Жеju Апрель 3 оқиғасы: Кореядағы көтеріліс (1948-1949)
Jeju uprising
Жежу 4·3 оқиғасы: 1948-49 ж. Кореяның оңтүстігіндегі көтеріліс. БҰҰ сайлауына наразылық, Солтүстік Корея жұмысшы партиясының көтерілісі, Рхи Сынгманның жазалау науқаны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1948–1949 жылдардағы Оңтүстік Кореядағы көтеріліс
1948–1949 uprising in South Korea
Джеджу көтерілісі, Оңтүстік Кореяда 3 сәуір оқиғасы (hangul=제주 4·3 사건) ретінде белгілі, 1948 жылдың сәуірінен 1949 жылдың мамырына дейін Джеджу аралында болды. Оқиғаға бір жыл бұрын, Джеджу тұрғындары Біріккен Ұлттар Ұйымының Корея жөніндегі Уақытша комиссиясы (UNTCOK) ұйымдастырған, Кореяның АҚШ оккупациялаған бөлігінде өтетін сайлауға қарсылық білдіре бастады, олар бұл сайлау елдің бөлінуін одан әрі күшейтеді деп санады. 1948 жылдың ақпан-наурыз айларында Оңтүстік Кореяның жұмысшы партиясы (WPSK) жалпы ереуіл ұйымдастырды. WPSK 1948 жылдың сәуірінде көтеріліс бастады, наразылықты күшпен басуға жіберілген полиция және Джеджудағы Солтүстік-Батыс Жастар Лигасының мүшелеріне шабуыл жасады. Президент Сингман Ри басшылығымен Кореяның Бірінші Республикасы 1948 жылдың тамызынан бастап көтерілісті басуды күшейтті, қарашада әскери жағдай жариялады және 1949 жылдың наурызында Джеджудың ауылдық аймақтарында көтерілісшілерге қарсы «жою науқанын» бастады, оларды екі ай ішінде жеңді. Көптеген көтеріліс ардагерлері мен күдікті қолдаушылар 1950 жылдың маусымында Корея соғысы басталған кезде қаза тапты, ал Джеджу көтерілісінің фактісі Оңтүстік Кореяда ондаған жылдар бойы ресми түрде жасырылып, цензураланды. Екі тарап та ауыр қылмыстар мен соғыс қылмыстарын жасады, бірақ тарихшылар Оңтүстік Корея үкіметінің наразылық білдіргендерді және көтерілісшілерді басу үшін қолданған әдістерінің ерекше қатыгездігін атап өтті, үкімет тарапынан наразыларға жасалған зорлық-зомбылық Оңтүстік Чолладағы Ёсу-Сончхон көтерілісіне әкеп соқты. 2003 жылы Оңтүстік Корея премьер-министрі Гох Кун төрағалық еткен 3 сәуірдегі Джеджу оқиғасы туралы шындықты анықтау жөніндегі ұлттық комитет бұл оқиғаны геноцид деп сипаттады. Оңтүстік Корея президенті Ро Му Хён Оңтүстік Корея үкіметі атынан ресми түрде кешірім сұрады. 2019 жылы Оңтүстік Корея полициясы мен қорғаныс министрлігі Джеджудағы қырғынға қатысқандары үшін кешірім сұрады.
