Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттен, Нью-Йорк қаласындағы тұрғын үйі бар биік ғимарат.
Residential skyscraper in Manhattan, New York
Сәулет
West Street ғимараты 324 фут (99 метр) биіктікте және 23 қабаттан тұрады. Оны Касс Гилберт жобалаған, ол көптеген қоғамдық құрылыстар мен үкіметтік ғимараттарды Боз-Өнер стилінде жобалаған. Гилберт бастапқыда West Street ғимаратын "жерден пайда табу машинасы" ретінде көздеген. West Street ғимараты нео-готика стиліндегі әшекейлеуді тұрақты түрде қолданған алғашқы көкжайлардың бірі болды. Ол кезде West Street ғимараты сияқты терракота қаптамасы бар болаттан жасалған қаңқалы көкжайлар сирек кездесетін. Сонымен қатар, Гилберт бастапқы жоспарларында құрылыстың ортасынан өрлеп, Флэт Айрон ғимаратынан биік бес қабатты мұнара салуды жоспарлаған. Бірақ Кэрролл ақшаны үнемдеу үшін бұл бес қабатты мұнарадан бас тартып, Гилберттің кейінгі "романтикалық мұнара" стиліндегі көкжай жобаларына қайшы келді. Терракоталық әйнек қызыл, жасыл, көк және алтын түсті плиткалармен безендірілген. 1900 жылдардың құрылыс заңдарына сәйкес, 100 футтан (30 метр) асатын ғимараттар жел қысымына төтеп беруі керек болды, сондықтан West Street ғимаратының болаттан жасалған құрылымы желдің күшті соғуынан қорғау үшін нығайтылған. Сыртқы қабырғалар қуыс кірпішпен күшейтілген, ал болаттан жасалған қаңқаға порталды бекітулер қолданылған. Төменгі қабаттар параллелограмм пішіндес учаскенің барлық аумағын алып жатыр, ал жоғарғы қабаттар C пішіндес жоспармен жасалған, кішкентай "жарық алаңы" блок ортасына қарай шығысқа қарап орналасқан.
The West Street Building is 324 feet (99 m) tall and contains 23 above ground floors. It was designed by Cass Gilbert, who had designed numerous public structures and government buildings in the Beaux Arts style. From the start, Gilbert intended the West Street Building as "a machine that makes the land pay". The West Street Building was one of the first skyscrapers to consistently use neo Gothic style decoration. At the time, it was still relatively rare for a steel skeleton skyscraper to contain terracotta cladding, as the West Street Building did. Furthermore, in his initial plans, Gilbert wanted to create a five story tower that rose from the center of the structure, topping the height of the Flatiron Building. This five story tower was canceled by Carroll, presumably to save money, This contrasted with Gilbert's later skyscraper designs, which tended toward a "romantic tower" style. The terracotta facade is highlighted by red, green, blue, and gold tiles. To comply with the building laws of the 1900s, which required buildings over 100 feet (30 m) to be able to withstand of wind pressure, the West Street Building's steel superstructure was braced to protect against wind gusts. The curtain walls on the exterior were reinforced by hollow brick, while portal bracing was used for the steel frame. The lower floors occupy the whole parallelogram shaped lot, while the upper floors contain a C shaped floor plan, with a small "light court" facing east toward the middle of the block.
Негізгі
Үш қабатты ғимараттың негізі Фокс аралы граниттерімен қапталған. Бірінші қабатта сегменттік аркалар орналасқан. Седар көшесі жағында Батыс көшесіне ұқсас, "140 Cedar St" деген жазуы бар аркалы кіреберіс бар, ал Албани көшесі жағында жер асты гаражына кететін кіреберіс бар. Үш жағындағы қалған аркалар екі қабатты биіктікте және ағаш, алюминий немесе құйма темірден жасалған дүкендерді ұстап тұрады. Үшінші қабат өтпелі қабат ретінде жобаланған, үстінде карниз орналасқан. Әр терезе аралығында граниттен жасалған панельдер, сондай-ақ терезе ашылған жерлердің әр бұрышында жапырақ тәрізді безендірулер бар. Ең шеткі бөліктерінде әрқайсысында бір терезе орналасқан және олар күрделі жиектермен шеңберленген, ал қалған бөліктерінде әрқайсысында екі терезе бар. Корнизге астында мәрмәр панельдер, ал ғимараттың әр бұрышында бір қабатты қосымша бағаналар орналасқан.
