Вьетнам соғысында американдық электрондық бақылау стратегиясы

Кіріспе

Вьетнам соғысы кезінде американдық электрондық бақылау стратегиясы

"Игло Уайт" операциясы – 1968 жылдың қаңтар айының соңынан 1973 жылдың ақпан айына дейін Вьетнам соғысы барысында АҚШ-тың бірлескен әскери электрондық соғыс операциясы болды. Бұл міндеттерді 553-ші барлау қанаты – АҚШ Әскери-әуе күштерінің құрамында, өзгертілген EC-121R Warning Star ұшақтарымен, және VO 67 – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің құрамында, арнайы өзгертілген OP-2E Neptune ұшақтарымен ұшуға дайындалған бөлім орындады. Бұл озық операция электрондық сенсорлар, компьютерлер және байланыс релелік ұшақтарды қолданып, барлау ақпаратын автоматтандыруға бағытталды. Аталған жүйе содан кейін шабуылдық ұшақтарды нысандарға бағыттауға көмектесті. Бұл шабуылдардың мақсаты Вьетнам Халық Армиясының (ВНА) логистикалық жүйесі болды, ол Оңтүстік-Шығыс Лаостың аумағымен өтіп, Хо Ши Мин жолы (Солтүстік Вьетнамдықтарға арналған Труонг Сон жолы) деп белгілі болды.

Тиімді іске асыру

Иглу Уайт Кхе Санх шайқасында жедел түрде қолданысқа енгізілді және алғашқы операциялық сынағынан сәтті өтті. 1969 жылғы «Командос аңшылығы» операциясымен үйлесімде, бұл жүйе Вьетнам соғысындағы АҚШ-тың әуедегі кедергі жасау күш-жігерінің тірегі болды. Жобалау мен құрылысына 1 мен 1,7 миллиард доллар, ал операцияның бес жылдық өмірінде жыл сайын қосымша миллиард доллар жұмсалғанымен және Оңтүстік-Шығыс Азия аймағындағы ең жетілген технологияны қамтығанына қарамастан, Иглу Уайттың тиімділігі әлі де даулы болып қала береді.

Даму

1961 жылдың маусым айында президент Джон Ф. Кеннедидің арнайы әскери өкілі генерал Максвелл Д. Тейлор, Лаос логистикалық дәлізі арқылы және Вьетнам Республикасының (Оңтүстік Вьетнам) шекаралық аймақтарына PAVN материалдарының (кейіннен әскердің) күшейіп бара жатқан енуін тоқтату үшін физикалық кедергі орнату мүмкіндігіне қызығушылық танытты. Ол Пентагонның арнайы операциялар басқармасының директорының орынбасары Эдвард Г. Лансдейлмен келіссөздер жүргізіп, оны инфильтрация мәселесіне жақсы шешім – инфильтраторларға қарсы шабуыл үшін мобильді бөлімшелер құру екендігіне көндірді. 1965 жылдың наурыз айында Солтүстік Вьетнамға стратегиялық әуе шабуылдары басталғаннан кейін (Operation Rolling Thunder), Вашингтон бұл бағдарламаны Ханойға оңтүстіктегі бүлікшілерді қолдауын тоқтату туралы сигнал берудің басты құралы деп қарады. Бұл стратегия сәтсіз аяқталған соң, әуе күштері инфильтрацияға қарсы күреске қайта бағытталды. Бір миллионнан астам ұшу сағаты жасалып, үштен астам миллион тонна бомба тасталғаннан кейін, 1968 жылдың 11 қарашасында президент Линдон Б. Джонсонның бұйрығымен Rolling Thunder тоқтатылды. 1966 жылға қарай Қорғаныс министрі Роберт С. Макнамара Rolling Thunder-ден көңілі тоңды. Қаңтар айында Макнамараға американдық ғалым Роджер Фишер жасаған жұмыс қағазы ұсынылды, онда Оңтүстік Вьетнамда орналасатын, арзан физикалық және электрондық кедергілер туралы ұсыныс болды. Бұл 348 шақырымдық, Оңтүстік Қытай теңізінен басталып, демилитаризацияланған аймақтың (DMZ) оңтүстігінен Лаос шекарасы арқылы Таиланд шекарасына дейін созылатын кедергі еді. Физикалық кедергі электронды сенсорлармен және кең миналаумен толықтырылатын еді. Фишердің бағалауынша, жүйені орнату және қорғау үшін шамамен бес АҚШ дивизиясы қажет болады. Бірлескен штабтар мен CINCPAC бұл ұсыныстан бас тартты, өйткені ол тым көп әскердің күшін жұмсап, логистикалық қиындықтар тудырады деп санды. Дегенмен, Макнамара қызығушылық танытты. Әскери басшыларды ескермей, ол Қорғаныс талдау институтына жүгініп, концепцияны зерттеуге қаржы жұмсауды сұрады. Жоба кейін Джейсон бөлімшесіне (Джейсон тобы немесе Джейсон комитеті деп те аталады) тапсырылды, бұл физикалық/электрондық кедергілерді іске асыру үшін қажетті технологияны зерттейтін және дамытатын 67 ғалымнан тұратын топ еді. Топ үш негізгі салаға күшін жұмсады: байланыс, деректерді өңдеу және көрсету, сондай-ақ сенсорларды әзірлеу. 1966 жылдың 15 қыркүйегінде Макнамара армия генералы Альфред Д. Старберді жаңадан құрылған Қорғаныс коммуникацияларын жоспарлау тобының (DCPG) басшысы етіп тағайындады, ол бағдарламаны іске асыруды қадағалауға тиіс еді. Бұл концепцияға Practice Nine деген атау берілді. 1966 жылдың қыркүйегінде DCPG-нің бастапқы миссиясы Джейсон бөлімшесі әзірлеген инфильтрацияға қарсы жүйені іске асыру болды. Бастапқы жоспарда әртүрлі электронды сенсорларды пайдалана отырып, ауамен қолдау көрсетілетін кедергіге қоса физикалық кедергі де қарастырылған. 1967 жылдың маусым айында кедергі жобасы, сол кезде Strong Point кедергі жүйесі (немесе SPOS) деп аталған, Illinois City деп қайта аталды, бірақ бір айдан кейін бағдарлама Dyemarker деп қайта аталды. 6 шілдеде операцияның басқару орталығының негізі салынды. Құрылыс жұмыстары үш айдан кейін аяқталды. Жаңа Инфильтрациялық бақылау орталығы (ISC) Меконг өзенінің жағасындағы Таиландтың Нахон-Фаном қаласынан батысқа қарай 14 шақырым жерде орналасқан. Бірліктің алғашқы қолбасшысы әуе күштерінің бригадир-генералы Уильям П. Макбрайд болды, оның бастығы Таиландтың Удон Тани қаласындағы жетінші/он үшінші әуе күштерінің орынбасары болды. ISC (және онда жүргізілген операциялар) құрылғаннан бастап Task Force Alpha деп белгілі болды. 1967 жылдың 8 қыркүйегінде Dyemarker-дің электрондық бөлігі бөлініп, әуедегі сенсорлық бөлігі Muscle Shoals деп аталды. 1968 жылдың 1 маусымында әуе бөлімі Igloo White деп қайта аталды. Бұл атау бағдарламамен ең көп байланысты болды, бірақ әртүрлі элементтерге бірнеше жеке кодтық атаулар берілді. 1968 жылдың сәуір айында Dyemarker/Muscle Shoals-тың барлық ресурстары Duck Blind деп қайта аталды, ал 1968 жылдың маусым айында Muscle Shoals тікелей Duel Blade атанды. 1968 жылдың қазан айында Duck Blind Duffel Bag деп өзгертілді.