The Jeju uprising, known in South Korea as the Jeju April 3 incident (hangul=제주 4·3 사건), was an uprising on Jeju Island from April 1948 to May 1949. A year prior to its start, residents of Jeju had begun protesting elections scheduled by the United Nations Temporary Commission on Korea (UNTCOK) to be held in the United States occupied half of Korea, which they believed would entrench the division of the country. A general strike was later organised by the Workers' Party of South Korea (WPSK) from February to March 1948. The WPSK launched an insurgency in April 1948, attacking police and Northwest Youth League members stationed on Jeju who had been mobilized to suppress the protests by force. The First Republic of Korea under President Syngman Rhee escalated the suppression of the uprising from August 1948, declaring martial law in November and beginning an "eradication campaign" against rebel forces in the rural areas of Jeju in March 1949, defeating them within two months. Many rebel veterans and suspected sympathizers were later killed upon the outbreak of the Korean War in June 1950, and the existence of the Jeju uprising was officially censored and repressed in South Korea for several decades. Atrocities and war crimes were committed by both sides, but historians have noted that the methods used by the South Korean government to suppress protesters and rebels were especially cruel, with violence against civilians by pro government forces contributing to the Yeosu Suncheon rebellion in South Jeolla during the conflict. In 2003, the National Committee for Investigation of the Truth about the Jeju April 3 Incident chaired by South Korean prime minister Goh Kun described the event as a genocide. South Korean president Roh Moo hyun issued an official apology on behalf of the South Korean government. In 2019, the South Korean police and the defense ministry apologized for their involvement in the massacres in Jeju.
Кореядағы саяси ахуал
1945 жылғы 15 тамызда Империялық Жапония одақтас күштерге тәуел болғаннан кейін, Кореяны 35 жыл бойы жапондықтардың оккупациясы аяқталды. Содан кейін Корея 38-ші параллельдің солтүстігінен бөлінді, оның солтүстігіне КСРО, оңтүстігіне АҚШ қамқорлық етті. 1945 жылдың қыркүйегінде генерал-лейтенант Джон Р. Ходж оңтүстік аймақты басқару үшін әскери үкімет құрды, оған Жежу аралы да кірді. 1945 жылдың желтоқсан айында АҚШ өкілдері КСРО және Ұлыбритания өкілдерімен бірлесіп қамқорлық тақырыбын талқылады. Бірақ, келісімге қол жеткізе алмағандықтан, АҚШ «Корея мәселесін» БҰҰ-ға одан әрі қарастыру үшін жіберді. 1947 жылғы 14 қарашада Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясы БҰҰ-ның 112-қаулысын қабылдады, онда 1948 жылғы 10 мамырда БҰҰ ТККК бақылауымен жалпы сайлау өткізуге шақырды. КСРО осы қаулыны орындаса, Кореяның солтүстік бөлігіндегі ықпалын жоғалтатынынан қорқып, БҰҰ қаулысын қабылдамады және БҰҰ ТККК-нің Солтүстік Кореяға кіруіне рұқсат бермеді. БҰҰ ТККК сайлауды осыған қарамастан, тек елдің оңтүстік бөлігінде өткізді. КСРО оңтүстіктегі сайлауға жауап ретінде 1948 жылғы 25 тамызда солтүстікте өз сайлауын өткізді.
After Imperial Japan surrendered to Allied forces on August 15, 1945, the 35 year Japanese occupation of Korea finally came to an end. Korea was subsequently divided at the 38th parallel north, with the Soviet Union assuming trusteeship north of the line and the United States south of the line. In September 1945, Lt. General John R. Hodge established a military government to administer the southern region, which included Jeju Island. In December 1945, U. S. representatives met with those from the Soviet Union and United Kingdom to work out joint trusteeship. Due to lack of consensus, however, the U. S. took the "Korean question" to the United Nations for further deliberation. On November 14, 1947, the United Nations General Assembly passed UN Resolution 112, calling for a general election on May 10, 1948, under UNTCOK supervision. Fearing it would lose influence over the northern half of Korea if it complied, the Soviet Union rejected the UN resolution and denied the UNTCOK access to northern Korea. UNTCOK nevertheless went through with the elections, albeit in the southern half of the country only. The Soviet Union responded to these elections in the south with an election of its own in the north on August 25, 1948.
