with passenger cabins were converted.
Шығу тегі
1915 жылдың күзінде Корольдік әуе корпусының (RFC) соғысқа дейінгі Корольдік ұшақ фабрикасының B. E.2c ұшағын ауыстыру үшін жаңа әуе барлау және артиллерияны бақылау ұшағы қажет болды. Басқа да қасиеттері мен техникалық талаптарының ішінде, әуе шайқасында өзін қорғау мүмкіндігіне ерекше мән берілді. Бірнеше жаңа үлгілер әзірленді; Корольдік ұшақ фабрикасы өзінің R.E.8 дизайнын ұсынды, ал Армстронг Уитворт ақырында F.K.8 ретінде пайда болған үлгіні жасады. Екі конструкцияның да фюзеляжы қанаттардың арасына орналастырылған, төменгі лонжерондары мен қанат арасында кеңістік қалдырылған, сондай-ақ фюзеляждың астында қанаттың маңызды бөлігі орналасқан. Бұл ерекшеліктер бақылаушының ату шегін кеңейтуге арналған; фюзеляждың орналасуы сонымен қатар жоғарғы қанаттың ұшқыштың көру бұрышын азайтуына себеп болды. Уақытты үнемдеу үшін оған B. E.2d қанаттары (Bristol – типтік негізгі мердігер) орнатылды; оның төменгі қанаттары ашық қанат тіреуіне бекітілді және қанат тамырында ұшқыш тіреуіштер болды. 1916 жылдың 25 қазанында екінші прототип Hispano Suiza қозғалтқышымен жабдықталды және алғашқы прототиптен рульдің негізіне ендірілген құйрық тіреуішімен ерекшеленді. 1916 жылдың 16-18 қазаны аралығында үлгі Упавондағы Орталық ұшу мектебінде ресми сынақтан өтті, оның барысында 9 фут 2 дюймдік төрт пернелі және 9 фут 8 дюймдік екі пернелі ұнтақтармен сынақтан өтті. Орфорднесстегі экспериментальді қару-жарақ станциясына келген кезде, артқы кабинаға Scarff тізгіш орнатылған және Aldis оптикалық көздегіші қосылды. F.2B (кейіннен Bristol Type 14 деп аталған) үлгісі өндірілгенге дейін барлығы 52 F.2A ұшағы жасалды. Ол алғаш рет 1916 жылдың 25 қазанында ұшты. Алғашқы 150-ге жуық F.2B Falcon I немесе Falcon II қозғалтқыштарымен жабдықталған, ал қалғандары 275 а.к. (205 кВт) Falcon III қозғалтқышымен жабдықталған. Қосымша қуат F.2B-ге F.2A-ға қарағанда тегіс жылдамдық бойынша артықшылық берді, ал 3048.00 метрге көтерілуде үш минутқа жылдам болды.
In the Autumn of 1915, the Royal Flying Corps (RFC) needed a new aerial reconnaissance and artillery spotting aircraft to replace the pre war Royal Aircraft Factory B. E.2c. Among other attributes and performance requirements, emphasis was placed upon the ability to defend itself in aerial combat. Several new types were developed; the Royal Aircraft Factory offered its R. E.8 design and Armstrong Whitworth produced the design that eventually emerged as the F. K.8. Both designs had the fuselage mounted between the wings, with a gap between the lower longerons and the wing, along with a substantial part of the fin beneath the fuselage. These features were intended to improve the field of fire for the observer; the positioning of the fuselage also resulted in the upper wing obscuring less of the pilot's field of view. It was fitted with B. E.2d wings (Bristol were major contractors for the type) to save time; its lower wings were attached to an open wing anchorage frame and had end plates at the wing roots. On 25 October 1916, the second prototype was completed, powered by a Hispano Suiza engine and differing from the first prototype in its tail skid, which was integrated into the base of the rudder. Between 16 and 18 October 1916, the type underwent its official trials at the Central Flying School, Upavon, during which it was tested with a four bladed 9 ft 2 in propeller and a two bladed 9 ft 8 in propeller. By the time of its arrival at the experimental armament station at Orfordness it had also been fitted with a Scarff ring mounting over the rear cockpit and an Aldis optical sight. Only 52 F.2A aircraft were manufactured before production began of the definitive model, the F.2B (retrospectively named Bristol Type 14), which first flew on 25 October 1916. The first 150 or so F.2Bs were powered by either the Falcon I or Falcon II engine but the remainder were equipped with the 275 hp (205 kW) Falcon III. The additional power gave the F.2B a advantage in level speed over the F.2A, while it was three minutes faster in a climb to 3048.00 m.