As early as June 1961, General Maxwell D. Taylor, President John F. Kennedy's special military representative, had become interested in the prospect of erecting a physical barrier to halt the increasing infiltration of PAVN materiel (and later, manpower) through their Laotian logistical corridor and into the border regions of the Republic of Vietnam (South Vietnam). He then held talks with the deputy director of the Pentagon's Office of Special Operations, Edward G. Lansdale, who convinced him that a better solution to the infiltration dilemma would be the creation of mobile units to attack the infiltrators. After the initiation of the strategic aerial bombardment of North Vietnam (Operation Rolling Thunder) in March 1965, Washington saw that program as its chief method of relaying signals to Hanoi to cease its support of the southern insurgency. When that failed as a strategy, the aerial effort was redirected to serve as an anti infiltration campaign. After a million sorties were flown and more than three quarters of a million tons of bombs were dropped, Rolling Thunder came to an end at the direction of President Lyndon B. Johnson on 11 November 1968. As early as 1966 Secretary of Defense Robert S. McNamara had become disenchanted with Rolling Thunder. In January McNamara was presented with a working paper by the American academic Roger Fisher, who proposed a less costly physical and electronic barrier that would be located in South Vietnam. It was to consist of a 216 mile (348 km) long, wide barrier that would stretch from the South China Sea south of the Demilitarized Zone (DMZ), across the Laotian frontier and on to the border of Thailand. The physical barrier itself would be supported by electronic sensors and extensive minefields. Fisher estimated that it would take approximately five U. S. divisions to erect and defend the system. The Joint Chiefs and CINCPAC turned down the concept, believing that it would consume the efforts of too many troops and create a logistical nightmare. McNamara, however, was intrigued. Ignoring the military chiefs, he approached the Institute for Defense Analyses and requested that it fund a study of the concept. The project was then handed over to the Jason Division (also referred to as the Jason Group or Jason Committee), a group of 67 scientists who were to study and develop the technology necessary to make the physical/electronic barrier feasible. The group concentrated its efforts in three key areas: communications; data processing and display; and sensor development. On 15 September 1966, McNamara made Army General Alfred D. Starbird the head of the newly formed Defense Communications Planning Group (DCPG), which was to oversee the implementation of the program. The barrier concept was then given the designation Practice Nine. The DCPG's original mission profile, as of September 1966, was simply to implement the anti infiltration system devised by the Jason Division. The original plan foresaw the deployment of both a physical barrier in addition to an air supported barrier using various electronic sensors. In June 1967 the barrier project, by then referred to as the Strong Point Obstacle System (or SPOS) was renamed Illinois City, which lasted for a month before the program was redesignated Dyemarker. On 6 July, groundbreaking ceremonies were conducted for the command center of the operation. Construction work was completed three months later. The new Infiltration Surveillance Center (ISC) was located at Nakhon Phanom, Thailand, nine miles (14 km) west of Nakhon Phanom city on the banks of the Mekong River. The first commander of the unit was Air Force Brigadier General William P. McBride, whose superior was the deputy commander of the Seventh/Thirteenth Air Force at Udon Thani, Thailand. From its creation the ISC (and the operations conducted from it) was known as Task Force Alpha. On 8 September 1967, the electronic portion of Dyemarker was divided and the aerial, sensor based portion was designated Muscle Shoals. On 1 June 1968, the aerial portion was redesignated Igloo White. That name became the most associated with the program though various elements received a number of separate codenames. All resources for Dyemarker/Muscle Shoals were redesignated Duck Blind in April 1968, and in June 1968 Muscle Shoals outright became Duel Blade. In October 1968 Duck Blind was changed to Duffel Bag.

