Бристоль Бленхейм: Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық жеңіл бомбалаушысы

Кіріспе

Британдық жеңіл бомбалаушы екінші дүниежүзілік соғыста

«Бристоль Бленхайм» – «Бристоль Эйроплан» компаниясы жобалап, құрастырған британдық жеңіл бомбалаушы. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы екі жылында кеңінен қолданылды, ал кейбір үлгілері соғыс аяқталғанға дейін оқу ұшақтары ретінде пайдаланылды. Оның әзірлемесі «Type 142» азаматтық авиалайнерінен басталды, бұл газет иесі лорд Роттермирдің Еуропадағы ең жылдам коммерциялық ұшақты жасауға шақыруынан кейін болды. «Type 142» 1935 жылдың сәуір айында алғаш рет ұшты, содан кейін Әуе министрлігі Корольдік әуе күштеріне (RAF) «Type 142M» модификациясын тапсырыс берді. Жаңа «Blenheim» ұшақтары RAF эскадрильяларына 1937 жылдың 10 наурызынан бастап жеткізіле бастады. Қызметте «Type 142M» «Blenheim Mk. I» болып өзгертілді, ол ұзын мұрынды «Type 149», «Blenheim Mk. IV» үлгілеріне дамыды, тек Канадада «Fairchild Canada» компаниясы «Type 149» ұшағын лицензия бойынша «Bolingbroke» деп атап құрастырды. «Type 160 Bisley» да «Blenheim» негізінде жасалды, бірақ ол пайдалануға түскен кезде ескірген болатын. Екі нұсқасы да төрт «Browning» пулеметі орнатылған оқ-дәрі жиынтығымен жабдықталып, ауыр истребительге айналдырылды. «Mk. IV» теңіздік патрульдеу ұшағы ретінде де қолданылды, ал екі ұшақ та жауынгерлік ұшақ ретінде пайдалы болмай қалғаннан кейін бомбалау және оқ ату оқуларына пайдаланылды. «Blenheim» – металл қаптамасы, қысымға төзілетін конструкциясы, қону шассисін жинау мүмкіндігі, жапсырмалары, қуатты пулемет мұнарасы және өзгермелі қанаттары бар алғашқы британдық ұшақтардың бірі болды. «Mk. I» 1930 жылдардың соңында RAF-тің көптеген екі қанатты ұшақтарынан жылдам болды, бірақ жаңа жетістіктер оны күндіз ұшқанда осал қалдырды, алайда ол түнгі истребитель ретінде табысты болды. «Blenheim» бомбалаушы ретінде тиімді болды, бірақ көптеген ұшақтар атып түсірілді. «Blenheim» ұшақтарының екеуі де шетелдік операторлармен пайдаланылды, ал үлгілері Канададан басқа Югославия мен Финляндияда лицензия бойынша құрастырылды.