Қару-жарақ
Bristol F.2 Fighter сол кездегі британдық екі орындық әскери ұшақтар үшін қалыпты болған қару-жарақпен жабдықталған: бір синхронды, бекітілген, алға қарай атуға арналған .303 (7.7 мм) Vickers пулеметі (бұл жағдайда қаптама астына орнатылған, мұздануды болдырмау үшін) және бақылаушының артқы кабинасындағы Scarff тірегінде .303 (7.7 мм) Lewis пулеметі. F.2B көбінесе артқы кабинаға екінші Lewis пулеметін орнататын, бірақ бақылаушылар екі Lewis пулеметінің салмағын ауыр деп санады, соғыстың соңғы жылында ұрыстар көбінесе жоғары биіктікте өтетіндіктен, көптегендері бір пулеметке көбірек басымдық берді. Викерс пулеметінің орнына (немесе онымен бірге) Foster тірегіне немесе осыған ұқсас конструкцияға жоғарғы қанатқа алға қарай атуға арналған Lewis пулеметін орнатуға әрекеттер жасалды. Басқа мәселелердің қатарында, бұл жоғарғы қанаттың артқы жиегіне орнатылған пилоттың компасына кедергі келтірді: бұл әсерді азайту үшін Lewis пулеметі оң жаққа жылжытылды.
The Bristol F.2 Fighter was armed in what had by then become standard for a British two seater military aircraft: one synchronised fixed, forward firing .303 in (7.7 mm) Vickers machine gun (in this case mounted under the cowling to avoid freezing) and a .303 in (7.7 mm) Lewis Gun on a Scarff ring over the observer's rear cockpit. The F.2B often carried a second Lewis gun on the rear cockpit mounting, although observers found the weight of the twin Lewis gun mounting difficult to handle in the high altitudes at which combat increasingly took place in the last year of the war, many preferring one gun. Attempts were made to add a forward firing Lewis gun on a Foster mounting or similar on the upper wing either instead of (or with) the Vickers gun. Among other problems this caused interference with the pilot's compass, which was mounted on the trailing edge of the upper wing: to minimise this effect the Lewis gun was offset to starboard.
Баламалы қозғалтқыштар
Rolls Royce авиациялық қозғалтқыштарының барлық түрлері жетіспеді, бұл F.2B-ді стандартты британдық екі орындыққа айналдыру және R.E.8 және F.K.8-ді алмастыру жоспарларын қиындатты. Қолжетімді, сенімді және жеткілікті қуатты қозғалтқыш табуға күш салынды. 16-тип 200 а.к. (150 кВт) Hispano Suiza қозғалтқышымен жабдықталды. Ол «Араб» қозғалтқышынан жақсы жұмыс істеді, бірақ S.E.5a және Sopwith Dolphin сияқты басқа түрлер үшін Hispano Suiza қозғалтқыштарының жетіспеушілігі байқалды. Type 17 үшін ұсынылған Hispano Suiza 300 а.к. (220 кВт) нұсқасы соғыс аяқталуына дейін жеткілікті мөлшерде қолжетімді болған жоқ. F.2B үшін сынақтан өткізілген немесе ұсынылған басқа қозғалтқыштар: 200 а.к. (150 кВт) RAF 4d, 180 а.к. (130 кВт) Wolseley Viper және 230 а.к. (170 кВт) Siddeley Puma. Puma қозғалтқышының сынақтары 1918 жылдың ақпан айында жүргізілді, ол Hispano Suiza және «Араб» қозғалтқыштарына қарағанда сәл жақсы өнімділік көрсетті, бірақ орнатуы қиын және сенімді емес еді. 1918 жылдың қыркүйегінде Puma қозғалтқышының жоғары қысымды нұсқасы сынақтан өтті, бірақ оның айтарлықтай артықшылығы болмады және бұл бағыт жалғастырылмады. 1917 жылдың 1 тамызында Батыс майданындағы американдық экспедициялық күштердің қолбасшысы генерал Джон Першинг Бристоль истребителін АҚШ-та өндіруді ұсынды, бұл АҚШ армиясының инженерлік бөлімінде истребительдің американдық нұсқасын әзірлеу және өндіру жоспарларына әкелді. Брюстің сөзіне сүйенсек, майор Э.Дж. Холлдың (АҚШ Сигнал корпусы) қате бағыттары салдарынан Curtiss компаниясы жасаған шамамен 1400 өндіріс сызбасы ескірген. Ұшақтың беделі үш апаттан зардап шекті, біреуі ұшқыштың қателігіне, ал қалған екеуі сапасыз жұмысқа байланысты болды. Барлығы 27 O 1 истребителі аяқталды. Американдық Бристоль истребительдерінің қозғалтқышын Liberty 8 немесе Wright Hisso қозғалтқыштарына ауыстыру әрекеттері саяси және техникалық қиындықтарға соқты. 1918 жылдың шілдесіне қарай, американдық Hispano Suiza қозғалтқышының жалғыз үлгісі истребительге орнатылды, бұл комбинация АҚШ Әуе кеңесінің құптауын алды, ол Curtiss компаниясына 400 а.к. Liberty L 12 нұсқасындағы жұмысты тоқтатып, Hispano Suiza нұсқасына көшуді ұсынды. Брюстің мәлімдемесіне сәйкес, ұшақтың дизайнын өзгертуге күш жұмсағанына қарамастан, американдық истребительдердің ешқайсысы бастапқы Бристоль истребителінен артық өнімділік көрсетпеді. 