Канада сайлауындағы жағымсыз науқан және оның салдары
1993 Chrétien attack ad
Канада сайлауындағы жаман жарнама: 1993 жылы консервативтер Либерал партиясының көшбасшысы Жан Кретьенге шабуыл жасады. Бұл жарнама сайлаушылардың наразылығын тудырды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық науқан жарнамасы
Canadian campaign ad
1993 жылғы Канада федералды сайлау науқаны барысында Прогрессивті консервативтік партия Либералдық партияның лидері Жан Кретьенге қарсы телеарнада шабуыл жасайтын жарнама шығарды. Көптеген адамдар бұл жарнаманы (кейде "бет жарнамасы" деп атайды) Кретьеннің Белл параличі салдарынан болған бет пішінінің бұзылысына баса назар аударған деп түсінді. Соның нәтижесінде болған қарсылық жағымсыз науқандық үгістен туындаған сайлаушылардың наразылығының мысалы ретінде қарастырылады.
During the 1993 Canadian federal election campaign, the Progressive Conservative Party produced a televised attack ad against Jean Chrétien, the Liberal Party leader. The ad (sometimes referred to as the "face ad") was perceived by many as a focus on Chrétien's facial deformity, caused by Bell's palsy. The resulting outcry is considered to be an example of voter backlash from negative campaigning.
Өмірбаян
1993 жылғы сайлауға қарай прогрессивті консерваторлар көптеген проблемалармен күресті, атап айтқанда, үнемі болып жатқан рецессия, танымал емес тауарлар мен қызмет көрсетулер салығы және жақында құрылған Реформалық партия мен Квебек блогының қолдауын жоғалту. Партия бастапқыда кем дегенде екінші орынды сақтай алатынына сенімді болса да, науқанның соңғы апталарында қолдауы күрт төмендеді. Либералды партияның басымдықты үкіметке ие болатынын түсінген партияның сайлау науқаны жетекшілері Кристиан мен оның жетістіктеріне қарсы төрт жарнамадан тұратын топты іске қосуды шешті. PC кампаниясының директоры Джон Тори жарнамаларды іске қосу туралы шешім қабылдауға негізінен жауапты болды, сондай-ақ Аллан Грег, топтық кампания менеджерлерінің бірі болған сауалнамашы. Грег 1988 жылғы сайлаудың соңғы күндері Либералды партияның жетекшісі Джон Тернерге қарсы шабуыл жарнамаларының сериясын тиімді іске қосқан еді. Жаңа жарнамалар тез дайындалды, және партияның көптеген өкілдері, оның ішінде премьер-министр және сайлау науқанында болған ПК басшысы Ким Кэмпбелл, оларды эфирге шығар алдында көре алмады. Либералдылар үшін торилерге қарсы реакциядан да артық пайдалы болғаны – Кристианның жарнамаларға реакциясы болды. Бір сарапшы оларды «Кристианның өмірі бойы күткен сөз сөйлеуіне мүмкіндік берді» деп сипаттады. Жаңа Шотландияда сөйлеген сөзінде Кристиан: «Құдай маған денелік кемшілік берді, мен оны бала кезімнен қабылдап алдым» деді. Кристиан өзін-өзі әжуалай келіп: «Расында, мен аузымның бір жағынан сөйлеймін. Мен консерватор емеспін, екі жағынан да сөйлемеймін» деді. Жарнаманың сайлауға қандай әсер еткені белгісіз, өйткені Кэмпбеллдің прогрессивті консерваторлары басқа мәселелердің салдарынан қиын жағдайға түсті (жоғарыдағы аянына қараңыз).
Heading into the 1993 election, the Progressive Conservatives were beset by many problems, notably the ongoing recession, the unpopular Goods and Services Tax, and loss of support to the recently formed Reform Party and Bloc Québécois. While the party was initially optimistic about being able to at least retain second place, its support had dropped badly in the final weeks of the campaign. Realizing that without something dramatic the Liberals were certain to win a majority government, the PC campaign leaders decided to launch a group of four ads attacking Chrétien and his record. PC campaign director John Tory was mainly responsible for deciding to launch the ads, along with Allan Gregg, a pollster who was one of the top campaign managers. Gregg had launched a series of attack ads aimed at Liberal leader John Turner in the last days of the 1988 election to great effect. The new ads were produced quickly, and few in the party, including Prime Minister and PC leader Kim Campbell, who was on the campaign trail, saw them before they were aired. Even more beneficial for the Liberals than the anti Tory backlash was Chrétien's reaction to the commercials. One pundit described them as allowing Chrétien to "make the speech he had been waiting his entire career to deliver." Speaking in Nova Scotia, Chrétien stated that "God gave me a physical defect, and I've accepted that since [I was] a kid." Chrétien poked fun at himself, saying "It's true, that I speak on one side of my mouth. I'm not a Tory, I don't speak on both sides of my mouth." It is unclear what effect the ad had on the election, as Campbell's Progressive Conservatives were adversely affected by other issues (see Background above).
Сайлау нәтижелері мен соңынан
Сайлау Канада тарихындағы ең маңызды сайлаулардың біріне айналды, онда 1988 жылғы сайлаудан бері сайлаушылардың жартысынан астамы партияларды өзгертті. Либералдық партия 295 орындық Канаданың 35-ші Парламентінде 177 орын жеңіп, үлкен артықшылыққа ие болды. Осының нәтижесінде Кретиен премьер-министр болды және ол он жылдан кейін саясаттан зейнетке шыққанға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Қарама-қарсылығы, Прогрессивті консерваторлардың Парламенттегі үлесі тек екі орынға дейін азайды; олар ресми партия мәртебесінен (және осы мәртебеге байланысты парламенттік жеңілдіктер мен федералдық қаржыландырудан) айырылды. Ванкувер орталығындағы өзінің мандатын жоғалтқан Кэмпбелл көп ұзамай партия төрағалығынан кетті. Консерваторлар федералды саяси партия ретінде ешқашан толыққанды қалпына келмеді; 2003 жылы олар Реформалық партияның мұрагері болған Канадалық Альянспен бірігіп, жаңа ұйым Канаданың Консервативтік партиясы атанды. Консерваторлар 2006 жылғы федералды сайлауда азшылық үкімет құрып, билікті қайта иеленді.
The election turned out to be one of the most eventful in Canada's history, with more than half of the electorate switching parties from the 1988 election. The Liberals won a landslide majority, capturing 177 of the 295 seats in the 35th Canadian Parliament. Chrétien became Prime Minister as a result, a position he would retain until his retirement from politics a decade later. By comparison, the Progressive Conservatives' share of Parliament was reduced to only two seats; they lost official party status (and the Parliamentary entitlement and federal funding that accompanies it) as a result. Campbell, who lost her own seat in Vancouver Centre, resigned the party leadership soon after. The PCs never recovered as a federal political party; in 2003, they merged with the Canadian Alliance (the successor of the Reform Party), with the new entity becoming the Conservative Party of Canada. The Conservatives eventually regained power with a minority government in the 2006 federal election.