The base is three stories tall and clad with Fox Island granite. There are segmental arches at ground level, The Cedar Street side has an offset arched entrance that is similar to the West Street entrance, with signage saying 140 cedar st, while the Albany Street side has a driveway that leads down into a basement garage. On all three sides, the remaining arches are double height and contain wood, aluminum, or cast iron storefronts. The third story is designed as a transitional story with a cornice above the top. Between the window openings in each bay, there are granite panels, as well as foliated bosses at each corner of the window openings. The outermost bays contain one window each and are framed by more elaborate surrounds, while all the other bays contain two windows each. There are marble panels below the cornice, and single story engaged columns at each corner of the building.
Жоғары қабаттар
Шахта төртінші қабаттан он алтыншы қабатқа дейін құралады. Негізгі бөлігі сияқты, сыртқы терезе бөлімдері әр қабатқа бір терезеден, ал ішкі бөлімдер әр қабатқа екі терезеден тұрады. 16-шы қабаттың үстінде карниз орналасқан. Корона 17-ден 20-шы қабаттарды қамтиды. 17-ден 19-шы қабаттарға дейін үш қабатты аркада ретінде жобаланған. Қабаттар арасындағы спиральдар түрлі-түсті гүлдік өрнектермен безендірілген, ал 19-шы қабаттың үстінде тағы бір әсем карниз бар. Ең жоғарғы үш қабат мыспен жабылған мансардты шатырдан тұрады. Люктер, сондай-ақ декоративтік мұнаралар, ғимараттың эстетикасын жағалаудан қарағанда жақсарта түсті. Тас негізінің үстіндегі жер тікелей саздан, содан кейін құм қабатынан және соңында жер бетінде 6 метрге (20 фут) лай мен тұнбадан тұрды. Құрылысқа кедергі келтірген тағы бір фактор – мұндай құрылымдармен байланысты жиі өрттер мен ауа қысымына байланысты жарақаттардың туындауы. Негіз қазығынан кемінде 8 метрге (25 фут) тереңдікке түсетін қазықтардан тұрды, бірақ қазандық бөлмесінде олар 5 метрге (18 фут) дейін түсті. Жерге дейін 74 бағана бұрғыланды. Әр бағананың көтеретін жүктемесі әртүрлі болғандықтан, олардың мөлшері 4-тен 25 қазықтан тұратын топтамалардан құралған шаршылы болды. Сонымен қатар, қазықтардың үстіндегі бетон қабатында бетонға ендірілген I-арқалықтар тізбегі болды. Учаске шекаралары тік бұрыштарда қиылыспағандықтан, бағаналар әртүрлі салмақ таралуын көтерді. Негіз жұмыстары Гудзон өзенінің орташа ең жоғары деңгейінен 5 метр (18 фут) тереңдікте жүргізілді, бұл кең ауқымды гидроизоляцияны қажет етті. Бұл келісім-шарт Кэрроллдың компанияларының бірі – Сицилиялық асфальт төсеу компаниясына тапсырылды.
The shaft comprises the fourth through sixteenth stories. As with the base, the outer window bays consist of one window per floor, and the inner bays contain two windows per floor. A cornice runs above the 16th floor. The crown comprises the 17th through 20th floors. The 17th through 19th floors are designed as a triple height arcade. The spandrels between the floors are decorated with multicolored floral motifs, while there is another ornate cornice above the 19th floor. The top three stories consist of a copper clad mansard roof. The dormers, as well as decorative tourelles, added to the aesthetic of the building when it was originally viewed from the waterfront. The ground above the bedrock was composed of of clay directly above, then a layer of sand, and finally 20 feet (6 m) of mud and silt at ground level. Construction was further hindered by the difficulties in constructing caissons due to the frequent fires and air pressure related injuries associated with such structures. The foundation consisted of pilings that descended at least 25 feet (8 m), except at the boiler room where they descended 18 feet (5 m). Seventy four columns were drilled down to the rock. Due to the varying loads carried by each column, their sizes ranged from square, composed of clusters of between 4 and 25 piles. Additionally, in the layer of concrete above the piles, there was a series of I beams that was encased in the concrete. Since the boundaries of the lot did not intersect at right angles, the columns carried varying weight distributions. The foundation work proceeded at an average depth of 18 feet (5 m) below the Hudson River's mean high water, requiring extensive waterproofing. This contract was outsourced to the Sicilian Asphalt Paving Company, one of Carroll's companies.
