Apprendi ісі: АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі және қазақстандық сот жүйесіне әсері
Apprendi v. New Jersey
Apprendi v. New Jersey ісі АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі. Қылмыстық істерде жазаны қатаңдатуда қазылардың рөлі шектелді, сот присяжныйларының құқығы күшейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Apprendi v. New Jersey, 530 U.S. 466 (2000) – қылмыстардағы ауырлататын жағдайларға қатысты АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі. Сот шешімі бойынша, он төртінші түзету арқылы штаттарға таратылған, алғашқы түзетуде бекітілген қазылар алқасымен сот талқылауының құқығы, судьяларға қазылар алқасымен күмәндан тыс дәлелденбеген фактілерге негізделген қылмыстық жазаларды заңмен белгіленген ең жоғары шектен асыруға тыйым салады. Бұл шешім қазылар алқасымен сот талқылауы құқықтарының қазіргі қайта жаңғыруының негізгі тасы болды. Сот судьясы Скалияның келісім пікірінде атап өткендей, қазылар алқасымен сот талқылауының құқығы "ешқашан тиімді болған жоқ, бірақ ол әрқашан еркін болды". Apprendi шешімі кейіннен Ring v. Arizona (2002) ісін қарағанда сотқа прецедент ретінде ұсынылды, ол Аризона штатының өлім жазасын тағайындаудың судьяға ғана жүктелген әдісін жойды, сондай-ақ Blakely v. Washington (2004) ісінде, штаттың міндетті ережелері Apprendi қағидасын қолдану үшін заңмен белгіленген ең жоғары шек деп танылды.
Apprendi v. New Jersey, 530 U. S. 466 (2000), is a landmark United States Supreme Court decision with regard to aggravating factors in crimes. The Court ruled that the Sixth Amendment right to a jury trial, incorporated against the states through the Fourteenth Amendment, prohibited judges from enhancing criminal sentences beyond statutory maxima based on facts other than those decided by the jury beyond a reasonable doubt. The decision has been a cornerstone in the modern resurgence in jury trial rights. As Justice Scalia noted in his concurring opinion, the jury trial right "has never been efficient; but it has always been free." The Apprendi decision was subsequently cited as precedent by the court in its consideration of Ring v. Arizona (2002), which struck down Arizona's judge only method of imposing the death penalty, and also in Blakely v. Washington (2004), which ruled that mandatory state sentencing guidelines are the statutory maximum for purposes of applying the Apprendi rule.
Өмірбаян
1994 жылдың 22 желтоқсанының таңертеңгі сағаттарында Чарльз Аппенди кіші, өзінің жанына жаңадан көшіп келген афроамерикалық отбасының үйіне .22 калибрлі бірнеше оқ атты. Ол бір сағаттан кейін ұсталды. Полиция сұрағында ол, үйдегілердің "қара нәсілді" болғандықтан және оларды "көршілікте қалағысы келмегендіктен" атып тастағанын мойындады. Кейін Аппенди қару-жарақ иеленгені үшін кінәсін мойындады. Әр айыптама 5 жылдан 10 жылға дейінгі бас бостандығынан айыру жазасын көздеді. Келісім шартының аясында прокуратура, қылмыстың нәсілдік жеккөрушілікпен жасалғандығына негізделген жазаны күшейту құқығын сақтап қалды. Мұндай күшейту әр қылмыс үшін тағайындалған жазаны екі есеге арттырар еді. Аппенди өз кезегінде, нәсілдік жеккөрушілік негізіндегі жазаны күшейтуге қарсылық білдіру құқығын сақтап, оның федералды Конституцияны бұзатынын мәлімдеді. Сот судьясы Аппендидің өтінішін қабылдады. Кейінгі отырыста ол Аппендидің өзінен және психологтардан куәлік алды, олар оқ ату нәсілдік жеккөрушілік емес, мас болудың салдары болғанын айтты. Полиция қызметкері бұл отырыста Аппендидің мотивациясы нәсілдік жеккөрушілік екенін көрсетті. Сот судьясы "дәлелдердің басымдығымен" Аппендидің қылмысына құрбандардың нәсілі себеп болғанын анықтады. Ол Аппендиді 12 жылға бас бостандығынан айырды – бұл қару-жараққа қатысты айыптама бойынша рұхсат етілген ең жоғары жазадан 2 жыл артық. Аппенди Чарльз Коант пен Джозеф О'Ниллдің өкілдігімен апелляциялық шағым түсірді. Нью-Джерси Жоғарғы Сотының апелляциялық бөлімі жазаны күшейтуді, оның қылмыстың "элементі" емес, "жазалау факторы" екендігіне және сондықтан Конституцияның қазылар алқасымен қарау және күмәндан тыс дәлелдеу талаптарына бағынбайтындығына байланысты бекітті. Нью-Джерси Жоғарғы Соты осы қорытындымен келісіп, Аппендидің үкімін де растады. Аппенди Жоғарғы Сотқа шағымдануға жүгінді.