Чеджу аралының саяси жағдайы
Чеджу аралының тұрғындары жапондық колониялық үстемдікке қарсы Кореяның тәуелсіздік күресіне ең белсенді қатысушылардың бірі болды. Аралдың материктік бөліктен шалғай орналасуына байланысты, Жапонияның капитуляциясынан кейін Чеджуда салыстырмалы бейбітшілік орнады, бұл Кореяның оңтүстік аймағындағы ауыр тәртіпсіздіктерден өзгеше болды. Материктегідей, Жапонияның капитуляциясынан кейінгі кезеңде Халық комитеттері, яғни жергілікті басқару кеңестері құрылды, олар Кореяның тәуелсіздігіне көшуді үйлестіруге міндетті болды. 1945 жылдың соңында американдық әскери үкімет Чеджуға келген кезде, аралдағы жалғыз билік – Чеджу Халық кеңесі еді. Осы салыстырмалы тұрақтылықты көрсете келе, Кореядағы АҚШ әскери үкіметінің (USAMGIK) әскери губернаторы Джон Р. Ходж 1947 жылдың қазан айында Чеджуды «Халық комитетінің көп әсері болмай, бейбіт түрде басқарылатын, шын мәніндегі қоғамдық аймақ» деп мәлімдеді. 1946 жылдың соңына қарай Чеджу Халық комитеті Оңтүстік Кореяның жұмысшы партиясының (WPSK) бағынысына өтті. WPSK Халық кеңесін әскери және саяси комитеттерді, сондай-ақ халықтық ұйымдарды құруға ынталандырды. 1946 жылы USAMGIK уақытша Корея Халық Республикасын және материктегі олармен байланысты Халық комитеттерін тарату 1946 жылғы күзгі көтеріліске әкелді, ол Чеджуға таралмады (өйткені оның Халық комитеті американдық әскери үкіметтен кедергісіз жұмыс істеді), бірақ аралдағы жағдайдың шиеленісуіне себеп болды.
Residents of Jeju island were some of the most active participants in the Korean independence movement against colonial Japanese occupation. Due to the island's relative isolation from the mainland peninsula, Jeju experienced relative peace after the Japanese surrender, contrasting with the period of heavy unrest in the southern region of mainland Korea. As with the mainland, the period immediately following the Japanese surrender was characterized by the formation of People's Committees, local autonomous councils tasked with coordinating the transition towards Korean independence. When the American military government arrived on Jeju in late 1945, the Jeju People's Council was the only existing government on the island. As a testament to this relative stability, the US military governor under the United States Army Military Government in Korea (USAMGIK) John R. Hodge stated in October 1947 that Jeju was "a truly communal area that is peacefully controlled by the People's Committee without much Comintern influence." The Jeju People's Committee had come under the directive of the Workers' Party of South Korea (WPSK) by late 1946. The WPSK encouraged the People's Council to establish military and political committees, as well as mass organizations. The 1946 USAMGIK dissolution of the provisional People's Republic of Korea and their associated People's Committees on the mainland sparked the Autumn Uprising of 1946, which did not spread to Jeju (as its PC still operated virtually undisturbed by the American military government) but did contribute to rising tensions on the island.
Сам-ил көріністері
Жеджу аралдарының тұрғындары сайлау өткізілгенге бір жыл бұрын наразылық көрсетуді бастады. Корейлік еңбекшілер партиясы (КЕП) Корей түбегінің мәңгілік бөлінуіне алаңдап, 1947 жылдың 1 наурызында сайлауды айыптау және 1 наурыз қозғалысының (Сам-ил қозғалысы деп те аталады) жылдығын бірдей атап өту үшін митингтер ұйымдастыруды жоспарлады.
Residents of Jeju began protesting against the elections a year before they took place. Particularly concerned about permanently dividing the peninsula, the WPSK planned gatherings on March 1, 1947, to denounce the elections and simultaneously celebrate the anniversary of the March 1st Movement (also known as the Sam il Movement).
