Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кармартен шығанағы бойындағы жағажай, Оңтүстік Уэльс
Beach along Carmarthen Bay, south Wales
Пендин құмдары (Traeth Pentywyn) – Уэльстің оңтүстік жағалауындағы Кармартен шығанағының жағалауындағы 7 мильдік (11 км) жағажай. Ол Ғилман нүктесінен Лаугарн құмдарына дейін батыстан шығысқа қарай созылады. Пендин ауылы (Пентьвин) жағажайдың батыс жағына жақын орналасқан. 1900 жылдардың басында бұл құмдар автомобильдер мен мотоциклдер үшін жарыс өткізілетін орын ретінде қолданылды. 1922 жылдан бастап мұнда жыл сайынғы Уэльс TT мотоцикл жарысы ұйымдастырылды. Жағажайдың берік, тегіс беті сол кездегі көптеген маңызды жолдардан да тік және тегіс жарыс жолы жасады. "Мотоцикл" журналы бұл құмды "ұсынылатын ең тамаша табиғи жарыс трассасы" деп сипаттады.
Pendine Sands (Traeth Pentywyn) is a 7 mile (11 km) beach on the shores of Carmarthen Bay on the south coast of Wales. It stretches west to east from Gilman Point to Laugharne Sands. The village of Pendine (Pentywyn) is close to the western end of the beach. In the early 1900s the sands were used as a venue for car and motor cycle races. From 1922 the annual Welsh TT motor cycle event was held here. The firm, flat surface of the beach created a race track that was straighter and smoother than many major roads of the time. Motor Cycle magazine described the sands as "the finest natural speedway imaginable".
Классикалық рекордтық сынақтар
1920 жылдары жолдар мен жарыс трассалары жер бетіндегі жылдамдық рекордын жаңаруға енді қолайлы емес екені анық болды. Рекордтық жылдамдықтар сағатына 240 шақырымға жуықтағанда, өлшенген бір мильге дейін максималды жылдамдыққа жету және одан кейін қауіпсіз тежеу үшін кем дегенде 8 шақырымдық (5 миль) тегіс, жалпақ, түзу бет қажет болды. Пендин құмдарын жер бетіндегі жылдамдық рекордын жаңаруға алғаш рет пайдаланған адам – Малкольм Кэмпбелл. 1924 жылдың 25 қыркүйегінде ол Sunbeam 350HP машинасы Blue Bird-та Пендин құмдарында 146.16 миль/сағ (235.22 км/сағ) жылдамдықпен жаңа әлемдік рекордты орнатты. 1924 және 1927 жылдар аралығында Пендин-Сэндс құмдарында тағы төрт рекордтық жүріс жасалды: Кэмпбеллдің тағы екеуі және уэльстік Дж.Г. Пэрри Томас жасаған екеуі, оның машинасы Babs аталды. Алғашқы кедергіні Кэмпбелл бұзды. 1926 жылдың сәуірінде Пэрри Томас шамамен 20 миль/сағ жылдамдық қосып, 171.02 миль/сағ (273.6 км/сағ) жылдамдықпен жер бетіндегі жылдамдық рекордын жаңартты. Кэмпбелл 1927 жылдың ақпанында екінші Blue Bird машинасымен рекордты 174.22 миль/сағ (280.38 км/сағ) дейін көтерді. 1927 жылдың 3 наурызында Пэрри Томас Кэмпбеллдің рекордын бұзуға тырысты. Соңғы рет жолға шыққанда машинасы апатқа ұшырады. Дыбыстық жетегі сынған және оның басын ішінара кесіп тастаған деген жалған аңыз бар; Babs басқарудан шығып, аударылып кетті. Пэрри Томас жер бетіндегі жылдамдық рекордын жаңаруға тырысқанда қаза тапқан алғашқы жүргізуші болды. Джулио Форести "Djelmo" машинасымен тағы бір рекорд жаңаруға жоспарлаған, бірақ 1927 жылдың 26 қарашасында сынақ кезінде апатқа ұшырап, машинаны толығымен жойды. 1933 жылы Эми Джонсон және оның күйеуі Джим Моллисон Нью-Йоркке тоқтамай ұшу үшін де Хавилленд Драгон Рапид, G ACCV "Seafarer" ұшағымен Пендин құмдарынан ұшып кетті. Ұшақтарының жанармай қоры бітіп, Нью-Йоркке жақын Коннектикут штатының Бриджпорт қаласына құлап түсті; екеуі де апат кезінде ауыр жарақат алды. 2000 жылдың маусым айында сэр Малкольм Кэмпбеллдің немересі және Дональд Кэмпбеллдің шөбересі Дональд Чарльз "Дон" Уэльс, Blue Bird Electric 2 машинасымен Пендин құмдарында Ұлыбританияның электрлік жылдамдық рекордын 137 миль/сағ (220 км/сағ) жылдамдықпен орнатты.
In the 1920s it became clear that roads and race tracks were no longer adequate venues for attempts on the world land speed record. As record breaking speeds approached 150 mph (240 km/h), the requirements for acceleration to top speed before the measured mile and safe braking distance afterwards meant that a smooth, flat, straight surface of at least 5 mile (8 km) in length was needed. The first person to use Pendine Sands for a world land speed record attempt was Malcolm Campbell. On 25 September 1924 he set a world land speed record of 146.16 mph (235.22 km/h) on Pendine Sands in his Sunbeam 350HP car Blue Bird. Four other record breaking runs were made on Pendine Sands between 1924 and 1927; two more by Campbell, and two by Welshman J. G. Parry Thomas in his car Babs. Firstly the barrier was broken by Campbell. In April 1926, Parry Thomas added approximately 20 mph to break the land speed record at 171.02 mph (273.6 km/h). Campbell raised the record to 174.22 mph (280.38 km/h) in February 1927 with his second Blue Bird. On 3 March 1927, Parry Thomas attempted to beat Campbell's record. On his final run while travelling at about the car crashed. There is an untrue urban myth that the exposed drive chain broke and partially decapitated him; Babs went out of control and rolled over. Parry Thomas was the first driver to be killed in a world land speed record attempt. One further attempt at the Land Speed Record was planned by Giulio Foresti in the "Djelmo", but Foresti crashed during a test run on 26 November 1927, totally destroying the car. In 1933, Amy Johnson and her husband, Jim Mollison, took off from Pendine Sands in a de Havilland Dragon Rapide, G ACCV "Seafarer", to fly non stop to New York. Their aircraft ran out of fuel and was forced to crash land at Bridgeport, Connecticut, just short of New York; both were seriously injured in the crash. In June 2000, Donald Charles "Don" Wales, grandson of Sir Malcolm Campbell and a nephew of Donald Campbell, set the UK electric land speed record at Pendine Sands in Blue Bird Electric 2, achieving a speed of 137 mph (220 km/h).