In the early morning hours of December 22, 1994, Charles Apprendi Jr., fired several .22 caliber bullets into the home of an African American family that had recently moved into his neighborhood. He was arrested an hour later. During questioning by police, he admitted that he shot at the house because its occupants were "black in color" and for that reason he did not "want them in the neighborhood." Later, Apprendi pleaded guilty to weapons possession charges. Each of these counts carried a sentence of between 5 and 10 years in prison. As part of the plea bargain, the prosecution reserved the right to seek an enhanced sentence on the basis that the crime was committed with a biased purpose. Such an enhancement would have doubled the sentence otherwise imposed for each of the crimes. Apprendi, in turn, reserved the right to challenge the bias crime enhancement, claiming it violated the federal Constitution. The trial judge accepted Apprendi's plea. At a later hearing, he heard testimony from Apprendi himself as well as from psychologists stating that the shooting was not motivated by racial hatred but instead was the result of intoxication. The policeman testified at this hearing that Apprendi's motivation was racial animus. The trial judge found "by a preponderance of the evidence" that Apprendi's crime was motivated by the race of the victims. He sentenced Apprendi to 12 years in prison—2 years above the maximum sentence authorized for the weapons charge apart from the race enhancement. Apprendi appealed, represented by Charles Coant and Joseph O'Neill. The Appellate Division of the New Jersey Superior Court affirmed the enhancement on the grounds that it was a "sentencing factor" rather than an "element" of the crime, and therefore not subject to the jury trial and proof beyond a reasonable doubt requirements of the Constitution. The New Jersey Supreme Court agreed with this conclusion, and also affirmed Apprendi's sentence. Apprendi appealed to the Supreme Court.
Соттың пікірі
Апринди қылмыстық жазаны құрайтын тұжырымдарға қатысты жағдайды өзгертті. "Бұрынғы соттылық фактісінен басқа, қылмыс үшін белгіленген заңдық ең жоғары шектен тыс жазаны арттыратын кез келген факт қазылар алдына ұсынылып, орынды күмән тудырмайтын дәлелдермен расталуы керек". Осы істе жеккөрушілік қылмысын күшейтуді судья жеке анықтады және дәлелдеудің төмен стандартына – дәлелдемелердің басымдығына, орынды күмәннен тыс емес – бағындырды. Осы күшейтудің нәтижесінде судья 12 жылдық жаза тағайындады, бұл сотта айыпталушының кінәсін мойндауы кезінде анықталған жағдайлар бойынша көзделген 10 жылдық жазадан 2 жылға артық еді. Сот белгілеген қағида бойынша, Апринди ісі қайта қарау үшін Нью-Джерси соттарына жіберуі керек болды.
Apprendi shifted the landscape with regard to the findings that comprise a criminal sentence. "Other than the fact of a prior conviction, any fact that increases the penalty for a crime beyond the prescribed statutory maximum must be submitted to a jury and proved beyond a reasonable doubt." In this case, the hate crime enhancement was determined by a judge, sitting alone, and subjected to a lower standard of proof — a preponderance of the evidence, instead of beyond a reasonable doubt. Because of the enhancement, the judge imposed a 12 year sentence, which was 2 years greater than the 10 year sentence otherwise authorized by the findings at the plea hearing. Under the rule the Court formulated, Apprendi's case had to be sent back to the New Jersey courts.