Ерекшеліктері
Лоббиде "Т" пішіндес екі дәліз орналасқан. Біреуі Седар көшесінен оңтүстікке қарай, ал екіншісі Батыс көшесінің басты кіреберісінен шығысқа қарай созылып, солтүстік-оңтүстік дәлізбен жалғасады. Сауда алаптарының кіреберістері көшеге де, вестибюльге де қаратылған, бірақ ішкі қабырғалары болмаған. Салынған күйінде тоғыз "плунжер лифті" болды, олардың бесеуі бір уақытта жұмыс істей алды. Барлық лифттер жоғарғы қабаттарға қызмет көрсетті. Қабаттарды кеңселердің әртүрлі орналасуына бейімдеуге болады. Әрбір терезенің астына радиаторлар орнатылған, ал жылу төмен қысымды газ шығару жүйесі арқылы қамтамасыз етілді, себебі желді күндері жылу шығыны болуы мүмкін. Бастапқыда, тек жертөленің бір бөлігінде ғана жасанды желдеткіш болған. Оларға 1906 жылдардың ортасында салынып жатқан United States Express Building (2 Rector Street), Singer Building және Old New York Evening Post Building ғимараттары кірді. Бұл ғимараттар Джон Пирс, Уолтер Робертс және судья С. П. Макконнеллдің бірлескен жобасы болды. Вест-стрит жақсарту компаниясы Хадсон өзенінің жағасындағы кеме жүйесі үшін кеңсе ғимаратын салуды көздеді, өйткені 1900 жылдардың басында Вест-стрит осы жағалаудың орналасқан жері болды. Олар Батыс көшесіне қарап тұрған, ұзындығы 48 метр (159 фут) болатын Олбани және Седар көшелері арасындағы жерді таңдады. Ғимараттың құрылысы 1906 жылдың сәуір айында басталды және келесі жылы аяқталды. Бұл ғимаратқа "Теміржол және темір саудасы ғимараты" және "Көмір және темір ғимараты" деген есімдер берілді. Ең жоғарғы қабатты Гаррет мейрамханасы алып жатты, ол "дүниедегі ең биік мейрамхана" деп жарналанды және кейіннен Дүниежүзілік сауда орталығындағы Windows on the World мейрамханасының алдашысы деп есептелді. Ішінара төлем ретінде ASR Лонг-Айленд-Ситидегі (Куинс) жерді сатты, содан кейін Вест-стрит ғимараты Брэди ғимараты деп аталды. 20 ғасырдың ортасында жасалған қосымша өзгерістер кіреберістер мен дүкендердің сыртқы жағын жаңартуға, сондай-ақ сыртқы түнгі жарықтандыру мен кондиционерлердің торларын орнатуға әкелді. "Брэди ғимараты" атауы 20 ғасырдың соңына дейін бірнеше рет сатылғанына қарамастан, көп жылдар бойы сақталды. Лобби 1960 және 1980 жылдары қайта жаңартылды, нәтижесінде бастапқы безендірулердің көп бөлігі алынып тасталды. Дегенмен, ішкі кеңістікке ұқсас тағайындама берілмеді, ол оны болашақта өзгертуге мүмкіндік берді. Екі кеңсе қызметкері құлаған қирандылардың салдарынан лифтте қалып, қаза тапты. Өрт бірнеше күнге созылды, ал ішкі аула мұржа ретінде қызмет етіп, ішкі бөлікке одан әрі зақым келтірді. Вест-стрит ғимаратының салмақты құрылыс материалдары мен терракоттының кеңінен қолданылуы өртке қарсы қасиеттерге ие болуға және одан әрі зақымдану мен құлаудан қорғауға көмектескен болуы мүмкін. Бұл оқиға 11 қыркүйектегі құтқару операциясы үшін "Үміт символы" болды.
