Евген Исаак Мейер: Банкир, қаржыгер және «Washington Post» басылымының иесі

Кіріспе

Американдық қаржыгер және газет баспагері (1875–1959)

Юджин Исаак Мейер (31 қазан 1875 – 17 шілде 1959) – американдық банкир, кәсіпкер, қаржыгер және газет баспагері. Қоғамдық қызметінің барысында 1930 жылдан 1933 жылға дейін Федералдық резервтің 5-ші төрағасы болып қызмет етті. Мейер 1933–1946 жылдары «Вашингтон Пост» газетін шығарды, ал газет 20-шы ғасырдың соңына дейін оның отбасында болды. 1946 жылдың маусымынан желтоқсанына дейін Дүниежүзілік банк тобының тұңғыш президенті болды. Оның қызы Кэтрин "Кей" Грэм 1963 жылы газетті басқаруды өз қолына алды және 2001 жылы қайтыс болғанға дейін оның номиналды басшысы болып қалды.

Ерте өмір және білім

Мейер Калифорния штатының Лос-Анджелес қаласындағы еврей отбасында дүниеге келді, ол ұзақ тарихы бар раббилер мен қоғамдық қайраткерлердің ұрпағынан тараған. Ол Харриет (құрметті есімі Ньюмарк) және Марк Юджин Мейердің сегіз баласының бірі болды. Оның анасы Джозеф Ньюмарктің қызы еді. Ол Сан-Францискода өсті және Калифорния университетінің Беркли қаласындағы филиалында оқуға түсті, бірақ бір жылдан кейін оқуын тоқтатты, соңынан Йель университетіне қабылданды. 1895 жылы ол бакалавр дипломын алды.

Банктік және қаржы

Колледжді бітіргеннен кейін Мейер әкесі серіктес болған Lazard Frères компаниясында жұмыс істеді, бірақ 1901 жылы төрт жыл өткен соң жұмыстан кетіп, өз ісіне кірісті. Ол табысты инвестор және спекулянт болды, Нью-Йорк қор биржасында орынға ие болды. 1910 жылы лютеран дініндегі Агнес Элизабет Эрнстке үйленді; олардың бес баласы болды, оның ішінде болашақ Кэтрин Грэм және тағы бір қызы Флоренс Мейер (Оскар Хомолька әйелі). 1915 жылы, қырық жасқа келгенде, оның капиталы 40 миллион долларға жетті. 1920 жылы Мейер Уильям Х. Николспен бірлесіп, "General Chemical" компаниясының үлкен әрі жақсы химия компаниясы құру арманының орындалуына көмектесті. Мейер мен Николс бес кішкентай химия компаниясын біріктіріп, "Allied Chemical & Dye Corporation" компаниясын құрды, ол кейін "Allied Chemical Corp." болып өзгерді, ал ол өз кезегінде "AlliedSignal" компаниясының бір бөлігіне айналды, ол Honeywell компаниясының арнайы материалдар бизнесінің алға басушысы болды. Екеуінің де есімдері Honeywell компаниясының Нью-Джерси штатындағы Моррис Плейнс қаласындағы кеңсесіндегі ғимараттарға берілген.