Шығу тегі

1933 жылы Бристольдің бас конструкторы Франк Барнвелл АҚШ-қа сапар шегіп, олардың соңғы екі қозғалтқышты, төмен қанатты моноплан әуе кемелері туралы бірінші қолдан ақпарат жинады. Отанға оралған соң ол Рой Федденмен Lockheed Electra 12A ұшағын талқылады және Федденнің 500 ат күшіне ие Bristol Aquila қозғалтқышын пайдаланып, оған ұқсас дизайн жасады – бұл көрсеткіш Electra ұшағында қолданылған қозғалтқышпен бірдей болды. Сэр Арчибальд Расселл Барнвеллдің дизайнын «Electra-ның дерлік толық көшірмесі» деп сипаттады. Ол 135-ші тип деп белгіленді. Ротэрмир Бристольдің 135-ші типтегі ұшаққа жасаған ұсынысынан хабардар болып, 1934 жылдың 3 наурызында Барнвеллден оның техникалық сипаттамалары мен өнімділік көрсеткіштері туралы мәліметтерді, соның ішінде шамамен 1981.20 метр биіктіктегі максималды жылдамдығын сұрады. Ротэрмир ұшақты әлеуетті бомбалаушы ретінде ресми бағалау үшін елге ұсынды. 1935 жылдың маусым айында Әуе министрлігі жобаға қызығушылық танытты. 1935 жылдың 9 шілдесінде Бристоль компаниясы министрліктің өтініші бойынша 142-ші типті орта бомбалаушыға айналдыру мәселесін қарастыру үшін жобалау конференциясын өткізді. 1936 жылдың шілдесінен бастап Blenheim Mk I-ге бірнеше қосымша тапсырыстар берілді, оның ішінде экспорттық нарыққа арналған тапсырыстар да болды. Сұранысты қанағаттандыру үшін Avro компаниясы Чаддертон қаласында және Rootes Securities компаниясы Спеке қаласында қосалқы құрастыру желілерін құрды. Бленхеймді Румыния, Грекия және Түркия сияқты басқа елдер де сатып алды. Болингброк, Әуе министрлігінің G.24/35 талапнамасына сәйкес, Avro Anson ұшағын ауыстыру үшін жағалауды барлау/жеңіл бомбалаушы ұшағы ретінде әзірленді. Ол Бленхаймнің жетілдірілген нұсқаларын жасауға негіз болған маңызды жақсартуларға ие болды. Бленхейм Mk.I ұшағының навигаторлық станциясы мен ұшу қашықтығы сынға ұшырады, нәтижесінде кемшіліктерді жою үшін жақсартылған модель әзірленді. 1939 жылдың басында Blenheim Mk IV-тің алғашқы партиясы қабылданып алынды, оларда қосымша жанармай бактері жоқ еді, бірақ олар осы типке деген шұғыл сұранысқа байланысты қабылданды. Ертедегі Blenheim Mk IV ұшақтары Mercury VIII қозғалтқышымен жабдықталған, ал көпшілігі қуаттырақ Mercury XV немесе Mercury 25 модельдерімен жабдықталды. Келесі ұшақтар өндіріс стандартына сәйкес Avro және Rootes компанияларымен жасалды. Blenheim IV өндірісі 1943 жылдың маусымына дейін жалғасты, содан кейін Beaufort ұшағынан жасалған Beaufighter сияқты жаңа ұшақтар осы типті ығыстырды. Бленхейм әдетте үш адамнан – ұшқыштан, навигатор/бомбалаушыдан және радист/әуе зеңбірегінен тұратын экипажға ие болды. Ұшқыштың алдыңғы бөлігіндегі орны өте тар болғандықтан, басқару тұтқасы барлық ұшу аспаптарын жасырып, қону кезінде қозғалтқыш аспаптары алдыңғы көрістің жоғалуына себеп болды. Көптеген екіншілік аспаптар пилот кабинасының сол жағына орналастырылды, ал шырғының биіктігін басқару сияқты маңызды элементтер пилоттың артына орналастырылды, оларды тек сезу арқылы басқаруға болатын. Навигатор/бомбалаушы ұшқышпен қатар отырды және бомбалау кезінде жылжымалы/құлатын орындықты пайдаланды. Екі рет басқару орнатылуы мүмкін еді. Рейд сәтсіз аяқталды, тек тоғыз ұшақ шабуыл жасады және No. 107 эскадрильяның Бленхейм крейсер «Эмденге» соқтығысып, 11 экипаж мүшесі қаза болды, крейсерге тек қана сыртқы зақым келтірді. RAF жағалау командасы британдық кемелер конвояларын қорғау миссиясымен Бленхеймді пайдалана бастады. Бірнеше эскадрилья Blenheim IV ұшақтары AASF-қа тағайындалды және Франция шайқасы басталғаннан кейін Франциядағы және Төмен елдердегі нысандарға қарсы жиі қолданылды. Бленхеймдер сондай-ақ армияның британдық экспедициялық күштерінің әуе құрамына тағайындалды. Немістердің француз әуеайлақтарына жасаған шабуылдары көптеген Бленхеймдерді жерде зақымдады. 14 мамырда Ферей Батлс және Бленхеймдердің біріккен күштері неміс күштеріне қарсы шабуылға жіберілді, олар қорғаныс шебін бұзып өтті: бұл шабуылда 71 ұшақтың 40-ы жоғалды. Бұл RAF тарихындағы ең көп шығын деп есептеледі. Бленхеймнің 50-ге жуығы Дункерк эвакуациясын жау күштерін мазалап қолдады. 1930 жылдардың соңындағы технологияның қарқынды дамуы соғыс басталған кезде Бленхеймді көбінесе ескірген етті. Әсіресе, қосымша қызметтік жабдықтар орнатылғандықтан, ол ауыр болды, оның көп бөлігі практикалық тәжірибе арқылы қажет екені анықталды. Бұған қоса, оған қарсы келетін жауынгер ұшақтарының өнімділігінің артуы Бленхеймнің жылдамдық артықшылығын жойды. 1941 жылдың қаңтар айында Әуе штабы Бленхеймді қазіргі операциялар үшін өнімділік және қару-жарақ жағынан жеткіліксіз деп таныды.

