Кіріспе
BBC теледидарлық драмалары, Біріккен Корольдікте мемлекеттік қызмет көрсету компаниясының ресми түрде теледидар желісі құрылғанға дейін-ақ өндіріліп, көрсетілді. Кез келген ірі телеарна сияқты, драма оның эфирлік кестесінің маңызды бөлігін құрайды, және BBC-нің ең жоғары бағаланған бағдарламаларының көптегені осы жанрда. 1950 жылдардан 1980 жылдарға дейін BBC драмалық туындыларының кеңдігі мен ауқымы үшін көп мақтау алды, түрлі жанрлардағы – мыс операдан ғылыми фантастикаға, костюмдік драмаға дейінгі сериалдар, сериялар мен пьесаларды өндірді. Әсіресе 1970 жылдар, өндірілген драмалардың сапасы тұрғысынан сындық және мәдени жақтанғы биік нүкте ретінде есептеледі. 1990 жылдары, британдық теледидар индустриясындағы өзгерістер кезеңінде, бөлім ішкі шатасулар мен сыртқы сынға ұшырады, бірақ 21-ші ғасырдың басынан бастап драмалық өнімнің және жалпы BBC-нің төмендеуіне қарамастан, сындық және халыққа танымал табыстардың тізімін қайтаруға көшті. Көптеген BBC туындылары басқа елдерге экспортталып, көрсетілді, әсіресе АҚШ-та Public Broadcasting Service (PBS) Masterpiece Theatre арнасында және кейінірек BBC-нің өзінің BBC America кабельдік арнасында. BBC драмаларын сатып алушылардың ішінде BBC-нің басқа одақтас елдердегі ұқсас ұйымдары да бар, мысалы, Австралияның ABC, Канаданың CBC және Гибралтардың Гибралтар радио хабар тарату корпорациясы (GBC).
Эксперименталды хабар тарату және 1930 жылдар
Жаңадан құрылған ұлттық радио хабар таратушысы BBC 1929 жылы теледидардың жаңа технологиясымен сынақ хабарларын бастады, Джон Лоджи Бейрдпен жұмыс істеп, оның алғашқы қарапайым аппаратын пайдаланды. Келесі жылы, осы сынақ хабарларының бірі ретінде, BBC өзінің алғашқы теледрамалық қойылымын, итальяндық драматург Луиджи Пиранделлоның "Аузында гүлі бар адам" атты қысқаша пьесасының бейімделуін көрсетті. 1930 жылдың 14 шілдесінде сағат 15.30-да тікелей эфирде көрсетілген пьеса Лондонның 133 Лонг-Экрідегі Бейрд компаниясының бас кеңсесіндегі шағын студияда қойылды. Пьесаның таңдалу себебі – оның шектеулі сахнасы, аз актерлік құрамы және қысқа ұзындығы болды, ал режиссері Вал Джилгуд болды, ол сол кезде BBC радио драмасының аға продюсері еді. "Таймс" газетінің рецензенті былай деп жазды: "Бүгін түстен кейін 133 Лонг-Экр төбесі есте қаларлық күн болады. Қызығушылық пен күдік тудырудың уақыты келді, бірақ телеспектакльдерді спектакль ретінде сынға алудың уақыты әлі келген жоқ." – BBC телеарнасы, Лондондағы Александра сарайындағы арнайы жаңартылған қанаттағы студиялардан. Драманы қадағалауға таңдалған продюсер Джордж Мор О'Ферралл болды, ол бұрын киноның режиссерінің көмекшісі болғандықтан, визуалды ортада жұмыс істеу тәжірибесі бар еді. О'Ферралл продюсерлік жұмысты Лондонның Роялти театрының актерлік құрамымен бірге жасады. Бұл 1936 жылдың 6 қарашасы кешкісін Александра сарайының студиясынан тікелей эфирде көрсетілді. Кейін BBC теледидарының драма бөлімінің басшысы Шон Саттон 1972 жылы "Таймс" газетіне шығарма туралы жазды: "Бұл театрлық қойылымның суретке түсірілген нұсқасынан асып түспеген болар, суреттің театрлық конвенциясын сақтау үшін камера артқа қарай орналастырылған." 1937 жылы Александра сарайының студиясында толық көлемде драмалық қойылымдар көбейе бастады, 1937 жылдың қарашасында "Жолдың соңы" пьесасының толық масштабтағы бейімделуі болды. 