Уильям Баркер Кашинг: АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицері

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының әскери-теңіз күштері офицері

Уильям Баркер Кушинг (4 қараша 1842 – 17 желтоқсан 1874) – АҚШ әскери-теңіз күштері офицері, 1864 жылғы 27 қазандағы батыл түнгі шабуыл кезінде CSS Albemarle кемесін батырғанымен әйгілі болды, осы ісі үшін Конгресс оған алғыс білдірді. Кушинг – Құрмет медалімен марапатталған Алонзо Кушингтің кіші інісі. Осының нәтижесінде Кушингтер отбасы – АҚШ тарихында бірнеше әскери академияда мүшесі жерленген жалғыз отбасы.

Ерте өмір

Кушинг Висконсин штатының Делафилд қаласында дүниеге келді және төрт ұлдың ең кішісі болды, сондай-ақ екі қарындасы болған. Әкесі кішкентай кезінде қайтыс болғаннан кейін, отбасы Фредонияға (Нью-Йорк) көшіп кетті. Ол АҚШ Әскери-теңіз академиясынан тәмамдауға азда қалғанда, әдепсіздік жасағаны және үлгерімі нашар болғаны үшін шығарылды. Бірақ, Америка Азамат соғысы басталғанда, ол тікелей АҚШ Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Гидеон Уэллсқа өтініш жасады, қайта орналастырылды және ең қауіпті миссияларға ерікті түрде қатысып, көрнекті есімді иеленді. "Оның батырлығы, жолы болғаны және отқа түсу кезіндегі сабырлылығы туралы әңгімелер көп."

Азаматтық соғыс

Кушинг Хэмптон-Роудс шайқасында және Фишер фортында, сондай-ақ көптеген басқа шайқастарда қатысты. 1862 жылы лейтенант, ал 1872 жылы командир болып тағайындалды. Оның екі бауыры униформа киген күйде қаза тапты, Алонзо Х. Кушинг Геттисбург шайқасында, осы үшін оған Құрмет медалі табысталды, ал Говард Б. Кушинг 1871 жылы Чирикауа апачилерімен шайқасқанда қаза болды. Оның үлкен ағасы Милтон теңіз флотында кассир болып қызмет еткен. Әрбір кемеге ол 12 фунттық Дальгрен гаубицасын және суға қарай 4 метрлік спарды орнатты. Нью-Йорктен Норфолкке (Вирджиния штаты) сапар кезінде бір қайық теңізде жоғалып кетті, бірақ екіншісі жеті офицер мен матростан тұратын экипажымен Роаноктың аузына аман-есен жетті. Сол жерде бу кемесінің спарына торпедалық жарылыс үшін торпеда орнатылды. 1864 жылғы 27-28 қазан түнде Кушинг және оның адамдары өзен бойымен жоғары қарай жылжуды бастады. Оларды кішкентай катер сүйемелдеді, оның экипажы Саутфилдтың қираған қалдықтарына бекітілген конфедерат күзетшілерінің кедергі келтіруіне жол бермеуге міндеттелді. Екі қайық та қараңғы түнде шхунаны байқамай өтіп кеткен кезде, Кушинг Альбемарлді тұтқындау үшін барлық 22 адамын және күтпеген шабуылды пайдалануға шешім қабылдады. Конфедерат доктарына жақындағанда олардың сәті бұрылып, қараңғы болса да, күзетші ит оларды байқады. Олар жағалаудан да, Альбемарлден де қарқынды оққа түсті. Альбемарлге жақындағанда, олар кемеге жақындауды қиындыратын жүзбелі бөгеттермен қоршалғандығын анықтады. Алайда, бөгеттер бірнеше айдан бері суда болғандықтан және қалың лаймен жабылғандықтан, бу кемесі оларды қиындықсыз еңсерді. Спары темір кеменің қабырғасына толық тиген кезде, Кушинг кеменің басында тұрып, торпеданың жарылғыш зарядын іске қосты. Жарылыс бу кемесіндегі барлығын суға лақтырды. Жедел қалпына келген Кушинг униформасын шешіп, жағаға жүзіп өтті, онда күндіз шыққанша жасырынып отырды. Ол түстен кейін конфедерат іздеу тобынан жасырынып, кішкентай қайық ұрлап, өзеннің аузындағы одақтық күштерге қосылу үшін өзен бойымен тыныш жүзіп өтті. Кушингтің қайығындағы басқа адамдардың арасында Уильям Хоутман қашып құтылды, Джон Вудман мен Ричард Хиггинс суға батып кетті, ал 11 адам тұтқынға алынды.