In 1933 Frank Barnwell, Bristol's chief designer, went to the United States to collect first hand information on their latest twin engined, low wing monoplane airliners. When he returned home he discussed one of them, the Lockheed Electra 12A, with Roy Fedden and prepared a design to match it using Fedden's Bristol Aquila engine which produced 500 hp, the same power as the engine used in the Electra. Sir Archibald Russell described Barnwell's design as "close to being a replica of the Electra". It was designated Type 135. Rothermere became aware of Bristol's Type 135 proposal and on 3 March 1934, Barnwell issued him with a quote of the specification and performance statistics of the design, including an estimated top speed of at 1981.20 m. Rothermere presented the aircraft to the nation for a formal evaluation as a potential bomber. By June 1935, the Air Ministry had become interested in the project due to its high performance. On 9 July 1935, a design conference was held by Bristol at the ministry's request into the question of converting the Type 142 into a medium bomber. From July 1936 onwards, various additional orders were placed for the Blenheim Mk I, including multiple orders for the export market. In order to meet the demand, secondary assembly lines were established at Chadderton by Avro and at Speke by Rootes Securities. Other countries also procured the Blenheim, including Romania, Greece and Turkey. The Bolingbroke, which had been developed in response to Air Ministry Specification G.24/35 to procure a coastal reconnaissance/light bomber as a replacement for the Avro Anson, had substantial improvements that would serve as the basis for improved variants of the Blenheim. Both the navigator's station and range limitations of the Blenheim Mk. I had been subject to considerable criticism, prompting the development of an improved model to rectify the shortcomings. In early 1939, the first batch of Blenheim Mk IVs were accepted into service; these lacked outer fuel tanks but were accepted due to the urgent demand for the type. Early Blenheim Mk IVs were also equipped with the Mercury VIII engine, most were fitted with the more powerful Mercury XV or Mercury 25 models. Further aircraft deliveries were made to the production standard and were primarily manufactured by Avro and Rootes. Production of the Blenheim IV continued until June 1943, when newcomers such as the Beaufort derived Beaufighter had succeeded the type. The Blenheim typically carried a crew of three – pilot, navigator/bombardier and wireless (radio) operator/air gunner. The pilot's quarters on the left side of the nose were so cramped that the control yoke obscured all flight instruments while engine instruments eliminated the forward view on landings. Most secondary instruments were arranged along the left side of the cockpit, essential items such as the propeller pitch control were actually placed behind the pilot where they had to be operated by feel alone. The navigator/bombardier was seated alongside the pilot, and made use of a sliding/folding seat whilst performing the bomb aiming role. Dual flight controls could be installed. The raid was a failure, only nine aircraft attacked, and only superficial damage was done to the cruiser Emden, when one of No. 107 Squadron's Blenheims crashed into the cruiser, killing 11 crewmen. RAF Coastal Command were soon using the Blenheim with the stated mission of protecting British shipping convoys off the east coast. Several squadrons of Blenheim IVs were assigned to the AASF, being frequently used against targets in France and the Low Countries once the Battle of France had begun. Blenheims were also assigned to the air component of the British Expeditionary Force of the Army. German attacks upon the French airfields also damaged a considerable number of Blenheims on the ground. On 14 May, a combined force of Fairey Battles and Blenheims was dispatched on a counter attack upon German forces as they broke through defensive lines: 40 out of 71 aircraft were lost in this sortie. This is claimed to be the highest ever losses known to the RAF. Around 50 Blenheims supported the Dunkirk evacuation by harassing enemy forces. Rapid advances in technology which had taken place in the late 1930s had rendered the Blenheim mostly obsolete by the outbreak of the war. In particular, it had become heavier as extra service equipment was installed; much of this was found to be necessary through operational experience. This, coupled with the rapid performance increases of the fighters that would oppose it, had eclipsed the Blenheim's speed advantage. In January 1941, the Air Staff classified the Blenheim as inadequate in terms of performance and armament for current operations.

