Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы (1899–1985)
American writer (1899–1985)
Элвин Брукс Уайт (11 шілде 1899 – 1 қазан 1985) Элвиннің үлкен ағасы Стэнли Харт Уайт, ландшафт архитектурасының профессоры және тік бақтың авторы, Е. Б. Уайтқа оқуға және табиғатты зерттеуге үйретті. Корнелл университетінде оқығанда Уайт Студенттік армия дайындық корпусында (SATC) қысқа ғана уақытқа қатардағы сарбаз болды. 1918 жылдың басында Соғыс министрлігі Еуропадағы соғысқа сарбаздарды дайындауды жеделдету үшін SATC құрды. Студенттер әскери дайындықпен бірге колледж курстарын оқуын жалғастырды. Резервтік офицерлер дайындық корпусынан (ROTC) ерекшелігі, SATC студенттері кампуста тұруға және барлық тамақтарын кампуста ішуге міндетті болды, сондай-ақ оқу мен дайындыққа қатаң әскери кестеге бағынды. Олар демалыс күндері кампустан тысқа шығу үшін рұқсат қағазын алуға да тиіс болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін SATC бағдарламасы 1918 жылдың желтоқсанында таратылды және Уайт әскерде қызмет етпеді. 1921 жылы Уайт Корнелл университетін Бакалавр дәрежесімен бітірді. Корнеллде ол «Энди» деген лақап атқа ие болды, онда дәстүр бойынша, Корнеллдің негізін қалаушы Эндрю Диксон Уайттың құрметіне аты Уайт болатын кез келген ер адам студентке осы лақап беріледі. Ол сыныптасы Эллисон Данцигпен бірге «The Cornell Daily Sun» газетінің редакторы болып жұмыс істеді, кейіннен ол «The New York Times» газетінде спорт жазушысы болды. Корнелл университетінің студенті ретінде Уайт «Алеф Самах», «Quill and Dagger» және «Phi Gamma Delta» студенттік ұйымдарының мүшесі болды.
Elwyn Brooks White (July 11, 1899 – October 1, 1985) Elwyn's older brother Stanley Hart White, known as Stan, a professor of landscape architecture and the inventor of the vertical garden, taught E. B. White to read and explore the natural world. While attending Cornell University, White was very briefly a private in the Student Army Training Corps (SATC). In early 1918, the War Department created the SATC to hasten the training of soldiers for the war in Europe. Students continued to take college courses while training for the army. Unlike the Reserve Officers' Training Corps (ROTC), SATC students were required to live and take all meals on campus and adhered to a strict military schedule of study and training. They also required a pass to go off campus on weekends. Following the end of World War I, the SATC program was disbanded in December 1918, and White did not serve with the active armed forces. In 1921, White graduated from Cornell University with a Bachelor of Arts degree. At Cornell, he obtained the nickname "Andy", where tradition confers that moniker on any male student whose surname is White after Cornell co founder Andrew Dickson White, and worked as editor of The Cornell Daily Sun with classmate Allison Danzig, who later became a sportswriter for The New York Times. As a Cornell University student, White was a member of Aleph Samach, Quill and Dagger, and Phi Gamma Delta fraternity.
