Эбола вирусы: түлері, шығу тегі, адамға қауіптілігі. Қан қышу ауруын (EVD) қоздырғыш, Reston және Zaire түрлері туралы толық ақпарат. Вирустарды зерттеу.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирустың туысы
Genus of virus
Эболавирустың туысы (/i/'/b//oʊ//l//ə/ немесе /ə/'/b//oʊ//l//ə/,/v//aɪ//r//ə//s/; eeBOHlə немесе əBOHləVYrəs) Осы туыстың мүшелері эболавирустар деп аталады. Белгілі алты вирус түрі олардың алғаш рет анықталған аймақтарымен аталған: Бундибугио эболавирусы, Рестон эболавирусы, Судан эболавирусы, Тай орман эболавирусы (бастапқыда Кот-д'Ивуар эболавирусы), Заир эболавирусы және Бомбали эболавирусы. Соңғысы – жақында ғана аталған түр, ол Сьерра-Леонедегі Анголалық құйрықты жаргақтарынан (Angolan free tailed bats) оқшауланды. Эболавирустың туысының әр түрі бір вирусқа ие, олардың төртеуі адамдарда Эбола вирусы ауруын (ЭВД) тудырады, бұл өте жоғары өлім-жітім көрсеткіші бар геморрагиялық қызбаның бір түрі. Рестон вирусы басқа приматтарда ЭВД-ге себеп болады. Заир эболавирусы эболавирустардың арасында ең жоғары өлім-жітім деңгейіне ие және бұл туыстың алты белгілі түрі арасындағы ең көп таралу ошақтарына жауапты, соның ішінде 1976 жылғы Заирдегі және ең көп өлім-жітімге әкелген 2014 жылғы таралу ошақтарына. Эболавирустары алғаш рет 1976 жылдың маусымында Оңтүстік Суданда және 1976 жылдың тамызында Заирде ЭВД ошақтарынан кейін сипатталды. Эболавирусы деген атау 1976 жылғы ошақ орнына жақын орналасқан Заирдегі (қазіргі Демократиялық Республикалық Конго) Эбола өзенінен алынған. 2002 жылы атау Эболавирусына өзгертілді, ал 2010 жылы туысқа түзетулер енгізілді. Бұл топ сегменттелмеген, бір тізбекті теріс полюсті РНК (ssRNA) геномдарымен сипатталады, олар спиральді нуклеокапсидпен қоршалған. Филовирустар жеті түрлі белокты кодтайды: NP (нуклеопротеин), VP35 (полимераза кешенінің бөлігі), VP40 (матрицалық белок), GP (гликопротеин тікені), VP30 (транскрипцияны белсендіретін), VP42 (екінші матрицалық белок) және L (RdRp). Осы белоктардың ішінде GP және NP белоктары вирус кіруі мен көбеюі үшін маңызды. Зерттеулер sGP-нің иесінің иммундық жауабын бұзатынын және EBOV патогенезін күшейтетінін көрсетті. Вирустың ошақтар арасында қайда инкубацияланатынын және түрлер арасында қалай таралатынын түсіну адамдар мен басқа да приматтарды вирустан қорғауға көмектеседі. Зерттеушілер үш түрлі жеміс жейтін жаргақтарда – Франкеттің эполетті жеміс жейтін жаргағында (Epomops franqueti), балға бас жаргағында (Hypsignathus monstrosus) және кішкентай мойынды жеміс жейтін жаргағында (Myonycteris torquata) – Эбола вирусының генетикалық материалы, РНК тізбектері деп аталатын, немесе ауруға иммундық жауаптың белгілері табылды. Жаргақтарда ешқандай симптом байқалған жоқ. Бомбали эболавирусы (BOMV) Сьерра-Леонедегі кішкентай құйрықты жаргақтан (Chaerephon pumilus) және Анголалық құйрықты жаргақтан (Mops condylurus) оқшауланды. Олар Эболавирусының макропиноцитозды пайдаланып, ие жасушаларға енетінін анықтады. Макропиноцитоздың индукциясы Эбола вирустарын қабылдай алатын үлкен макропиноцитоздық эндосомалардың (макропиносомалардың) пайда болуына әкеледі. Бұл жаңалық Эболавирусының сұрыптау нексині 5 (SNX5) -пен бірлесіп локализациялануымен расталды, ол жаңадан пайда болған макропиносомалармен байланысатын перифериялық мембраналық ақуыздардың үлкен отбасынан тұрады, және вирус мембранасы эндосомалық мембранамен бірігіп, вирустың цитоплазмаға геномын шығаруына мүмкіндік береді.