1938 жылы наурыз айында жексенбі күндері теледидар хабарларын тарату басталғанда, айына бір жексенбіде Бірмингем репертуарлық театрының актерлері Шекспирдің толық пьесасын көрсетеді. Өндірістер де техникалық жағынан жетілдіріледі, телекинодағы фильмді енгізуді және теледидардағы стандартты театрлық қойылымның эквивалентін қозғалмайтын камералармен теледидар арқылы көрсетуден гөрі, амбициялық түсіру, кесу және араластыру қолданылды. Сыртқы теледидар камералары "Ақ шатыр" (1938) фильмінде қосымша әсер үшін Александра сарайының аумағында екі гаубицасы бар отыз Аумақтық армия әскерін және Бірінші дүниежүзілік соғыс драмасындағы Зеебрюгге шабуыл жасағанын бейнелейтін сарай көліндегі қайықты көрсету үшін пайдаланылды. Сол газетте 1938 жылдың қыркүйегінде эфирге шыққан және сол кездегі әдеттегідей тікелей теледидарға жазылған "Фелиситидің бірінші маусымы" үлкен мақтау алды. "Ойынның барлық бөлігі диалогқа негізделген, Шотландияға саяхат жасау үшін фильмді шеберлікпен қолдану. Кейіпкерлер аз, ал көрініс өзгермейтін болса да, үлкен коктейльдер, балалар және шатастырып сатулар көзден таса болып көрінді. Нәтижесінде театр мен киноның аралығындағы бір нәрсе пайда болды, яғни жақсы теледидар ойын-сауығы." 1930 жылдары шығарылған BBC теледрамаларының басым көпшілігі сахналық пьесалардың бейімделуінен тұрады, бірақ ерекшеліктер болды. Бұлардың ішінде алғашқы көп эпизодты драма сериалы "Энн мен Гарольд", сондай-ақ тележұмыс болды, он және жиырма минуттан тұратын сериялар, әртүрлі қылмыстарды ұсынды, көрермендерге экраннан көрсетілген дәлелдерді пайдаланып, өздерін шешу үшін жеткілікті ілмек берілді. Оның өндірісі жиі ұсынылған қиындықтар мен қиындықтарға қарамастан, драма Би-Би-Сидің теледидар кестелерінің негізгі бөлігіне айналды; 1937 жылы жүргізілген Би-Би-Си аудиториясын зерттеуде жауап бергендердің 90% -ы драмалық өндірістерді ұнатты, бұл көрсеткіш тек сыртқы хабар таратулармен теңесті. 1938 жылы Рождество аптасында 22 сағаттық бағдарламаның 14 сағаты драма болды. Келесі жылға қарай драмалық бағдарламаларда он бес продюсер жұмыс істеді, ал басқа бағдарламалардың барлығы тоғыз. Станция соғыс кезінде эфирден шығып қалды. Британ үкіметі VHF тарату сигналдары Лондонның орталық бөлігін нысанаға алған неміс бомбалаушыларына бағыттаушы маяк ретінде қызмет етеді деп қорықты, ал қызметтің техниктері мен инженерлері кез келген жағдайда радар бағдарламасы сияқты соғыс күш-жігеріне қажет болады. 1939 жылы тоқтаған қызметте де сол сияқты болды. 1930 жылдардағы драма продюсерлерінің көбі қайта оралды. 1949 жылы Вал Гилгуд жаңа бөлім меңгерушісі болып тағайындалғанда драма өнерінде үлкен өзгеріс болды, ол бұған дейін BBC радиосында табысты қызмет атқарған еді. 1930 жылы алғашқы телеспектакльді шығарғаннан бері, Джилгуд теледидарда қайтадан жұмыс істеді, 1939 жылы Александра сарайындағы қызметке қосылып, Джон Робинсон мен Джоан Марионның қатысуымен өзінің қысқаша әңгімесі "Аяқтау" атты жарты сағаттық бейімделуін режиссерлік етті және 1939 жылдың 25 тамызында, қызмет тоқтатылғанға дейін бір аптадан кем уақыт бұрын эфирге шықты. Джилгуд теледидар қызметіндегі көптеген адамдар үшін ұнатпайтын таңдау болды, арнаның бақылаушысы Норман Коллинс "Теледидар өндірісінің барлық аспектілерімен толыққанды таныс болмаса, Телевизиялық драма басшысы әуесқой болады" деп наразылық білдірді. Джилгуд өзінің теледрамасы киноға тым көп әсер еткенін және радиолық эквивалентіне жақындауы керек екенін сезінді, телеспектакльдер өздігінен тұрған емес, иллюстрацияланған радио хабарламалары сияқты болу керек. Джилгуд ақырында радиоға оралды.