Мансап
Корнелл университетін бітіргеннен кейін Уайт 1921 және 1922 жылдары United Press, кейін United Press International және American Legion News Service баспасөз қызметтерінде жұмыс істеді. 1922 жылдың қыркүйегінен 1923 жылдың маусымына дейін ол «Сиэтл Таймс» газетінде жас тілші болды. Бір күні, Уайт мақала жазуда қиналғанда, «Таймс» редакторы: «Сөздерді ғана айт» деді. Уайт «Таймс» газетінен жұмыстан босатылып, кейін Аляскадағы өрт сөндіру кемесінде жұмыс істегенге дейін бәсекелес «Сиэтл Пост-Интеллигенсер» газетіне жазды. Содан кейін ол Франк Симан жарнама агенттігінде шамамен екі жыл өндіріс көмекшісі және мәтін жазушы болып жұмыс істеді, ал 1924 жылы Нью-Йорк қаласына оралды. 1925 жылы «Нью-Йоркер» журналы құрылғаннан кейін Уайт журналға қолжазбаларын жіберуді бастады. Әдеби редактор Кэтрин Ангел бас редактор және негізін қалаушы Гарольд Росске Уайтты штат жазушысы ретінде жұмысқа алуды ұсынды. Дегенмен, Уайтты кеңседе кездесуге көндіруге айлар, ал оны кеңседе жұмыс істеуге көндіруге апталар кетті. Ақырында ол бейсенбі күндері кеңседе жұмыс істеуге келісті. Уайт 1925 жылы «Нью-Йоркер» журналында өзінің алғашқы мақаласын жариялады, содан кейін 1927 жылы штатқа қосылды және дерлік алты онжылдық бойы журналға жазуын жалғастырды. Оның эсселері мен авторсыз «Ескертпелер мен пікірлер» бөлімдері үшін ең танымал болды, ол біртіндеп журналдың ең маңызды авторына айналды. «Нью-Йоркер» журналындағы еңбек жолының басынан соңына дейін ол журналдың «Жаңалықтар» деп аталатын, әртүрлі тақырыптар бойынша, көптеген дереккөздерден алынған ерекше сөздерге қысқа, әзілді пікірлерді жиі жазатын. 1938 жылдан 1943 жылға дейін «Харперс» журналында баған жазды. 1949 жылы Уайт «Here Is New York» атты қысқа кітап жариялады, ол «Holiday» журналы үшін жазуға шақырылған мақаласының негізінде жазылған. Редактор Тед Патрик Уайтқа эссе жазу туралы ұсыныс жасады, оған бұл қызықты болады деді. «Жазу ешқашан ‘қызықты’ болмайды», - деп жауап берді Уайт. Бұл мақалада автор қала тұрғындарына «жалғыздық пен жеке өмірдің сыйы» сыйлайтын қалаға деген құрметін көрсетеді. Ол өзі сүйетін қаланы құртуға қабілетті күштер туралы қараңғы оймен аяқталады. Бұл «махаббат хаты» 1999 жылы оның 100 жылдығына орай оның күйеу баласы Роджер Ангелдің кіріспесімен қайта басылды. 1959 жылы Уайт «Стильдің элементтері» кітабын өңдеп, жаңартты. Америкалық ағылшын тілінде жазатын авторларға арналған грамматикалық және стильдік нұсқаулықтың бұл оқулығы алғаш рет 1918 жылы Уайттың Корнелл университетіндегі профессоры Уильям Стронк-младший жазып, жариялаған. Уайттың кітапты қайта өңдеуі өте жақсы қабылданды, ал кейін 1972, 1979 және 1999 жылдары жаңа басылымдары жарық көрді. Майра Калман 2005 жылы шыққан басылымның суреттерін салды. Сол жылы Нью-Йорк композиторы Нико Мюлли кітап негізінде қысқа операны көрсетті. Бұл кітап студенттер мен жазушылар үшін стандартты құрал болып табылады және көптеген композиция сабақтарында міндетті оқу болып саналады. «Стильдің элементтерінің» толық тарихы Марк Гарвидің «Стильденген: Strunk & White-тың стильдің элементтерінің сәл мазасыз тарихы» кітабында егжей-тегжейлі сипатталған. 1978 жылы Уайт «хаттары, эсселері және барлық еңбектері үшін» ерекше Пулитцер сыйлығымен марапатталды. Ол 1963 жылы Президенттік бостандық медалін және Америка Құрама Штаттарындағы әртүрлі әдеби қоғамдардың құрметті мүшелігін алды. 1973 жылы «Оскар» сыйлығына ұсынылған канадтық анимациялық қысқа фильм «Бір-бірінен бөлінген отбасы» Уайттың айтуымен және оның сол аттас қысқа әңгімесіне негізделген.