Сенсорлар мен қару-жарақ

Қорғаныс коммуникациясын жоспарлау тобының ғылыми-зерттеу және әзірлеу бағдарламасы озық технологиялық жүйе құрды. "Мускул Шоулз" үш өзара байланысты бөліктен тұратын еді. Біріншіден, ауадан тасталған, батареямен жұмыс істейтін акустикалық және сейсмикалық сенсорлар болды. Камуфляждалған сенсорлар PAVN логистикалық желісінің бойымен алдын ала белгіленген географиялық нүктелерде тізбектермен тасталған. Орналасқаннан кейін, олар жүйе бойымен кез келген қозғалыс немесе әрекеттің белгісі ретінде қызмет ететін еді. Бағдарламада қолданылған алғашқы сенсорлар – ауамен жеткізілетін сейсмикалық бұзушылықты анықтаушы (ADSID) болды, ол мұнай өнеркәсібінде қолданылатын жер асты карталау құрылғыларынан жасалған. Құрылғы ішкі геофонды пайдалану арқылы жердің тік қозғалысын сезе алатын және адамның немесе көліктің қозғалып жатқанын тиісінше және белгілі бір қашықтықта анықтай алатын еді. Алғашқы акустикалық сенсорлар АҚШ Әскери-теңіз күштерінің "Jezebel" жобасының су астына қарсы соғыс сонобуйларынан жасалған, олар дыбысты жазып, аудио спектр анализаторын пайдалану арқылы өңдеген. Сейсмикалық детекторлардың бірінші үлгісі (I кезең) берген ақпараттың сапасы мен мөлшері жағынан заманауи акустикалық түрлерінен асып түсті. Акустикалық және сейсмикалық сенсорлардың I кезеңдегі үлгілері тек үздіксіз режимде жұмыс істеуге арналған, яғни қалыпты жағдайда литий батареялары шамамен 30 күн жұмыс істейтін. Акустикалық-сейсмикалық бұзушылықты анықтаушы (ACOUSID) сейсмикалық және акустикалық құрылғылардың жұмысын біріктірді, сонымен қатар кіріктірілген микрофоннан дыбыс беру мүмкіндігіне ие болды. ACOUSID үш ауыстырылатын анықтау режиміне ие болды: C режимінде желілік спектр детекторы жау көліктерінің болуын анықтады және тиімді қашықтығы болды; I режимі кіріктірілген микрофоны түсірген дыбыстармен іске қосылды және персоналды анықтауға қабілетті болды; ал B режимі жоғарыда аталған екі мүмкіндікті біріктірді және сағатына 40 белсенділікпен, 30 күндік батарея зарядымен үздіксіз нақты уақыт режимінде жұмыс істеді. "Грэвел" миналарының және кең аумақты жеке адамға қарсы миналар жүйесінің орналастырылуы операцияның ажырамас бөлігіне айналды. Басқа қарулар да арнайы әзірленді немесе осы науқанмен байланысты болды. Оларға BLU 31/B және Mk 36 әуеден тасталған миналар, BLU 43/B және BLU 44/B жер миналары жүйесі ("Dragontooth"), BLU 72/B жанар-жағармайлық жарылғыш ("Pave Pat") және BLU 52/A химиялық бомбасы (CS 2 ұнтағымен толтырылған) кірді. "Мускул Шоулз"/ "Иглу Уайт" операцияларына қарсы көлік операциялары "Mud River" деп аталды, ал жеке құрамға қарсы операциялар "Dump Truck" кодын алды. Бұл рөл үшін MICROSID және MINISID, сондай-ақ MAGID деп аталатын, магниттік детектормен жұмыс істеуге арналған құрылғы сияқты бірнеше қолмен орнатылатын құрылғылар әзірленді, ол жаяу әскер мылтығының мөлшеріндегі металл мөлшеріне дейін металлдың аз мөлшеріне реакция жасауға арналған. Сенсорлар екі тәсілмен әуеден орналастыруға арналған. Біріншісі – парашют арқылы, ол құрылғыларды ағаштарға іліп, оларды жапырақтардың бөлігі сияқты көрінетін еді. Екінші әдіс – ауырлық күшінің қолданылуы, ол тік пішіндегі құрылғыны жерге сабан жебе сияқты қадап, антенналарын ғана арамшөп сияқты көрінетіндей етіп көмеді. Күтпегендей, ауадан тасталған сенсорлардың шамамен 80 пайызы жеткізілгеннен кейін жұмыс істеп тұрған болып табылды. Сенсорларды әзірлеудің екінші кезеңі ISC-нің нұсқауы бойынша ескі үлгілерді үздіксіз жұмыс істемеуді қамтамасыз ету арқылы жақсартты. Олар сондай-ақ үш бөлек есеп беру функциясын орындауға қабілетті болды: ағымдағы ақпаратты хабарлау (шуды немесе жер сілкінісін беру); үнсіз болу, бірақ импульстарды санау және сұралған кезде жауап беру; немесе I кезеңдегі үлгілер сияқты тұрақты жұмыс істеу. Олардың батареялары I кезеңдегі үлгілерге қарағанда шамамен 15 күнге ұзақ жұмыс істеуге мүмкіндік берді (45 күн). 1969 жылдың соңында IV кезеңдегі сенсорлар театрларда орналастырыла бастады. Бұл құрылғыларда қол жетімді байланыс арналарының саны көп болды, бұл сигналдардың кедергісінен қорықпай, үлкен сенсорлық өрісті себуге мүмкіндік берді. 1971-1972 жылдары басқару микрофоны бар жаңа сенсор (COMMMIKE III) және көлік құралының тұтану детекторы бар (EDET III, ол бензинді қозғалтқыштардың қорғалмаған тұтану жүйелерін анықтай алатын) енгізілді. 1972 жылы АҚШ долларымен есептегенде ADSID 619,00 долларға, ACOUSID 1452,00 долларға, ал қозғалтқыш детекторы 2997,00 долларға бағаланды. Операцияның барлық кезеңінде Лаоста шамамен 20 000 сенсор орнатылды.