Тарихи негіз
Оливер Венделл Холмс: "Заң белгілі бір әрекеттер жасасаңыз, белгілі бір жазалармен қорқытады, осылайша оларды жасамауға сізге жаңа себеп береді. Егер сіз оларды жасауға табанды болсаңыз, оның қорқытуларына сену үшін жазалар қолданылуы керек". Мұнда Нью-Джерси қару-жарақ заңнамасын бұзу үшін жазалау және жек көрушілік қылмыстар заңнамасын бұзу үшін қосымша жазалау туралы мәлімдеді. Осы екі жазаға да тиісті процестік процедуралар тең дәрежеде қолданылуы керек. Конституция бойынша, тиісті процесс қылмыстық айыпталушыларға жазаны анықтау тәсіліне қатысты өзара байланысты екі процестік кепілдік береді. Біріншісі – қазылар алқасының отырысы, "билеушілер тарапынан қанаушылық пен зұлымдық рухына қарсы қорғау" және "біздің азаматтық және саяси бостандықтарымыздың ұлы бекінісі", онда "әрбір айыптаудың шындығы, ол айыптама, хабарлама немесе шағым нысанында болсын, айыпталушының он екі теңдесі мен көршілерінің бірауыздан қолдауымен расталуы керек". Екіншісі – барлық маңызды кінә элементтерін сотқа жеткізу үшін айыптаушыны сендірудің тарихи "сенім өлшемі". Тарихи тұрғыдан, қылмыстың "элементі" мен "жазалау факторы" арасында ешқандай айырмашылық болған жоқ, өйткені сот судьясының жазалау кезінде өте шектеулі дискрециясы болды, өйткені көптеген қылмыстарға нақты жазалар бекітілген. Сот судьясы Томас қазылар алқасымен сот отырысын өткізу қажеттілігінің бастапқы түсінігі сот шешімін қалай қолдағанын түсіндірді. Ол сондай-ақ қазылар алқасымен сот отырысын өткізу қажеттілігі міндетті ең төменгі жазаларға және жазаны күшейту үшін пайдаланылған бұрынғы соттылық туралы қорытындыларға да қатысты деп мәлімдеді. Бұл аргументті келтіру үшін судья Томас Алмендарес Торрес пен АҚШ арасындағы істе жасалған бұрынғы соттылыққа қатысты ерекшелікке қатысты бұрынғы қолдауын жоққа шығаруға мәжбүр болды. "Маңыздысы – фактінің жазаға қалай енуі". Бұрынғы соттылық өздігінен заңды болуы мүмкін болғанымен, ол жаңа жазаны күшейту үшін пайдаланылса, бұл фактіні қайтадан қазылар алқасының қарауына ұсыну қажет.
Oliver Wendell Holmes observed, "The law threatens certain pains if you do certain things, intending thereby to give you a new motive for not doing them. If you persist in doing them, it has to inflict the pains in order that its threats may continue to be believed." Here, New Jersey threatened punishment for infractions against its firearms laws, and additional punishment for violations of its hate crimes laws. Due process procedural safeguards should apply equally to both of these punishments. Under the Constitution, due process gives criminal defendants two interdependent procedural safeguards with respect to the manner in which the sentence is determined. The first of these is the jury trial, a "guard against a spirit of oppression and tyranny on the part of the rulers" and "the great bulwark of our civil and political liberties," whereby "the truth of every accusation, whether preferred in the shape of indictment, information, or appeal, should afterwards be confirmed by the unanimous suffrage of twelve of the defendant's equals and neighbors." The second is proof beyond a reasonable doubt, the historical "measure of persuasion by which the prosecution must convince the trier of all the essential elements of guilt." There was historically no distinction between an "element" of a crime and a "sentencing factor" because the trial judge had very little discretion at sentencing, because most crimes had a specific sentence attached to them. Justice Thomas explained how the original understanding of the jury trial requirement supported the Court's ruling. He also argued that the jury trial requirement applied to both mandatory minimum sentences and the findings of prior convictions used to enhance sentences. To make this argument, Justice Thomas had to repudiate his prior support for the prior conviction exception crafted in Almendarez Torres v. United States, "What matters is the way by which a fact enters into the sentence." Even though a prior conviction may be valid because it entailed its own jury trial, the fact that that prior conviction was being used to enhance a new sentence meant that that fact must be submitted to a jury again.