1917 жылдың шілдесінде Соғыс басқармасы F.2B истребителін барлық барлау эскадрильяларының жабдықталуы ретінде қабылдауға шешім қабылдады, бұл өндірістің күрт өсуіне әкелді. Ұшақтардың үлкен партияларын өндіруге келісімшарттар жасалғанына қарамастан, өндіріс қарқыны осы типке деген сұранысты қанағаттандыра алмады. Бұл типті пайдаланған ең танымал ұшқыштардың бірі канадалық Эндрю Маккивер және оның тұрақты бақылаушысы Л.Ф. Пауэлл болды. Брюстің сөзіне сүйенсек, 1918 жылдың 11 қарашасындағы келісімге қол қойылған кезде «Бристоль истребителі өз класындағы ең үздік ұшақ ретінде танылды». Бристоль компаниясы да біраз уақыт бойы типті өндіруді және жаңартуды жалғастырды. 1920 жылдары Бристоль компаниясы истребительдің көптеген нұсқаларын және туындыларын әзірледі, олар әдетте жоғары жүктемелерді көтере алатын, қайта жасалған құйрық бөлігімен және күшейтілген шассимен жабдықталды. 1920 жылы Польша 106 Бристоль истребителін сатып алды (104-і Hispano Suiza 300 а.к./220 кВт қозғалтқыштарымен, екеуі Falcon III қозғалтқыштарымен) (басқа деректерде 107).
Rolls Royce aero engines of all types were in short supply, which frustrated plans to increase production to enable the F.2B to become the standard British two seater, replacing the R. E.8 and F. K.8. Efforts were made to find an available alternative powerplant that was both reliable and sufficiently powerful. The Type 16 was fitted with a 200 hp (150 kW) Hispano Suiza engine. This worked better than the Arab but there was already a severe shortage of Hispano Suizas for other types, such as the S. E.5a and the Sopwith Dolphin. The 300 hp (220 kW) version of the Hispano Suiza, suggested for the Type 17, was not available in quantity before the end of the war. Other engines tried or suggested for the F.2B were the 200 hp (150 kW) RAF 4d, the 180 hp (130 kW) Wolseley Viper and the 230 hp (170 kW) Siddeley Puma. Trials of the Puma engine were carried out in February 1918; it was found to confer marginally better performance than the Hispano Suiza and Arab engines but was difficult to install and unreliable. In September 1918, trials of a high compression model of the Puma were carried out but it was found to have no significant performance benefit and this avenue was not pursued. On 1 August 1917, General John Pershing, the commander of the American Expeditionary Forces on the Western Front, issued his personal recommendation for the Bristol Fighter to be built in the United States, leading to plans for the development and production of an American version of the Fighter by the United States Army Engineering Division. According to Bruce, misdirections attributed to Major E. J. Hall of the U. S. Signals Corps had led to roughly 1,400 production drawings produced by Curtiss being rendered obsolete. The reputation of the type was also tarnished by three early crashes, although one had been attributed to pilot error and the other two to faulty workmanship. Only 27 O 1s were completed. Efforts to change the engine of American built Bristol Fighters to the more suitable Liberty 8 or the Wright Hisso came up against political as well as technical problems. By July 1918, the only specimen of the American built Hispano Suiza engine had been installed in a Fighter; the combination soon gained the favour of the U. S. Air Board, which suggested to Curtiss that all work on the 400 hp Liberty L 12 version of the aircraft be abandoned in favour of the Hispano Suiza version. According to Bruce, despite substantial efforts to differentiate and modify the aircraft's design, none of the American built Fighters performed any better than the original Bristol. In July 1917, the War Office decided to adopt the F.2B Fighter as the equipment of all fighter reconnaissance squadrons, leading to a significant increase in production. Despite the issuing of contracts for further large batches of aircraft, it was apparent that the rate of production could not keep up with demand for the type. Perhaps one of the best known flying aces to use the type was Canadian Andrew McKeever, and his regular observer L. F. Powell. According to Bruce, by the time of the Armistice of 11 November 1918, the "Bristol Fighter ended the war supreme in its class". Bristol also continued to manufacture and refurbish the type for some time. During the 1920s Bristol proceeded to develop and introduce numerous variants and derivatives of the Fighter, typically capable of carrying higher loads, with revised tail units and strengthened undercarriages. In 1920 Poland bought 106 Bristol Fighters (104 with Hispano Suiza 300 hp/220 kW engines, two with Falcon IIIs) (other sources claim 107).