1948 жылғы ақпандағы жалпы ереуіл
1948 жылдың 10 мамырындағы сайлаулар жақындаған сайын, WPSK басшылары Корея істеріне БҰҰ-ның (UNTCOK) араласуына наразылықтарын күшейтті, себебі олар сайлаулардың 38-ші параллельді шекара ретінде бекітетініне және біртұтас, тәуелсіз Кореяның мүмкіндігін азайтатынына сенді. 1948 жылдың қаңтарында WPSK жетекшісі Пак Хон Ён 38-ші параллельдің оңтүстігіндегі WPSK мүшелерін сайлауға кез келген жолмен қарсы тұруға шақырды және 7 ақпанда жалпы ереуіл бастауға үндеді. Осы кезде Чеджу аралында WPSK-ның кем дегенде 60 000 мүшесі және кем дегенде 80 000 жақтасы болды. 10 мамырдағы сайлаулар кезінде де қақтығыстар жалғасты. Осы уақытқа дейін барлығы 214 адам қаза тапқан еді. 1949 жылдың 8 наурызында АҚШ Қарулы күштері полковник Джеймс А. Кастель басқаратын тергеу тобын Джеджуға көтерілістің себептерін анықтау үшін жіберді. Олардың қорытындысында 1948 жылғы ақпандағы Чеджудағы жалпы ереуіл көтеріліске дейін WPSK-ның ықпалымен және оқ ату салдарынан полицияға деген наразылықтан туындағаны айтылды. Олар бұл ереуілді «коммунистік идеялармен шақырылған» деп сипаттады, бірақ 1 наурыздағы оқ атуға жауап ретінде сол және оң жақтан келгендер де қатысты. АҚШ әскерлері кейіннен Жунсанган ауылын толықтай қиратуды «сәтті операция» деп атады. Корея соғысы басталғаннан кейін АҚШ Оңтүстік Корея қарулы күштеріне басшылық етті. Бригад генерал Уильям Линн Робертс Джеджудағы американдықтарға қолбасшылық етті. АҚШ әскерлері жаппай қырғынды құжаттады, бірақ араласпады.
As the May 10, 1948 elections approached, WPSK leaders hardened in their opposition to the involvement of UNTCOK in Korean affairs, as they believed the elections would concretise the 38th parallel partition as a border, rendering a unified, independent Korea much less likely. In January 1948, Pak Hon yong, the leader of the WPSK, called on WPSK members south of the 38th parallel to oppose the elections by whatever means necessary, and called for a general strike to begin on February 7. At this point, there were at least 60,000 members of the WPSK on Jeju, and at least 80,000 active supporters. Fighting continued through the May 10 elections. A total of 214 people had been killed by then. On March 8, 1949, the US Armed Forces sent an investigation team headed by Colonel James A. Casteel to Jeju to investigate the causes of the rebellion. They summarized that the February 1948 Jeju general strike prior to the rebellion was caused by instigation by the WPSK and hostility towards the police as a result of shootings. They also described the strike as "communist inspired" but participated by both the left and right in response to the March 1 shootings. The US military later called the complete destruction of Jungsangan village a "successful operation." After the outbreak of the Korean War, the US assumed command of the South Korean armed forces. Brigadier General William Lynn Roberts commanded Americans on Jeju. The US military documented massacres but did not intervene.
Корей соғысы
Солтүстік Корея Оңтүстік Кореяға басып кіргеннен кейін, Оңтүстік Корея әскері бүкіл ел бойынша солшыл деп күдіктенгендерді "алдын ала ұстауға" бұйрық берді. Мыңдаған адамдар Джеджуда ұсталды, содан кейін олардың қауіп деңгейіне қарай А, В, С және Д деп белгіленген төрт топқа бөлінді. 1950 жылдың 30 тамызында Оңтүстік Корея Әскери-теңіз күштерінің жоғары лауазымды офицерінің жазбаша бұйрығы бойынша Джеджу полициясына "C және D топтарына жататын барлық адамдарды 6 қыркүйекке дейін ату арқылы өлтіруді" тапсырылды. Көтерілістен кейін шамамен елу жыл бойы, егер Оңтүстік Кореяның кез келген азаматы Джеджу көтерілісі туралы тіпті айтса, оны ұрып-соғу, азаптау және ұзақ мерзімге бас бостандығынан айыру қылмысы деп есептеді. 