Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист (1904–1977)
American journalist (1904–1977)
МакКинлей Кантор (4 ақпан 1904 – 11 қазан 1977), шын аты Бенджамин МакКинлей Кантор. Оның анасы ағылшын, ирланд, шотланд және Пенсильвания голландтарының ұрпағынан шыққан. (Кейіннен МакКинлей Кантор «Жартылай еврей» атты жарық көрмеген роман жазды.) Кантордың әкесі жұмыс істеуде қиындыққа тап болып, Кантор туғанға дейін отбасын тастап кеткен. Оның анасы балаларымен бірге Вебстер-Ситидегі ата-анасы, Адам МакКинлей және оның әйелінің үйіне қайтып келді. Бала кезінде ол өзінің екінші есімін – МакКинлейді өзінің аты ретінде қолдана бастады. Ол оның жазылуын өзгертіп, «а» әрпін қосты, себебі оған шотланд тіліне тән дыбыс естіледі деп ойлады, және «Мак» немесе МакКинлей деп аталуды қалады. Ол жергілікті мектептерде оқыды және Кендалл Янг қоғамдық кітапханасын өзінің «университеті» деп сипаттады. Кантор өзінің «Көк түс» атты алғашқы әңгімесімен жазу байқауында жеңіске жетті. Оның немересі Том Шродер атасы туралы «Кездеспеген ең танымал жазушы: Менің отбасымның шын тарихы» атты өмірбаян жазды. (Blue Rider Press, 2016)
MacKinlay Kantor (February 4, 1904 – October 11, 1977), born Benjamin McKinlay Kantor, His mother was of English, Irish, Scottish, and Pennsylvania Dutch ancestry. (Later, MacKinlay Kantor wrote an unpublished novel called Half Jew.) Kantor's father had trouble keeping jobs and abandoned the family before Kantor was born. His mother returned to her parents in Webster City, Mr. and Mrs. Adam McKinlay, to live at their home with her children. As a child, the boy started using his middle name McKinlay as his given name. He changed its spelling, adding an "a", because he thought it sounded more Scottish, and chose to be called "Mack" or MacKinlay. He attended the local schools and described the Kendall Young Public Library as his "university". Kantor won a writing contest with his first story, "Purple". His grandson, Tom Shroder wrote a biography of his grandfather titled, The Most Famous Writer Who Ever Lived: A True Story of My Family. (Blue Rider Press, 2016)
Хикаялар, журналистика және роман
1928 жылдан 1934 жылға дейін Кантор өмір сүру үшін және отбасын қамтамасыз ету үшін, арзан басылым журналдарына көптеген әңгімелер жазды; бұл шығармаларға қылмыс оқиғалары мен құпиялар кірді. Ол өзінің алғашқы "Тапсырыс алынбады" және "Бенни үшін жаман түн" атты мақалаларын "Нағыз детективтер және құпия әңгімелер" басылымының редакторы Эдвин Бэрдке сатты. Ол сондай-ақ Детективтік әдебиет апталығына да жазған. Екі жыл ішінде ол 16 әңгіме мен сериялы романды "Детективтік әдебиет апталығының" редакторы Говард Блумфилдке сатты. Ол сондай-ақ кәсіби агент Сидни Сандерспен де жұмыс істеді. 1934 жылы белгілі бір табысқа қол жеткізген Кантор "жарқыраған журналдарға" (glossies) қысқа әңгімелер жібере бастады. 