The Defense Communications Planning Group's research and development program created an advanced technological system. Muscle Shoals would consist of three interdependent parts. First, there were air dropped, battery powered acoustic and seismic sensors. The camouflaged sensors were to be dropped in strings at predetermined geographical points along the PAVN logistical network. Once emplaced, they would serve as tripwires to any movement or activity along the system. The first sensors utilized by the program were Air Delivered Seismic Intrusion Detector (ADSID), which had been developed from devices then in use in underground mapping for the oil industry. The device could sense vertical earth motion by the use of an internal geophone and could determine whether a man or a vehicle was in motion at a range of and respectively. The first acoustic sensors were developed from the U. S. Navy's Project Jezebel anti submarine warfare sonobuoys, which recorded and processed sound by the utilization of an audio spectrum analyzer. The first model of seismic detectors (Phase I) outshone their contemporary acoustic types in the quality and quantity of the information they reported. The Phase I models of both the acoustic and seismic sensors were only available for operation in a continuous mode, which meant that under normal conditions, their lithium batteries would function for approximately 30 days. The Acoustic Seismic Intrusion Detector (ACOUSID), combined the operations of both seismic and acoustic devices, with the added ability to transmit sound from a built in microphone. The ACOUSID had three switchable detection modes: in the C mode, a line spectrum detector determined the presence of enemy vehicles and had an effective range of ; an I Mode which was activated by sounds picked up by its internal microphone and could detect personnel at a range of ; and a B Mode that combined both of the above abilities and operated in a continuous real time mode of 40 activations per hour with a battery life of 30 days. The deployment of Gravel mines and the Wide Area Anti Personnel Mine System became integral parts of the operation. Other weapons were specifically developed or otherwise became associated with the campaign as well. These notably included the BLU 31/B and Mk 36 air dropped mines, BLU 43/B and BLU 44/B landmine system (Dragontooth), the BLU 72/B fuel air explosive (Pave Pat), and the BLU 52/A chemical bomb (filled with bulk CS 2 powder). Anti vehicle operations in support of Muscle Shoals/Igloo White were designated Mud River, while anti personnel operations received the codename Dump Truck. A number of hand emplaced units were developed for this role, including the MICROSID and MINISID, and a device designed to work with either called MAGID, a magnetic detector, designed to be triggered by amounts of metal as small as an infantry rifle. The sensors were designed for air deployment by either of two means. The first was by parachute, which would hang the devices in trees, where they appeared to be part of the foliage. The second method was the use of gravity, which would drive the spike shaped device into the ground like a lawn dart, burying all but their antennae, which were designed to appear as weeds. Surprisingly, approximately 80 percent of the air dropped sensors were found to be operational after delivery. The second phase of sensor development improved the older models by providing for non continuous operation as directed by the ISC. They also had the capability of carrying out three separate reporting functions: to report current information (transmitting noises or earth tremors); to keep silent, but to count impulses and respond when queried; or to remain in constant operation like the Phase I models. Their batteries also provided the ability to operate for approximately 15 days longer than the Phase I models (45 days). During late 1969, Phase IV sensors began to be deployed in theater. These had a greater number of available communications channels, which allowed the seeding of a larger sensor field without fear of signal interference. By 1971–1972 a new sensor with a commandable microphone (COMMMIKE III) and another with a vehicle ignition detector (EDET III, which could detect the unshielded ignition systems of gasoline engines) were introduced. In 1972 U. S. dollars the ADSID cost $619.00, the ACOUSID $1,452.00, and the engine detector $2,997.00. During the life of the operation approximately 20,000 sensors were deployed in Laos.