2003 жылдың қазан айында президент Ро Му Хён көтерілісті қатыгездікпен басуы үшін Джеджу халқынан кешірім сұрады: "Үкіметтің дұрыс емес шешімдері салдарынан Джеджудың көптеген жазықсыз халқы көптеген қаза тапты және үйлері қирады". Комиссия көтеріліс кезінде 14 373 адамның қаза тапқанын хабарлады, олардың 86 пайызы қауіпсіздік күштерінің, ал 14 пайызы қарулы көтерілісшілердің қолынан қаза тапты және жалпы қаза болғандардың саны 30 000-ға жетеді деп болжады. Комиссия оқиғаның әр кезеңінде расталған өлімдер санын тізімдеді: 1947 жылдың 3 наурызынан 1948 жылдың 4 сәуіріне дейін 104 адам қаза тапты; 4 сәуірден 10 мамырға дейінгі алғашқы қарулы көтеріліс кезінде 214 адам қаза тапты; ал 11 мамырдан 10 қазанға дейінгі қарулы қақтығыс кезінде 637 адам қаза тапты. Ең зорлықты кезең 1948 жылдың 11 қазанынан 1949 жылдың 1 наурызына дейін болды, онда 9 709 адам қаза тапты. 1949 жылдың 3 наурызы мен 1950 жылдың 24 маусымы аралығында тағы 2 668 адам қайтыс болды. 1954 жылдың 21 қыркүйегіне дейін Джеджуда тағы 800 адам қаза тапты. Комиссия қауіпсіздік күштерінің 7 624 адамды, ал қарулы көтерілісшілердің 1 528 адамды құрбан еткенін растады. Сонымен қатар, олар 448 бейбіт тұрғындарды жүйелі түрде өлтірудің құрбандарын растады. Аралдың 230 ауылының 70 пайызы өртеніп, 39 000-нан астам үй қирады. 2019 жылдың қаңтарында Джеджу аудандық соты әскери соттардың Джеджу аралдарының тұрғындарын түрмеге қамауға алған шешімдерін жоққа шығарды, аман қалған 18 талапкердің есімдерін тазартып, оларды 3 сәуірдегі Джеджу көтерілісі мен қырғынның әділетсіз құрбандары деп таныды. 2019 жылдың 3 сәуірінде өткен Джеджу көтерілісінің 71-ші жылдығында Оңтүстік Корея полициясы мен қорғаныс министрлігі алғаш рет қырғынға қатысты кешірім сұрады.
Immediately after the North Korean invasion of South Korea, the South Korean military ordered the "preemptive apprehension" of suspected leftists nationwide. Thousands were detained on Jeju and then sorted into four groups, labeled A, B, C and D, based on the perceived security risks each posed. On August 30, 1950, a written order by a senior intelligence officer in the South Korean Navy instructed Jeju's police to "execute all those in groups C and D by firing squad no later than September 6." For almost fifty years after the uprising, it was a crime punishable by beatings, torture, and a lengthy prison sentence if any South Korean even mentioned the events of the Jeju uprising. In October 2003, President Roh Moo hyun apologized to the populace of Jeju for the brutal suppression of the uprising: "Due to wrongful decisions of the government, many innocent people of Jeju suffered many casualties and destruction of their homes." The commission reported 14,373 victims during the uprising, 86 percent at the hands of the security forces and 14 percent at the hands of armed rebels, and estimated that the total death toll was as high as 30,000. The commission listed the number of confirmed deaths at each stage of the incident; 104 deaths from March 3, 1947 to April 4, 1948; 214 deaths during the initial armed uprising from April 4 to May 10; and 637 deaths during armed conflict from May 11 to October 10. The most violent period was from October 11, 1948 to March 1, 1949, with 9,709 confirmed deaths. There were a further 2,668 confirmed deaths between March 3, 1949 and June 24, 1950. 800 more deaths occurred on Jeju up to 21 September 1954. The commission confirmed 7,624 victims of the security forces, and 1,528 victims of the armed rebels. Further, they confirmed 448 victims of systematic civilian massacres. Some 70 percent of the island's 230 villages were burned to the ground, and over 39,000 houses were destroyed. In January 2019, the Jeju District Court overturned military court rulings that imprisoned Jeju Islanders, clearing the names of the 18 surviving plaintiffs and recognizing them as wronged victims of the Jeju April 3 Uprising and Massacre. At the 71st commemoration of Jeju uprising, April 3, 2019, the South Korean police and defense ministry apologized for the first time over the massacres.