The lobby contains two corridors arranged in a "T" shape. One leads south from the Cedar Street entrance while the other extends east from the main entrance on West Street, terminating at the north south corridor. The retail areas themselves were configured with entrances to the street and to the lobby, but did not have interior partitions. As built, there were nine "plunger elevators", five of which could operate at the same time. All elevators served the upper stories. The floors could be arranged to allow a myriad of office layouts. Radiators were placed underneath each window, with heat provided by a system of low pressure exhaust pipes, since the site could be subject to heat losses on windy days. Originally, there was no artificial ventilation except in part of the basement. These included the United States Express Building (2 Rector Street), the Singer Building, and the Old New York Evening Post Building, which were under construction in the middle of that decade. and co founded by John Peirce, Walter Roberts, and Judge S. P. McConnell. The West Street Improvement Company sought to erect an office structure particularly for the shipping interests along the Hudson River, the shoreline of which was located at West Street during the early 1900s. They selected a site between Albany and Cedar Streets with a lot length of 159 feet (48 m) facing West Street. The building's construction started in April 1906 and the structure was finished the next year. This led to the building being nicknamed the "Railroad and Iron Exchange Building" and alternatively as the "Coal and Iron Building". The top floor was occupied by Garret's Restaurant, which was touted as the "world's highest restaurant" and was later characterized as the forerunner to World Trade Center's Windows on the World restaurant. As partial payment, ASR sold some property in the Long Island City neighborhood of Queens, and the West Street Building subsequently became the Brady Building. Further modifications in the mid 20th century resulted in the renovation of the entrances and storefronts, as well as the addition of exterior nighttime lighting and air conditioning grilles. The "Brady Building" name persisted over several years, despite being sold multiple times through the end of the 20th century. The lobby was renovated in the 1960s and 1980s, which led to the removal of many of the original finishes. However, the interior was not similarly designated, which left it open to future modification. Two office workers were killed when they were trapped in an elevator by falling debris. A firestorm continued for several days; the interior light court functioned as a chimney, causing further damage to the interior. The West Street Building's heavy building materials and extensive use of terracotta may have helped serve as fireproofing and protected it from further damage and collapse. which became a "symbol of hope" for 9/11 rescuers.
Жаңарту және тұрғын үй пайдалану
Ғимарат 2003 жылдың қаңтар айында 90 West Street тұрғын үйіне айналдыруды жоспарлаған Brack Capital Real Estate компаниясына сатылды. Brack Capital компаниясы айналыс процесін бақылау үшін Brack 90 West Street жауапкершілігі шектеулі серіктестігін құрды, содан кейін компанияның жартысын BD Hotels және Kibel компаниясына сатты. Зақымның ауқымы зор болғандықтан, ішкі қабаттар толығымен жаңартылып, солтүстік фасадының зақымдалған бөлігін жабу үшін пластик қаптама орнатылды. 2003 жылдың желтоқсанындағы қысқы дауыл қаптаманың бір бөлігін жыртып жіберді, содан кейін ол алынып тасталды. Бұған қоса, ғимараттың жертөлесіне тұрақ салынды. Ішкі кеңістік пәтерлерге айналдырылып, 2005 жылдың ортасында 410 пәтерлік 90 West Street тұрғын үйі ретінде қайта ашылды. Келесі жылы ол Ұлттық тарихи сақтау қорынан Ұлттық сақтау құрметі сыйлығын алды. 90 West Street 2007 жылдың 25 қаңтарында Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілді. Тізімге ғимараттың сыртқы және ішкі бөлігінің бір бөлігі кірді. 