Сенсорлық нәтижелерді талдау

Сенсорлық хабарлағыштар деректерін жүйенің екінші элементіне – Корат Корольдік Тайланд Әуе Күштері базасында орналасқан Әуе күштерінің 553-ші барлау қанатының EC 121R ұшағына жіберетін. EC 121R ұшақтары жиналған ақпаратты 2200–2300 МГц жиілігіндегі радиобайланыс арқылы Нахон-Фаном қаласына жеткізер еді. Жүйенің үш компонентінің соңғысы – «Альфа» жедел тобында барлау деректері (сенсорлар ғана емес, түрлі көздерден алынған) екі IBM 360/40 (кейін екі 360/65) компьютеріне енгізіліп, жинақталып, ізделіп, сақталар еді. Орталықтағы техниктер түрлі бейнедисплейлер арқылы жүйені басқаратын, бұл дисплейлер де компьютерлерге қосылған болатын. Орталықтағы сарапшылар бағыттарды болжау, кешігу уақыты, маршрут сегменттері және қиын өтетін жерлер сияқты арнайы тақырыптарға ден қояр еді. Компьютерлер сенсорлық деректерді талдап, барлау ақпаратын жинақтап, содан кейін белгілі бір ПАВН жүк көлігінің қайда және қашан орналасатынын болжар еді. Автор Джон Прадостың айтуынша, жүйе «шын мәнінде пинбол машинасы сияқты жұмыс істеді, ал электрондық майдан шеберлері пинболға шебер айналды». Жүйенің тиімділігі сенсордың өрісте қанша уақыт тұратынына емес, сенсорлардың белгілі бір тізбегінің қамту деңгейіне байланысты анықталды. Бағдарламаның (және ПАВН әуе қорғанысының) дамуымен қатар, эстафеталық ұшақтар да өзгерді. EC 121R және олардың экипаждары тым осал болып шықты және 1969 және 1970 жылдары жартылай қашықтан басқарылатын QU 22B (модификацияланған Beech A 36 Bonanzas) ұшақтарымен ауыстырылды. Бұл ұшақтар 1968 жылы Флорида штатындағы Эглин әуе базасында негізгі миссиялық жабдықтар мен PME ұшу сынақтарынан өтті. Алайда, ұшақтар механикалық ақауларға тап болды және ешқашан ұшқышсыз операциялық миссияға жіберілген жоқ. Олар 1971 жылдың желтоқсанында C 130B үлгілерімен ауыстырылды.

Лаостағы операциялар

1967 жылғы 25 қарашада Muscle Shoals Лаостың оңтүстік-шығысында далалық сынақтардан өтті. Бұл процеске Кхе Санх шайқасы тосқауыл қойды, онда шамамен үш ПАВН дивизиясы жақындап, Лаоспен шектес батыс Куанг Три провинциясындағы теңізшілердің аванпостын қоршады. Вьетнамдағы АҚШ қолбасшысы генерал Уильям К. Вестморленд Альфа тобына базаны қорғау үшін әуе күшін қолдауға бұйрық берді (Ниагара операциясы). 22 қаңтарда ВО 67 эскадрильясы Кхе Санның айналасына және жанына 44 тізбекпен 316 сенсорды орнатты. Теңіз әуе күшін тікелей қолдау орталығы бастапқыда сенсорларға сенуге құлшынбаса да (олар жердегі қарауылды ауыстырды), олардың тиімділігіне тез көз жеткізді. Теңізшілер Кхе Санхтың отты қолдау координациялық орталығына түскен барлық ақпараттың 40 пайызын сенсорлардың есебінен алды. Генерал Вестморленд Альфа тобының Кхе Санхтағы жеңіске қосқан үлесіне риза болды. Ол кедергі тұжырымдамасын жоспарланған кезеңнен бастап қолдаған жоғары шенді әскери офицерлердің санатында болды. Кхе Санх маңындағы әуе операциялары аяқталғаннан және теңіз базасы жабықтан кейін, Igloo White операциясының (маусымда операция атауы өзгертілді) назары қайта Лаосқа ауды. 1968 жылғы 15 қарашада Жетінші/Он үшінші әуе күштері Commando Hunt операциясын басталды, ол Хо Ши Мин жолына қарсы үздіксіз тыйым салу операцияларының сериясы болды және американдықтар соғыстан шыққанға дейін жалғасты. Келесі төрт жыл бойы Igloo White және Commando Hunt операциялары өзара байланысты болды. Igloo White/Commando Hunt пайда болғаннан кейін әуедегі тыйым салу жұмысы жаңа кезеңге көшті. Белгілі жол сегменттерін іздеу үшін ұшақтармен жүргізілетін қарулы барлау, сенсорлық жүйемен басқарылатын шабуылдарға жол берді. Альфа тобының миссияны орындайтын ұшақтардың операциялық бақылауында болғанын білдірмейді. Жетінші әуе күштері енді әуе менеджерінің бақылауын жоғалтқысы келмеді. Альфа тобы Жетінші әуе күштеріне ақпарат жинау, талдау және тарату арқылы көмектесті. Бұл ақпарат Нахон-Фаномнан Тоң Сон Нхут әуе базасындағы Жетінші әуе күштерінің штаб-пәтеріне жеткізілді, онда шабуылға бұйрық берілді. ABCCC орталықтары да Альфа тобының емес, Жетінші әуе күштерінің бақылауында болды. Бұл ереженің жалғыз ерекшелігі – Commando Bolt операциясы, ол нақты уақыттағы, LORAN негізіндегі техника болды және болжамды нысаналардың орналасуынан алынған сенсорлық шабуыл аймақтарын пайдаланды. Бұл тапсырмаларды Альфа тобының Sycamore басқару орталығы шабуыл модульдерінен (әрқайсысы үштен алтыға дейін сенсордан тұратын төрт тізбек) өткен нысаналарға қарсы үйлестірді. Sycamore-дағы әуе бақылаушылары шабуыл жасайтын ұшақтардың қару-жарағын дұрыс координаттарға жеткізуі үшін қажетті бағытты, биіктікті және жылдамдықты тікелей берді. Жүйеде бастапқыда кейбір қиындықтар болды. Мысалы, I "Командос аңшылық" операциясы кезінде Лаостың оңтүстігіндегі әуе кеңістігінде көптеген ұшақ жиналды, сондықтан әуе бақылаушылары мен FAC оларды қадағалай алмады. Көптеген ұшқыштар, олардың көпшілігі Rolling Thunder операциясының қатысушылары болды, уақыт аралығын сақтамай, үлкен толқындармен аймаққа келді. Алайда, бір техникалық ақаулықтың бүкіл бағдарламаға үлкен әсері болды. Кең аумақты қамтитын миналарды таратуға негізделген (жарылысы акустикалық сенсорларды іске қосатын) персоналды қорғау жүйесі толығымен сәтсіз аяқталды. Лаостың ыстығы мен ылғалдылығында миналар тым тез бүлініп, жүйе жұмыс істемей қалды. Солтүстік Вьетнам сенсорлардың тудырған қауіпіне жылдам ден қойды. Егер ПАВН әскерлері сенсордың орналасқан жерін анықтаса, олар бірден басқаларын іздеп, жоюға кірісті. Басқа бір жолы олардан жалтару болды. Сенсорларға қарсы шаралардың соңғы дамуы оларды алдауға бағытталды. Сенсорларды қорғауға ең көп көмектескен нәрсе – логистикалық жүйенің көп бөлігін жауып тұрған тығыз жапырақтар болды.