The genus Ebolavirus (/i/'/b//oʊ//l//ə/ or /ə/'/b//oʊ//l//ə/,/v//aɪ//r//ə//s/; eeBOHlə or əBOHləVYrəs) The members of this genus are called ebolaviruses, The six known virus species are named for the region where each was originally identified: Bundibugyo ebolavirus, Reston ebolavirus, Sudan ebolavirus, Taï Forest ebolavirus (originally Côte d'Ivoire ebolavirus), Zaire ebolavirus, and Bombali ebolavirus. The last is the most recent species to be named and was isolated from Angolan free tailed bats in Sierra Leone. Each species of the genus Ebolavirus has one member virus, and four of these cause Ebola virus disease (EVD) in humans, a type of hemorrhagic fever having a very high case fatality rate. The Reston virus has caused EVD in other primates. Zaire ebolavirus has the highest mortality rate of the ebolaviruses and is responsible for the largest number of outbreaks of the six known species of the genus, including the 1976 Zaire outbreak and the outbreak with the most deaths (2014). Ebolaviruses were first described after outbreaks of EVD in southern Sudan in June 1976 and in Zaire in August 1976. The name Ebolavirus is derived from the Ebola River in Zaire (now the Democratic Republic of the Congo), near the location of the 1976 outbreak, In 2002, the name was changed to Ebolavirus and in 2010, the genus was emended. This order is characterized by non segmented, single stranded negative sense RNA ( ssRNA) genomes that are surrounded by a helical nucleocapsid. Filoviruses encode seven different proteins that include: NP (nucleoprotein), VP35 (part of the polymerase complex), VP40 (matrix protein), GP (glycoprotein spike), VP30 (transcription activator), VP42 (second matrix protein), and L (RdRp). Of these proteins, GP and NP proteins are crucial for viral entry and replication. Research has suggested that sGP is able to subvert the host immune response increasing the EBOV pathogenesis. Understanding where the virus incubates between outbreaks and how it is transmitted between species will help protect humans and other primates from the virus. The researchers found that bats of three species – Franquet's epauletted fruit bat (Epomops franqueti), the hammer headed bat (Hypsignathus monstrosus) and the little collared fruit bat (Myonycteris torquata) – had either genetic material from the Ebola virus, known as RNA sequences, or evidence of an immune response to the disease. The bats showed no symptoms themselves. The Bombali ebolavirus (BOMV) was isolated from the little free tailed bat (Chaerephon pumilus) and the Angolan free tailed bat (Mops condylurus) in Sierra Leone. They discovered that Ebolavirus uses macropinocytosis to enter the host cells. Induction of macropinocytosis leads to the formation of macropinocytosis specific endosomes (macropinosomes), which are large enough to accommodate Ebola virions. This discovery was proven by the fact that Ebolavirus co localizes with sorting nexin 5 (SNX5), which consists of a large family of peripheral membrane proteins that associate with newly formed macropinosomes. and the viral membrane fuses with the endosomal membrane, allowing the virus to release its genome into the cytoplasm.
Емдеу
Эбола вирусының өте қауіпті болуы және 90% өлім-жітім көрсеткішіне ие болуы емдеу әдістерінің аз болуының басты себебі. Оны зерттеу тек BSL 4 зертханасында ғана мүмкін, ал мұндай зертханалар өте шектеулі. Вирусты кеңіректе зерттеу үшін BSL 2 зертханалары нақты жұқпалы вирустың орнына пайдаланылатын жүйелерді қолдана алады. Ғалымдар жасушаға ену үшін қолданылатын бірдей гликопротеинге ие жалған типтерді пайдаланды. Сондай-ақ, зерттеу үшін Эболаға ұқсас, бірақ жұқпалы емес бөлшектерді қолданады. Эболаға қарсы вакцина іздеуі 1976 жылы оның алғаш рет анықталғаннан кейін бірден басталды. Қазіргі таңда FDA мақұлдаған тек екі препарат бар. Immazab 2020 жылдың қазан айында, ал Ebanga 2020 жылдың желтоқсан айында ресми түрде бекітілді. Екі препараттың арасындағы айырмашылық – Immazeb үш моноклональды антиденені, ал Ebanga бір моноклональды антиденені ғана қамтиды. Екі емнің де мақсаты вирустың жаңа жасушаға еніп, көбейе алмайтындай етіп, гликопротеинге шабуыл жасау. Бұл екі препараттан басқа, Эбола қоздырған құсу, қызба, диарея және кез келген ауырсыну сияқты симптомдарды басқару сияқты жалпы емдеу шаралары да бар.
The main reason that there are not many available treatments is that Ebola is such a severe virus, with a 90% fatality rate. It can only be explored in a BSL 4 laboratory which is very selective. In order for it to be studied more widely, BSL 2 laboratories have been able to use systems that are substitutes for the actual infectious virus. Scientists have used pseudo types that have the same glycoprotein on the surface that is used for entry into the host cell. They also use noninfectious Ebola like particles as a replacement system to study. The search for a vaccine for Ebola began immediately after it was first discovered in 1976. There are currently only two FDA approved drugs. In October 2020 Immazab was officially approved and in December 2020, Ebanga was also officially approved. The difference between the two treatments is that Immazeb uses three monoclonal antibodies whereas Ebanga only has one monoclonal antibody. Both of these treatments are designed to attack the glycoprotein in order to prevent the virus from entering a new host cell and replicating. Besides these two drugs, there is more general treatment care such as managing symptoms that are caused by Ebola such as vomiting, fever, diarrhea, and any pain.