Cushing saw action during the Battle of Hampton Roads and at Fort Fisher, among many others. He was promoted to lieutenant in 1862, and to commander in 1872. Two of his brothers died in uniform, Alonzo H. Cushing in the Battle of Gettysburg, for which he was awarded the Medal of Honor, and Howard B. Cushing, while fighting the Chiricahua Apaches in 1871. His eldest brother, Milton, served in the Navy as a paymaster. On each he mounted a 12 pound Dahlgren howitzer and a 14 feet (4 m) spar projecting into the water from its bow. One of the boats was lost at sea during the voyage from New York to Norfolk, Virginia, but the other arrived safely with its crew of seven officers and men at the mouth of the Roanoke. There, the steam launch's spar was fitted with a lanyard detonated torpedo. On the night of 27–28 October 1864, Cushing and his men began working their way upriver. A small cutter accompanied them, its crew having the task of preventing interference by the Confederate sentries stationed on a schooner anchored to the wreck of the Southfield. When both boats, under the cover of darkness, slipped past the schooner undetected, Cushing decided to use all 22 of his men and the element of surprise to capture Albemarle. As they approached the Confederate docks, their luck turned and even though under the cover of darkness they were spotted by a guard dog. They came under heavy sentry fire from both the shore and aboard Albemarle. As they closed with Albemarle, they quickly discovered she was defended against approach by floating log booms. The logs, however, had been in the water for many months and were covered with heavy slime. The steam launch rode up and then over them without difficulty. When her spar was fully against the ironclad's hull, Cushing stood up in the bow and detonated the torpedo's explosive charge. The explosion threw everyone aboard the steam launch into the water. Recovering quickly, Cushing stripped off his uniform and swam to shore, where he hid until daylight. That afternoon, having avoided detection by Confederate search parties, he stole a small skiff and quietly paddled down river to rejoin the Union forces at the river's mouth. Of the other men in Cushing's boat, William Houghtman escaped, John Woodman and Richard Higgins were drowned, and 11 were captured.

Америка Азамат соғысынан кейін

Америка Азамат соғысынан кейін Кушинг Тынық мұхиты мен Азия эскадрильяларында қызмет етті; ол «Ланкастердің» атқарушы офицері болды және «Маумиге» қолбасшылық етті. Ол сондай-ақ Бостон әскери-теңіз базасында артиллериялық офицер болып қызмет етті. USS «Maumee» командалығын алғанға дейін, Фредониядағы үйінде демалыста болған кезде, Кушинг өз әпкесінің досы Кэтрин Луиза Форбспен танысты. «Кейт», оны осылай білгендей, сағаттап Уильямның оқиғаларын тыңдайтын. Кушинг 1867 жылдың 1 шілдесінде оған үйлену туралы ұсыныс жасады. Өкінішке орай, ол бұйрық алып, рәсім өткізілмей тұрып кетіп қалды. 1870 жылдың 22 ақпанында Кушинг пен Форбс үйленді. Олардың тұңғыш қызы Мари Луиза 1871 жылдың 1 желтоқсанында дүниеге келді. 1872 жылдың 31 қаңтарында ол командир дәрежесіне көтеріліп, сол уақытқа дейін теңіз флотында осы дәрежеге жеткен ең жас адам болды. Екі аптадан кейін ол бұйрық күту үшін бөлінді. Көп апта күткеннен кейін айлар өтті, бірақ ешқандай жаңалық келмеді. Ол басқа теңіз командалық қызметіне үмітін жоғалтқанда, 1873 жылдың маусым айының басында Кушингке «Вайоминг» командасын алуға ұсыныс жасалды. 1873 жылдың 11 шілдесінде ол жаңа кемеге қолбасшылық етті. Ол «Вайомингті» әдеттегідей, оқиғалар болатын жерде болуға ұмтылып, батыл және қаһармандық әрекеттер жасап басқарды. «Вайомингтің» қазандықтары екі рет бұзылды, ал сәуір айында оны Норфолкке күрделі жөндеуге жіберді. 24 сәуірде Кушинг босатылып, қайта тағайындалу тізіміне енгізілді. Ол «Вайоминг» жұмысқа дайын болғанда қайтадан оған беріледі деп ойлады, бірақ шындығында оның денсаулығы оған басқа кемеге қолбасшылық етуге мүмкіндік бермеді. Ол Вашингтон әскери-теңіз базасының атқарушы офицері болып тағайындалды. 1874 жылдың жазын ол белсенді емес рөлімен бақытты болып көрінуге тырысты. Ол балаларымен ойнап, олардың компаниясын ұнатты. 25 тамызда ол кемежайда аға көмекші болып тағайындалды; күзде ол алдағы конгресс сайлауына қызығушылық танытты. Алғыс айту күні Уильям, Кейт және оның анасы таңертең шіркеуге барды. Сол түні Кушингтің арқасы бұрынғыдан да қатты ауырды, сондықтан ол ұйықтай алмады. Келесі дүйсенбіде ол өзін-өзі сүйреп әскери-теңіз базасына барды. Кейт бұрын «Вайоминг» экипажының мүшесі, ал қазір Кушингтің көмекшісі болған лейтенант Хатчинсті оны үйге әкелуге жіберді. Ол оның күніне жетпей қалуынан қорқады. Әдеттегідей, Кушинг түнгі уақытқа дейін базада болды, үйге келгенде бірден төсегіне жатты. Ол қайта тұрмады. Ауырсыну үнемі және қатты болды. Оған морфин инъекциясы жасалды, бірақ бұл ауырсынуды аздап басаңдатты ғана. 8 желтоқсанда Кушингті үйде күтіп-ұстау мүмкін болмады, сондықтан оны Сент-Элизабетс ауруханасына алып кетті. Оның отбасы жиі келіп-кетіп жүрді, бірақ олар оны көбінесе танымайтын. Кушинг 1874 жылдың 17 желтоқсанында әйелі мен анасының қатысуымен қайтыс болды. Ол 1875 жылдың 8 қаңтарында Аннаполистегі АҚШ Әскери-теңіз академиясының зиратында, Блафф-Пойнтта жерленді. АҚШ Әскери-теңіз флотының бес кемесі оның құрметіне аталды. Соңғысы – «Кушинг» 2005 жылдың қыркүйегінде қызметтен шығарылды. Кушингтің Аннаполистегі АҚШ Әскери-теңіз академиясының Мемориалдық залында толық киімдегі суреті ілінеді. Залдағы басқа суреттердің көбі адмиралдарға арналған. Алонзо, Уильям және Говард Кушингті құрметтейтін ескерткіш Висконсин штатының Делафилд қаласындағы Кушинг мемориалдық саябағында орналасқан.

