Массачусетс аймақтық көлік жүйесінде мүгедектерге арналған мүмкіндіктер

Кіріспе

Массачусетс шығанағының көлік басқармасы жүйесінде мүгедек жолаушыларға арналған қамтамасыз ету

Массачусетс шығанағының көлік басқармасы (MBTA) жүйесі көбінесе, бірақ толығымен қолжетімді емес. Американың көптеген қоғамдық көлік жүйелері сияқты, MBTA метрополитені мен қала маңындағы темір жолының көп бөлігі 1990 жылғы Мүгедектер туралы заңға сәйкес мүгедектер арбасына қолжетімді болу талабы енгізілмей тұрғанда салынған. MBTA көптеген стансаларды ADA талаптарына сәйкес жаңартып, 1990 жылдан бері салынған барлық стансаларды қолжетімді етіп жасады. MBTA-ның The Ride деп аталатын паратранзит бағдарламасы бар, ол белгілі бір маршруттармен жүре алмайтын жолаушыларды тасымалдау үшін қолжетімді көліктер ұсынады. MBTA метро жүйесінің көп бөлігі қолжетімді: барлық қызыл және қызыл желі стансалары, сондай-ақ көк желі стансаларының біреуін қоспағанда, барлығы қолжетімді. Жасыл желінің жер асты бөлігінің көп бөлігі қолжетімді, бірақ тек кейбір жер үсті аялдамалары ғана; Ashmont–Mattapan жоғары жылдамдықты желісінің бір аялдамасынан басқа барлық аялдамалары қолжетімді. MBTA қала маңындағы темір жолының шамамен үштен екі бөлігі қолжетімді, соның ішінде Солтүстік және Оңтүстік стансаларының терминалдары. Барлық автобустар (Silver Line қоса алғанда) және барлық MBTA кеме қызметтері қолжетімді.

Метро

МБТА метро жүйесінің Orange Line, Blue Line және Red Line жылдам транзит желілеріндегі барлық станциялар пойыз едендерімен бір деңгейдегі биік платформаларға ие, және олардың барлығы Blue Line-дағы Боудин станциясынан басқа қолжетімді. Көптеген метро станциялары (Бойлстон, Симфония және Хайнс конвенциялық орталығынан басқа) және жеңіл рельстік Green Line-ның маңызды аялдамаларында биік платформалар бар. Бұл жаңа, төмен еденді 8 және 9 типтегі вагондардан оңай түсуге мүмкіндік береді, оларда құралатын көпір тақтасы бар. Кейбір станцияларда жоғары еденді 7 типтегі вагондар үшін көшіруге болатын лифттер немесе ағаш пандустар қарастырылған, бірақ бұл әдіс көбінесе қолданылмайды. Ashmont–Mattapan жоғары жылдамдықты желісінде ескі, жоғары еденді PCC трамвайлары жүреді. Барлық станцияларда ағаш пандустар мен көпір тақталары бар, бірақ Valley Road станциясына көшеден тік көтерілу болғандықтан кіру мүмкін емес. Барлық метро көшіру станциялары және ірі автобус терминалдары ретінде қызмет ететін станциялар қолжетімді. Көбінесе лифттер мен қысқа пандустар арқылы тікелей көшірулер жасауға болады, бірақ кейбір ерекшеліктер бар: Downtown Crossing станциясында Red Line және оңтүстік бағыттағы Orange Line арасындағы көшіру үшін Winter Street Concourse және Park Street лифтін пайдалану қажет, ал оңтүстік бағыттағы Red Line және солтүстік бағыттағы Orange Line арасындағы көшіру үшін тарифтік бақылаудан өту керек. Қосымша лифттерді орнату жобасы үш кезеңде жүзеге асырылып, тікелей көшірулерге мүмкіндік береді. Гарвард станциясында Red Line платформаларын және автобус жолдарын вестибюльмен байланыстыратын ұзын пандустар бар, бұл лифтсіз көшіруге мүмкіндік береді. (Жер үсті лифттері вестибюльге және жоғарғы автобус жолына қосылады.) Sullivan Square станциясындағы төменгі автобус жолын жоғарғы автобус жолымен және Orange Line вестибюлімен байланыстыратын ұзын пандус бар.