Шындықты анықтау
Көтеріліс құрбандарының отбасылары мен оған байланысты қырғындар, сондай-ақ түрлі азаматтық ұйымдар, көтерілісті ашық талқылауға үнемі тырысты, бірақ ұлттық үкімет барлық материалдар мен талқылауларды тоқтатты, тіпті көтеріліс тақырыбын заңсыз деп жариялады. Оңтүстік Кореяда бұл қырғын туралы алғашқы жарияланған естелік 1978 жылы шыққан "Сун и Самчон" (hangul=순이삼촌, "Сунь ағасы") романы болды, ол оқиға кезінде болған оқиғаларды көрсетеді. Бірақ, бұл романды Оңтүстік Корея үкіметі дереу тыйым салды, ал авторы Хён Ки Ён Ұлттық барлау қызметімен үш күн бойы тұтқындалып, азапталды. Алайда, 1998 жылдың 23 қарашасында Оңтүстік Корея демократиялық жүйеге енгеннен кейін, президент Ким Дэ Чжун: "Джежу көтерілісі – коммунистік көтеріліс болды, бірақ көптеген адамдар негізсіз айыптаулармен жазықсыз қаза тапты, сондықтан енді шындықты ашып, олардың айыптарын жоюымыз керек" деді. 1999 жылдың 26 желтоқсанында Ұлттық жиналыс "Джежу көтерілісінің шындығын анықтау және құрбандардың абыройын қалпына келтіру туралы арнайы заңды" қабылдады. 2000 жылдың 12 қаңтарында Ұлттық жиналыс Корея үкіметіне көтерілісті тергеуді бастауға мүмкіндік беретін заң шығарды. Осы шешімнің нәтижесінде Джеджу азаматтарының құқықтары кеңейтілуі мүмкін. 2003 жылдың 15 қазанында арнайы заңға сәйкес Джежу көтерілісінің шындығын анықтау комитеті құрылды және Джежу көтерілісі туралы фактілерді анықтау жөніндегі есеп дайындалды.
Families of victims of the uprising and associated massacres, as well as various civic organizations, continuously attempted to openly discuss the uprising but the national government suppressed all materials and discussions, and even made the topic of the uprising illegal. The first published recollection in South Korea of the massacre was the 1978 novel Sun i Samch'on (hangul=순이삼촌, "Uncle Suni") which is set during the event. However, it was swiftly banned by the ROK government and its author, Hyun Ki young, was arrested and tortured for three days by the National Intelligence Service. However, on November 23, 1998, after the democratization of South Korea, President Kim Dae jung stated that "the Jeju uprising was a communist rebellion, but there are a lot of people who died under false accusations as innocents, so now we have to reveal the truth and clear their false charges." On December 26, 1999, the National Assembly passed a bill, 'A special law for the Jeju uprising truth ascertainment and the regaining impaired reputation of the victims'. On January 12, 2000, the National Assembly legislated a law so the Korean government could begin conducting an investigation of the uprising. Due to this decision, it could be possible to expand the human rights of the residents of Jeju. On October 15, 2003, a truth ascertainment committee of the Jeju uprising was assembled according to the special law, and ascertained a fact finding report of the Jeju uprising.
