Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық моральдық және әлеуметтік философ (1902–1983)
American moral and social philosopher (1902–1983)
Эрик Хоффер (25 шілде 1902 – 21 мамыр 1983) – американдық моральдық және әлеуметтік философ. Ол он кітаптың авторы және 1983 жылғы ақпанда Президенттің "Азаттық медалімен" марапатталды. Оның алғашқы кітабы "Шын жүрекпен сенуші" (1951) классикалық туынды ретінде танылды, ғалымдар мен қарапайым оқырмандардың жоғары бағасын алды, алайда Хоффер "Өзгерістің сынағы" (1963) өзінің ең керемет еңбегі деп есептеді. Эрик Хоффер атындағы кітап сыйлығы – оның құрметіне орнатылған халықаралық әдеби жүлде. Берклидегі Калифорния университеті Хоффердің есімімен жыл сайын әдеби сыйлық тартады.
Eric Hoffer (July 25, 1902 – May 21, 1983) was an American moral and social philosopher. He was the author of ten books and was awarded the Presidential Medal of Freedom in February 1983. His first book, The True Believer (1951), was widely recognized as a classic, receiving critical acclaim from both scholars and laymen, although Hoffer believed that The Ordeal of Change (1963) was his finest work. The Eric Hoffer Book Award is an international literary prize established in his honor. The University of California, Berkeley awards an annual literary prize named jointly for Hoffer.
Ерте өмір
Хоффердің ерте өмірінің көптеген жайттары расталмаған, бірақ өзі туралы жазғандарында Хоффер 1902 жылы туғанын айтқан. Оның ата-анасы Эльзастан келген шаруалар, сол кезде ол Императорлық Германияның құрамында болған. Бес жасқа келгенде Хоффер ағылшын және ата-анасының ана тілі – неміс тілінде оқи білген. Бес жасында анасы оны құшақтап баспалдақтан құлап кеткен. Кейін ол былай деп есіне алды: «Мен жеті жасымда көзімді жоғалттым. Одан екі жыл бұрын анам мен мен баспалдақтан құлап қалдық. Ол жазыла алмады және құлағаннан кейін екінші жылы қайтыс болды. Мен көзімді жоғалттым, сондай-ақ бір уақытқа есте сақтау қабілетім де нашарлады». Хоффер өмірі бойы айқын неміс акцентімен сөйледі және тілді жетік білді. Оны Германиядан келген Марта атты туысы немесе үй қызметшісі тәрбиеледі. Оның көзі 15 жасында түсініксіз себеппен қайта көріне бастады. Ол оны қайтадан жоғалтып алудан қорқып, мүмкіндігінше көп оқыды. Оның көзі толыққандай қалпына келді, бірақ Хоффер кітап оқуға деген құштарлығын ешқашан тастамады. Хоффердің әкесі де оның жас кезінде қайтыс болды. Жер жасаушылар одағы Кнут Хоффердің қосылу рәсіміне қаржы жұмсады және Хофферге 300 доллар көлемінде сақтандыру ақысын берді. Ол Лос-Анджелеске автобуспен сапар шекті және келесі 10 жылды, ол есте сақтағандай, «жерді шарлап, аштықтан қашып, әлемге қайғырылып» өткізді. Хоффер ақырында Скид-Роуға келді, онда оқыды, кейде жазды және кездейсоқ жұмыстар істеді. Ол Скид-Роудан кетіп, Калифорниядағы егін жинау маусымында көшпенді жұмысшы болды. Ол жұмыс істейтін жердегі кітапханадан кітапхана билетін алды және уақытын «кітаптар мен сауда орындарының арасында» өткізді. Ол сондай-ақ тауларда алтын іздеді. Қысқа толы үйде ол Мишель де Монтеннің «Эсселерін» оқыды. Монтен Хофферге терең әсер етті, және Хоффер оған жиі сілтеме жасады. Ол сондай-ақ Американың төменгі топтарына деген құрметін дамытты, олардың «көптеген таланттарға толы» екенін айтты.
