Кіріспе
1791 жылғы қазылар алқасымен сот талқылауына қатысты түзету
Америка Құрама Штаттары Конституциясының жетінші түзетуі (VII түзету) – Құқықтар Жарғысының бір бөлігі болып табылады. Бұл түзету белгілі бір азаматтық істерде қазылар алқасымен сот талқылауына құқықты бекітеді және соттардың қазылар алқасының фактілер бойынша шешімдерін күштен шығаруына тыйым салады. Жетінші түзетудің алғашқы нұсқасын 1789 жылы Джеймс Мэдисон Конгресске, жаңа Конституцияға Федералистерге қарсылардың наразылықтарына жауап ретінде, басқа түзетулермен бірге ұсынды. Конгресс 1789 жылдың 28 қыркүйегінде штаттарға Жетінші түзетудің жаңартылған нұсқасын ұсынды, ал 1791 жылдың 15 желтоқсанына дейін штаттардың қажетті үштен бірі оны ратификациялады. Жетінші түзету, әдетте, Құқықтар Жарғысының ең түсінікті түзетулерінің бірі саналады. Азаматтық істерде қазылар алқасымен сот талқылауына қатысты Жетінші түзетудің ережесі ешқашан штаттарға қолданылмаған (қосылмаған), бірақ дерлік барлық штаттың конституциясында азаматтық істерде қазылар алқасымен сот талқылауына қатысты ережелер бар. Қазылар алқасының фактілер бойынша шешімдерін күштен шығаруға тыйым салу федералдық істерге, федералдық заңға қатысты штаттық істерге және федералдық соттардың штаттық істерді қарауына қолданылады. United States v. Wonson (1812) ісі тарихи тестті белгіледі, ол түзетуді азаматтық дау кезінде қазылар алқасымен сот талқылауының қажеттілігін анықтау үшін ағылшын ортақ құқығына сүйенген деп түсіндірді. Осылайша, түзету теңіз құқығы бойынша істерде, мемлекетке қарсы сот процесінде және патенттік талаптардың көп бөлігінде қазылар алқасымен сот талқылауын кепілдемейді. Барлық басқа жағдайларда, тараптардың келісімімен қазылар алқасынан бас тартуға болады. Бұдан өзге, түзету азаматтық сот процесінде қазылар алқасында кемінде алты мүше болуын қамтамасыз етеді. Түзетудегі жиырма долларлық шектің мәні туралы көптеген ғылыми және сот жазбаларында айтылмаған, және 18-шы ғасырдың соңынан бері инфляцияға қарамастан, ол әлі де қолданыста болып келеді (1800 жылғы 20 доллар 1800 жылғы 20,0 доллар соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең).
Өмірбаян
Конфедерация мақалалары бойынша салыстырмалы түрде әлсіз үкімет бірнеше жылдан кейін, 1787 жылдың 17 қыркүйегінде Филадельфиядағы Конституциялық конвенция жаңа конституцияны ұсынды, онда күшті атқарушы билік және басқа да өзгерістер болды. Джордж Мейсон, Конституциялық конвенцияның делегаты және Вирджинияның Құқықтар декларациясын жасаған автор, азаматтық бостандықтарды тізімдейтін және кепілдендіретін құқықтардың жарғысын қосуды ұсынды. Басқа делегаттар, оның ішінде болашақ Құқықтар туралы заң жобасын дайындаған Джеймс Мэдисон, келіспеді, азаматтық бостандықтарға қазіргі штаттардың кепілдіктері жеткілікті дей отырып, жеке құқықтарды тізімдеуге тырысу федералды үкіметтің басқа да құқықтарды бұзуға билігі бар екенін білдіреді деп сарқырамалады (осы алаңдаушылық ақырында Тоғызыншы және Оныншы түзетулерге әкелді). Ықшам пікірталас өткеннен кейін Мейсонның ұсынысы штаттық делегациялардың бірауыздан дауысымен қабылданбады. Конвенцияның соңғы күндері Солтүстік Каролина делегаты Хью Уильямсон федералдық азаматтық істерде қазылар алқасы арқылы сотталу құқығын кепілдеуді ұсынды, бірақ осы кепілдікті қосу туралы ұсыныс та қабылданбады. Дегенмен, Конституцияны қабылдау үшін он үш штаттың тоғызы оны штаттық конвенцияларда ратификациялауы қажет еді. Ратификацияға қарсылық («Федерализмге қарсылық») ішінара Конституцияда азаматтық бостандықтарға жеткілікті кепілдіктердің болмауына негізделген. Конституцияны қолдаушылар, халықтың пікірі ратификацияға қарсы болған штаттарда (Вирджиния, Массачусетс және Нью-Йорк сияқты), өздерінің штаттық конвенциялары Конституцияны ратификациялап, құқықтардың жарғысын қосуды ұсынды. Антифедералистердің бірі, АҚШ Жоғарғы Сотының «заңға да, фактіге де» қатысты юрисдикциясын беру, оған азаматтық істерде қазылар алқасының шешімдерін жоққа шығаруға мүмкіндік береді деп айыптады. Осы алаңдаушылықтарға жауап ретінде бес штаттың ратификациялық конвенциялары азаматтық істерде қазылар алқасының сотына қатысу құқығын кепілдейтін конституциялық түзетуді ұсынды.