ХХ ғасырдағы өзгерістер
Уильямс пен Нью-Йорк штаты ісінде, Сот судьяның нақты бір істе заңмен рұқсат етілген кез келген жазаны тағайындау құқығына ие екенін растады. Бұл мәлімдеме заң шығарушы органдардың 18-шы мен 20-шы ғасырлар арасындағы жаза белгілеу тәсіліндегі өзгеріске сәйкес келді – белгілі бір жазалардан бас тартып, жазалардың ауқымын кеңейтуге көшу. Бұл «сот тәжірибесі ғасырлар бойы өзгеріп, құрылтайшылардың қазылар алқасының құқығы тек тікелей жобамен ғана емес, сонымен қатар эрозия арқылы да жоғалуы мүмкін деген қорқынышынан туындаған принциптерге адал бола алмауы» дегенді білдірмейді. Дегенмен, тәжірибе уақыт өте келе дами берсе де, негізгі қағидаларды сақтау қажет. 1970 жылғы «In re Winship» шешімінде Сот алғаш рет қылмыстық істе барлық элементтің қылмыстық құқық бұзушылығын күмәндіксіз дәлелдеу қажеттігін айтты. Осылайша, Сот мемлекеттік сотты қылмыстық қудалаудан қашу үшін күдік тудырмайынша, айыпталушының зұлымдықпен әрекет етпегенін дәлелдеуге мәжбүрлей алмайды деп шешті, мысалы, «Муллани Вилбурға қарсы» ісінде. Қылмыстық заң «кінәлі немесе кінәсіздік мәселесімен ғана емес, сонымен қатар айыпталушының қылмыстық кінәлілігінің деңгейімен» айналысады. Сондықтан, жазаға қатысты қажетті ниет деңгейін анықтау арқылы қылмыстың элементтерін қайта қарастыру Конституцияның күмәндіксіздік талабын орындамаудың дұрыс тәсілі емес. «Макмиллан мен Пенсильвания штаты» ісінде 1986 жылға дейін Сот алғаш рет «жазалау факторы» терминін қолданды. «Жазалау факторы» – қазылар анықтамаған, бірақ судьяның тағайындаған жазасына әсер еткен факт. «Макмиллан» ісінде штат заңы белгілі бір қылмыстар кезінде тапаншаны көрнеу ұстаған кез келген адамға кемінде 5 жылға бас бостандығынан айыруды талап етті. Осы фактілік қорытындыға негізделген міндетті ең төмен жазаны тағайындау күмәндіксіздік талабын бұзбады, өйткені ол судьяға берілетін жазаның ең жоғары шегін арттырудың орнына, жаза тағайындаушы соттың дискрециясын шектеді.
