Кіріспе

Француз туған орыс-американ журналисі (1934 жылы туған) Владимир Владимирович Познер (Влади́мир Влади́мирович По́знер; 1934 жылдың 1 сәуірінде туған) – француз туған орыс-американ журналисі және жүргізуші. Ол АҚШ-та өскендігі және ағылшын, орыс және француз тілдерін мүжіл сөйлейтіндігінің арқасында Кеңес Одағының өкілі ретінде есте қалды. Познер кейіннен өз рөлін үгіт-насихат деп сипаттады. Салқын соғыс аяқталғаннан кейін, Познер Фил Донахьюмен жұмыс істеу үшін АҚШ-қа көшті, содан кейін Мәскеуге оралып тележурналист ретінде жұмысын жалғастырды. 2008 жылдан 2022 жылға дейін ол Ресейдің Бірінші арнасында «Познер» атты шоуын жүргізіп, қоғамдық қайраткерлермен сұхбаттасты.

Ерте өмір және білім

Владимир Познанер 1934 жылғы 1 сәуірде Парижде орыс еврейі Владимир Александрович Познанер және француз католигі Жеральдин Луттеннің отбасында дүниеге келді. Кейін Манхэттендегі Стьювесант орта мектебінде оқыды. Познердің бастауыш мектептегі досы Роберт Холландер оны ең жақсы түрде "біріншіден, өте тартымды қиялдар құру қабілеті үшін, екіншіден, бізді оларға сендіру үшін" есте сақтайды. 1946 жылы, кейіннен маккартизм деп аталған құбылыс пайда болған кезде, Познер ағаның просоветтік көзқарастары мен кеңес құпия қызметтерімен ынтымақтасқан деген күдіктерге байланысты Федералдық тергеу бюросымен қиындықтары туды. Оның әкесінің құпия қызметпен байланысын нақты дәлелдейтін құжаттар 1996 жылы АҚШ-та Venona жобасының аясында жарияланды. Осының салдарынан Познерлер Францияға қайтуды жоспарлады, бірақ Познер ағаға француз визасы берілген жоқ, себебі ол француз Сыртқы істер министрлігіне "ұлттық қауіпсіздікке қатерлі элемент" және тыңшы ретінде шағымданды. 1948 жылы отбасы Берлиндегі кеңестік секторға көшті, онда Познер ағаға кеңестік фильмдерді халықаралық деңгейде тарататын SovExportFilm компаниясында жұмыс ұсынылды. Бір кезде Познер кіші 1950 жылдан 1953 жылдың желтоқсанына дейін Нью-Йоркте қалып, Колумбия колледжінде оқығанын айтқан; алайда, Колумбияда оның аты-жөні туралы ешқандай мәлімет табылмады. 1953 жылы кіші Познер Мәскеу мемлекеттік университетінің биология және топырақ ғылымдары факультетіне адам физиологиясы мамандығы бойынша түсті. Ол 1958 жылы бітірді.