Ұсыныс және ратификациялау
1-ші АҚШ Конгресінде штат заң шығарушыларының өтініші бойынша Джеймс Мэдисон 1689 жылғы Құқықтар туралы билль сияқты ағылшын деректемелері мен штаттардың құқықтарының негізінде жиырма конституциялық түзету ұсынды. Олардың арасында белгілі бір сомадан асып түсетін азаматтық істердегі фактілерді сот қарауынан қорғайтын түзету де болды. Мэдисон бұл түзетуді тікелей ІІІ-бапқа қосуды ұсынды, бірақ Конгресс кейіннен ұсынылған Құқықтар биллін Конституцияның соңына қосуды шешті, бастапқы мәтінді өзгеріссіз қалдырды. Құқықтар биллі штаттарға бекітуге жіберілген кезде екі партияның да пікірлері өзгерді. Бұрын Құқықтар билліне қарсы болған көптеген федералистер енді антифедералистердің ең тиімді сын-ескертпесін жою құралы ретінде оны қолдады. Көптеген антифедералистер керісінше, енді оған қарсы шықты, себебі билльді қабылдау екінші конституциялық конвент өткізу мүмкіндігін айтарлықтай төмендететінін түсінді, олар осыны қалаған еді. Ричард Генри Ли сияқты антифедералистер билль конституцияның ең жағымсыз бөліктерін, мысалы, федералды сот жүйесі мен тікелей салық салуды өзгеріссіз қалдырды деп мәлімдеді. 1790 жылдың 19, 25 және 28 қаңтарында Оңтүстік Каролина, Нью-Гэмпшир және Делавэр билльді бекітті, бірақ Нью-Гэмпшир Конгресс мүшелерінің жалақысын көтеру туралы түзетуді қабылдамады, ал Делавэр Конгресс өкілдігін бөлу туралы түзетуді қабылдамады. Барлық үш штат 1939 жылы Құқықтар биллін қайта бекітті.
Соттың түсіндірмесі
Жетінші түзетуде екі тармақ бар. Сақтау тармағы ("Жалпы құқық бойынша даулар ісінде, даудың құны жиырма доллардан асса, қазылар алқасымен сотталу құқығы сақталады") қазылар алқасы шешім қабылдауы тиіс істердің түрлерін анықтайды, ал қайта қарау тармағы ("Қазылар алқасы қараған фактілер, АҚШ-тың кез келген сотында жалпы құқық ережелеріне сәйкес болмаса, қайта қарастырылмайды") федералды судьялардың қазылар алқасының үкімдерін белгілі бір жағдайларда өзгертуіне кедергі келтіреді. Бұл түзету, әдетте, Құқықтар туралы Билльдегі ең түсінікті түзетулердің бірі деп есептеледі. Ғалым Чарлз В. Вольфрам оның "көбінесе өзін-өзі түсіндіретін ереже ретінде" түсіндірілгенін айтады. Ұлттық Конституциялық Орталықтың мәліметінше, Жетінші түзетуде қолданылған "жалпы құқық" термині "қазылар алқасын пайдаланған соттардың заңдары мен рәсімдеріне" сілтеме жасайды, ал қазылар алқасын пайдаланбаған Әділеттік және басқа да соттардан өзгеше. Сондай-ақ, олар федералды заңға сәйкес шешілген белгілі бір штаттық сот істерінде де осылай істеуі керек.
Тарихи сынақ
[[Файл:Джозеф Стори.jpg|thumb|Судья Джозеф Стори выдал первое судебное заключение по поправке в деле Соединенных Штатов против Вонсона (1812). Судья Верховного суда Джозеф Стори, действуя в качестве судьи окружного суда, вынес решение в пользу Вонсона, заявив, что повторное рассмотрение фактов дела нарушит Седьмую поправку. Относительно фразы поправки «правила общего права», Стори писал:
Решение по делу Вонсона установило исторический тест, который интерпретировал поправку как опирающуюся на английское общее право для определения необходимости судебного разбирательства с участием присяжных в гражданском деле. Верховный суд в деле Baltimore & Carolina Line, Inc. против Redman (1935) постановил, что право на судебное разбирательство с участием присяжных, таким образом, сохраняемое Положением о сохранении, является правом, которое существовало в соответствии с английским общим правом на момент принятия поправки. «Поправка не только сохраняет это право, но и раскрывает продуманную цель по защите его от косвенного нарушения посредством возможного расширения полномочий по пересмотру, существовавших в соответствии с общим правом, и с этой целью заявляет, что «ни один факт, установленный присяжными, не должен пересматриваться в каком-либо суде Соединенных Штатов иным образом, кроме как в соответствии с правилами общего права». В деле Baltimore & Carolina Line, Inc. против Redman (1935) Верховный суд постановил, что поправка не включает в себя «простые вопросы формы или процедуры», а вместо этого сохраняет «сущность» права на судебное разбирательство с участием присяжных. В деле Chauffeurs, Teamsters, and Helpers Local No. 391 против Terry (1990) суд пояснил, что право на судебное разбирательство с участием присяжных, предусмотренное Седьмой поправкой, охватывает не только формы исков общего права, признанные в 1791 году (когда Билль о правах был ратифицирован), но и любой судебный процесс, в котором должны быть определены законные права сторон, в отличие от исков, касающихся только справедливых прав и средств правовой защиты. Это перекликается с заявлением для Верховного суда в деле Curtis v. Leother, 415 U. S. 189 (1974), где говорилось:
В деле Galloway против Соединенных Штатов (1943) суд разрешил вынесение направленного вердикта (вердикта, вынесенного судьей на основании явного отсутствия доказательств) в гражданском деле, установив, что это не нарушает Седьмую поправку в соответствии с установленным историческим тестом.