Many elements of Hoffer's early life are unverified, but in autobiographical statements, Hoffer claimed to have been born in 1902 His parents were immigrants from Alsace, then part of Imperial Germany. By age five, Hoffer could already read in both English and his parents' native German. When he was five, his mother fell down the stairs with him in her arms. He later recalled, "I lost my sight at the age of seven. Two years before, my mother and I fell down a flight of stairs. She did not recover and died in that second year after the fall. I lost my sight and, for a time, my memory." Hoffer spoke with a pronounced German accent all his life, and spoke the language fluently. He was raised by a live in relative or servant, a German immigrant named Martha. His eyesight inexplicably returned when he was 15. Fearing he might lose it again, he seized on the opportunity to read as much as he could. His recovery proved permanent, but Hoffer never abandoned his reading habit. Hoffer was a young man when he also lost his father. The cabinetmaker's union paid for Knut Hoffer's funeral and gave Hoffer about $300 insurance money. He took a bus to Los Angeles and spent the next 10 years wandering, as he remembered, “up and down the land, dodging hunger and grieving over the world.” Hoffer eventually landed on Skid Row, reading, occasionally writing, and working at odd jobs. He left Skid Row and became a migrant worker, following the harvests in California. He acquired a library card where he worked, dividing his time "between the books and the brothels." He also prospected for gold in the mountains. Snowed in for the winter, he read the Essays by Michel de Montaigne. Montaigne impressed Hoffer deeply, and Hoffer often made reference to him. He also developed a respect for America's underclass, which he said was "lumpy with talent."
Мансап
Ол "Жас Хэнк өміріндегі төрт жыл" романы мен "Шанс және мистер Кунзе" повесін жазды, екеуі де ішінара өмірбаяндық. Сонымен қатар, ол федералды еңбек лагеріндегі тәжірибесіне негіделген "Жолдастар мен жаңашылдар" атты ұзақ мақала жазды. Ол ешқашан толық жарияланбады, бірақ ол танымал болғаннан кейін Harper's Magazine журналында оның қысқартылған нұсқасы жарық көрді. Хоффер Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 40 жасында АҚШ армиясына қосылуға тырысты, бірақ ішкі жарықтан (кілегейден) ауырғандықтан қабылданбады. Оның орнына, 1943 жылы Сан-Франциско портында деңгейші болып жұмыс істей бастады. Сол кезде ол қаламқап ұстап, жазумен шұғылдана бастады. Хоффер 1964 жылы портты тастап, көп ұзамай Берклидегі Калифорния университетінде доцент болып жұмыс істеді. Кейіннен ол 1970 жылы қоғамдық өмірден шығып, зейнетке шықты. "Мен бастаған жеріме қайта оралып, тығыламын", - деді ол. "Мен жұртқа танымал немесе ешкімнің өкілі болғым келмейді. Кез келген адам пойызға міне алады, бірақ ақылды адам ғана қайда түсу керектігін біледі."
He wrote a novel, Four Years in Young Hank's Life, and a novella, Chance and Mr. Kunze, both partly autobiographical. He also penned a long article based on his experiences in a federal work camp, "Tramps and Pioneers." It was never published, but a truncated version appeared in Harper's Magazine after he became well known. Hoffer tried to enlist in the U. S. Army at age 40 during World War II, but he was rejected due to a hernia. Instead, he began work as a longshoreman on the docks of San Francisco in 1943. At the same time, he began to write seriously. Hoffer left the docks in 1964, and shortly after became an adjunct professor at the University of California, Berkeley. He later retired from public life in 1970. “I'm going to crawl back into my hole where I started,” he said. “I don't want to be a public person or anybody's spokesman Any man can ride a train. Only a wise man knows when to get off.”
Ол 1983 жылы 80 жасында Сан-Францискодағы үйінде дүние салды.
He died at his home in San Francisco in 1983 at the age of 80.
Жұмысшы таптың түп-тамыры
Хоффердің қарапайым өсіп-өнген ортасы мен жұмысшы табының шаруасы оған үлкен әсер етті, ол онда адамзаттың зор мүмкіндіктерін көріп тұрды. 1941 жылы Маргарет Андерсонға жазған хатында ол: "Мен жүк күту кезінде теміржол станцияларында, жүк машинасы күту кезінде далада және түскі астан кейін жазамын. Қалалар тым алаңдатады" деп жазды. Ол бір рет: "Менің жазуым – менің өмірімнен туындайды, дәл ағаштан өскен бұтақтай" деді. Оны зиялы десе, ол өзін қарапайым портовый жұмысшы екенін қатысты айтты. Кейбір авторлар Хофферді "портовый философ" деп атады.