After the American Civil War, Cushing served in both the Pacific and Asiatic Squadrons; he was the executive officer of the Lancaster and commanded the Maumee. He also served as ordnance officer in the Boston Navy Yard. Before taking command of USS Maumee, while he was on leave at home in Fredonia, Cushing met his sister's friend, Katherine Louise Forbes. 'Kate', as she was known, would sit and listen for hours to William's stories of adventure. Cushing asked her to marry him on 1 July 1867. Unfortunately, he received orders and was gone before a ceremony could take place. On 22 February 1870, Cushing and Forbes married. Their first daughter, Marie Louise, was born on 1 December 1871. On 31 January 1872, he was promoted to the rank of commander, becoming the youngest up to that time to attain that rank in the Navy. Two weeks later he was detached to await orders. Weeks of waiting turned into months, but no word came. He had given up hope of another sea command, when early in June 1873, Cushing had an offer to take command of Wyoming. He took command of his new ship on 11 July 1873. He commanded Wyoming with his typical flair for being where the action was, performing daring and courageous acts. Wyomings boilers broke down twice, and in April she was ordered to Norfolk for extensive repairs. On 24 April, Cushing was detached and put on a waiting list for reassignment. He believed that he would be given Wyoming again when she was ready for duty, but in truth, his ill health would not permit him to command another vessel. He was given the post of executive officer of the Washington Navy Yard. He spent the summer of 1874 pretending to be happy with his inactive role. He played with his children and enjoyed their company. On 25 August, he was made senior aide at the yard; in the fall he amused himself by taking an active interest in the upcoming congressional elections. On Thanksgiving Day, William, Kate and his mother went to church in the morning. That night, the pain in Cushing's back was worse than it had ever been and he could not sleep. The following Monday he dragged himself to the Navy Yard. Kate sent Lieutenant Hutchins, once of the Wyoming crew and now Cushing's aide, to bring his superior home. She feared that he wouldn't last the day. True to his nature, Cushing stayed at the yard until after nightfall, and went right to bed when he got home. He would not rise again. The pain was constant and terrible. He was given injections of morphine, but that only dulled the pain a little. On 8 December, it became impossible to care for Cushing at home, and he was removed to St. Elizabeths Hospital. His family visited him often, but he seldom recognized them. Cushing died on 17 December 1874, in the presence of his wife and mother. He was buried on 8 January 1875, at Bluff Point, at the United States Naval Academy Cemetery in Annapolis. Five ships in the U. S. Navy have been named Cushing after him. The most recent one, the Cushing, was decommissioned in September 2005. Cushing has a portrait of him in full dress uniform hanging in Memorial Hall at the United States Naval Academy at Annapolis. Nearly all of the other portraits in the hall are of admirals. A monument that honors Alonzo, William, and Howard Cushing is located at Cushing Memorial Park in Delafield, Wisconsin.