On 25 November 1967, Muscle Shoals began to undergo field testing and evaluation in southeastern Laos. This process was stopped by the battle of Khe Sanh, when an estimated three PAVN divisions approached, and then surrounded the Marine outpost in western Quang Tri Province adjacent to Laos. The U. S.
commander in Vietnam, General William C. Westmoreland, ordered Task Force Alpha to support the aerial effort to defend the base (Operation Niagara). On 22 January, the first of 316 sensors were implanted around and near Khe Sanh in 44 strings by Navy squadron VO 67. Although the Marine Direct Air Support Center was at first reluctant to trust the sensors (which in fact replaced ground patrolling), they were soon convinced of their utility. The Marines credited 40 percent of intelligence available to the Khe Sanh fire support coordination center to the sensors. General Westmoreland was ecstatic about Task Force Alpha's contribution to the victory at Khe Sanh. He had been one of the few high ranking military officers that had supported the barrier concept since its planning stages. With the conclusion of aerial operations around Khe Sanh and the close out of the Marine base, the focus of Igloo White (as the operation was redesignated in June) turned once again to Laos. On 15 November 1968, the Seventh/Thirteenth Air Force had inaugurated Operation Commando Hunt, a series of continuous interdiction operations against the Ho Chi Minh Trail that would continue until the end of American participation in the war. For the next four years Igloo White and Commando Hunt would be interlinked in the anti infiltration effort. With the advent of Igloo White/Commando Hunt, the aerial interdiction effort entered a new phase. Armed reconnaissance – the patrolling of known segments of the trail system by aircraft searching for targets of opportunity – gave way to strikes directed by the sensor system. That is not to say the Task Force Alpha had operational control of the aircraft that carried out the missions. The Seventh Air Force was not about to surrender the single air manager control that it had just fought so hard to obtain. Task Force Alpha supported the Seventh by gathering, analyzing, and disseminating intelligence. This intelligence was delivered from Nakhon Phanom to the Seventh's headquarters at Ton Son Nhut Air Base, where it issued the strike orders. The ABCCCs were also under the control of the Seventh, not Task Force Alpha. The only exception to this arrangement was Operation Commando Bolt, a real time, LORAN based technique which utilized sensor strike zones derived from predicted target locations. These missions were coordinated by Task Force Alpha's Sycamore control center against targets that passed through strike modules (four strings of three to six sensors each). Air controllers at Sycamore then directly delivered the correct course, altitude, and speed necessary for the strike aircraft to deliver their ordnance to the correct coordinates. There were some initial problems with the system. During Operation Commando Hunt I, for example, there were so many aircraft piling up in the air space over southern Laos that the air controllers and FACs could not keep track of them. Pilots, many of whom were veterans of Rolling Thunder, tended to arrive over the area in large waves instead of spacing out their arrivals over time. One technical failure, however, would have huge ramifications for the entire program. The anti personnel system, which was based on the dispersal of wide area Gravel mines (the explosions of which would activate acoustic sensors) failed completely. The mines deteriorated too rapidly in the heat and humidity of Laos, thereby negating the system. The North Vietnamese response to the threat posed by the sensors was swift. If PAVN troops could detect the general location of a sensor, they immediately began to search out others and destroy them. Another response was to simply avoid them. The final evolution of anti sensor measures was to attempt to deceive them. The chief protection of the sensors proved to be the dense foliage that covered the majority of the logistical system.