Жолға дейінгі теміржол

2020 жылғы деректер бойынша, 141 MBTA жолаушылар теміржолы станциясының 108-і (77%) қолжетімді. Алты бағыт толығымен қолжетімді: Гринбуш бағыты, Плимут/Кингстон бағыты, Мидлборо/Лейквилл бағыты, Фэрмоунт бағыты, Провиденс/Стотон бағыты және Нидэм бағыты. Ал қалған бағыттарда қолжетімді және қолжетімсіз станциялар араласқан. 1987 жылдан бері салынған немесе қайта жаңартылған барлық станциялар қолжетімді. Көптеген ескі станциялар жаңартылып, бірнеше станциялар қазіргі уақытта қолжетімділік үшін қайта салынуда. Қолжетімсіз станциялардың көп бөлігі Фитчбург бағытында, Фрамингем/Ворчестер бағытында және Франклин/Фоксборо бағытында орналасқан. Осы қолжетімді станциялардың кейбіреулерінде бір немесе екі вагондарға арналған қысқа көтерілген платформа бар. Бұл "шағын биік платформалар" әдетте Бостоннан алыс жатқан станцияның соңында орналасқан, бұл локомотивке жақын вагондарға қызмет көрсетуге мүмкіндік береді. Олар Франклин/Фоксборо бағытының, Нидэм бағытының, Фрамингем/Ворчестер бағытының, Фитчбург бағытының, Лоуэлл бағытының, Хаверхилл бағытының және Ньюберипорт/Рокпорт бағытының ең қолжетімді станцияларын, сондай-ақ Провиденс/Стотон бағыты мен Фэрмоунт бағытының бірнеше станцияларын құрайды. CapeFLYER қызметімен ғана қызмет көрсететін станцияларда да шағын биік платформалар бар. Көптеген жаңа станциялар мен ірі қалалардағы жолаушылар теміржолы станцияларында барлық вагондарға кіруге мүмкіндік беретін толық ұзындығы бар жоғары деңгейдегі платформалар бар. (Стандартты MBTA жоғары деңгейлі платформасы 12 фут ені мен 800 фут ұзындығында, 9 вагондық пойызды толығымен қабылдауға қабілетті. Кейбір станцияларда, соның ішінде және , Amtrak стиліндегі 1050 футтық 12 вагондық платформалар бар.) MBTA көптеген жаңа станцияларда толық ұзындығы бар платформаларды салады және ақырында жүк пойыздары үшін рұқсат қажет ететін станцияларды қоспағанда, көптеген станцияларда толық ұзындығы бар платформаларды салуды жоспарлап отыр. Толық ұзындығы бар платформалар автоматты есіктерді пайдалануға мүмкіндік береді, бұл жолаушыларға барлық есіктерден кіруге және осылайша абаттандыру уақытын үдетуге мүмкіндік береді. Гринбуш бағытының, Кингстон/Плимут бағытының және Мидлборо/Лейквилл бағытының барлық станцияларында жоғары деңгейдегі платформалар орнатылған. Винчестер орталығы мен Натик орталығындағы қолжетімсіз станциялар жоғары деңгейдегі платформалармен жаңартылуда.

as of 2020, 108 out of 141 MBTA Commuter Rail stations (77%) are accessible. Six lines are entirely accessible: the Greenbush Line, Plymouth/Kingston Line, Middleborough/Lakeville Line, Fairmount Line, Providence/Stoughton Line, and Needham Line, while the other lines have a mix of accessible and non accessible stations. All stations built or rebuilt since about 1987 are accessible; many older stations have been retrofitted and several other stations are currently being rebuilt for accessibility. Most of the non accessible stations are located on the Fitchburg Line, Framingham/Worcester Line, and Franklin/Foxboro Line. Of those stations that are accessible, some only have a short elevated platform that serves one or two cars. These "mini high platforms" are usually located at the end of the station away from Boston, allowing them to be served by the car nearest the locomotive. They represent most accessible stations on the Franklin/Foxboro Line, Needham Line, Framingham/Worcester Line, Fitchburg Line, Lowell Line, Haverhill Line, and Newburyport/Rockport Line, as well as several stations on the Providence/Stoughton Line and Fairmount Line. Stations served only by the CapeFLYER service also have mini high platforms. Some commuter rail stations, mostly newer stations and those in larger cities, have full length high level platforms that allow for accessible boarding on all cars. (The standard MBTA high level side platform is 12 feet wide and 800 feet long, capable of fully handling a 9 car train. Some stations, including and , have Amtrak style 1050 foot 12 car platforms.) The MBTA builds full length high level platforms at most new stations, and ultimately plans to build full length high level platforms at most stations except those requiring clearance for freight trains. Full length platforms allow automatic power doors to be used, which allows passengers to board at all doors and thus speeding boarding times. High level platforms are in place at all stations on the Greenbush Line, Kingston/Plymouth Line, and the Middleborough/Lakeville Line. Non accessible stations at Winchester Center and Natick Center are being renovated with high level platforms.