Үйдің алдыңғы жағы

Бленхайм эскадрильялары Норвегия кампаниясы кезінде британдық әрекеттердің бір бөлігі ретінде Франциядан қайтарылғаннан кейін де дереу және жоғары сұранысқа ие болды. Көбінесе Ұлыбританияның солтүстік аймақтарындағы базалардан, мысалы RAF Lossiemouth-тан ұшып, Солтүстік теңізде ұзақ уақыт бойы ұшу, жаудың жауынгерлеріне қарағанда ауа райының да қауіпті болуына әкелді, әсіресе көптеген Blenheim IV ұшақтарында жылыту немесе мұзсыздандыру жүйелері болмады. Осыған жауап ретінде кейбір ұшақтарға оң жақ қозғалтқыштың түтін шығаратынына бекітілген қазандықтар орнатылды. Жаудың шабуылынан және мұздың салдарынан қозғалтқыштардың істен шығуынан көптеген ұшақтар жойылды. Blenheim бөлімшелері Ұлыбритания шайқасының барлық кезеңінде қатысты, көбінесе ауыр шығынға ұшырады, бірақ жауынгерлік эскадрильялар сияқты көп танылмады. 1940 жылдың шілдесінен желтоқсанына дейін Blenheim ұшақтары неміс әуежайларына күндіз де, түнде де шабуылдар жасады. Бұл шабуылдардың көпшілігі нәтижесіз болғанымен, кейбір сәттіліктерге қол жеткізілді. 1 тамызда Хаамстед пен Эвереге (Брюссель) шабуылға жіберілген он екі Blenheim-нің бесеуі Льювардендегі II./JG 27 эскадрильясына қарасты үш Bf 109E ұшағын (50%, 40% және 10%) зақымдады және, көрінеді, Staffelkapitän, Hauptmann Albrecht von Ankum Frank қаза тапты. Тағы екі 109 ұшағы Blenheim мергендері тарапынан жойылды. 7 тамызда жалғыз Blenheim Хаамстедке тағы бір сәтті шабуыл жасады, ол 4./JG 54 эскадрильясына қарасты бір 109 ұшағын жойды, екіншісіне ауыр зақым келтірді және тағы төртеуіне жеңіл зақымдар келтірді. Сонымен қатар, Blenheim ұшақтарының арасында 100%-ға жуық шығынға ұшыраған операциялар да болды. Мұндай операциялардың бірі 1940 жылдың 13 тамызында 82 эскадрильяның он екі ұшағы Данияның солтүстік-батысындағы Аалборг қаласының жанындағы Люфтваффе әуежайына жасаған шабуыл болды. Бір Blenheim ерте оралды (ұшқышы кейінірек айыпталып, бірақ әскери сот өткізілмей тұрып басқа операция кезінде қаза тапты); Данияға жеткен қалған он бір ұшақтың бесеуі зениттік артиллериядан, ал алтауы Bf 109 ұшақтарынан атып түсірілді. Blenheim бөлімшелері Германия мен неміс басқарған аумақтарда ұзақ қашықтыққа стратегиялық барлау миссияларын жүргізу үшін де құрылды. Бұл рөлде Blenheim ұшақтары тағы да өте баяу және Люфтваффе ұшақтарына қарсы осал болып шықты және үнемі шығынға ұшырады. 1941 жылдың 12 тамызында The Daily Telegraph газеті 2006 жылы "RAF-тің ең батыл және қауіпті төмен деңгейдегі бомбалау шабуылы, Кельн қаласының жанындағы электр станцияларына қарсы кең ауқымды шабуыл" деп сипаттаған оқиға болды. Шабуылды 114 эскадрильясының командирі Wing Commander Nichol басқаруымен 54 Blenheim ұшағы күндізгі төмен деңгейде жасады. Олар өз мақсаттарына жетті (Обераусемдегі Fortuna электр станциясы және Хюрт Кнапсактағы Goldenberg электр станциясы), бірақ шабуыл кезінде Blenheim ұшақтарының он екісі жойылды, бұл қатысушылардың 22%-ын құрады, бұл 5%-дан аз болатын қалыпты шығын деңгейінен әлдеқайда жоғары болды. Англия крикетшісі, эскадрилья жетекшісі Билл Эдрих шабуылдағы рөлі үшін DFC орденімен марапатталды. 1940 жылдың 5 қыркүйегінен бастап Бомбалау командасының Blenheim ұшақтары Ұлыбритания бұғазындағы неміс басқарған порттарды бомбалау науқанын бастады, сонымен қатар ауыр бомбалаушы ұшақтармен бірге. Бомбалау командасының Blenheim ұшақтары 1940 жылдың екінші жартысында Жағалау командасының шабуыл эскадрильяларының қатты сарқылып кетуіне байланысты кемелерге қарсы патрульдерді де жүргізді. 1940 жылдың 11 наурызында Blenheim IV, P4852 ұшағы Шиллиг жолындағы U 31 қайығына екі тікелей соққы беріп, RAF ұшақтарының алғашқы U қайығын батырғаны туралы хабарлама тарады. 1941 жылдың сәуірінде Манстон әуежайында орналасқан Blenheim ұшақтарының алғашқы рейсін пайдалана отырып, Каналды жау кемелері үшін толығымен жабуды мақсат еткен науқан басталды. Сол жылдың сәуір және маусым айлары аралығында No 2 топтың 297 Blenheim ұшағы теңіздегі неміс кемелеріне шабуыл жасады, 36 ұшағы жойылды, ал Жағалау командасы сол кезеңде 143 шабуыл жасап, 52 ұшағын жоғалтты; жыл соңына дейін 698 кемеге шабуыл жасалды, олардың 41-і 123 ұшақтың жоғалуымен бірге батып кетті. 1941 жылдың желтоқсанында Тынық мұхитындағы соғыс басталғанда, Таяу Шығыстағы кейбір Blenheim эскадрильялары жапон күштерінің жаңа қатеріне жауап ретінде театрдан Қиыр Шығысқа қайта орналастырылды.