Эволюция
Генетикалық өзгерістердің жылдамдығы жылына 8*10−4 құрайды, бұл адамдардағы А тұмауына қарағанда төрт есе баяу. Осы деректерге сүйенсек, Эбола және Марбург вирустары бірнеше мың жыл бұрын ортақ атадан тараған болуы мүмкін. 1995 және 1996 жылдары жасалған зерттеуде Эбола және Марбург вирустарының гендері нуклеотид деңгейінде шамамен 55%-ға, ал аминқышқылдары деңгейінде кем дегенде 67%-ға ерекшеленеді деген қорытындыға келген. Сол зерттеуде Эбола вирусының штаммдары нуклеотид деңгейінде шамамен 37–41%-ға, ал аминқышқылдары деңгейінде 34–43%-ға өзгеше екені анықталды. 1976 жылғы Ямбуки және 1995 жылғы Киквит індеттерінен алынған штаммдармен салыстырғанда, ЕБОВ штаммының нуклеотид деңгейінде шамамен 2%-ға жуық өзгеріс байқалды. Дегенмен, сүтқоректілерде табылған филовирустардың палеовирустары осы вирус тұқымдастығының кем дегенде ондаған миллион жыл бұрын пайда болғандығын көрсетеді.
Rates of genetic change are 8*10−4 per site per year and are thus one fourth as fast as influenza A in humans. Extrapolating backwards, Ebolavirus and Marburgvirus probably diverged several thousand years ago. A study done in 1995 and 1996 found that the genes of Ebolavirus and Marburgvirus differed by about 55% at the nucleotide level, and at least 67% at the amino acid level. The same study found that the strains of Ebolavirus differed by about 37–41% across the nucleotide level and 34–43% across the amino acid level. The EBOV strain was found to have an almost 2% change in the nucleotide level from the original 1976 strain from the Yambuki outbreak and the strain from the 1995 Kikwit outbreak. However, paleoviruses of filoviruses found in mammals indicate that the family itself is at least tens of millions of years old.
Ұйымдастыру және жалпы атаулар
Эбола вирусы туысы алты түрге жіктелген; алайда, номенклатурасы біршама даулы болып шықты, көптеген авторлар осы вирустарды атау кезінде түр атауларының орнына қолданыстағы атауларды пайдалануды жалғастыруда. Сондықтан, кеңінен қолданылатын қолданыстағы атаулар таксономиялық номенклатураның ресми бөлігі ретінде танылмайды. Атап айтқанда, "Эбола вирусы" ICTV-де ресми түрде мойындалмайды, олар тек Заир эболавирусы түрін пайдалануды және ұсынуды жалғастырады. Изоляттарды түрлі түрлерге жіктеу үшін шектік мән, әдетте, типтік штамммен салыстырғанда нуклеотид деңгейінде 30%-дан жоғары айырмашылықты құрайды. Егер вирус белгілі бір түрге жатса, бірақ нуклеотид деңгейінде типтік штаммнан 10%-дан артық ерекшеленсе, оны жаңа вирус деп атау ұсынылады. 2019 жылға дейін Эбола вирусының ешбір түрінде бірден артық "вирус" атауын алуға жеткілікті деңгейде ерекшеленетін мүшелер жоқ. Ағымдағы індеттен алынған Эбола вирусы геномдарының жақындағы талдауы адам геномында кездеспейтін үш қысқа ДНК тізбегінің бар екенін көрсетті, бұл нақты түрлердің тізбектерін анықтау диагностика және терапияны әзірлеу үшін пайдалы болуы мүмкін екенін ұсынады.
The genus Ebolavirus has been organized into six species; however, the nomenclature has proven somewhat controversial, with many authors continuing to use common names rather than species names when referring to these viruses. As such, the widely used common names are not formally recognized as part of the taxonomic nomenclature. In particular, "Ebola virus" does not have an official meaning recognized by ICTV, and rather they continue to use and recommend only the species designation Zaire ebolavirus. The threshold for putting isolates into different species is usually a difference of more than 30% at the nucleotide level, compared to the type strain. If a virus is in a given species but differs from the type strain by more than 10% at the nucleotide level, it is proposed that it be named as a new virus. as of 2019, none of the Ebolavirus species contain members divergent enough to receive more than one "virus" designation. A recent alignment free analysis of Ebola virus genomes from the current outbreak reveals the presence of three short DNA sequences that appear nowhere in the human genome, suggesting that the identification of specific species sequences may prove to be useful for the development of both diagnosis and therapeutics.