Despite the difficulties and challenges its production often presented, drama had become a central part of the BBC's television schedules; a BBC audience research survey conducted in 1937 found that 90% of those replying generally enjoyed the drama productions, a figure equalled only by outside broadcasts. In Christmas week 1938, drama accounted for fourteen of the twenty two hours of programming broadcast. By the following year, drama programming had fifteen producers working on it, compared to nine for all other types of programmes combined. The station remained off air for the duration of the conflict. The British Government were afraid that the VHF transmission signals would act as a guiding beacon for German bombers targeting central London, and the technicians and engineers of the service would in any case be needed for war efforts such as the radar programme. and the service began in much the same way it had ceased in 1939, with many of the 1930s drama producers returning. In 1949 there was a major development in drama when Val Gielgud was made the new head of department, a position he had previously and successfully occupied at BBC Radio. Since producing the first television play in 1930, Gielgud had worked in television again, serving on attachment to the service at Alexandra Palace in 1939 and directing a half hour adaptation of his own short story Ending It, starring John Robinson and Joan Marion and broadcast on 25 August 1939, less than a week before the service was placed on hiatus. Gielgud was an unpopular choice with many in the television service, with the channel's controller, Norman Collins, protesting that "Anything less than complete familiarity with all aspects of television production will mean that the Head of Television Drama is an amateur." Gielgud himself felt that television drama was too influenced by the cinema and ought to be closer to its radio equivalent, with television plays being more like illustrated radio broadcasts than independent entities in and of themselves. Gielgud eventually returned to radio,
One important move that had occurred under Gielgud was the establishment in 1950 of the Script Department, and the hiring of the television service's first in house staff drama writers, Nigel Kneale and Philip Mackie. Gielgud began to commission new drama, such as Jack Hulbert's The Golden Year in 1951, a contribution to the Festival of Britain and something of a throw back to a previous age, as it was the first ever musical comedy made for television. Barry later expanded the Script Department and installed the experienced film producer Donald Wilson as its head in 1955. Television was now developing beyond simply adapting stories from other media into creating its own originally written productions. It was also becoming a high profile medium, with national coverage and viewing figures now running into the millions, helped by the explosion of interest due to the live televising of the coronation of Queen Elizabeth II in the summer of 1953. That same year, Barry invested the majority of his original scripting budget into a six part science fiction serial written by Kneale and directed by Rudolph Cartier, an Austrian born director who was establishing a reputation as the television service's most inventive practitioner. Entitled The Quatermass Experiment, the serial (miniseries in American terminology) was a huge success and went a long way towards popularising the form, where one story is told over a short number of episodes, on British television: it is still one of the most popular drama formats in the medium to this day. Kneale and Cartier went on to be responsible for two sequel serials and many other highly successful and popular productions over the course of the decade, drawing many viewers to their programmes with their characteristic blend of horror and allegorical science fiction. It was they who were responsible for the 1954 adaptation of George Orwell's Nineteen Eighty Four, the second performance of which drew the largest television audience since the coronation, some seven million viewers, and is one of the earliest surviving dramas in the archive. The telerecording process had by now been perfected for capturing live broadcasts for repeat and overseas sales, although it was not until the early 1960s that the majority of BBC dramas were prerecorded on the new technology of videotape. The BBC, unlike American broadcasters, only gradually produced dramas shot entirely on film from the 1960s onwards; ITV's filmed series were in the minority, and most of the commercial channel's drama productions were made in the same 'hybrid' form as those of the BBC. Filmed sequences would be mounted for external scenes which would be pre shot and inserted into productions at relevant points, later being inserted into shows at the video editing stage. "These sequences bought time for the more elaborate costume changes or scene set ups, but also served to 'open out' the action," as the British Film Institute explained on its Screenonline website in 2004. The BBC suffered during the second half of the 1950s from the rise of the ITV network, which had debuted in 1955 and rapidly begun to take away audience share from the Corporation as its coverage spread nationally. Despite popular hits such as the police drama series Dixon of Dock Green and soap opera The Grove Family, the BBC was seen as being more highbrow, lacking the popular common touch of the commercial network. One of the major figures in commercial television drama of the late 1950s and early 1960s was Canadian producer Sydney Newman, the Head of Drama at ABC Weekend TV responsible for such programmes as Armchair Theatre and The Avengers. In December 1962, keen to turn around the fortunes of their own drama department, the BBC invited Newman to replace the retiring Barry as Head of Drama, and he accepted, keen on the idea of transforming what he saw as the staid, docile image of BBC drama.