In Williams v. New York, , the Court affirmed that a sentencing judge has discretion to impose any sentence authorized by statute in an individual case. This statement accommodated a shift in the way legislatures had set punishments between the 18th and 20th centuries — a shift away from fixed punishments and toward broader and broader ranges of punishment. This was not to say that "trial practices cannot change in the course of centuries and still remain true to the principles that emerged from the Framers' fears that the jury right could be lost not only by gross denial, but by erosion." Nevertheless, practice should at least adhere to basic principles, even as that practice evolves over the course of time. With the decision in In re Winship in 1970, the Court expressly said for the first time that due process demands from the government proof beyond a reasonable doubt of every element of a crime. Thus, the Court held that a state court could not force a defendant to prove he did not act with malice aforethought in order to avoid a murder conviction, as in Mullaney v. Wilbur, Criminal law "is concerned not only with guilt or innocence in the abstract, but also with the degree of criminal culpability assessed" in the defendant. Thus, redefining the elements of murder to make the level of intent required bear on punishment was not an appropriate method for avoiding the reasonable doubt requirement of the Constitution. It was not until 1986, in McMillan v. Pennsylvania, , that the Court first coined the term "sentencing factor." A "sentencing factor" is a fact not found by a jury that nevertheless affected the sentence imposed by a judge. In McMillan, a state statute required a 5 year minimum sentence for anyone who visibly possessed a firearm during certain crimes. Imposing a mandatory minimum sentence based on this factual finding did not violate the reasonable doubt requirement because it merely limited the discretion of the sentencing court rather than increased the maximum sentence available to the judge by virtue of the finding.
Жазалауды күшейту және дәлелді күмән талаптары
Осы істе қаралып отырған жек көрушілік қылмысына қатысты жазаны күшейту – бұл Аппрендиді қандай да бір қылмыстық жауапкершілікке ұшыратпаған қару-жарақ бұзу құрамына кірмейтін қосымша фактінің арқасында ауыр жазаға тартып, жазасын арттырды. Осылайша, жазаны күшейтудің бұрынғы ешқандай жағдайында тарихи процессуалдық кепілдіктерді қолдану үшін, сот осы қорғауды жаңа күшейтулерге де таратуға тиіс болды. Өйткені жек көрушілік қылмысына қатысты күшейту, жаза тағайындаушы судьяға жазаны арттырды, ең төменгі шекті көтеру арқылы міндетті жаза мөлшерін ұлғайтқан жоқ. Сондықтан Сот жек көрушілік қылмысына қатысты күшейтудің конституциялық қорғаудан қашуына рұқсат бермеді. Қылмыстық әрекеттің себебі айыпталушының ниетін анықтауды қажет етеді, бұл қылмыстық тексерудің дәстүрлі саласы. Адамды осы нақты жаман ниеті үшін жазалау тарихи түрде қылмыстық құқықтың құзыретінде болды және оған белгілі бір процессуалдық кепілдіктер қажет болды. Жек көрушілік қылмысына қатысты күшейтуді "жаза беру факторы" деп ғана атау Нью-Джерсидің конституциялық талаптардан қашуына мүмкіндік бермейді.
The hate crime sentencing enhancement at issue in this case was a ratchet — it exposed Apprendi to greater punishment by virtue of an additional fact which was not a component of the firearms violation that exposed him to any criminal liability at all. Thus, in order to apply the historical procedural safeguards in the novel context of sentencing enhancements, the Court had to extend these protections to those new enhancements. Because the hate crime enhancement increased the punishment available to the sentencing judge instead of raising the floor on the sentencing range as a mandatory minimum would, the Court would not allow the hate crime enhancement to escape the constitutional protections. The reason for criminal activity requires an inquiry into the defendant's motive, a traditional arena of criminal examination. Punishing a person for this specific bad intent has historically been the province of the criminal law, and historically required certain procedural safeguards. Merely labelling the hate crime enhancement as a "sentencing factor" could not allow New Jersey to escape constitutional requirements.
Қайталап қылмысқа түсуге қатысты ерекшеліктің сақталуы
Apprendi-ден екі жыл бұрын Сот Almendarez Torres v. United States ісін қарады, онда белгілі бір қылмыстар үшін сотталғаннан кейін депортациядан кейін Құрама Штаттарына заңсыз қайта кіргені үшін жазаны ұлғайтуға рұқсат беретін федералды заңның конституциялық екендігін мәлімдеді. Бұл шешім, жазаны ұлғайтатын фактілер қазылар алқасының қарауынан және олардың күмәнді еместігінен өтуі керек деген пікір (кейін Apprendi ісінде бекітілген) пайда болған кезде қабылданды. Apprendi ісінде Сот Almendarez Torres осы істе қабылданатын жалпы ережеге қайшы келуі мүмкін екенін мойындады. Дегенмен, Сот бұрынғы сотталғандықтары үшін жазаны ұзартуға рұқсат берді, себебі бұл бұрынғы сотталғандықтар қазылар алқасымен қаралып, күмәнді еместік талабына сай келген.
