Кіріспе

Калифорния штатындағы Канал аралдарының аралы, Санта-Барбарадан тысқары орналасқан арал.

Санта-Роза аралы (испан тілінде: Isla de Santa Rosa; Чумаш тілінде: Wi'ma) – Калифорнияның Канал аралдарының екінші ең ірі аралы, ауданы 53,195 акр (215,27 км² немесе 83,118 шаршы миль). Санта-Роза Санта-Барбара округіндегі Санта-Барбара, Калифорния жағалауынан шамамен 26 миль (42 км) қашықтықта орналасқан және Канал аралдары ұлттық паркінің құрамына кіреді. Еуропалықтар келген кезде Чумаш халқы Канал аралдарында өмір сүрген. 1959 жылы аралда 13,000 жыл бұрынғы Арлингтон-Спрингс адамының қалдықтары табылды, бұл Америкадағы ең көне адам қалдықтары болуы мүмкін. Санта-Роза аралында Торрей қарағайының сирек түрі өседі, бұл қарағай түрі әлемде тек екі жерде ғана кездеседі.

География

Жер бедері дөңгелек төбелерден, терең шатқалдардан және жағалау лагунасынан тұрады. Ең биік нүктесі – Вейл шыңы, 1589 фут (484 метр) биіктікте. Соңғы мұз дәуірінде төрт солтүстік Канал аралдары, Санта-Роза аралы да оның ішінде, бірігіп, жағалаудан бес шақырым (8 км) қашықтықта орналасқан Санта-Розае деген бір ғана аралды құрады.

Ерте тарих

Чумаш тайпасының ата-бабалары Санта-Роза аралында мыңдаған жылдар бойы өмір сүрді, жағалау мен ішкі аймақтарда көптеген ауылдарды құрды. Жақында жүргізілген зерттеулер 12 000 жыл бұрын аралда теңіз жағалауындағы палео-халықтардың болғанын растады. Чумаш халқы құмды жағалауға толқындармен келген ағаштарды "вимал" деп атаған. Олар осы ағаштардан томоль (тақтайдан жасалған қайықтар) жасаған. Хуан Родригес Кабрильоның экипажы оның қайтысынан кейін аралға келіп, үш Чумаш ауылын тапты, онда барлығы 40-50 адам тұрған. Олар өз аралын "Вима" деп атаған, бірақ Джордж Ванкувер 1792 жылғы картасында оны "Санта-Роза" деп көрсеткен. Ол бұл атаудың испандық картада да болғанын хабарлаған. 1822 жылы францискан миссионерлері көптеген адамды дінге өту рәсімінен өткізді, ал 1820-жылдардың соңына қарай көпшілігі Санта-Барбара және Сан-Буэнавентура миссияларына көшірілді. Алайда, бұл жер гранты Мануэла Каррильо де Джонс пен Франсиска Каррильо де Томпсонға 1871 жылға дейін ресімделмеген, бірақ 1856 жылы аудандық сот мүліктің толық құқығын растады. Содан кейін 1857 жылы Томпсон-Джонс серіктестігі тарап бастады. 1870 жылға қарай Мор ағайындары – Томас Уоллес (Т.У.), Александр (А.П.) және Генри барлық үлестерді сатып алды, ал А.П. мен Генри аралдың бірлескен иелеріне айналды. Олар аралды ірі қой шаруашылығына айналдырып, штаб-пәтерін Бечерс шығанағында орналастырды.

Ұлттық парк

1980 жылы Санта-Роза аралы Ченнел-Айлендс ұлттық паркінің құрамына енгізілді, бірақ Vail & Vickers компаниясы бұған қарсылық танытты. Кейіннен олар заңнамаға өздерінің жерін сатып алу Ченнел-Айлендс ұлттық паркі үшін ең маңызды міндет болуын талап етуге сәтті әрекет етті. Vail & Vickers 1986 жылы аралды шамамен 30 миллион долларға сатты. Содан кейін Ұлттық парктер қызметі бес жылға жаңаланатын арнайы пайдалануға рұқсаттар берді. 1996 жылы сот процесіне ұшырау қаупінен туындаған келісімде барлық аң ауру және мал өсіру тоқтатылды, нәтижесінде 1998 жылға дейін тек бір бұқа қалды. Vail компаниясының 25 жылдық пайдалану және жерді иелену келісімі 2011 жылдың желтоқсанында аяқталды. Бұл заң Президент Джордж У. Буш тарапынан да қол қойылды.

