Кіріспе

Индиана штатының Грант округіне қарасты Свейзи маңында орналасқан Пайп Крик суағы Солтүстік Американың шығыс жартысының ішкі аймағындағы ең маңызды палеонтологиялық орындардың бірі болып табылады. Ол мұздық кесектерімен көмілгендіктен сақталған. 1996 жылы Пайп Крик-Жуньор әктас карьерінің жұмысшылары тапқан бұл суағы Плиоцен дәуіріне, яғни бес миллион жыл бұрынғы қазбалардың алуан түрлі жиынтығын сыйлады. Онда түйе тұқымдастарының, аюлардың, сусарлардың, бақалардың, жыландардың, тасбақалардың және бұрын белгісіз кеміргіштердің бірнеше түрлерінің қалдықтары табылды. Сонымен қатар, бұл жерде бұқабас (Ameiurus) және күнбалық (Centrarchidae) есімді екі балық түрі де кездесті.

Шығуы және маңызы

Пайп-Крик тоғаншасы ежелгі ылғалды жерді сақтайды. Ол Силур кезеңінің риф құрамындағы әктас үңгірінің күлдіреуінен пайда болған. Бұл тік беткейлі, шамамен ұзындығы, ені және тереңдігі бар ойыс қалдырды. Ойысқа су жиналғанда, ол екі миллионнан 11 мың жыл бұрын Плейстоцен дәуірінде мұздық сулары мен қиыршық тастармен көміліп, сақталған өсімдіктер мен жануарлардың мекеніне айналды. Солтүстік Америкадағы плиоценнің экологиясы басқа жерлердегі, әсіресе жағалау аймақтарындағы қазбалар арқылы жақсы белгілі болғанымен, Плейстоцен мұздықтары континенттің ішкі аймақтарындағы көптеген қазба қалдықтарын жойды немесе шашыратты. Дегенмен, Пайп-Крик тоғаншасы мұздықтар мен олардың әкелген шөбімен көміліп, континенттің шығыс жартысының орталық бөлігіндегі жалғыз белгілі плиоцен мысалы болып табылады.

Шұңқырдың экологиясы

Көне ылғалды жерлерде жойылған және қазір де кездесетін өсімдіктер мен жануарлардың көп және тығыз популяциясы мекен еткен. Климат жылы және қоңыржай болған, бірақ біршама құрғақ, бұл шөп даласы мен орманның аралық аймағын қолдаған болуы мүмкін. Сақталған омыртқалы жануарлар фаунасының басым бөлігі су жануарлары, әсіресе АҚШ-та кең таралған нысанды бақалар. Сүтқоректілердің табылыстарына ертедегі мүйізбұғы (Телеоцерас, мүмкін миоцен дәуірінен), иттілер, пекарилер және қысқа бетті аюлар жатады. Ұлттық ғылым қорынан алынған гранттың арқасында Индиана штаты мұражайының және бірнеше университеттердің зерттеушілері 2004 жылдың жазында шұңқырдағы далалық жұмыстың басым бөлігін аяқтады, бірақ 2005 жылдан 2011 жылға дейін жылына шамамен бір апталық қазба жұмыстары жүргізілді. Осы жердегі, шамамен соңғы жұмыс 2014 жылы өтті, онда ғалымдар мен еріктілер бұрын шұңқырдан алынған топырақты іріктеді.