Two years before Apprendi, the Court decided Almendarez Torres v. United States, , in which the Court held that a federal statute authorizing increased punishment for illegally reentering the United States after deportation pursuant to a conviction for certain crimes was constitutional despite a then emerging view (later solidified in Apprendi) that facts that increased punishment must be proved to a jury beyond a reasonable doubt. In Apprendi, the Court acknowledged that Almendarez Torres might conflict with the blanket rule it was adopting in that case. However, the Court allowed sentencing enhancements for prior convictions to stand because those prior convictions had already been subject to the jury trial and reasonable doubt requirements.
Келіспеушіліктер
О'Коннор судья Конституция қылмыстың қандай элементтерін анықтауға рұқсат берудің орнына, сот әдетте заң шығарушы органның қылмыс құрайтын элементтердің анықтамасын қабылдайтынымен бастады. Ол сондай-ақ көпшілік келтірген тарихи дәлелдер олардың жеткен нәтижесін анықтағанын жоққа шығарды. Құқық қорғау судьяларының жаза тағайындауда шектеулі өкілеттіктерге ие болуы қазіргі жазалау жүйелеріне оның ықпалы аз болды. Бұдан өзге, О'Коннор судья соттың қазіргі іс-шаралары нәтижеге әсер еткенін де жоққа шығарды. Муллани Уилбурға қарсы істе сот қазылар алқасымен сот және орынды күмән талаптары айыпталушының адам өлтіру қылмысының ауырлығын және оған байланысты жаза деңгейін анықтайтын фактілерге қолданылғанын айтса да, екі жылдан кейін Паттерсон Нью-Йоркқа қарсы істе сот мемлекет айыпталушыларға экстремалды эмоционалдық бұзылу сияқты оң қорғанысты дәлелдеу міндетін жүктей алатынын шешті. О'Коннор судьяның пікірінше, Паттерсон жазаның ауырлығын анықтайтын фактілерді қазылар алқасына дәлелдеу қажеттігі туралы жалпы қағиданы жоққа шығарды. Сонымен қатар, Макмиллан Пенсильванияға қарсы іс соттың ережесіне сәйкес келмеді, себебі Макмиллан ісінде ең төменгі емес, ең жоғары жаза қарастырылған. Соңында, О'Коннор судья сот шешімінің Уолтон Аризонаға қарсы ісімен үйлеспейтінін ескертті, онда сот қазылар алқасымен сот жүргізу талабы Аризона заңына сәйкес өлім жазасын қолдану үшін қажетті ауырлататын жағдайларға қолданылмайды деп шешті. О'Коннор судьяның айтуынша, Аризонадағы судья өлім жазасын ауырлататын жағдайлардың бірі анықталмайынша кесе алмайды. Көпшілік қабылдаған ереже бойынша, бұл қорытындыны қазылар алқасы жасауы керек еді, бірақ О'Коннор судья көпшіліктің Аризонадағы өлім жазасын ажырату әрекетін "таңғаларлық" деп тапты. Екі жылдан кейін, Ринг Аризонаға қарсы істе О'Коннор судьяның Аризонадағы өлім жазасы туралы пікірі басым болды. О'Коннор сондай-ақ, "Апренди" шешімі федералды жазалау жүйесінде конституциялық күмән тудыратынын болжады. 2005 жылғы АҚШ Букерге қарсы істе бұл болжам расталды. Breyer судья "қылмыстық сот әділдігінің нақты әлемі" қылмыстық айыпталушыларды жазаны күшейтуге әкелетін фактілерді қазылар алқасына ұсынудың "идеалына" сай келмейтініне шағымданды. Бір қылмыс үшін айыпталған барлық айыпталушыларға белгілі бір жазаларды тағайындау әртүрлі айыпталушылардың жасаған нақты зиянын және жеке айыпталушылардың ерекшеліктерін ескермейді. "Тікелей айту керек, сотқа барлығын (немесе көп бөлігін) ұсынуға болатын үкім шығару факторлары тым көп". Бұл Федералдық үкім шығару нұсқауларының негізі болғандықтан, Breyer судья көпшіліктің пікіріне қарсы дауыс берді. Алайда, АҚШ Букерге қарсы істе ол көпшілік пікірін жасағанда, Федералдық үкім шығару нұсқауларының міндетті сипатын жою және бөлу шараларын жасады, соның нәтижесінде Breyer үкім соғысында жеңіске жетті, тіпті ол Apprendi ісінде конституциялық шайқаста уақытша жеңіліске ұшыраса да.