Blenheim squadrons were still in immediate and high demand after their withdrawal from France as part of the British action during the Norwegian campaign. Typically operating from bases in the northern areas of the British mainland, such as RAF Lossiemouth, flying for extended periods over the North Sea led to the weather posing almost as much of a risk as enemy combatants, particularly as most of the Blenheim IVs lacked any heating or deicing systems; in response, some aircraft were later equipped with boilers fixed onto the starboard engine exhaust. A sizeable number of losses occurred, caused by both enemy action and mid air engine failures due to icing. Blenheim units operated throughout the Battle of Britain, often taking heavy casualties, although they were never accorded the publicity of the fighter squadrons. From July to December 1940, Blenheims raided German occupied airfields both in daylight and at night. Although most of these raids were unproductive, there were some successes; on 1 August five out of twelve Blenheims sent to attack Haamstede and Evere (Brussels) were able to bomb, damaging (50%, 40% and 10%) three Bf 109Es of II./JG 27 at Leuwarden and apparently killing a Staffelkapitän identified as Hauptmann Albrecht von Ankum Frank. Two other 109s were claimed by Blenheim gunners. Another successful raid on Haamstede was made by a single Blenheim on 7 August which destroyed one 109 of 4./JG 54, heavily damaged another, and caused lighter damage to four more. There were also some missions which produced an almost 100% casualty rate amongst the Blenheims. One such operation was mounted on 13 August 1940 against a Luftwaffe airfield near Aalborg in north western Denmark by twelve aircraft of 82 Squadron. One Blenheim returned early (the pilot was later charged but was killed on another operation before a court martial was held); the other eleven, which reached Denmark, were shot down, five by flak and six by Bf 109s. Blenheim units had also been formed to carry out long range strategic reconnaissance missions over Germany and German occupied territories. In this role, the Blenheims once again proved to be too slow and vulnerable against Luftwaffe fighters and they took constant casualties. On 12 August 1941, an action described by The Daily Telegraph in 2006 as being the "RAF's most audacious and dangerous low level bombing raid, a large scale attack against power stations near Cologne" took place. The raid was a low level daylight raid by 54 Blenheims under the command of Wing Commander Nichol of No. 114 Squadron RAF. They hit their targets (Fortuna Power Station in Oberaußem Fortuna and the Goldenberg Power Station in Hürth Knapsack), but twelve of the Blenheims were lost during the raid, 22% of those that took part, which was far above the sustainable loss rate of less than 5%. The England cricketer Squadron leader Bill Edrich was awarded the DFC for his part in the raid. From 5 September 1940 Blenheims of Bomber Command began a bombing campaign targeting German occupied ports along the English Channel, alongside heavier bomber types. Bomber Command Blenheims also performed anti shipping patrols due to Coastal Command's own strike squadrons being heavily depleted throughout the latter half of 1940. On 11 March 1940, a Blenheim IV, P4852, became the first RAF aircraft to sink a U boat, having scored two direct hits on U 31 in the Schillig Roads. In April 1941, a campaign aiming to completely close off the Channel to enemy shipping was launched using an initial flight of Blenheims stationed at RAF Manston. Between April and June that year, a total of 297 Blenheims of No 2. Group attacked German shipping at sea, losing 36 aircraft, while Coastal Command launched 143 attacks in the same period, losing 52 aircraft; by the end of the year, 698 ships had been attacked and 41 of these sunk for the loss of 123 aircraft. Upon the outbreak of the Pacific War in December 1941, some Blenheim squadrons in the Middle East were relocated from the theatre to the Far East in response to the new threat from Japanese forces.