Мансап

Познер өзінің мансабын КГБ-ның дезинформация бөлімінде, "демек, журналист ретінде" бастады – өз есебінше, әдейсіз. 1961 жылы оған ағылшын тіліндегі "Советская жизнь" журналының аға редакторы лауазымы ұсынылды. 1967 жылы ол бауырлас басылымға, "Спутникке" ауысты, ақпан 1970 жылы оны тастап, Мемлекеттік телерадио комитетіне қызметке кірді, онда ол бас комментатор болды және "Москва дауысы" радиосының Солтүстік Америкадағы қызметіндегі "Москва" радиосының пропагандалық бағдарламасын жүргізді. 1970 жылдардың басында және 1990 жылдардың басына дейін Познер Лос-Анджелестегі KABC телеарнасында Рей Бриемнің ток-шоуына тұрақты қонақ шақырылды. 1980 жылдары ол Тед Коппелдің Nightline бағдарламасында жиі қонақ болды. Познер "Москва меридианы" бағдарламасын жүргізді, ол Кеңес Одағына бағытталған ағылшын тіліндегі ағымдағы оқиғалар бағдарламасы болды. Бағдарламаны Gosteleradio, Кеңес мемлекеттік телерадио комитеті жасады және спутниктік бағдарламалар желісінде көрсетілді. Ол сондай-ақ Фил Донахью шоуында жиі пайда болды. Батыс бұқаралық ақпарат құралдарында Познер Кеңес Одағының ең даулы сыртқы және ішкі саясатының харизматикалық және шешен қорғаушысы болды. Ол жиі Кеңес және Батыс саясатының арасындағы параллельдерді көрсететін, ұқсастықтарды атап өтетін, сондай-ақ КСРО-дағы белгілі бір проблемалардың бар екенін ашық мойындайтын. Дегенмен, ол толыққанды мақұлдау мен қолдау көрсетпесе де, Андрей Сахаровтың тұтқындалуы мен жер аударылуын, Ауғанстанға басып кіруді және Korean Air Lines 007 рейсін атып түсіруді, басқа оқиғалармен қатар, рационалдадырды. 1990 жылы жарық көрген "Иллюзиялардан айырылысу" атты автобиографиясында кейбір ұстанымдарының қате және адал болғанын жазды. 2005 жылы NPR телерадиосының On the Media бағдарламасына берген сұхбатында Познер Кеңес өкілі ретіндегі рөлі туралы ашық айтты, тікелей: "Мен жасаған нәрсе – пропаганда" деді. Өзінің бұрынғы рөлін Джордж Буш әкімдігіндегі АҚШ Мемлекеттік хатшысының орынбасары Карен Хьюздің рөлімен салыстырып, былай деді: "Білесіз бе, мұндай жағдайды басынан өткерген және жасағандарына өкінетін, өмірінің көптеген, тіпті ең жақсы жылдарын қате нәрсе жасауға жұмсаған адам ретінде, мен мұның құны жоқ деп ойлаймын". Солтүстік Америка бұқаралық ақпарат құралдарында жиі пайда болғанына және Кеңес Одағының басты өкілі ретінде сол жерде танымал болғанына қарамастан, Познер өз елінде дерлік белгілі болған жоқ. Бұл 1980 жылдардың ортасында өзгерді, ол кезде Познер Кеңес Одағы мен АҚШ аудиториялары арасында бірнеше екіжақты, теледидарлық талқылауларды (немесе "ғарыш көпірлерін") жүргізді, олар спутник арқылы жүзеге асырылды. Бұл алғаш рет Сан-Диегодағы Калифорния университетінде Хелен Кейсармен бірлесіп жасалды. Олардың қатарында Майк Коулмен бірге "Мәскеу Сан-Диегоны шақырады: балалар мен фильм", Фред Старрмен бірге "Соғысты еске алу" (1985 жылдың 7 мамыры) бағдарламалары болды. Кейінгі бағдарламаларға "Азаматтар саммиті I Ленинград/Сиэтл" (1985 жылдың 29 желтоқсаны) және Фил Донахьюмен бірге "Азаматтар саммиті II: Әйелдер әйелдерге Ленинград/Бостон" (1986 жылдың 20 мамыры) кірді. Бұл бағдарлама Познердің мансабындағы маңызды өзгеріс болды, ол оған бірден танымалдық, кең танымалдылық және КСРО-дағы ішкі аудиторияның құрметін әкелді. Познер Live Aid-те ресейлік Autograph рок-тобын таныстырды. Ол "Орталық теледидардың саяси бақылаушысы" лауазымына көтерілді, бұл Gosteleradio-дағы ең жоғары журналистік дәреже, және отандық бағдарламаларда жұмыс істей бастады. Алайда 1991 жылы Познер Михаил Горбачевке қарағанда Борис Ельцинді қолдағандығын айтқаннан кейін отставкаға кетуі сұралды. Сол жылы Познер Фил Донахьюмен жұмыс істеу ұсынысын алды және АҚШ-қа көшіп кетті. 1991 жылдан 1994 жылға дейін олар Pozner/Donahue апталық, CNBC және синдикатталған дөңгелек үстел бағдарламасын жүргізді. Нью-Йоркте тұрып жатқан кезінде Познер Ресейде эфирге шыққан бағдарламаларын түсіру үшін Мәскеуге жиі баратын. 1997 жылы Мәскеуге оралып, тәуелсіз тележурналист ретінде жұмысын жалғастырды. Сол жылы ол жас журналистерді оқыту және дамыту үшін Мәскеуде Теледидар шеберлігі мектебін (Школа телевизионного мастерства) құрды. 1994 жылы құрылғаннан бастап 2008 жылға дейін Познер жыл сайын беделді TEFI жүлдесін табыс ететін Ресей теледидар академиясының президенті болды. Познер сонымен қатар АҚШ және Канада зерттеулері институтында, кеңестік ой-толық орталығында жұмыс істеді. 2004 жылдан бастап Познер мен оның ағасы Павел Мәскеуде Жеральдин (Чез Джеральдин) француз пивоханасының иесі болды.

Көзқарастар

Познер атеист. Ол эвтаназия құқығын жақтады, бір жынысты некелерді заңдастыруды қолдайды және есірткі сатуды заңдастыру арқылы есірткі тасымалымен күресуді және есірткіге тәуелділер арасындағы қылмысты азайту идеясын қолдайды. Ол НАТО-ның Кеңес Одағы тарағаннан бергі кеңеюін, соғыстан кейінгі стратегияны және одан кейін Ресейдің нақты дипломатиялық ұсыныстарына назар аудармауды Владимир Путиннің қалыптасуына себеп деп санайды.

Даулар

2021 жылдың сәуірінде Познер туған күні тойын қысқартып, Грузиядан қашуға мәжбүр болды, себебі оның қонақ үйін "Кремльдің пропагандисі" деп айыптаған наразылар блокадалап тастады. Наразылар Познердің кортежін жұмыртқамен лақтырды және оның бұрынғы сөздеріне ашуланды, олардың ішінде 2010 жылы Познер Грузияны Ресей-Грузия соғысына соқтырған жағдай үшін кінәлаған және "Грузия [Абхазияны] мәңгілікке жоғалтты" және ол "ешқашан Грузияның территориясы болмайды" деген еді. Сапарға Грузия үкіметі рұқсат берді, ал премьер-министр Ираклий Гарибашвили үкіметінің сапарға рұқсат беру шешімін қорғап, Познердің кірген кезде COVID-19 тестісінің жарамды болғанын және ол Ресейдің ажыратылған аймақтарды әскери оккупациялауына қарсы бағытталған жергілікті заңдарды бұзбағанын айтты. Гарибашвили оқиғаға Ұлттық қозғалысты және оның қолдаушыларын кінәлады, наразылық акцияларын "цивилизациялық нормалар мен грузин стандарттарын бұзушылық" деп сипаттады.