Рикеттсиялар тәртібі: генетикалық ерекшеліктері мен эволюциясы
Rickettsiales
Рикетсиалар – ішкі жасуша паразиттері, адамдар мен малдарда аурулар тудырады. Митохондрия эволюциясымен байланысты. Зерттеулер, генетикалық мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рикетсиялдар бактериялар тобы, бұл шағын Альфапротеобактериялардың бір реті. Олар міндетті түрде ішкі жасушалық паразиттер, және кейбіреулері маңызды патогендер, соның ішінде адамдарда түрлі ауруларды қоздыратын Рикетсия және мал шаруашылығында ауру тудыратын Эрлихия. Рикетсиялдардың тағы бір белгілі туысы – Вольбахия, ол барлық буынтық аяқтылардың үштен екісіне және дерлік барлық филяриялық нематодаларға жұғады. Гендік зерттеулер митохондриялар мен олармен байланысты органеллалар осы топтың мүшелерінен пайда болған деген эндосимбиотикалық теорияны растайды. Рикетсиялдарды өсіру қиын, себебі олар тірі еукариоттық жасушаларға тәуелді.
Order of bacteria
The Rickettsiales, informally called rickettsias, are an order of small Alphaproteobacteria. They are obligate intracellular parasites, and some are notable pathogens, including Rickettsia, which causes a variety of diseases in humans, and Ehrlichia, which causes diseases in livestock. Another genus of well known Rickettsiales is the Wolbachia, which infect about two thirds of all arthropods and nearly all filarial nematodes. Genetic studies support the endosymbiotic theory according to which mitochondria and related organelles developed from members of this group. The Rickettsiales are difficult to culture, as they rely on living eukaryotic host cells for their survival.
Рикетциалдың филогенезі
Рикетсиалдар бұдан әрі үш белгілі отбасынан тұрады: Рикетсиацеае, Мидихлориацеае және Эрлихиацеае. Көптеген зерттеулер Holosporaceae отбасын да қосуды қолдайды, бірақ бір зерттеу осы пікірге қарсы тұрды. Сондай-ақ, Rickettsiales бактериясы Ac37b.
The Rickettsiales further consist of three known families, the Rickettsiaceae, the Midichloriaceae, and the Ehrlichiaceae. Most studies also support the inclusion of the Holosporaceae, but one study has challenged this view. and Rickettsiales bacterium Ac37b.
Редуктивті эволюция
Рикетсиялардың геномдары редуктивті эволюцияға ұшырап жатыр және әдетте кішкентай (көбінесе < 1,5 Мбп), АТ-ға бай (көбінесе < 40% GC), кодтау тығыздығы төмен (көбінесе < 85%) және псевдогендер саны салыстырмалы түрде жоғары болады. Геном мөлшерінің, % GC көрсеткішінің, кодтау тығыздығының және гендердің азаюы көбінесе генетикалық дрейф пен Мюллердің шұңқырымен байланысты. Рикетсиялар геномындағы генетикалық дрейф олардың эндосимбиотикалық табиғаты ескерілгенде, популяцияның аз болуы және жиі кездесетін популяциялық тұйықтар салдарынан күшейеді. Сол сияқты, Мюллердің шұңқыры рекомбинацияның және горизонтальды гендер алмасудың болмауынан белсендіріледі (эукариоттық жасуша-иесі табиғи кедергі болып табылады).
Rickettsiales genomes are undergoing reductive evolution and are typically small (generally < 1,5 Mbp), AT rich (generally < 40% GC) with a low coding density (generally < 85%) and a relatively high number of pseudogenes. Reduction in genome size, % GC and coding density and genes are generally attributed to genetic drift and Muller's ratchet. Genetic drift is enhanced in Rickettsiales genomes due to low population sizes (given their endosymbiotic nature) and frequent population bottlenecks. Similarly, Muller's ratchet is activated through the lack of recombination and horizontal gene transfer (the eukaryotic host cell is a natural barrier).