Оңтүстік Вьетнамдағы операциялар

Лаостағы электрондық кедергілер бағдарламасы инфильтрацияға қарсы бағдарламаның ең көзге түсетін бөлігі болса, Оңтүстік Вьетнамдағы физикалық кедергілер жобасы 1968 жылдан кейін мобильді операциялардың қажеттілігіне байланысты тоқтатылды. Бастапқы Dyemarker жоспарында көзделген SPOS, Оңтүстік Қытай теңізінен Донг Ха тауына дейін созылатын жасанды қорғаныс қабырғасы болды. Жоспарға сәйкес, осы бағытты "із кешу" және жаудың кіріп-шығуына физикалық кедергі келтіру үшін қоршау, екі қатар сталь алжапқыш және тікенді болат лента, жеке құралдан қорғайтын миналық дала, пассивті сенсорлық жүйе және тағы бір қатар сталь алжапқыш пен тікенді болат лентадан тұратын құрылыстар салу көзделді. Бағыт бойында бақылау бекеттері мен мұнаралар орналастырылып, алты арнайы бекітілген нысан, олармен бірге батальондық базалық аймақтар салынуы тиіс болды. Аталған позицияларды АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің бір полкі мен ARVN-нің бір полкі қамтамасыз етуге тиіс болды. 3-ші Әскери-теңіз құрылыс батальоны маршрут үшін жауынгерлік және тұруға арналған бекіністерді жобалап, 1968 жылы CONUS-та және Вьетнамда сынақтан өткізуге ұсынды. Сондай-ақ, 1968 жылдың 28 қаңтарында COMUSMACV жоспарланған ARVN Dyemarker полкінің құрылуына қатысты өз ұстанымдарын білдірді. COMUSMACV 5 компаниялық батальоннан тұратын полк және бронекавалериялық эскадрильяны көздеді. 30 қаңтарда COMUSMACV III MAF командирін кедергіге қарсы күштерді күшейтуге бағытталған ұсынылған миссия туралы хабардар етті. ARVN-нің 1-ші жаяу әскер дивизиясының 2-ші полкі кедергі миссиясына белгіленді. 1968 жылдың 29 қазанында MACV жоспарлау директивасы 10–67 негізінде SPOS физикалық кедергісіне жұмыс тоқтатылды, ол кезде Duel Blade деп қайта аталды, себебі жау және одақтас күштердің жалпы стратегиялық жағдайы өзгерді. Физикалық кедергінің орнына, әуе шабуылы, артиллериялық оқ жауын және теңізден бомбалау, сондай-ақ мобильдік әрекет ету күштерін пайдаланатын жаңартылған Duel Blade жоспары енгізілді. Құрылысы аяқталған немесе салынып жатқан базалық нысандар жаңартылған операциялық жоспар үшін қолдау базасы ретінде пайдаланылуы тиіс болды.

While the electronic barrier program in Laos became the most visible part of the anti infiltration program, the physical barrier project in South Vietnam was largely abandoned after 1968 in favor of mobile operations. The SPOS outlined in the original Dyemarker plan envisioned a virtual defensive wall stretching from the South China Sea to Dong Ha Mountain. The plan called for a fence, a line of twin steel apron and barbed steel tape, an anti personnel mine field, a passive sensor detection system, and another line of twin steel apron and barbed steel tape, to "trace" this path, providing a physical obstacle to enemy infiltration. Observation posts and towers would line the route, and six specifically designed strong points would be constructed, with associated battalion base areas. A combined force of a single US Marine Corps Regiment and a single ARVN Regiment were to man these positions. The 3rd Naval Construction Battalion designed fighting and living bunkers for the route, presenting them for tests and evaluation 1968, both in CONUS and in Vietnam. Also, 28 January 1968, COMUSMACV provided its own guidance for the planned creation of the ARVN Dyemarker Regiment. COMUSMACV envisioned a Regiment of 5 4 company Battalions and an Armored Cavalry Squadron. On 30 January, COMUSMACV informed the commander of III MAF of their proposed mission to augment the proposed ARVN force manning the barrier. The ARVN 2nd Regiment, of its 1st Infantry Division became earmarked for the barrier mission. On 29 October 1968, work was stopped on the physical SPOS barrier, by that time redesignated as Duel Blade, under MACV Planning Directive 10–67, citing changes in the overall force posture, both enemy and friendly. The physical barrier would be replaced by the revised Duel Blade plan of active resistance utilizing air strikes, artillery and naval bombardment and mobile reaction forces. Base sites already constructed or under construction were to be used as support bases for the revised operation plan.

Басқа қолданбалар

Иглу Уайттың негізгі мақсаты Хо Ши Мин жолындағы көлік қозғалысын бақылау болғанымен, DCPG миссиясы "тактикалық қолданудың кең ауқымына" арналған сенсорларды, сондай-ақ 1968 жылы "Жердегі тактикалық жүйені" қамту үшін кеңейтілді. Жердегі тактикалық жүйе, жердегі командирлерге шабуылдан қорғаныс базаларын және басқа да күзетілген аймақтарды қорғау құралы ретінде көзделді және ақырында Кхе Сан аймағында қолданылды. АҚШ шекара қызметінің АҚШ құрлық шекараларын қорғау әдісі ретінде сенсорлық жабдықты сынақтан өткергені де хабарланды. 1969 жылдың шілдесіне қарай Оңтүстік Вьетнамға тұрақтар мен мина қоюшы топтарға қарсы күресу мақсатында сенсорлық жабдықтар орналастырылды. Тәжірибе ретінде осы мәселеге 56 сенсор жұмсалды, алғашқы айда көліктердің жоғалуы 50 пайызға төмендеді.