Себептер
Кейбір оңшыл топтар, соның ішінде "Уоллганжосун" (hangul=월간조선) және "Джехянгоннхве" (hangul=재향군인회) Джеджу көтерілісін Корея Еңбек партиясы (WPSK) басқарды және оны ұйымдастырды деп мәлімдеді. Кореядағы саясатты зерттеу жөніндегі директор Ким Гван Донг көтерілістің негізгі ерекшелігі – "жүйені құлатпақ болу" болғанымен, Корея үкіметінің көтерілісті басу кезіндегі кемшіліктерін сынаған көптеген қиыс және әділсіз зерттеулер болды деп айтты. Ол: "Бұл либералды демократияны қолдайтын күштерге қарсы коммунизмді жақтаушы күштердің қарулы күресі және көтерілісі болды" деді. Пресвитериан пасторы Ли Жонг Юн Сеулдегі шіркеуде: "Жеджу көтерілісін солшыл күштер тудырды және олар 10 мамырдағы жалпы сайлауды бұзу үшін көтеріліс жасады" деді. Бұл мәлімдеме CTS арнасы арқылы таратылды. 2010 жылдың 20 қарашасында өткен істерді реттеу комитетінің төрағасы және бұрынғы жаңа оңшыл Ли Ён Жо: "Джеджу көтерілісі – коммунистер басқарған көтеріліс болды" деп мәлімдеді.
Some right wing groups, including the Wallganjosun (hangul=월간조선), and Jaehyanggooninhwe (hangul=재향군인회) argued that the Jeju uprising was led and instigated by the WPSK. Kim Gwang dong, the director of researching policy in Korea argued that though the fundamental characteristic of the uprising was "subversion of the system," there were many skewed and biased studies that criticized the Korean government's faults in suppressing the rebellion. He said that "it was an armed struggle and revolt of the forces who advocate communism against forces who support liberal democracy." A Presbyterian minister, Lee Jong yoon, said at a church in Seoul that "the Jeju rising was incurred by the leftist forces and they provoked the rebellion to disturb the May 10 general election." The statement was broadcast through the CTS channel. On November 20, 2010, a chairman of an adjustment committee of past affairs and a former new right, Lee Young Jo argued that the "Jeju rising was apparent communist led rebellion."
Әскери жағдайдың заңдылығы
1948 жылғы 17 қарашада күшіне енген әскери жағдайдың заңдылығына қатысты пікір таластар бар. Бір жақ, ол Оңтүстік Кореяның бірінші Конституциясына сәйкес заңсыз болды деп есептейді. Екінші жақ, жапон отаршылдық кезеңіндегі әскери жағдай күшін жойған жоқ, демек, әскери жағдайды іске асыруға байланысты кез келген күш қолдануға рұқсат етілгенін алға тартады. Бұл мәселе 1948 жылғы 15 тамызға дейін және Оңтүстік Корея үкіметі құрылғаннан кейін де жалғасты.
There are controversies about the legality of martial law, which took effect on November 17, 1948. One side believes it was illegal according to the first constitution of South Korea. The other side argues that martial law from the Japanese colonial era still existed and therefore permitted any violence effectuating martial law. This part continued before August 15, 1948, and after the formation of the South Korean government.
Істі қараудан кейінгі кезең және талқылау
2000 жылдың маусым айындағы оқиға туралы баяндамада 14 028 адам қаза тапқан деп көрсетілсе де, нақты саны одан да көп болуы мүмкін, себебі анықталмаған немесе анықтауға келмейтін құрбандар да бар. Сонымен қатар, 3 сәуірдегі оқиғада 180-ге жуық әскери қызметші, 140 полицей қаза тапты. 2003 жылы Оңтүстік Кореяның шындықты зерттеу жөніндегі ұлттық комитеті АҚШ әскерінің әскери үкіметі мен Корея армиясы оқиғаға бірлесіп жауапты екенін мәлімдеді. 2003 жылдың 31 қазанында Оңтүстік Корея президенті Ро Му Хён Чеджу оқиғасының құрбандарынан кешірім сұрады. 2008 жылдың 28 наурызында Корея ғылым және технология институты 3 сәуірдегі Чеджу оқиғасы бойынша бірлескен өтемақы бағдарламасы аясында Чеджудың Бонгаэ-доң ауданында химиялық көмек көрсету жобасын ашты. 2019 жылдың қаңтар айында 70 жылдан астам уақыт түрмеде отырған 18 адам, бұрын төңкеріс жасады деген айыппен ресми түрде ақталды. Чеджу аудандық соты әскери сот шешімдерін күштен шығарып, Чеджу аралдарының тұрғындарына тағылған айыпты алып тастады, аман қалған 18 талапкердің атын ақтап, оларды 3 сәуірдегі Чеджу көтерілісі мен қырғынының әділетсіз құрбандары деп мойындады. Олардың пікірінше, АҚШ президенті Чеджу аралына келіп, АҚШ Чеджудағы қырғынға жауапты екенін ресми түрде мойындауы керек.