Іс-шаралар

Санта-Роза аралында демалысқа арналған іс-шараларға каякинг, кемпинг және жаяу серуендер кіреді. Жеке қайық чартері компаниясы жыл бойы аралға бірнеше саяхат ұсынады, ал кемпингке орналасу үшін брондауды Калифорния штатының Вентура қаласындағы Channel Islands Ұлттық паркі кеңселері арқылы жасауға болады. Жаяу серуендеушілер мен кемпингке баратындар үшін Камарилло әуежайынан Санта-Роза аралына жыл бойы чартерлік рейстер бар.

CSUCI ғылыми-зерттеу станциясы

2012 жылдың қарашасында Ұлттық парктер қызметі (NPS) Калифорния мемлекеттік университетінің (CSUCI) Санта-Роза аралында далалық зерттеу стансасын іске қосуға рұқсат берді. CSUCI Санта-Роза аралы зерттеу стансасының (SRIRS) миссиясы – «ұзақ мерзімді зерттеулер, зерттеулерге негізделген білім беру және халыққа тарату арқылы табиғи және мәдени ресурстарымыз туралы ғылымдар аралық білімді және оларды қорғауды ынталандыру және дамыту, сондай-ақ өзгеріп жатқан табиғи және адамзат ландшафттарына белсенді, тиімді және табысты түрде жауап беру».

Экология және климат

Торрей қарағайының (Pinus torreyana var. insularis) бір түрі аралда өседі. Бұл жойылу қаупі төнген түрдің саны шамамен 1000 ағашқа бағаланады. Арал емені (Quercus tomentella) аралға тән. Ұша алмайтын қаздар, алып егеуқұйрықтар және пигмей мамонттар жойылып кеткен, ал арал түлкісі, жоталы скунк және мунчкин дудлея (Dudleya gnoma) (аралдағы алты эндемикалық өсімдік түрінің бірі) әлі де тіршілік етеді. Арал Хоффман тасгүлінің (Hoffman's rockcress) белгілі үш популяциясының біріне мекендейді. Оны қоршаған сулар ірі теңіз сүтқоректілері мен теңіз құстарын азықтандыратын теңіз жануарларының құнды өсіру ортасы болып табылады. 15 футтан асатын ересек акулалардың арасында үлкен ақ акулалар (great white sharks) Солтүстік Канал аралдарында (әсіресе Сан-Мигель және Санта-Розада) жиі кездеседі және теңіз сүтқоректілерінің көптігімен қоректенеді. Ақ акулалар болуы мүмкін мөрлер колонияларының жанында жалғыз жүзуге немесе суға түсуге кеңес берілмейді. 2007 жылы ашылған және 2009 жылы Керри Кнудсен сипаттаған сирек кездесетін эндемикалық лишайник Caloplaca obamae АҚШ президенті Барак Обаманың құрметіне арналған. Санта-Роза аралында жылы жазғы Жерорта теңізі климаты (Кёппен климаттық жіктелімі бойынша Csb) басым.

Археология

Бұл аралда шамамен 13 000 жыл бұрын жойылып кеткен пигмей мамонттарының (Mammuthus exilis) қалдықтары қазылған. Санта-Барбара табиғи тарих мұражайының археологы Фил Орр Санта-Роза аралының тарих алды дәуірін зерттеуді бастады. Мұнда 25 жылдық далалық зерттеулер жүргізгеннен кейін, ол 1968 жылы өз жұмысының нәтижелерін жариялады. 1959 жылы Орр аралда 13 000 жыл бұрынғы Арлингтон-Спрингс адамының қалдықтарын тапты, бұл Америкадағы ең сенімді анықталған ең көне адам қалдықтары. Қалдықтар қазіргі жер бетінен 37 фут тереңдікте орналасқан арықтан табылды. Олар мұқият сақталды және 1987 жылы радиокөміртекпен мерзімдеу әдістері жақсарған кезде, ғалымдар Дон Моррис және Джон Джонсон оларды талдады. 13 000 жыл бұрын табылған орын сол кездегі жағалаудан бірнеше шақырым ішкі жағындағы аралдық жер болған.