2007 жылдың қараша айында Дүниежүзілік сауда орталығынан үлкен кәріз құбырының жарылуынан ғимараттың жертөлесі суға батып, екі аптаға эвакуация жасауға тура келді. 2011 жылы Ұлттық 11 қыркүйек ескерткіші мен мұражайының басшылары 90 West Street-ті мұражайға келушілерді тексеру орталығы ретінде пайдалануды ұсынды, бұл ғимарат тұрғындары арасында дау тудырды. Алайда, 90 West Street ескерткішке сапар шегетін адамдар үшін келушілер орталығы ретінде пайдаланылды. Тұрғын үйге айналдыру кезінде ғимарат 421 g салық жеңілдігін алды, ол Төменгі Манхэттендегі ғимараттарды тұрғын үйге айналдыратын әзірлеушілерге арналған, сондықтан кейбір пәтерлердің жалдау бағасы реттелді. 2010 жылдардың ортасында 90 West Street-тің тұрғындары Kibel компаниясы ғимараттағы пәтерлердің жалдау бағасын реттеуді заңсыз тоқтатқаны туралы сотқа шағым түсірді. 2019 жылы Нью-Йорк Жоғарғы соты тұрғындардың пайдасына шешім шығарды, өйткені меншік иесі 421 g салық жеңілдігінен пайдаланып, тұрғындарға реттелген жалдау шартын ұсынуға міндетті болды. Келесі жылы Нью-Йорк Жоғарғы соты Kibel компаниясының 2019 жылғы Тұрғын үй тұрақтылығы және тұрғындарды қорғау заңында көзделген алты жылдың орнына, тұрғын үй тұрақтылығы үшін төрт жылдық өтелмеген жалдау ақысын төлеуге міндетті екенін шешті.
The building was sold in January 2003 to Brack Capital Real Estate, which wished to turn 90 West Street into a residential building. Brack Capital formed a limited liability company, Brack 90 West Street, to oversee the conversion, then sold a half share in the company to BD Hotels and the Kibel Company. Because of the scale of the destruction, the inner floors were completely renovated, and plastic sheeting was placed across the north facade to cover the damage. The December 2003 nor'easter tore open a portion of the sheeting, which was then removed. A parking garage was also built in the building's basement. The interior was converted into apartments and reopened in mid 2005 as 90 West Street, a 410 unit residential building. The next year, it received a National Preservation Honor Award from the National Trust for Historic Preservation. 90 West Street was listed on the National Register of Historic Places on January 25, 2007. The designation included the exterior and part of the interior. The building was slightly damaged in November 2007, when a large sewer pipe from the World Trade Center site burst open and flooded the basement, causing a two week evacuation of the building. The operators of the National September 11 Memorial & Museum proposed in 2011 to use 90 West Street as a security screening site for museum visitors, which was controversial among the building's residents. Despite this, 90 West Street ended up being utilized as a visitors' center for people traveling to the memorial. During residential conversion, the building had received a 421 g tax exemption, meant for developers converting Lower Manhattan buildings to residential use, and as such, some of the residential units were rent stabilized. Tenants of 90 West Street filed a lawsuit in the mid 2010s, stating that the building's owner, the Kibel Company, had wrongfully eliminated rent regulation for the building's residential units. In 2019, the New York Supreme Court ruled in the tenants' favor, since the owner had received benefits under the 421 g tax incentive program, and was thus bound to provide stabilized leases for the tenants. The next year, the New York Supreme Court ruled that Kibel only owed rent stabilized tenants four years of back rent, instead of the six years provided in the Housing Stability and Tenant Protection Act of 2019.