Бір маңызды өзгеріс, Джилгуд басшылығымен 1950 жылы Сценарий бөлімі құрылды және теледидар қызметінің алғашқы штаттық драма жазушылары, Найгел Книле мен Филипп Мэки жұмысқа алынды. Джилгуд жаңа драмаларды тапсыруды бастады, мысалы, 1951 жылы Джек Халберттің "Алтын жыл" атты туындысы, Ұлыбритания фестиваліне арналған және бұрынғы дәуірге оралу сияқты, өйткені ол теледидар үшін жасалған алғашқы музыкалық комедия болды. Бәрри кейіннен Сценарий бөлімін кеңейтті және 1955 жылы тәжірибелі кино продюсері Дональд Уилсонды бөлім басшысы етіп тағайындады. Теледидар енді басқа медиадан әңгімелерді бейімдеуден гөрі өзінің түпнұсқалық өндірістерін жасауға қарай дамып келеді. Сонымен қатар, ол жоғары беделді орталыққа айналып келеді, ұлттық жаңалықтар мен көру көрсеткіштері миллиондарға жетеді, 1953 жылдың жазында королева Елизавета II-нің таққа отыруының тікелей эфирде көрсетілуіне байланысты қызығушылықтың өрбуіне байланысты. Соның ішінде Бәрри Книле жазған және Рудольф Картье режиссерлік еткен алты бөлімдік ғылыми-фантастикалық сериалға өзінің бастапқы сценарий бюджетінің көп бөлігін инвестициялады, ол австриялық режиссер, ол теледидар қызметінің ең жаңашыл шеберлерінің бірі ретінде танымал болды. "Кватермасс тәжірибесі" деп аталатын сериал (американ терминологиясында мини-сериал) үлкен жетістікке жетті және британдық теледидарда бір оқиғаның қысқа эпизодтар арқылы айтылуын танымал етуге үлкен үлес қосты: ол бүгінгі күнге дейін осы орталықтағы ең танымал драмалық форматтардың бірі болып табылады. Книле мен Картье он жыл бойында көптеген сәтті және танымал өндірістерге жауапты болды, олардың ерекше қорқыныш пен аллегориялық ғылыми фантастиканың үйлесімі көптеген көрермендерді өз бағдарламаларына тартты. Олар 1954 жылы Джордж Оруэллдің "1984" романының бейімделуіне жауапты болды, оның екінші көрсетілімі коронациядан бері ең көп теледидар көрерменін жинады, шамамен жеті миллион көрермен, және ол архивтегі ең ерте сақталған драмалардың бірі болып табылады. Телеражалық процесі тікелей эфирдегі хабарларды қайта көрсету және шетелге сату үшін жетілдірілді, бірақ BBC драмаларының көп бөлігі тек 1960 жылдардың басында жазылған.
Despite the difficulties and challenges its production often presented, drama had become a central part of the BBC's television schedules; a BBC audience research survey conducted in 1937 found that 90% of those replying generally enjoyed the drama productions, a figure equalled only by outside broadcasts. In Christmas week 1938, drama accounted for fourteen of the twenty two hours of programming broadcast. By the following year, drama programming had fifteen producers working on it, compared to nine for all other types of programmes combined. The station remained off air for the duration of the conflict. The British Government were afraid that the VHF transmission signals would act as a guiding beacon for German bombers targeting central London, and the technicians and engineers of the service would in any case be needed for war efforts such as the radar programme. and the service began in much the same way it had ceased in 1939, with many of the 1930s drama producers returning. In 1949 there was a major development in drama when Val Gielgud was made the new head of department, a position he had previously and successfully occupied at BBC Radio. Since producing the first television play in 1930, Gielgud had worked in television again, serving on attachment to the service at Alexandra Palace in 1939 and directing a half hour adaptation of his own short story Ending It, starring John Robinson and Joan Marion and broadcast on 25 August 1939, less than a week before the service was placed on hiatus. Gielgud was an unpopular choice with many in the television service, with the channel's controller, Norman Collins, protesting that "Anything less than complete familiarity with all aspects of television production will mean that the Head of Television Drama is an amateur." Gielgud himself felt that television drama was too influenced by the cinema and ought to be closer to its radio equivalent, with television plays being more like illustrated radio broadcasts than independent entities in and of themselves. Gielgud eventually returned to radio,
One important move that had occurred under Gielgud was the establishment in 1950 of the Script Department, and the hiring of the television service's first in house staff drama writers, Nigel Kneale and Philip Mackie. Gielgud began to commission new drama, such as Jack Hulbert's The Golden Year in 1951, a contribution to the Festival of Britain and something of a throw back to a previous age, as it was the first ever musical comedy made for television. Barry later expanded the Script Department and installed the experienced film producer Donald Wilson as its head in 1955. Television was now developing beyond simply adapting stories from other media into creating its own originally written productions. It was also becoming a high profile medium, with national coverage and viewing figures now running into the millions, helped by the explosion of interest due to the live televising of the coronation of Queen Elizabeth II in the summer of 1953. That same year, Barry invested the majority of his original scripting budget into a six part science fiction serial written by Kneale and directed by Rudolph Cartier, an Austrian born director who was establishing a reputation as the television service's most inventive practitioner. Entitled The Quatermass Experiment, the serial (miniseries in American terminology) was a huge success and went a long way towards popularising the form, where one story is told over a short number of episodes, on British television: it is still one of the most popular drama formats in the medium to this day. Kneale and Cartier went on to be responsible for two sequel serials and many other highly successful and popular productions over the course of the decade, drawing many viewers to their programmes with their characteristic blend of horror and allegorical science fiction. It was they who were responsible for the 1954 adaptation of George Orwell's Nineteen Eighty Four, the second performance of which drew the largest television audience since the coronation, some seven million viewers, and is one of the earliest surviving dramas in the archive. The telerecording process had by now been perfected for capturing live broadcasts for repeat and overseas sales, although it was not until the early 1960s that the majority of BBC dramas were prerecorded on the new technology of videotape. The BBC, unlike American broadcasters, only gradually produced dramas shot entirely on film from the 1960s onwards; ITV's filmed series were in the minority, and most of the commercial channel's drama productions were made in the same 'hybrid' form as those of the BBC. Filmed sequences would be mounted for external scenes which would be pre shot and inserted into productions at relevant points, later being inserted into shows at the video editing stage. "These sequences bought time for the more elaborate costume changes or scene set ups, but also served to 'open out' the action," as the British Film Institute explained on its Screenonline website in 2004. The BBC suffered during the second half of the 1950s from the rise of the ITV network, which had debuted in 1955 and rapidly begun to take away audience share from the Corporation as its coverage spread nationally. Despite popular hits such as the police drama series Dixon of Dock Green and soap opera The Grove Family, the BBC was seen as being more highbrow, lacking the popular common touch of the commercial network. One of the major figures in commercial television drama of the late 1950s and early 1960s was Canadian producer Sydney Newman, the Head of Drama at ABC Weekend TV responsible for such programmes as Armchair Theatre and The Avengers. In December 1962, keen to turn around the fortunes of their own drama department, the BBC invited Newman to replace the retiring Barry as Head of Drama, and he accepted, keen on the idea of transforming what he saw as the staid, docile image of BBC drama.