Hoffer was influenced by his modest roots and working class surroundings, seeing in it vast human potential. In a letter to Margaret Anderson in 1941, he wrote: "My writing is done in railroad yards while waiting for a freight, in the fields while waiting for a truck, and at noon after lunch. Towns are too distracting." He once remarked, "my writing grows out of my life just as a branch from a tree." When he was called an intellectual, he insisted that he simply was a longshoreman. Hoffer has been dubbed by some authors a "longshoreman philosopher."
Жеке өмір
Хоффер жалғыз бала болған және ешқашан үйленбеген. Ол Лили Фабилли Осборннан Эрик Осборн есімді ұл тауып алды, ол 1955 жылы дүниеге келді және Лили Осборн мен оның күйеуі Селден Осборн тәрбиеледі. Лили Фабилли Осборн Хоффермен оның күйеуі арқылы танысқан, ол да портовый жұмысшы және Хоффердің танысы болған. Осыған қарамастан, Селден Осборн мен Хоффер жақсы қарым-қатынаста болды. Ол Бронкста туып өскенін айтқанмен, Бронкс акценті болмады. Оның сүйіктісі және мұрагері Лили Фабилли Хофферді әрдайым иммигрант деп ойлаған. Оның ұлы Эрик Фабилли Хоффердің өмірі Б. Травеннің өмірімен салыстырылуы мүмкін екенін айтты және Хоффердің ерте өмірін зерттеу үшін генеалог жалдауды қарастырды, бірақ Хоффер оған: «Расында білгің келеді?» деп жауап берді. Пескадеро жер иесі және Фабиллилердің отбасы досы Джо Глэдстон Хоффердің ерте өмірі туралы айтқандарына сенбейтінін айтты: «Мен оның бір сөзіне де сенбеймін». Бүгінгі күнге дейін Хофферді жастығында білген адамдар табылмады, сондай-ақ оның ата-анасы туралы да, тіпті Хоффердің өзінің қырық жасқа дейінгі өмірі туралы да ешқандай жазбалар жоқ, оның есімі санақта пайда болғанға дейін.
Hoffer, who was an only child, never married. He fathered a child with Lili Fabilli Osborne, named Eric Osborne, who was born in 1955 and raised by Lili Osborne and her husband, Selden Osborne. Lili Fabilli Osborne had become acquainted with Hoffer through her husband, a fellow longshoreman and acquaintance of Hoffer's. Despite this, Selden Osborne and Hoffer remained on good terms. He claimed to have been born and raised in the Bronx but had no Bronx accent. His lover and executor Lili Fabilli stated that she always thought Hoffer was an immigrant. Her son, Eric Fabilli, said that Hoffer's life might have been comparable to that of B. Traven and considered hiring a genealogist to investigate Hoffer's early life, to which Hoffer reportedly replied, "Are you sure you want to know?" Pescadero land owner Joe Gladstone, a family friend of the Fabilli's who also knew Hoffer, said of Hoffer's account of his early life: "I don't believe a word of it." To this day, no one ever has claimed to have known Hoffer in his youth, and no records apparently exist of his parents, nor indeed of Hoffer himself until he was about forty, when his name appeared in a census.