Федералды резервтің төрағасы

Мейер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вудро Вильсонның "бір долларлық жылдық қызметкер" (оның номиналды жалақысы) ретінде Вашингтонға барды, Соғыс қаржы корпорациясының басшысы болды және соғыс аяқталғаннан кейін де ұзақ қызмет етті. Президент Кальвин Кулидж 1927 жылы оны Федералдық шаруашалық несие кеңесінің төрағасы етіп тағайындады. Герберт Гувер 1930 жылы оны Федералдық резерв жүйесінің төрағасы қызметіне көтерді. 1932 жылы ол Гувердің компанияларға несие беру арқылы көмектесуге жасаған сәтсіз әрекеті болған, жаңа Қайта құру қаржы корпорациясының басшысы лауазымын қосымша жарты жылға иеленді. Франклин Д. Рузвельт президент болғаннан кейін Мейер 1933 жылдың 10 мамырында Федералдық резервтегі лауазымынан кетті. Мейер Федералдық резерв жүйесінің төрағасы ретінде 1930-жылдардың басындағы экономикалық апатқа қарсы ақша-кредиттік шаралар қолданбағаны үшін сынға ұшырады, бұл банк дағдарысының күшеюіне және экономикалық құлдыраудың тереңдеуіне әкеп соқты. Ол кездегі ең белгілі сыншылардың бірі Мейерді Дж. П. Морган, Эндрю Меллон және Огден Миллспен бірге Апокалипсистің төрт аттысы деп атады. Соңғы сыншылардың арасында Нобель сыйлығының лауреаты Милтон Фридман және оның әріптесі, экономист Анна Шварц болды, олар АҚШ-тың ақша тарихы атты маңызды еңбектерінде Федералдық резерв жүйесі Үлкен депрессияның ауырлығын азайта алатын, бірақ ақша-кредиттік жүйені басқару және банк паникасын басудағы рөлін орындамағанын айтты.

" Вашингтон Пост "

1929 жылы Мейер «The Washington Post» газеті үшін 5 миллион доллар ұсынды, бірақ одан бас тарды. 1933 жылдың маусым айында ол газетті банкроттық аукционында 825 000 долларға сатып алды. Газеттің бұрынғы иесі, ысырапшыл әлеуметтік қайраткер Нед Маклин және Ұлы депрессия оны қиратқан еді. Мейер үш апта бұрын ғана ФРС төрағасы қызметінен кеткен еді және баспа бизнесінде тәжірибесі болмады. Бірақ ол «Post» газеті үшін 2 миллион долларға дейін ұсынуға дайын болды, бұл Уильям Рэндолф Херст сияқты басқа ұсынушылардан әлдеқайда көп сома еді. Анонимді болуды қалаған Мейер сот процесінен үйінде күтті. Апталар бойы қызы Катарине сатып алушының кім екенін білдірмегеннен кейін, 13 маусымда бұл туралы елдің газеттерінде жарияланды. Баспасөзге берген мәлімдемесінде Мейер «Post» газетін жақсартуға уәде берді және оны тәуелсіз түрде басқаратынын мәлімдеді. Ол газетті ешқандай адамның, топтың немесе ұйымның ықпалысыз өз бетінше сатып алғанын да айтты. Бұл мәлімдеме оның танымал республикашыл екендігіне байланысты, газетті республикалықтардың мүддесін қорғайтын айналуы мүмкін деген қауесеттерге қарсы жасалды. Сатып алуға баспасөз жағымды реакция көрсетті, басқа газеттер «Post» газетінің жабылмауына және елдің астанасынан жаңалықтарды беруді жалғастыруына қуанды. Бір редакциялық мақалада газеттің маңызды орналасуын ескере отырып, «Post» газетін құтқару – «қоғамға қызмет ету» екені айтылды. Республикалық деп танылған газеттің редакторы бұл сатып алуды «журналистика үшін жақсы жаңалық» деп бағалады. Мейердің шын мәнінде республикалық көзқарас ұстанатынына үміт білдірген редакция, ол «ешқандай партияның немесе көшбасшының құлшынысты жақтасы емес» сияқты көрінетіндіктен, мұны істемейтінін мойындады. Олар оның басшылығымен «Вашингтон Пост» газетінің «қатаң және тәуелсіз, ешкімнің назарынан тыс қалмайтын» газет болады деп сендірді. Кейбір мәселелерде Мейер республикалық партияны қолдады. Ол Ф.Д. Рузвельттің «Жаңа саясатына» қарсы болды, бұл «Post» газетінің редакциялық саясатында және жаңалықтарында, әсіресе Ұлттық қалпына келтіру басқармасы (NRA) туралы хабарлауда көрінді. Ол тіпті жалған атпен «жаңалықтар» мақаласын жазды. Келесі жиырма жыл бойы Мейер газеттің ақша жоғалтуын тоқтату үшін өз ақшасынан миллиондаған доллар жұмсады, сонымен бірге оның сапасын жақсартуға күш салды. 1950 жылдары газет ақыры тұрақты табыс таба бастады және жақсы жаңалықтарды беруі мен маңызды редакциялық мақалалары үшін танылды. Баспагер ретінде Мейер кейде мақалаларға үлес қосты: британдық елші Лорд Лотианмен достығы «Вашингтон Пост» газетінде Эдуард VIII-нің Уоллис Симпсонмен қарым-қатынасы туралы сенсациялық хабар таратуға себеп болды.