1935 жылы 24 тамызда Collier журналында жарияланған "Rogue's Gallery" оның ең жиі қайта басылатын әңгімесі болды. Осы онжылдықта Кантор алғаш рет Америка Азамат соғысы туралы жазды, оның романынан басталды – "Ұзақ есте сақтау" (1934), Геттисбург шайқасында өтеді. Айова штатында өскен Кантор бала кезінен бастап Азамат соғысы ардагерлерінің әңгімелерін тыңдап, көп уақыт өткізген. Оның шығармалары 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының өнер жарысындағы әдебиет сайысында да болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кантор Лос-Анджелестегі газеттің соғыс тілшісі ретінде Лондоннан хабарлаған. Бірнеше бомбалаушы ұшуларын жүргізгеннен кейін, ол бомбалаушының мұнаралық пулеметтерін пайдалану үшін оқуды сұрады және алды, бірақ ол қызметте болмағандықтан, бұл ережелерді бұзды. Кантор көптеген жарақат алған сарбаздармен сұхбат жасады, олардың ойлары мен идеялары кейінірек оның романына әсер етті. Кантор АҚШ әскерлерімен сұхбатқа қатысқанда, олардың көбі оған жалғыз мақсаты үйге аман-есен оралу екенін айтты. Ол протестанттық әншілердің: "Егер мен барлық сынақтар мен қиындықтарды жеңіп, осы әдемі жағалауда (жұмақта) аман қалсам, онда мен үшін даңқ болады!" – деген әнін еске түсірді. Кантор Еуропадағы әскери әуе көлігі (МАТ) соғыс театрынан оралды. Соғыстан кейін продюсер Сэмюэл Голдвин оған үйге оралған ардагерлер туралы сценарий жазуды тапсырды. Кантор "Мен үшін даңқ" (1945) деген атпен жарық көрген бос өлеңде роман жазды. Романның киноқұқығын сатылғаннан кейін Кантор фильмнің "Біздің өміріміздің ең жақсы жылдары" (1946) деген атпен шығарылғанына және сценарий авторы Роберт Шервудтың оқиғаның егжей-тегжейін өзгерткеніне көңілі қалды. Кантор Голдуинге ашуланып, Голливудтан кетіп қалды. Фильмнің алғашқы 15 секундында "МакКинлей Кантордың романы негізінде жазылған" деп жазылған, бірақ романдардың аты көрсетілмеген. Фильм жеті академиялық сыйлықты жеңіп алып, коммерциялық және сыншыл табысқа ие болды. 1948 жылдан бастап Кантор Нью-Йорк полициясымен (NYCPD) зерттеулер жүргізуді ұйымдастырды. Ол журналистерден басқа, полициямен бірге жүруге рұқсат етілген жалғыз азамат еді. Ол түнгі ауысымда жиі жүретін, 23-ші округте жұмыс істеген, оның аумағы жоғары Парк-авенюден Шығыс Гарлемге дейін созылып, тұрғындар мен табыстардың кең ауқымын қамтиды. Бұл тәжірибелер оның қысқа қылмыс романдарының көпшілігін, сондай-ақ 1950 жылы жарық көрген "Сигнал тридцать два" атты басты еңбегін, оның әйелі Айрин Лэйн Кантордың суретімен жариялады. Кантор Маккартидің өзіндік стилін қабылдауына әсер еткен үш негізгі әсердің бірі болды. Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ әскерімен болған кезінде Кантор 1945 жылы 14 сәуірде Бухенвальд концентрациялық лагерін азат еткен кезде оған кірді. Келесі онжылдықта бұл тәжірибе оның Андерсонвилл туралы зерттеулері мен жазуы туралы ақпарат берді (1955), оның Конфедерацияның әскери тұтқын лагері туралы романы. Германияда және одан кейін ол күрескен проблемалардың бірі Бухенвальдтың маңында тұратын бейбіт тұрғындар туралы қалай ойлау керектігі болды. Түсіну үшін күрескен кезде ол романға өз идеяларын енгізді, онда ол лагерьдегі офицерлерге қарағанда кейбір оңтүстік азаматтарын жанашырлықпен суреттеді. Ол 1956 жылы "Андерсонвилл" романы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Кантор 30-дан астам романын жазып, Америка Азамат соғысы тақырыбына жиі оралған. Ол Азамат соғысы жылдарында жас оқырмандарға арналған екі шығарма жазды: "Ли мен Грант Аппоматтокста" (1950) және "Геттисбург" (1952). 1960 жылы 22 қарашада шыққан Look журналында Кантор "Егер оңтүстік Азамат соғысында жеңіске жетсе" атты тарихи мәтін ретінде көркем әңгіме жариялады. Бұл кітаптың көпшілік назарына ұнағаны соншалық, ол 1961 жылы кітап болып басылып шықты. Бұл соғыс туралы көптеген басқа да тарихтардың бірі. Кантордың соңғы романы "Вэлли Фордж" (1975) болды.