Оңтүстік-Шығыс Азия

Бленхайм 1943 жылға дейін көптеген жауынгерлік рөлдерде кеңінен қолданылды, Ұлыбританиядағы және Адендегі, Үндістандағы, Британдық Малайядағы, Сингапурдағы және Голландиялық Шығыс Үндістандағы RAF эскадрильяларын жарақтандырды. Малайя жорығы мен Сингапур және Суматра үшін болған шайқастар кезінде көптеген Бленхайм ұшақтары жапондық истребительдерге жоғалды. Бленхайм ұшқышы, эскадрон басшысы Артур Шарфқа 1941 жылдың 9 желтоқсанында Таиландтың Сингора қаласына жасаған шабуылы үшін Виктория кресі бұрынғыдан берілді. 60-шы эскадрильяның тағы бір бомбалаушысы 1942 жылдың 22 мамырында Бенгал шығанағында Катоның "Накаджима Ки 43" истребителін атып түсірді және тағы екеуіне ауыр зақым келтірді. Катоның қазасы Жапон императорлық әуе күштеріне ауыр соққы болды. Авиация министрлігінің Бленхаймді күндізгі бомбалаушы ретінде алмастыруы жоспарланған, тағы бір Bristol дизайны – Buckingham, оқиғалар мен талаптардың өзгеруіне байланысты тоқтатылды және де Havilland Mosquito-дан нашар деп есептелді, сондықтан ол жауынгерлік қимылдарға қатыспады. Соңғы жер шабуылы нұсқасы – Бленхайм Mk V – алғаш рет 1942 жылдың маусым айында 139-шы эскадрильямен жабдықталды. Ақырында он үш эскадрилья, негізінен Таяу Шығыс және Алыс Шығыста, осы нұсқаны алды, бірақ оларды көбінесе бірнеше ай ғана пайдаланды. 1942 жылы Жавада британдық күштері тастап кеткен Бленхайм Mk IV жаңадан құрылған Индонезия әуе күштерінің (AURI) қолына түсті. Олар оны жөндеп, Nakajima Sakae қозғалтқыштарын орнатып, өз түстеріне бояп, кем дегенде үш рет Йогьякарта маңында ұшты.