Шынайы иманды
Хоффер 1951 жылы өзінің алғашқы кітабы – «Нағыз сенуші: жаппай қозғалыстардың мәні туралы ойлар» кітабының жарық көргенімен көпшілік назарына түсті. Кітапта алғы сөз бен 125 бөлім бар, олар 18 тарауға бөлінген. Хоффер «жаппай қозғалыстар» құбылысын талдайды, бұл терминді революциялық партияларға, ұлтшылдық және діни қозғалыстарға қолданады. Ол өзінің негізгі тұжырымын 113-тармақта былай қорытындылайды: «Қозғалысты сөз шебері бастайды, фанатиктер іске асырады, ал іс-қимыл адамы нығайтады». Хоффердің пікірінше, діни, әлеуметтік немесе ұлттық болсын, фанатикалық және экстремистік мәдени қозғалыстар, көптеген адамдар өз жеке өмірінің мәнсіз немесе бұзылған деп санайтын кезде, радикалды өзгерістерді талап ететін қозғалысқа қосылғанда туындайды. Бірақ бұл топтың нағыз тартымдылығы – жеке үміттерді іске асыру емес, өзінен қашу: «Жаппай қозғалыс өзін-өзі жетілдіруге ұмтылысты қанағаттандыра алмағандықтан емес, өзінен бас тарту құмарлығын қанағаттандыра алатындықтан жақтастарды тартады және ұстап тұрады». Хоффер сондай-ақ жаппай қозғалыстардың тартымдылығы өзара алмастырылатынын айтады: мысалы, 1920-1930 жылдардағы Германияда коммунистер мен ұлттық социалистер формальды түрде жау болған, бірақ кейде бір-бірінің мүшелерін қабылдаған, себебі олар бірдей шеттетілген, ашулы, көңілі толмаған адамдар үшін бәсекелестік еткен. Хоффер «нағыз сенуші» үшін нақты сенімдер автономды өзіндік жүктемеден құтылудан кем маңызды емес екенін көрсетеді. Гарвард тарихшысы Артур М. Шлезингер кіші «Нағыз сенуші» кітабы туралы былай деді: «Жаппай қозғалыстардың мәнін зерттейтін бұл керемет және түпнұсқалық зерттеу – әлеуметтік ой-өрісімізге құнды үлес».
Hoffer came to public attention with the 1951 publication of his first book, The True Believer: Thoughts on the Nature of Mass Movements, which consists of a preface and 125 sections, which are divided into 18 chapters. Hoffer analyzes the phenomenon of "mass movements," a general term that he applies to revolutionary parties, nationalistic movements, and religious movements. He summarizes his thesis in §113: "A movement is pioneered by men of words, materialized by fanatics and consolidated by men of actions." Hoffer argues that fanatical and extremist cultural movements, whether religious, social, or national, arise when large numbers of frustrated people, believing their own individual lives to be worthless or spoiled, join a movement demanding radical change. But the real attraction for this population is an escape from the self, not a realization of individual hopes: "A mass movement attracts and holds a following not because it can satisfy the desire for self advancement, but because it can satisfy the passion for self renunciation." Hoffer consequently argues that the appeal of mass movements is interchangeable: in the Germany of the 1920s and the 1930s, for example, the Communists and National Socialists were ostensibly enemies, but sometimes enlisted each other's members, since they competed for the same kind of marginalized, angry, frustrated people. For the "true believer," Hoffer argues that particular beliefs are less important than escaping from the burden of the autonomous self. Harvard historian Arthur M. Schlesinger Jr. said of The True Believer: "This brilliant and original inquiry into the nature of mass movements is a genuine contribution to our social thought."
Кейінгі еңбектері
"Нағыз сенуші" (1951) еңбегі жарияланғаннан кейін Эрик Хоффер Азия және американдық интервенционизм тақырыбына бірнеше эссесінде тоқталды. "Азияның оянуы" (1954) эссесінде, "The Reporter" журналында жарияланып, кейіннен "Өзгерістің сынағы" (1963) кітабына енген Хоффер континенттегі наразылықтардың себептерін талқылайды. Оның пікірінше, Азиядағы әлеуметтік наразылықтың түпкі себебі үкіметтік жемқорлық, "коммунистік үгіт" немесе еуропалық отаршылдықтың "құйрықтап ұрып-соғу және пайдалану" мұрасы емес, керісінше, Азиядағы басты мәселе – "мақтанышқа құштарлық" болды. Бұл, әдеттегі американдық араласу арқылы шешілмейтін мәселе еді. Вьетнам соғысы кезінде, Хоффер соғысқа қарсы қозғалысқа қарсы болғанымен және үшінші дүниежүзілік соғыстың алдын алу үшін соғыс белгілі бір дәрежеде қажет деген ойға келгеніне қарамастан, американдық интервенционизмге, әсіресе Оңтүстік-Шығыс Азиядағы соғыстың жүргізілуіне қатысты күмәнді көзқарас танытты. АҚШ соғысқа көбірек араласқаннан кейін Хоффер Вьетнамдағы жеңілістен қашынғысы келді, себебі мұндай жеңіліс американдық қоғамды жағымсыз өзгертеді деп қорқып, "арқадан шабуыл" мифін уағыздаушыларға және американдық Гитлердің пайда болуына жол ашады деп ойлады. "Біздің заманымыздың мінезі" (1967) еңбегінде Хоффер АҚШ-тың, ереже бойынша, алдымен араласудан аулақ болуы керек екенін айтады: "Мемлекеттік басқарудың ең жақсы бөлігі – не істемеу керектігін нақты және дәл білу және іс-қимылды мүмкіндікке қалдыру болуы мүмкін". Шындығында, Хоффер "жаулардың өздерін жеңуін күту ақылға қонымды болар еді", себебі АҚШ-тың қатысуынсыз олар бір-біріне қарсы тұруы мүмкін. Бұл көзқарас 1970-ші жылдардың соңындағы Камбоджа-Вьетнам және Қытай-Вьетнам соғыстарымен біршама расталды.