Би-Би-Си драмасының "алтын дәуірі"
Ньюман келгенге дейін де, кейбір BBC продюсерлері қалыпты үлгіні бұзуға тырысып жатты, Эльвин Джонс, Трой Кеннеди Мартин және Аллан Прайордың «Z Cars» полициялық драмасы полициялық драмалардың имиджін өзгертіп, 1962 жылдан бастап үлкен табысқа ие болды. Дегенмен, Ньюман бүкіл бөлімді қайта құрылымдап, драмалық топты үш жеке бөлімге бөлді: үздіксіз эпизодтары бар драмалар үшін «сериалдар»; бірнеше эпизодтағы оқиғалар үшін немесе сериалдар сериясынан тұратын бағдарламалар үшін «сериалдар»; және «драмалар» – драманың кез келген түрі үшін, Ньюман ABC-дегі «Armchair Theatre» жобасының табысынан кейін осы салаға ерекше қызығушылық танытты. Ньюман BBC теледидар басқармасының директоры сэр Хью Уэлдонның «жақсыны танымал, ал танымал жақсыны жасау» деген әйгілі бұйрығын орындады, бірде: «жоғарғы топты қарғаңдар! Олардың тіпті телевизорлары да жоқ!» Ол жеке өзі «Адам Адам тірі!» сияқты отбасылық ойын-сауыққа негізделген драмаларды және «Доктор Кто» ғылыми-фантастикалық сериалдарын жасады, сонымен қатар көрермендер үшін әлеуметтік тұрғыдан маңызды драма жасауға тырысты, «Сәрсенбілік ойын» антологиясын бастады. Screenonline осы даму туралы былай дейді: «Британдық теледраманың «алтын ғасырының» (Ньюман айтқандай, бұл «агитациялық замандастық») көркемдік биігінен теледрама жазушылардың жаңа буыны пайда болды». «Сәрсенбілік ойын» Денис Поттер сияқты танымал және кейде даулы жазушылар мен Кен Лоуч сияқты режиссерлердің өсіп-өркендеуіне мүмкіндік берді, бірақ кейде Ньюманның өткір, кескіш драма жасауға деген құштарлығы корпорацияны қиын жағдайға түсірді. Бұл әсіресе Питер Уоткинстің 1965 жылғы «Соғыс ойыны» жобасы, ол Ұлыбританияға жасалған ойдан шығарылған ядролық шабуыл мен оның салдарын суреттеді және үкіметтің қысымымен BBC оны тыйым салды. 1985 жылы теледидар арқылы көрсетілді. Ньюман билік еткен жылдары BBC-де көптеген танымал және сынға ие драмалар көрсетілді, «Доктор Кто», «Z Cars», «Доктор Финлейдің іс кітабы» және эпостық «Форсайт сагасы» көрермендерді жинады, ал «Сәрсенбілік ойын» және «Theatre 625» секілділер көрермендерге қиын идеялар ұсынды. Ньюман 1967 жылы бес жылдық келісімшарты аяқталғаннан кейін BBC қызметкерлерін тастап, киноиндустриясына кірудің сәтсіз әрекетіне жол тартты. Оның орнына Сериалдар бөлімінің басшысы Шон Саттон тағайындалды, ол бастапқыда өзінің қазіргі рөлімен біріктірілген, бірақ 1969 жылдан бастап тұрақты түрде. Саттон 1981 жылға дейін және BBC-нің қара-ақтан түсті хабар таратуға көшуі кезінде BBC-дегі драма бөлімінің басшысы болды. Оның дәуірі 1970 жылдары болды, бұл кезде BBC үлкен көрермендер санынан, көрермендердің оң реакциясынан және жалпы алғанда жоғары өндіріс сапасынан рахаттанып, драма әсіресе жақсы қабылданады. 1970 жылы «Сәрсенбілік ойын» бірдей атақты және ұзақ уақытқа созылған «Бүгінгі ойын» ойынына айналды; онжылдықтың соңында BBC әрбір Шекспирдің пьесасын шығаруды бастады, бұл ойын Саттонның өзі кейіннен драма бөлімінің басшысы лауазымынан кеткеннен кейін 1980 жылдардың басында продюсердің рөлін алады. «Доктор Кто» және «Z Cars» сияқты танымал драмалар жаңа онжылдықта жалғасты, ал «Форсайт сагасынан» кейін «The Pallisers», «The Onedin Line» және «Poldark» сияқты костюмді драмалар қосылды. Отбасылық аудиторияға негізделген кезеңдік драмалар, көбінесе «Тоғызыншы бүркіт» (1977) сияқты бейімделулер, 1990 жылдардың басына дейін институционалды болып табылатын «Классикалық сериал» желісімен жексенбі күндері танымал болды. 