Соқырлар мен көру қабілеті нашарлар

MBTA саясатына сәйкес, "Қызметтік жануарларды пайдаланатын жолаушылар барлық MBTA көліктерінде, станцияларында және нысандарында жұмыс уақыты бойына қабылданады. Жолаушылар өздерінің қызметтік жануарларын әрқашан бақылап отыруы керек. Жануарларды орындықтарға отырғызуға рұқсат етілмейді". Кейбір теміржол станцияларында платформа шеттерінде 60 см ені бар, қысқартылған дөңгелектері бар сары түсті ескерту жолақтары орналасқан. Қызыл, қызғылт сары және көк желілердегі көптеген станцияларда осындай тактильді жолақтар бар; алайда, аз қолданылатын көптеген жасыл желілік аялдамалар мен қала маңы теміржол станцияларында олар жоқ. Автобустар мен пойыздарда аялдамалар туралы жазылған немесе жүргізушілердің хабарламалары болуы тиіс, бірақ кейде бұл хабарламалар автоматтандырылған жүйелердің салдарынан нашар естіледі, естілмейді немесе тоқтатылады. Егер автоматтандырылған жүйелер дұрыс жұмыс істемесе, көлік жүргізушісі немесе кондуктор аялдамаларды дыбыс күшейткіш арқылы хабарлауға міндетті.

Есту қабілеті нашар

MBTA-да "T" ақпараты бойынша TTY нөмірі бар: (617) 222–5146. Көптеген станцияларда TTY төлемдік телефондары орналасқан, ал MBTA веб-сайтында олардың тізімі бар. MBTA өз веб-сайтын, http://www.mbta.com, "АҚШ-тың 508-бөлімі және WCAG Double A нұсқауларына сәйкес тексеріп, экранды оқу құралдары немесе басқа да енгізу құралдарын пайдаланатын қолданушылар үшін сайтқа қол жеткізуді қамтамасыз етуге қажетті барлық шараларды қабылдады" десті.

Тарих

1975 жылы Массачусетс архитектуралық қолжетімділік кеңесі қоғамдық нысандарға қолжетімділікті талап ететін алғашқы ережелерін қабылдады. Барлық кейінгі жаңа жедел транзит станциялары қолжетімді болды. Қолжетімділік үшін жаңартылған алғашқы станция 1979 жылы Қызыл желі деңгейі болды. 1980 жылдардың ортасында MBTA алты вагонды пайдалануға және лифттерді қосуға мүмкіндік беру үшін жеті Қызыл желі және үш Қысқыл желі станцияларының платформаларын кеңейтуге 80 миллион доллар жұмсады. Барлық жаңа қалалық теміржол станциялары 1980 жылдардың ортасынан бастап қолжетімді болды, сондай-ақ көптеген қолданыстағы станциялар да жаңартылды. 1990 жылғы Мүгедектерге қатысты АҚШ заңы қабылданғаннан кейін жаңарту жұмыстарының қарқыны артты. 1990 жылға дейін 80 маңызды станцияның тек 26-сы ғана қолжетімді болды; 1,6 миллиард долларлық жаңарту жұмыстары бұл санды 2004 жылы 69-ға дейін көтерді. Green Line қызметі шамамен 2001 жылға дейін қолжетімді болған жоқ, осы кезде маңызды жер үсті аялдамалары жаңа 8-типті LRV вагондарымен пайдалану үшін көтерілген платформалармен жабдықталды. 2006 жылы MBTA «Джоан Дэниелс Финегольд және басқалар. v. MBTA» топтық сот ісі бойынша келісімге келді, оған сәйкес агенттік бірқатар жедел транзит станцияларына қосымша лифттерді орнатуға және басқа да қолжетімділікті жақсартуға міндеттенді.