Justice O'Connor began with the argument that rather than allowing the Constitution to dictate what elements of crimes are, the Court usually deferred to the legislature's definition of the elements that constitute a crime. She also disputed that the historical evidence cited by the majority dictated the result it reached. The fact that common law judges may have had little discretion in imposing sentence had little bearing for her on modern sentencing schemes. Furthermore, Justice O'Connor disputed that the Court's modern cases dictated the result. Although the Court in Mullaney v. Wilbur, , may have ruled that the jury trial and reasonable doubt requirements applied to the facts that dictated the degree of homicide crime the defendant had committed, and thus the level of punishment to which he was subject, two years later, in Patterson v. New York, , the Court ruled that a state could place on defendants the burden of proving affirmative defenses, such as extreme emotional disturbance. Patterson, for Justice O'Connor, repudiated the general principle that facts bearing on the degree of punishment must be proved to a jury beyond a reasonable doubt. Also, McMillan v. Pennsylvania, , was not relevant to the Court's rule because McMillan involved a mandatory minimum punishment, rather than a maximum sentence. Finally, Justice O'Connor warned that the Court's decision did not square with Walton v. Arizona, , in which the Court had ruled that the jury trial requirement expressly did not apply to the aggravating factors required under Arizona law to impose a death sentence. As Justice O'Connor observed, a judge in Arizona could not impose a death sentence without a finding that one of the aggravating factors applied. Under the rule the majority adopted, that finding would have to be made by a jury, yet O'Connor found the majority's attempt to distinguish Arizona's death penalty to be "baffling." Two years later, in Ring v. Arizona, , Justice O'Connor's view about Arizona's death penalty scheme would prevail. O'Connor also predicted that the Apprendi decision would give rise to serious constitutional doubt in the federal sentencing scheme. In 2005's United States v. Booker, , this prediction also came to pass. Justice Breyer complained that the "real world of criminal justice" would not be able to meet the "ideal" of submitting to juries facts that subject criminal defendants to increased punishments. Fixing certain punishments for all defendants convicted of the same offense would ignore specific harms committed by different defendants as well as certain characteristics of individual defendants. "There are, to put it simply, far too many relevant sentencing factors to permit submission of all (or even many) of them to a jury." Because this was a premise upon which the Federal Sentencing Guidelines rested, Justice Breyer dissented from the majority's opinion. Yet his opinion for the majority in United States v. Booker, in which he crafted the remedy of severance and excision of the mandatory nature of the Federal Sentencing Guidelines, meant that Breyer ultimately prevailed in the sentencing war, even if he had momentarily lost the constitutional battle in Apprendi.