Қорытынды

Американың әуедегі тыйым салу науқандарының мақсаты – Ханойды Оңтүстік Вьетнамдағы мақсаттарын қолдау үшін қанмен тым жоғары баға төлеуге мәжбүрлеу болған. Алайда, АҚШ бұл әрекетте сәтсіздікке ұшырады. PAVN/NLF өз күшін жалғастырып қана қоймай, қару-жарақ ағынының күшті қарсылығына қарамастан, екі ірі шабуылға (1968 жылғы Тет шабуылы және 1972 жылғы Нгуен Хуе шабуылы [Батыста Пасха шабуылы деп белгілі] ) және бір қарсы шабуылға (1971 жылғы Лам Сон 719 операциясына қарсы) ұшырды. Американдық стратегияның сәтсіздігіне себеп – инфильтрацияға қарсы науқандардың күштерге емес, көлік және жабдықтауға (екісі де сырттан әкелінген) бағытталғандығы болды. PAVN/NLF үшін қаза тапқандардың саны жоғары болды, бірақ Ханой осы бағаны төлеуге дайын және қабілетті болды. Жүйеге қатысты басты сын – оның 1972 жылғы Нгуен Хуе шабуылына дейін PAVN күштерінің жиналуын анықтамауы. Бұл сенсорлардың сенімділігіне және жалпы жүйенің тиімділігіне күмән тудырды. Тынық мұхиты әуе күштерінің бас штабы осы мәселе бойынша тергеу жүргізіп, «біздің бағалауларымыз қате болды» деп хабарлады. Алайда, есепте бұл кемшілік сенсорлардың өзінде емес, әуе күштерінің трассаның жеткілікті қамтуы бар деген жалған болжамында екені айтылды. Тыйым салу науқандары да қымбатқа түсті. «Игло Уайт» операциясын жүргізуге жылына шамамен бір миллиард доллар жұмсалды. Бұл шығынға тыйым салу науқандары кезінде жоғалған жүздеген ұшақтар мен оларды басқарған экипаждар кірмейді. Бүгінде ғалымдар электрондық кедергілер жүйесінің тиімділігі және оның басшылық еткен бомбалау науқандарының нәтижелері туралы әлі де келіспеушілікте. Соғыс кезінде және одан кейін АҚШ Әуе күштері жасаған қирату туралы мәлімдемелер бастапқыда шындыққа сәйкес деп қабылданды. Бұл ережеден жалғыз ерекшелік – ЦРУ болды, ол әуе күштерінің талаптарын 75 пайызға дейін төмендетті. Соғыс кезінде төрт жыл бойы Алдыңғы зерттеулер агенттігінің басшысы болған Томас С. Тейер, солтүстікке әкелінген жүктің тек жиырмадан бір бөлігі ғана Хо Ши Мин жолы арқылы оңтүстікке қарай жылжып, үштен екісі оңтүстіктегі майданға жеткенін сенді. Бірақ, жақында әуе күштерінің тарихшысы Эдуард Марк жүргізген жаңа зерттеу, Солтүстік Вьетнамға соғыс кезінде әкелінген жүк көліктері мен американдық ұшқыштар жойылған деп мәлімдегендері арасындағы байланысты анықтады. Коммунистік Вьетнам мұрағаттарына ғылыми зерттеулерге қол жеткізу американдық электрондық және әуе күш-жігерінің нақты тиімділігін (немесе оның болмауын) анықтауға көмектеседі.

The stated goal of the American aerial interdiction campaigns was to force Hanoi to pay too high a price in blood to make the continued support of its goals in South Vietnam tenable. In this effort, the U. S. failed. Not only were the PAVN/NLF able to continue their efforts, but they managed, under a deluge of ordnance, to launch two major offensives (the Tet Offensive in 1968 and the Nguyen Hue Offensive [known in the West as the Easter Offensive] in 1972) and a counteroffensive (against Operation Lam Son 719 in 1971). The key to the failure of the American strategy was that the anti infiltration campaigns targeted supplies and transportation (both of which were imported), instead of manpower. The price in casualties for the PAVN/NLF was high, but it was a price that Hanoi was able and willing to pay. Chief among the criticisms leveled against the system was its failure to detect the build up to PAVN's 1972 Nguyen Hue Offensive. This cast doubt not only on the trustworthiness of the sensors, but on the adequacy of the entire system. The headquarters of the Pacific Air Force launched an investigation of the apparent failure and reported that "our estimates were in error." The report went on to state, however, that the lapse was not the result any failure of the sensors themselves, but the Air Force's false assumption that the trail net had adequate coverage. The interdiction campaigns were also expensive. Igloo White cost around one billion dollars per year to operate. Those costs did not include the hundreds of aircraft lost during the interdiction campaigns or the crews that manned them. Scholars today remain divided on the merits of the electronic barrier system and the efficacy of the bombing campaigns that it directed. The claims of destruction made by the U. S. Air Force, both during and after the war, were originally taken as given. The only exception to this rule was at the CIA, which discounted Air Force claims at the time by as much as 75 percent. Thomas C. Thayer, chief of the Advanced Research Projects Agency for four years during the war, believed that only about one twentieth of the cargo imported into the north moved southward on the Ho Chi Minh Trail and that more than two thirds eventually reached the battlefields in the south. More recently however, a new study by Air Force historian Eduard Mark established a correlation between trucks imported into North Vietnam during the war and those that were claimed by the American pilots as destroyed. Access to communist Vietnamese archives to scholarly research may add to the true effectiveness (or lack thereof) of the American electronic and aerial effort.