Қазылар алқасының саны
Жоғарғы Сот Жетінші түзетудегі қазылар алқасына сотта қатысу құқығы, сондай-ақ қазылар алқасының жеткілікті мөлшерде болуына кепілдік беріледі деп шешті. Сот Colgrove v. Battin (1973) ісінде алты мүшеден тұратын қазылар алқасы түзету талаптарын орындау үшін жеткілікті деп тапты. Заң профессоры Филип Хамбургердің пікірінше, 20 долларлық талап инфляция арқасында уақыты өтіп, оның көбірек істерге қолданылуы біртіндеп тоқтатылатын болған. 1800 жылғы 20 доллар сомасы қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең. Конгресс федералдық юрисдикцияны мұндай шағын сомаларға дейін ешқашан кеңейткен емес. Федералды заңға (28 U.S.C. §1332) сәйкес, даулы сома тараптардың азаматтығының ерекшелігіне байланысты федералды сотта қаралу үшін 75 000 доллардан асып түсуі керек (тараптар әртүрлі штаттардан немесе әртүрлі елдерден шыққан). Дегенмен, азаматтық істер федералды сотта туындауы мүмкін, бірақ олар юрисдикциялық даулар емес (мысалы, Колумбия округі сияқты федералдық юрисдикцияларда), мұндай жағдайда жиырма долларлық шарт қолданылуы мүмкін.
Фактілерді қайта қарау
Жетінші түзетудегі қайта қарау туралы ережеде: "Көпшілік құқықтағы сот ісінде, қазылар алқасы қараған ешқандай факт, АҚШ-тың кез келген сотында, жалпы құқық ережелеріне сәйкес қайта қаралмауы тиіс". Егер кейінірек заңдық қателер жасалған немесе ұсынылған дәлелдер жеткіліксіз деп анықталса, бұл тыйым салудан ерекшеліктер жасауға болады. Мұндай жағдайларда қайта қарауды басқа қазылар алқасы жүргізеді, сондықтан шешім әлі де халықтың қолында. *The Justices v. Murray*, 76 АҚШ, 9 Уолл. 274 (1869) ісінде Жоғарғы Сот судья Джозеф Сторидің сөзін келтірді, ол жалпы құқыққа сәйкес қазылар алқасы қараған фактілерді қайта қарау тәсілдерін түсіндірді: "Судья Стори бұл түзетудің бөлігіне сілтеме жасай отырып, ол «АҚШ соттарының қазылар алқасы қараған кез келген фактілерді [жалпы құқыққа сәйкес] басқа тәсілмен қайта қарауына тыйым салады» деп атап өтті. Ол сондай-ақ «жалпы құқыққа белгілі бір тәсілдер – мәселені қараған соттың жаңа сот отырысын тағайындауы немесе апелляциялық соттың іс жүргізу кезінде болған заңдық қателік үшін үкімді жоюы» екенін айтты. Жалпы құқық бойынша, судья қазылар алқасының үкімін дәлелдерге немесе заңға қайшы деп тапқан жағдайда, оны күштен шығара алады (немесе жоя алады). Жалпы құқық судьяға өзі үкім шығаруға рұқсат бермейді; жаңа сот, жаңа қазылар алқасымен – жалғыз мүмкін болатын жол. *Slocum v. New York Insurance Co.* (1913) ісінде Жоғарғы Сот бұл ережені қолдады. Кейінгі істер *Slocum* ережесін әлсіретті, бірақ әдетте, егер дәлелдер толыққанды болса немесе нақты заң қажетті нәтижеге қатысты ақылға сыймайтын сұрақтар туындамайтын шектеулі нұсқауларды берсе ғана, сот «заң мәселесі бойынша үкім шығара алады» немесе қазылар алқасының қорытындыларын күштен шығара алады.