Тынық мұхит соғысындағы жапондық әуе кемелеріне жасалған алғашқы шабуыл

1942 жылғы 9 сәуірде 11-эскадрильяның тоғыз Бленхеймі адмирал Чуичи Нагумоның Кидо Бутайына, Япон империясының негізгі ұшақ тасымалдаушы ұрыс тобына шабуыл жасады. Бленхеймдер A6M2 Zero ұрыс әуе патрулі (CAP) истребителдерінің назарынан тыс жақындады, нәтижесінде жапондық ұшақ тасымалдаушы ұрыс тобына толығымен күтпеген шабуыл жасалды. Бомбалаушылар 11000 фут (3353 м) биіктіктен флоттың "Акаги" кемесіне бомба тастауға мүмкіндік алды, бірақ нысанадан қалып, ешқандай тиімді соққы бермеді. Бұл Тынық мұхит соғысында жапондық ұшақ тасымалдаушы күштеріне қарсы жасалған бірінші ұйымдасқан әуе шабуылы болды. Финляндиялық Бленхеймдер Қысқы соғыс кезінде 423 рет, ал Жалғастыру соғысы мен Лапландия соғысы кезінде 3000-ға жуық рет ұшты. Бленхеймнің пулеметшілері сегіз совет ұшағын атып түсірді. Соғыстар барысында 37 Бленхейм ұрыста жойылды. Соғыстан кейін Париж бейбіт шарты бойынша Финляндияға бомбалаушы ұшақтарды ұшыруға тыйым салынды, ал 1948 жылы Финляндияның Бленхеймдері сақтауға қойылды. Дегенмен, 1951 жылы бес Бленхейм нысана сүйрегіш ретінде қайта қолданысқа енгізілді, ал фин Бленхеймінің соңғы рейсі 1958 жылғы 20 мамырда жасалды. Финляндия әуе күшінде Бленхеймнің әдеттегі лақап аты Пельти Хейки ("Тін Генри") болды.

Нұсқалар

Бленхайм Mk. I Үш орындық екі қозғалтқышты жеңіл бомбалаушы, екі Бристоль Меркурий VIII радиалды поршеньді қозғалтқышпен жабдықталған, сол қанатында бір пулемет, ал арқалық мұнарада Викерс К пулеметімен қаруланған, максималды бомба жүктемесі 1552 дана. Компанияның белгілемесі 142М түрі. Бленхайм Mk. IF Түнгі күрес нұсқасы, AI Mk III немесе Mk IV әуедегі ұстау радарынмен жабдықталған, фюзеляж астындағы арнайы пулемет жиынтығында төрт пулеметпен қаруланған. Шамамен 200 Бленхайм Mk I Бленхайм Mk IF түнгі күрес ұшақтарына айналдырылды. Бленхайм Mk. II Қосымша жанармай бактары бар ұзақ қашықтықтағы барлау нұсқасы. Біреуі жасалды. Бленхайм Mk. III Mk. IV нұсқасының прототипі, ұзартылған мұрынмен. Бленхайм Mk. IV/Bolingbroke I Жақсартылған нұсқа, қорғаныш бронясы және ұзартылған мұрыны бар, екі Бристоль Меркурий XV радиалды поршеньді қозғалтқышпен жабдықталған, сол қанатында бір пулемет, сонымен қатар қозғалтқышпен басқарылатын арқалық мұнарада екі пулемет және мұрын астына орнатылған екі қашықтан басқарылатын артқа қарай атуға арналған пулемет, максималды бомба жүктемесі ішкі және сыртқы. 3307 дана салынды. Компанияның белгілемесі 149 түрі. Бленхайм Mk. IVF Ұзақ қашықтықтағы күрес нұсқасы, фюзеляж астындағы арнайы пулемет жиынтығында төрт пулеметпен қаруланған. Бленхайм Mk IV-тің шамамен 60-ы Mk IVF күрес ұшақтарына айналдырылды. Бленхайм Mk. V/Bisley Mk. I Екі Бристоль Меркурий XV немесе XXV радиалды поршеньді қозғалтқышпен жұмыс істейтін жоғары биіктіктегі бомбалаушы. Компанияның белгілемесі 160 түрі.