In 1929, Meyer made an offer of $5 million for The Washington Post, but he was rebuffed. In June 1933, he bought the paper at a bankruptcy auction for $825,000, the paper having been ruined by its spendthrift socialite owner Ned McLean, and by the Great Depression. Meyer had resigned as Fed chairman just three weeks earlier, and he had no experience in the publishing business. But he was prepared to bid up to $2 million for the Post, far more than the other bidders, including William Randolph Hearst. Preferring to remain anonymous, Meyer stayed home from the proceedings. After weeks of speculation when even his daughter Katharine did not know the buyer's name, it was finally revealed in newspapers around the country on June 13. In his statement to the press, Meyer vowed to improve the Post, and asserted that he would operate it independently. He also said that he had bought the Post on his own, without the influence of "any person, group or organization." He made this statement to contradict the rumors that as a well known Republican, he would soon turn it into a voice for Republican causes. Press reaction to the purchase was positive, with other newspapers being pleased that the Post would not go out of business, and would continue to report the news from the nation's capital; given its important location, said one editorial, rescuing the Post was "a public service." An editorial in a newspaper that was identifiably Republican praised the purchase as "good news for journalism." While expressing the hope that Meyer would in fact take the Republican point of view, the editorial acknowledged that he probably would not do so, since he seemed to be "no slavish supporter of any party or leader," assuring that under his leadership the Washington Post would be "hard hitting and independent, a paper that nobody can ignore." As it turned out, Meyer did take the side of the Republican party on some issues. He was opposed to FDR's New Deal, and this was reflected in the Post's editorial stance as well as its news coverage, especially regarding the National Recovery Administration (NRA). He even wrote an editorializing "news" story under a fake name. Over the next twenty years, Meyer spent millions of dollars of his own money to keep the money losing paper in business, while focusing on improving its quality; by the 1950s, it was finally consistently profitable and was increasingly recognized for good reporting and important editorials. As publisher, Meyer occasionally contributed to stories: his friendship with the British Ambassador, Lord Lothian, led to a Washington Post scoop on reporting of Edward VIII's relationship with Wallis Simpson.

Дүниежүзілік банк

1946 жылы маусымда Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ президенті Гарри С. Трумэн 70 жастағы Мейерді әлемдік банктың алғашқы басшысы етіп тағайындады. Мейер күйеу баласы Фил Грэмді Post басылымының редакторы етіп тағайындады. Әлемдік банкте алты ай қызмет еткен соң Мейер Post-қа қайтып келді және 1959 жылы Нью-Йорктегі Маунт-Киско қаласында қайтыс болғанға дейін Washington Post Company компаниясының төрағасы болып қызмет етті.

Жеке өмір

Майердің үлкен әпкесі Флоренс Майер Блюменталь, ол құрған франко-американдық Флоренс Блюменталь қоры және Prix Blumenthal сыйлығын табыстаған қайырымдастық ұйымымен белгілі болды. Оның інісі, Эдгар Дж. Майер, Эндрю Сакстың қызы Лейла Сакс Мейерге үйленген, ол кеме батып кеткен кезде қаза тапты. Майер 1959 жылдың 17 шілдесінде 83 жасында Вашингтон қаласындағы Джордж Вашингтон университетінің ауруханасында, жүрек ауруы мен қатерлі ісікке ем алып жатқанда қайтыс болды.

Мұра

1963 жылы Вашингтондағы Юджин Мейер бастауыш мектебі оның құрметіне аталған. Мектеп 2008 жылы жабылды, және сол кезде ғимарат Колумбия округінің мемлекеттік мектептері үшін қосалқы орын ретінде пайдаланылып келеді.