Сыни қабылдау
Батыстық көшедегі ғимарат ашылған кезде басқа сәулетшілер мен суретшілер тарапынан жоғары бағаланды. «Каррере және Гастингс» архитектуралық фирмасының серіктесі Джон Мервен Каррере Гилбертке: «Менің ойымша, бұл өз класындағы ең сәтті ғимарат», – деді. Суретші Эдвин Блэшфилд Гилбертке хат жазып, «Атлантиканың арғы жағынан кемежайға келе жатқанда, сіздің Батыстық көшедегі ғимаратыңыз қандай керемет әсер қалдыратынын» айтты. Архитектура сыншылары да ғимараттың дизайнын мақұлдады. «Architectural Record» журналының анонимді авторы, мүмкін, Скуйлер, оны «эстетикалық және техникалық тұрғыдан керемет жетістік» және «шебер ойдың туындысы» деп атады. 1909 жылы «Architectural Record» журналының тағы бір авторы бұл құрылысты «эстетикалық және техникалық жағынан тамаша» және «білікті ойдың жұмысы» деп сипаттады. 1912 жылы «Architectural Review» журналында жарияланған мақалада ғимараттың әшекейлеуі мен дизайны «Батыстық көшедегі ғимараттың тамаша әсерін қамтамасыз етеді» делінген. «Архитектура» журналының аты-жөні белгісіз сыншысы 90 West Street және Liberty Tower ғимараттарын «құрылысты аяқтау үшін биік еңіс шатырды» пайдаланғаны үшін мақтады, бұл «жайпақ жазық алаңнан гөрі әлдеқайда жақсы шешім» екенін айтты. Сонымен қатар, «The New York Times» газеті 90 West Street көшесінің фасадындағы түрлі-түсті әшекейлерді жоғары бағалады. Батыстық көшедегі ғимаратқа деген мақтаулар кейінгі жылдары да жалғасты, мысалы, 1934 жылғы мақалада бұл құрылыс қаланың «ең қанағаттандырарлық ғимараттарының» бірі деп аталды. 1970 жылы Төменгі Манхэттенді дамыту жобасы туралы сөйлеген Ада Луиза Хакстебл бұл аймақта «Кесс Гилберттің Батыстық көшедегі Брейди ғимараты сияқты құнды ескерткіштер бар» деді. Герберт Машэмп 1998 жылы 1970 жылдары Дүниежүзілік сауда орталығы аяқталғаннан кейін «қазіргі сыншылар Гилберттің Батыстық көшедегі ғимаратын мақтауға батыл болмаған» деген пікір білдірді, бірақ мансард шатырының «торт сияқты» пішіні «жеуге ыңғайлы көрінеді». Ұлттық саябақтар қызметінің 2007 жылғы тарихи маңызы туралы есебінде 90 West Street ғимараты готикалық элементтерді тұрақты түрде қолданған алғашқы көкжайлардың бірі ретінде маңызды екені, сонымен қатар «ғимарат 2001 жылғы 11 қыркүйектегі террористик шабуылдардың куәсі және одан аман қалғандығы себепті қосымша тарихи маңызға ие» екені айтылды.
Upon its opening, the West Street Building was lauded by other architects and artists. John Merven Carrère, a partner in the architectural firm Carrère and Hastings, said to Gilbert that "I think it is the most successful building of its class." Edwin Blashfield, a painter, wrote a letter to Gilbert to tell him "what a splendid impression your West Street Building makes on one, as one comes up the harbor on the way back from the other side of the Atlantic." Architectural critics approved of the building's design as well. An anonymous writer for the Architectural Record, possibly Schuyler, Another writer for the Architectural Record stated in 1909 that the structure was "an aesthetic and technical triumph" and "the work of a master mind." In 1912, a writer for the Architectural Review said that the use of ornament and the expression of the building's design "account for the excellence of effect of the West Street Building." An unnamed critic in Architecture magazine praised 90 West Street and the Liberty Tower for the use of "a high sloping roof to complete the structure", saying that "this is a more desirable termination than a plain flat deck". Further, The New York Times praised the use of multicolored ornamentation on 90 West Street's facade. Praise for the West Street Building continued even through later years, such as a 1934 article which called the structure among the city's "most satisfying buildings." Ada Louise Huxtable, speaking about a proposed Lower Manhattan development district in 1970, said that the area "contains a few gems of substance such as Cass Gilbert's Beaux Arts Brady Building on West Street." Herbert Muschamp wrote in 1998 that, after the much taller World Trade Center was completed in the 1970s, "Contemporary critics evidently found it painful to praise Gilbert's West Street Building" but that the "wedding cake top" of the mansard roof "looks edible". The National Park Service, in its 2007 historic designation report, stated that in addition to 90 West Street's importance as one of the first skyscrapers to consistently use of Gothic detailing, the structure "acquired additional historical importance as a witness to and survivor of the terrorist attacks of September 11, 2001."