After graduating from Cornell, White went to work for the United Press, later United Press International, and the American Legion News Service in 1921 and 1922. From September 1922 to June 1923, he was a cub reporter for The Seattle Times. On one occasion, when White was stuck writing a story, a Times editor said, "Just say the words." White was fired from the Times and later wrote for the rival Seattle Post Intelligencer before a stint in Alaska on a fireboat. He then worked for almost two years with the Frank Seaman advertising agency as a production assistant and copywriter before returning to New York City in 1924. In 1925, after The New Yorker was founded, White began submitting manuscripts to the magazine. Katharine Angell, the literary editor, recommended to editor in chief and founder Harold Ross that White be hired as a staff writer. However, it took months to convince White to attend a meeting at the office and additional weeks to convince him to work on the premises. He eventually agreed to work in the office on Thursdays. White published his first article for The New Yorker in 1925, then joined the staff in 1927, and continued to write for the magazine for nearly six decades. Best recognized for his essays and unsigned "Notes and Comment" pieces, he gradually became the magazine's most important contributor. From the beginning to the end of his career at The New Yorker, he frequently provided what the magazine calls "Newsbreaks", which were short, witty comments on oddly worded printed items from many sources, under various categories, such as "Block That Metaphor." He also was a columnist for Harper's Magazine from 1938 to 1943. In 1949, White published Here Is New York, a short book based on an article he had been commissioned to write for Holiday. Editor Ted Patrick approached White about writing the essay, telling him it would be fun. "Writing is never 'fun'", White replied. That article reflects the writer's appreciation of a city that provides its residents with both "the gift of loneliness and the gift of privacy." It concludes with a dark note touching on the forces that could destroy the city that he loved. This prescient "love letter" to the city was re published in 1999 on his centennial with an introduction by his stepson, Roger Angell. In 1959, White edited and updated The Elements of Style. This handbook of grammatical and stylistic guidance for writers of American English was first written and published in 1918 by William Strunk Jr., one of White's professors at Cornell. White's reworking of the book was extremely well received, and later editions followed in 1972, 1979, and 1999. Maira Kalman illustrated an edition in 2005. That same year, Nico Muhly, a New York City composer, premiered a short opera based on the book. The volume is a standard tool for students and writers and remains required reading in many composition classes. The complete history of The Elements of Style is detailed in Mark Garvey's Stylized: A Slightly Obsessive History of Strunk & White's The Elements of Style. In 1978, White was awarded a special Pulitzer Prize, citing "his letters, essays and the full body of his work". He also received the Presidential Medal of Freedom in 1963 and honorary memberships in a variety of literary societies throughout the United States. The 1973 Oscar nominated Canadian animated short The Family That Dwelt Apart is narrated by White and is based on his short story of the same name.
Балалар кітаптары
1930 жылдардың соңында Уайт өзінің немересі Дженис Харт Уайт үшін балалар әдебиетіне көшті. Оның алғашқы балалар кітабы «Стюарт Литтл» 1945 жылы, ал «Шарлоттаның торы» 1952 жылы жарық көрді. «Стюарт Литтл» бастапқыда әдеби ортада жылы қабылданбады. Дегенмен, екі кітап та жоғары бағаланды, ал «Шарлоттаның торы» Америка кітапханалар қауымдастығынан Ньюбери сыйлығының иегері атанды, бірақ Энн Нолан Кларктың «Андтардың құпиясы» кітабына қарағанда Ньюбери медаліне ие бола алмады. 