Subsequent to the publication of The True Believer (1951), Eric Hoffer touched upon Asia and American interventionism in several of his essays. In "The Awakening of Asia" (1954), published in The Reporter and later his book The Ordeal of Change (1963), Hoffer discusses the reasons for unrest on the continent. In particular, he argues that the root cause of social discontent in Asia was not government corruption, "communist agitation," or the legacy of European colonial "oppression and exploitation," but rather that a "craving for pride" was the central problem in Asia, suggesting a problem that could not be relieved through typical American intervention. During the Vietnam War, despite his objections to the antiwar movement and acceptance of the notion that the war was somehow necessary to prevent a third world war, Hoffer remained skeptical concerning American interventionism, specifically the intelligence with which the war was being conducted in Southeast Asia. After the United States became more involved in the war, Hoffer wished to avoid defeat in Vietnam because of his fear that such a defeat would transform American society for ill, opening the door to those who would preach a stab in the back myth and allow for the rise of an American version of Hitler. In The Temper of Our Time (1967), Hoffer implies that the United States as a rule should avoid interventions in the first place: "the better part of statesmanship might be to know clearly and precisely what not to do, and leave action to the improvisation of chance." In fact, Hoffer indicates that "it might be wise to wait for enemies to defeat themselves," as they might fall upon each other with the United States out of the picture. The view was somewhat borne out with the Cambodian Vietnamese War and Chinese Vietnamese War of the late 1970s.
Қағаздар
Хоффердің қағаздары, оның ішінде ол қалтасында алып жүрген 131 жазба кітабы 2000 жылы Гувер институтының мұрағатына қосылды. Қағаздар 23 метрлік сөрелерді алып жатыр. Хоффер афоризмдер стилін қалыптастырғандықтан, жарияланбаған дәптерлерде (1949 жылдан 1977 жылға дейін) өте құнды еңбектер бар. Олар 2003 жылдан бері ғылыми зерттеулер үшін қолжетімді болғанымен, мазмұнының көп бөлігі әлі жарияланбады. Шығармашылық процестің арқасында іске аспаған адамгершілік қабілеттерін дамытуға арналған елу афоризмнің іріктемесі 2005 жылғы шілде айындағы "Харперс" журналында жарық көрді.
Hoffer's papers, including 131 of the notebooks he carried in his pockets, were acquired in 2000 by the Hoover Institution Archives. The papers fill 75 feet (23 m) of shelf space. Because Hoffer cultivated an aphoristic style, the unpublished notebooks (dated from 1949 to 1977) contain very significant work. Although available for scholarly study since at least 2003, little of their contents has been published. A selection of fifty aphorisms, focusing on the development of unrealized human talents through the creative process, appeared in the July 2005 issue of Harper's Magazine.
Сұхбаттар
Эрик Хоффермен сұхбаттар, Сан-Франциско қаласының KQED телеарнасынан Джеймс Дей жүргізген он екі бөлімді телеинтервью, 1963 жыл. "Эрик Хоффер: Құштарлық рух" Эрик Севарейдпен, CBS, 19 қыркүйек 1967 жыл (көп сұранысқа байланысты 14 қарашада қайта көрсетілді). "Жабайы жүрек: Эрик Хоффермен әңгіме", Эрик Севарейдпен, CBS, 1969 жылдың 28 қаңтары.
Conversations with Eric Hoffer, twelve part television interview by James Day of KQED, San Francisco, 1963. "Eric Hoffer: The Passionate State of Mind" with Eric Sevareid, CBS, September 19, 1967 (re broadcast on November 14, due to popular demand). "The Savage Heart: A Conversation with Eric Hoffer," with Eric Sevareid, CBS, January 28, 1969.