1973 және 1977 жылдар аралығында тағы бір табыстылық – Корольдік фрегат фрегатында төрт маусым ішінде қырық бес эпизодты бейнелеген деректі фильммен түсірілген танымал «Соғыс кемесі» драмалық сериясы. Онжылдықтың көптеген BBC драмаларымен бірге «Соғыс кемесі» Ирландия мен Австралия сияқты елдерде де өте сәтті болды. Алайда, сәтсіздіктер де болды. Уинстон Черчилльдің ағылшын тілді халықтардың тарихы туралы шығармасына негізделген 26 минуттық эпизодты Саттон алғашқы эпизодтарды көргеннен кейін эфирге шыға алмайтындай деп тапты, бірақ эпизодты тарату алдындағы үлкен жарнамаға сонша уақыт пен ақша жұмсалды, BBC-ге шығармаларды көрсетуден басқа амалы жоқ, сыншылар мазақтап, кішкентай көрермендер саны. Ешқашан елу минут серияны жобаға тым беріліп кетуден қорқып, жиырма алты эпизодқа дейін жібермейтін болды: он үш серия нормаға айналды, бірақ кейінгі жылдары тіпті бұл өте ұзақ деп санала бастады. Денис Поттердің «Брюль» және «Треакл» және Рой Минтонның «Скам» секілді пьесалары BBC-нің ең жоғары деңгейлеріндегі мазмұнынан қорқынышқа байланысты мүлде көрсетілмеді, бірақ оған қарамастан Поттер корпорация үшін жыл соңына дейін және 1980 жылдарға дейін көрнекті драмалық сериалдар мен жеке туындыларды жазуын жалғастырды. «Брюль» және «Треакл» және «Скам» кейінірек бірнеше жылдан кейін көрсетілді. Жазушылар мен медиа талдаушылары қазіргі британдық және әсіресе BBC теледрамасының жай-күйін сынағанда, олар көбінесе 1960 және 1970 жылдарды ең маңызды және ықпалды деп атайды, ғылыми-фантастика, қылмыс, тарихи, отбасылық сияқты әртүрлі жанрлар мен бағдарлама түрлері (сериалдар, сериалдар, жеке туындылар, антологиялар) өндірілді. «Телевизиялық драманың «алтын ғасыры» өз шыңына жетті», – деп сипаттады The Guardian 2004 жылы Саттонның некрологында. Немесе Корольдік телеқоғамның сөзімен айтқанда, «жаңа жазушыларды, жас режиссерлерді және қиын драманы қолдаған дәуір. Таңғажайып әртүрлілік оны хабар таратудың «алтын ғасырына» айналдырды». Пауэлл сол кездегі BBC1 контроллері, оның досы Майкл Грейдтің рейтингтерді қуу стратегиясымен ынталандырылған, көбірек танымал үздіксіз драмалық сериалдардың өркендеуіне де қадағалады. Осы Пауэллдің қызмет ету кезеңінде BBC екі рет апта сайын көрсетілетін «EastEnders» (1985–қазіргі уақытқа дейін) және медициналық драма «Casualty» (1986–қазіргі уақытқа дейін) телесериалдарын іске қосты, екеуі де бүгінгі күні BBC One кестесінің тірегі болып табылады және BBC теледидарындағы ең жоғары рейтингті драмалық туындылар. Шындығында, «EastEnders» өзінің алғашқы жылдарында феноменалды табысқа жетті, 1986 жылғы Рождество күні шыққан эпизоды 30,15 миллион көрерменді жинады, бұл 1980 жылдардағы британдық теледидарының ең көп көрермендер саны. Бұл үздіксіз драмалардан басқа, бір негізгі орында орналасқан және толығымен видеотаспаға түсірілген, демек салыстырмалы түрде арзан шығарылатын, драмалық сериалдардың ұзақ мерзімді көрсетілуі сирек болды, ал алты немесе сегіз эпизодтық қысқа сериалдар қалыпты жағдайға айналды. Студияда түсірілген түпнұсқа форматындағы жеке туындылар да кестеден жоғалып бастады, «Бүгінгі ойын» соңғы сериясы 1984 жылы, ал Телевизиялық орталықта түсірілген соңғы жеке драма 1995 жылы «Генрих IV, 1-бөлім» болды. BBC өзінің бәсекелесі Channel 4-тің жаңадан құрылған кино бөлімінің табысына қызғанды, оның «Stephen Frears»-тың «My Beautiful Laundrette» (1985) сияқты теледидарға арналған жеке туындылары кинотеатрларда сәтті көрсетілді. «Screen One» және «Screen Two» сияқты жаңа жобалар қысқа сериялы, кино стиліндегі жеке драмаларға шоғырланды, олардың ең сәттісі «Anthony Minghella»-ның «Truly, Madly, Deeply» (Screen Two, 1990) болды, ол кинотеатрларда сәтті көрсетілді. («Screen One» және «Two» 1994 жылға дейін жалғасты). Драма бөлімі ақыры толығымен жойылды, кейінірек «Фильм және жеке драма басшысы» лауазымымен ауыстырылды, ол фильм өндірісіне инвестициялауға толыққанды өкілеттіктерге ие болды, драма басшысымен бірге теледидарлық жеке туындыларды бірлесіп өндірді. Бұл кино өндірісіне деген қызығушылық Пауэллдің драма басшысы лауазымынан кейін «Mark Shivas» (1988–93) және «Charles Denton» (1993–96) екеуі де киноиндустриясында жұмыс істегендігімен ең жақсы көрсетілген.