Кейінгі істер
2012 жылы «Оңтүстік Одаққа қарсы АҚШ» ісінде Жоғарғы Сот, егер қылмыстық айыппұл Алтыншы түзетуге сәйкес қазылар алқасының сотқа қатысу құқығын қамтамасыз ету үшін жеткілікті болса, заңмен белгіленген ең жоғары шектен артық жазаны күшейтетін фактілер қазылар алқасына ұсынылып, күмәндан тыс дәлелденуі керек деп шешті. Жауапкер, «2002 жылдың 19 қыркүйегінен 2004 жылдың 19 қазанына дейін» рұқсатсыз қауіпті сұйық сынапты сақтады деген айып тағылды, бұл Ресурстарды сақтау және қалпына келтіру туралы заңға (42 U.S.C. § 6901 және одан кейінгілер) қайшы келді. Қазылар алқасынан бұзушылықтың нақты мерзімін анықтау сұралған жоқ. Жаза тағайындау кезінде пробациялық қызмет 2002 жылдың 19 қыркүйегінен 2004 жылдың 19 қазанына дейінгі 762 күннің әрқайсысы үшін күндізгі 50 000 долларлық ең жоғары айыппұл есебінен 38,1 миллион долларлық айыппұл мөлшерін белгіледі. Жауапкер бұзушылықтың нақты мерзімі қазылар алқасымен анықталмағанын мәлімдеді. Бірінші апелляциялық округінің соты үкімді күшінде қалдырып, қазылар алқасы бұзушылық мерзімін анықтамағанын, бірақ «Аппренди» қылмыстық айыппұлдарға қатысты емес екенін айтты. Жоғарғы Сот шешімді қайтарды, «Аппренди» үшін қылмыстық айыппұл мен бас бостандығынан айыру арасында ешқандай қағидалық айырмашылық жоқ екенін мәлімдеді, өйткені «Аппренди» талап етеді, қылмыстық жазаны заңмен белгіленген шектен асыратын кез келген факт (бұрынғы айыптамадан басқа) қазылар алқасына ұсынылып, күмәндан тыс дәлелденуі керек. Бұл ереже қазылар алқасының тарихи фактілерді анықтау функциясын сақтайды. Егер айыппұл Алтыншы түзетуде көзделген қазылар алқасының сотқа қатысу құқығын қамтамасыз ету үшін жеткілікті болса, онда «Аппренди» қолданылады. «Alleyne v. United States» (2013) ісінде Сот барлық фактілерді, егер олар міндетті ең төменгі жазаны арттырса, қазылар алқасына ұсынылып, дәлелденуі керек деп шешті. Бұл шешімде сот, мұндай фактілерді қазылар алқасына ұсыну қажет емес деп шешкен «Harris v. United States» (2002) ісін күштен шығарды.
In Southern Union Co. v. United States (2012), the Supreme Court determined that when a criminal fine is sufficient to trigger the Sixth Amendment jury trial guarantee, facts that would increase the penalty beyond the statutory maximum must be submitted to a jury and proved beyond a reasonable doubt. Respondent was convicted of storing hazardous liquid mercury without a permit, "on or about September 19, 2002 to October 19, 2004," in violation of the Resource Conservation and Recovery Act (42 U. S. C. § 6901 et seq.). The jury was not asked to determine the exact duration of the violation. In sentencing, the probation office set a maximum fine of $38.1 million, calculated by assessing the $50,000 maximum daily fine for each of the 762 days between September 19, 2002, and October 19, 2004. Respondent appealed on the basis that the jury never determined the exact duration of the violation. The Court of Appeals for the First Circuit upheld the sentence, agreeing that the jury had not determined the duration of the violation, but holding that Apprendi did not apply to criminal fines. The Supreme Court reversed, holding there is no principled distinction between criminal fines and imprisonment for the purpose of Apprendi because Apprendi requires that any fact other than a prior conviction that increases the penalty for a crime beyond the statutory maximum must be submitted to the jury and determined beyond a reasonable doubt. The rule preserves the historic fact finding function of the jury. Where a fine is sufficiently substantial to trigger the Sixth Amendment jury trial guarantee, Apprendi applies. In Alleyne v. United States (2013), the Court ruled that all facts that increase a mandatory minimum must be submitted to and proven by a jury. In this ruling, the court explicitly overruled Harris v. United States (2002), which had held that such facts did not need to be submitted to a jury.
Түсініктемелер
* Он төртінші түзету арқылы штаттарға қатысты; Инкорпорацияға қараңыз.
* As applied to the states through the Fourteenth Amendment; see Incorporation.