From 1928 to 1934, Kantor wrote numerous stories for pulp fiction magazines, to earn a living and support his family; these works included crime stories and mysteries. He sold his first pulp stories, "Delivery Not Received" and "A Bad Night for Benny", to Edwin Baird, editor of Real Detective Tales and Mystery Stories. He also wrote for Detective Fiction Weekly. In two years, he sold 16 short stories and a serialized novel to Howard Bloomfield, editor of Detective Fiction Weekly. He also acquired a professional agent, Sydney Sanders. Achieving some success by 1934, Kantor began to submit short stories to the "slick magazines" (glossies). His "Rogue's Gallery", published in Collier on August 24, 1935, became his most frequently reprinted story. It was during this decade that Kantor first wrote about the American Civil War, beginning with his novel Long Remember (1934), set at the Battle of Gettysburg. As a boy and teenager in Iowa, Kantor had spent hours listening to the stories of Civil War veterans, and he was an avid collector of first hand narratives. His work was also part of the literature event in the art competition at the 1936 Summer Olympics. During World War II, Kantor reported from London as a war correspondent for a Los Angeles newspaper. After flying with some bombing missions, he asked for and received training to operate the bomber's turret machine guns, although he was not in service and this violated regulations. Kantor interviewed numerous wounded troops, whose thoughts and ideas inspired a later novel of his. When Kantor interviewed U. S. troops, many told him the only goal was to get home alive. He was reminded of the Protestant hymn: "When all my labors and trials are o'er / And I am safe on that beautiful shore [Heaven], O that will be / Glory for me!" Kantor returned from the European theater of war on military air transport (MAT). After the war, the producer Samuel Goldwyn commissioned him to write a screenplay about veterans returning home. Kantor wrote a novel in blank verse, which was published as Glory for Me (1945). After selling the movie rights to his novel, Kantor was disappointed that the film was released under the title The Best Years of Our Lives (1946), and that details of the story had been changed by the screenwriter Robert Sherwood. Kantor was said to have lost his temper with Goldwyn and walked off the Hollywood lot. The first 15 seconds of the movie note that it is "based upon a novel by MacKinlay Kantor", but the novel's title is not given. The film was a commercial and critical success, winning seven Academy Awards. Beginning in 1948, Kantor arranged an intensive period of research with the New York City Police Department (NYCPD). He was the only civilian other than reporters allowed to ride with police on their beat. He often rode on night shifts, working with the 23rd Precinct, whose territory ranged from upper Park Avenue to East Harlem, comprising a wide range of residents and incomes. These experiences informed most of his short crime novels, as well as his major work Signal Thirty Two, published in 1950 with jacket art by his wife Irene Layne Kantor. Kantor was one of three primary influences on McCarthy's adopting his unique style. During his assignment with the U. S. troops in World War II, Kantor entered the Buchenwald concentration camp as they liberated it on April 14, 1945. During the next decade, that experience informed his research for and writing of Andersonville (1955), his novel about the Confederate prisoner of war camp. One of the problems he struggled with in Germany and afterward was how to think of the civilians who lived near Buchenwald. As he struggled to understand, he developed ideas which he expressed in his novel, where he portrayed some civilian Southerners sympathetically, in contrast to officers at the camp. He won the Pulitzer Prize in 1956 for Andersonville. In writing more than 30 novels, Kantor often returned to the theme of the American Civil War. He wrote two works for young readers set in the Civil War years: Lee and Grant at Appomattox (1950) and Gettysburg (1952). In the November 22, 1960, issue of Look magazine, Kantor published a fictional account set as a history text, titled If the South Had Won the Civil War. This generated such a response that it was published in 1961 as a book. It is one of many alternate histories of that war. Kantor's last novel was Valley Forge (1975).
Фильмдер
Журналистика мен романдардан басқа, оның бірнеше романы басқа жазушылармен фильмдерге бейімделді. Кантор "Gun Crazy" (сондай-ақ "Deadly Is the Female") (1950) фильм-нуарының сценарийін жазған деп есептелді. Бұл фильм 1940 жылғы 3 ақпанда "The Saturday Evening Post" журналында жарияланған осы аттас қысқа әңгімесіне негізделген. Алайда, 1992 жылы Дальтон Трамбо "Gun Crazy" сценарийін жазғаны анықталды, себебі Голливудтың ондығына кіретін Трамбо "Америкаға қарсы қызметтер комитеті" (HUAC) алдында куәлік беруден бас тартқандықтан қара тізімге алынған болатын. Кантор Трамбоға төлемақысын жіберіп, оның өмір сүруіне көмектесті. Кантор "Еверглейдс арқылы жел" (1958) фильмінде түсті. "Менің соңымнан еріңдер, балалар!" (1966) фильмі оның "Құдай және Отаным" романының негізінде түсірілді.
In addition to journalism and novels, several of his novels were adapted for films by other writers. Kantor was credited as writing the screenplay for Gun Crazy (a. k. a. Deadly Is the Female) (1950), a film noir. It was based on his short story by the same name, published February 3, 1940, in The Saturday Evening Post. However, in 1992, it was revealed that Dalton Trumbo had written the Gun Crazy screenplay, as Trumbo, one of the Hollywood Ten, had been blacklisted as a result of his refusal to testify before the House Un American Activities Committee (HUAC) hearings. Kantor passed his payment on to Trumbo to help him survive. Kantor acted in the film Wind Across the Everglades (1958). The film Follow Me, Boys! (1966) was based on his novel God and My Country.
Баспа ісі
Ол жеке баспа үйін құрып, 1930-жылдары мен 1940-жылдары бірнеше еңбегін шығарды.
He established his own publishing house, and published several of his works in the 1930s and 1940s.
Өлім
Кантор 1977 жылы 73 жасында Флорида штатының Сарасота қаласындағы үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды.
Kantor died of a heart attack in 1977, aged 73, at his home in Sarasota, Florida.