Қазіргі заман
2010 жылдан бастап BBC-дегі драмалық комиссар – Бен Стивенсон. Стивенсонмен бірге жұмыс істейтіндер: Сериалдар және сериалдық туындылар бөлімінің басшысы Кейт Харвуд және үздіксіз (яғни, жыл бойы) драмалық сериалдарды бақылайтын Джон Йорк (ол сонымен қатар BBC-дің ішкі өндіріс бөлімінің драма бөлімінің басшысы болып табылады), ал Дэвид М. Томпсон фильмдерді және жеке драмаларды бақылайды. Сара Брэндист пен Поли Хилл тәуелсіз өндірілген драмалық бағдарламаларға тапсырыс беретін редакторлар. Джейн Трантер 1997 жылдан 2000 жылға дейін сериалдар бөлімінің басшысы болғаннан кейін, 2000 жылы драма бөлімінің басшысы болып тағайындалды. Трантердің 2000–2006 жылдардағы кезеңінде ұзақ сериялы туындылар қайта жанданды, мысалы, «Spooks» сияқты бағдарламалар сәтті дебюттік маусымнан кейін ұзақ екінші серияларын алды. Соңғы жылдары драмалық өндіріс көлемі де айтарлықтай өсті, «EastEnders» 1990 жылдардың ортасында қосылған үшінші серияға қосымша, төртінші апталық эпизодты алды, ал «Casualty» және оның спин-оф сериясы «Holby City» (1999 – қазіргі уақытқа дейін) маусымдық шоулардан жыл бойғы сабын операсы стиліне айналды. Бұл қадамдар кейбір топтарда нарықты «сапалы» беделді туындылардың есебінен маңызсыз популистік драмалармен толтыру деп сынға алынды, бірақ Пол Эбботтың «State of Play» (2003) және тарихи драма «Чарльз II: Билік және құмарлық» (BBC Солтүстік Ирландия, 2004) сияқты бірнеше атақты драмалық сериалдар сәтті болды. Соңғы жылдары BBC драмасының аймақтық сипатқа ие болуы да байқалды, бұл бағдарламалардың көпшілігі Лондон мен оның айналасында жасалған және осы жерлерде өрбуіне байланысты сынға ұшырады. Қазіргі уақытта BBC-дің орталық драма бөлімі Батыс Лондондағы Телевизия орталығында орналасқан. 1962 жылы «Z Cars» бағдарламасын жасаушылар Лондонға бейімделуден қашып, Англияның солтүстігіндегі Ливерпульдің жанында бағдарламаларын әдейі түсірді (әрине, ол BBC-дің Лондон студиясында түсірілді), ал 1971 жылы BBC-де «аймақтық драма» жасау үшін Дэвид Роуз басқарған Англия аймақтарының драма бөлімі құрылды. 1982 жылы Алан Блеасдейлдің «Қара заттардан келген жігіттер» бағдарламасы үлкен жетістікке жетті. Алайда, қазіргі заманда Шотландия, Уэльс және Солтүстік Ирландиядағы жеке BBC филиалдарының әрқайсысының өз драмалық бөлімдері бар, олар өздері тапсырыс беру билігіне ие драмалық басшыларымен бірге, өз өндірісі үшін де, тәуелсіз өндірушілермен бірлесіп өндіріс жасау немесе тапсырыс беру үшін де мүмкіндік алады. Бұл шоулардың кейбіреулері, мысалы, BBC Шотландияның «River City» және BBC Уэльстің «Belonging» бағдарламалары тек аймақтық тұтыну үшін арналған, ал көптеген бағдарламалар BBC One және Two арналарында ұлттық желіде көрсетіледі, ең жоғары танымал бағдарлама – қазіргі BBC Уэльстің «Doctor Who» бағдарламасын қайта жаңғыртуы. Үлкен Англия аймақтары да өздерінің драмалық туындыларын шығарады, мысалы, BBC Бирмингем детективтік драма «Dalziel and Pascoe», күндізгі сабын операсы «Doctors» және ұлттық тұтыну үшін арналған антологиялық серия «The Afternoon Play» бағдарламаларын ұсынады. 