1970 жылы Уайт АҚШ-тың кәсіби балалар кітапханашыларынан Лора Ингаллс Уайлдер медалін алды. Бұл жүлде оның балалар әдебиетіне қосқан маңызды және ұзақ мерзімді үлесін таныды. Бірақ 1929 жылы Кэтрин Ангелдің ажырысуына себеп болған махаббат оқиғасынан кейін, олар Уайтпен үйленді. Олардың Жоел Уайт есімді ұлы болды, ол кеме жасаушы және қайық құрастырушы болды, кейін Мэн штатындағы Бруклиндегі Бруклин қайық құрастыру шеберханасының иесі атанды. Кэтриннің алғашқы некесінен туған ұлы Роджер Ангелл ондаған жылдар бойы «Нью-Йоркер» журналының көркем әдебиет редакторы болып жұмыс істеді және журналдың бейсбол туралы жазатын жазушысы ретінде кеңінен танылды. «Шарлоттаның торы» кітабына жазған алғы сөзінде Кейт ДиКамилло Уайттың: «Мен кітаптарда айтқым келетіннің бәрі, ең бастысы – мен әлемді жақсы көремін» деген сөзін келтіреді. Уайт жануарларды, фермаларды және шаруашылық құралдарын, жыл мезгілдерін және ауа райының түрлерін ұнататын. Джеймс Турбер Уайтты жарнаманы ұнатпайтын, тыныш адам деп сипаттады және ол «Нью-Йоркерде» жұмыс істеген кезінде, таныс емес келушілерден қашу үшін кеңсесінен өрт сөндіру баспалдағы арқылы жақын маңдағы Шраффттың филиалына шығып отыратын: мәтін=Біздің көпшілігіміз, әлсіз қызығушылық пен терең мойынсынудан туған сыпайылықтан, күлімдеген бейтанысқа қарсы шығуға дайындықпен және қатып қалған күлімдеумен шығамыз, бірақ Уайт әрқашан өрт сөндіру баспалдағына жүгінетін. Ол қабылдау бөлмесіндегі адамнан, интервьюерден, фотографтан, микрофоннан, трибунадан, әдеби шайдан және Stork клубынан аулақ болды. Оның өмірі – өзінің өмірі. Мен білетін, Алгонкин лоббисінен немесе Джек пен Чарлидің үстелдері арасынан жүріп, тек достары ғана танитын жалғыз белгілі жазушы ол.
In the late 1930s, White turned his hand to children's fiction on behalf of a niece, Janice Hart White. His first children's book, Stuart Little, was published in 1945, and Charlotte's Web followed in 1952. Stuart Little initially received a lukewarm welcome from the literary community. However, both books went on to receive high acclaim, and Charlotte's Web won a Newbery Honor from the American Library Association, though it lost out on winning the Newbery Medal to Secret of the Andes by Ann Nolan Clark. White received the Laura Ingalls Wilder Medal from the U. S. professional children's librarians in 1970. It recognized his "substantial and lasting contributions to children's literature." But in 1929, after an affair that led to Katharine Angell's divorce, she and White were married. They had a son, Joel White, a naval architect and boat builder, who later owned Brooklin Boat Yard in Brooklin, Maine. Katharine's son from her first marriage, Roger Angell, spent decades as a fiction editor for The New Yorker and was well known as the magazine's baseball writer. In her foreword to Charlotte's Web, Kate DiCamillo quotes White as saying, "All that I hope to say in books, all that I ever hope to say, is that I love the world." White also loved animals, farms and farming implements, seasons, and weather formats. James Thurber described White as a quiet man who disliked publicity and who, during his time at The New Yorker, would slip out of his office via the fire escape to a nearby branch of Schrafft's to avoid visitors he didn't know: text=Most of us, out of a politeness made up of faint curiosity and profound resignation, go out to meet the smiling stranger with a gesture of surrender and a fixed grin, but White has always taken to the fire escape. He has avoided the Man in the Reception Room as he has avoided the interviewer, the photographer, the microphone, the rostrum, the literary tea, and the Stork Club. His life is his own. He is the only writer of prominence I know of who could walk through the Algonquin lobby or between the tables at Jack and Charlie's and be recognized only by his friends.|author=James Thurber|title=E. B. W.|source="Credos and Curios"
Өлім
Уайт өмірінің кейінгі жылдарында Альцгеймер ауруына шалдықты. Ол 1985 жылғы 1 қазанда Мэн штатының Солтүстік Бруклин қаласындағы шаруашылық үйінде қайтыс болды. Ол 1977 жылы қайтыс болған Кэтриннің қасындағы Бруклин зиратына жерленген.
Later in life, White developed Alzheimer's disease. He died on October 1, 1985, at his farm home in North Brooklin, Maine. He is buried in the Brooklin Cemetery beside Katharine, who died in 1977.
Мұра
Е. Б. Уайт атындағы дауыстап оқу сыйлығы Балалар кітап сатушылар қауымдастығы (АВК) тарапынан Е. Б. Уайттың туындылары қалыптастырған жалпыға ортақ дауыстап оқу стандарттарын сақтайтын кітаптарды марапаттау үшін беріледі.
The E. B. White Read Aloud Award is given by The Association of Booksellers for Children (ABC) to honor books that its membership feel embodies the universal read aloud standards that E. B. White's works created.