Although the June, 2000 incident report stated that 14,028 victims were found, it is very likely that the number was higher since there are both unidentified or unidentifiable victims. In addition, about 180 soldiers died in combat, and 140 policemen died in the April 3 incident. In 2003, South Korea's National Committee for the Investigation of the Truth concluded that the US Army military government and the Korean military shared responsibility for the incident. On October 31, 2003, South Korean president Roh Moo hyun offered an apology to the victims of the Jeju incident. On March 28, 2008, the Korea Institute of Science and Technology opened a chemical aid project in Bonggae dong, Jeju as part of a joint compensation program for the Jeju April 3 incident. In January 2019, 18 survivors, who were formally charged with insurrection, were acquitted more than 70 years after their imprisonment. The Jeju District Court overturned military court rulings that imprisoned Jeju Islanders, clearing the names of the 18 surviving plaintiffs and recognizing them as wronged victims of the Jeju April 3 Uprising and Massacre. According to them, the U. S. president should visit Jeju Island, and the U. S. should officially admit responsibility for the Jeju massacre.
Халықтық ақпарат құралдарында
Jiseul – 2012 жылы шыққан Оңтүстік Кореяның көтеріліс кезінде Джеджу тұрғындары туралы фильмі. Заиничи корей жазушысы Ким Сок пом оқиға туралы Kazantō (Вулкан аралы) атты роман жазды; оның еңбегі Оңтүстік Кореяда даулы саналады және оған екі рет (1980 және 2015 жылдары) елге кіруге рұқсат берілмеді. "Ұйықтамайтын Оңтүстік провинция" (잠들지 않는 남도, көбінесе қысқаша 남도) – әннің сөзін және музыкасын Ань Чи Хван жазған танымал корей әні. Бұл әнде Джеджу көтерілісінің құрбандарының азасы бейнеленген. 2013 жылы Токио қаласындағы "Сорэйю" хоры осы әнді орындады. "Сорэйю" хорының мүшесі Сайто Гатуки: "Көп жыл бұрын NHK-ның деректі фильмі арқылы 4.3 оқиғасы туралы білдім. Мен соғысқа дейінгі буын болғандықтан, соғыс пен Корея туралы білмедім. Бірақ қазір [Джеджуға] сапар жасағаннан бері соғыстың және қырғынның трагедиясын біліп отырмын". Лиза Сидің "Теңіз әйелдері аралы" романы 1930 жылдардағы жапон отаршылдығы кезеңінен басталады, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс, Корей соғысы және оның салдары, соның ішінде Джеджу көтерілісі туралы толыққанды мәліметтер келтіріледі.
Jiseul is a 2012 South Korean film about Jeju residents during the uprising. Zainichi Korean writer Kim Sok pom wrote a novel titled Kazantō (Volcanic Island) about the event; his work is seen as controversial in South Korea and he has been denied entry to the country twice (in 1980 and 2015). "The Southern Province That Doesn't Sleep" (잠들지 않는 남도, often shortened to 남도) is a popular Korean song with words and music by Ahn Chi Hwan. This song contains the agony of the victims of Jeju uprising. In 2013, Soreyu choir from Tokyo, Japan sang this song. A choir member of the Soreyu, Saito Gathuki said, "Years ago, I recognized the 4.3 affair through the documentary of NHK. Because I am in a generation before war, I couldn't know about the war and Korea. But now, I get to know the tragedy of war and massacre since I visit [Jeju]." The Island of Sea Women by Lisa See is set on Jeju Island, beginning during a period of Japanese colonialism in the 1930s, followed by World War II, the Korean War, and its aftermath, including great detail of the Jeju uprising.