1999 жылдан 2006 жылға дейін BBC-де Ричард Фелл басқарған BBC Fictionlab атты жаңа ішкі драмалық бөлім болды, ол корпорацияның цифрлық арналары, әсіресе BBC Four үшін драмалық бағдарламалар жасауға маманданған. Fictionlab-тың BBC Four арнасы үшін жасаған танымал туындыларының қатарында «The Alan Clark Diaries» (2003), «The Quatermass Experiment» (2005) бағдарламасының қайта түсірілімі және «Kenneth Tynan In Praise of Hardcore» (2005) биофильмі бар. Олардың кейбіреулері кейіннен BBC Two арнасында аналогтық түрде көрсетілді. Алайда, 2006 жылдың қаңтар айында BBC Fictionlab бөлімінің таратылатындығы жарияланды, өйткені цифрлық арналар енді жақсы құрылған және мамандандырылған драмалық өндіріс бөліміне мұқтаж емес. 2010 жылдары BBC драмасының «премиум» сапалы туындылары тәуелсіз өндіріс компаниялары үшін сағатына 1 миллион фунт стерлингке дейін шығынға түсуі мүмкін.
Балалар драмасы
Би-Би-Си балалар драмасы саласында зор беделге ие болды, алайда балалар драмаларының тапсырысы және/немесе өндірісі көбінесе Би-Би-Си-дің Драма бөлімі емес, Балалар бөлімі арқылы жүзеге асырылады. Дегенмен, кейде өзара байланыстар болады. Мысалы, «Доктор Кто» балалар немесе отбасылық бағдарлама ретінде қарастырылса да, оны әрдайым негізгі Драма бөлімі шығарған. Бөлім тарихының көп бөлігінде қысқаша драмалық сериалдарды, соның ішінде «Кішкентай лорд Фонтлерой» сияқты классикалық балалар әдебиетінің бейімдемелерін, сондай-ақ теледидарға арналған туындыларды жасауға баса назар аударылды. Ғылыми фантастика да танымал тақырып болды, 1951–52 жылдардағы «Ғарыштан келген бейтаныс» сериалынан бастап, «Dark Season» (1991) және «Century Falls» (1993) сияқты туындыларға дейін. 1980-ші жылдардың ортасынан бастап, жексенбі кешкі «классикалық» уақыттан басқа, балалар драмалары көбінесе BBC One арнасының жұмыс күндері сағат 15:00-ден 17:30-ға дейінгі CBBC (Балалар Би-Би-Си) уақыт кезеңінде көрсетілді. 1970-ші жылдардың соңынан бастап ұзақ, үздіксіз драмалық сериалдар кеңінен таралды, оның бастамасы 1978 жылы танымал мектептік драмалық сериал «Грандж Хилл» болды. Ливерпульдік драматург Фил Редмонд жасаған бұл бағдарлама балаларға қатысты мәселелерді шынайы бейнелеу, заманауи мектептегі кейіпкерлерді көрсету және осындай мектептердегі балалардың алдында тұрған мәселелерге назар аудару мақсатын қойды. Сериал үлкен жетістікке ие болды, ал 1989 жылы Би-Би-Си-дің Солтүстік-Шығыс бөлімшесі жастар клубында өтетін «Байкер Гроув» атты ұқсас бағдарламаны іске қосып, оны Балалар Би-Би-Си арнасында көрсетті. 1990-шы жылдардан бастап, Би-Би-Си-дің басқа жанрлардағы бағдарламаларымен салыстырғанда, балалар драмалары көбінесе тәуелсіз өндірушілерге тапсырыс беріліп, сонымен қатар өз күштерімен де жасалды. «Грандж Хилл» 2003 жылы жиырма бес жылдық ішкі өндірістен кейін тәуелсіз өндіріске көшті, осы кезде өндіріс 1980-ші жылдардың басында бағдарламаның авторы Фил Редмонд құрған «Mersey Television» компаниясының қолына өтті. Шетелдік телеарналармен бірлесіп өндіріс жасау да кең таралған, мысалы, Би-Би-Си Шотландияның 2004 жылғы сәтті фантастикалық драмасы «Shoebox Zoo» канадалық «Blueprint Entertainment» компаниясымен бірлесіп жасалды. 2005 жылдан бастап Би-Би-Си балалар драмаларын көрсетуді жалғастыруда, әдетте жұмыс күндері түстен кейін CBBC уақыт кезеңінде, сонымен қатар кейде жексенбі күні кешкі / түскі уақытта «Kidnapped» (2005 жылғы сәуір) сияқты беделді қойылымдарды да көрсетеді.